ਸਰਮਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ’ਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਰਮਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨ ਦੇ ਪੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ, ਗੋਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਨ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚੁਸਤ ਪਣੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਰਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਆਈ। ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਾਲ ਪਲੇ ਪਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਆਯਸਯ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਨਵਗਵ—ਅਗਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੰਪੱਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਸਰਮਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੁੜ ਨਾ ਜਾ। ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਏ, ਆਓ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੰਡੀਏ।” ਸਰਮਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਭਰਾ-ਭੈਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।” ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀਆਂ। ਪਰ ਗੋਆਂ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ, ਪਥਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਸਲੀਲ, ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ, ਕੂਆਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਬੋਲ ਪਏ। ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਚੰਡ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇਵੀ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਵਰਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ; ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਯਾਜਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਚਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।” ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਲੱਭ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਹਵਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰਨ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਕਰੇ। ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਾਜਕ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗਯ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਸਾਰੋ, ਘਰ ਦੇ ਮੂਹਰੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉੱਤੇ। ਚੌੜਾ, ਵਧੀਆ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਵਿਛਾਓ। ਚਮਕਦੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਨ ਵਿਛਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਹੋਣ। ਜੋ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਵੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ; ਦੇਵੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵੀ ਯਾਜਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਤੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਵੀ-ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜੋਤ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਤੇ ਆਉਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀਆਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਸਜਾਇਆ, ਅੱਜ, ਯਾਜਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਯਜਨ ਭੇਂਟ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭੇਜੋ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗਨਿ, ਮੱਖਣ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਾ ਆਸਵਾਦ ਕਰੇ। ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਗੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਾਜਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ। “ਹੇ ਸੋਚਵਾਨੋ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਿਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ।” ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਚਮਕੀ ਹੈ; ਘਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬਲਵਾਨ, ਗੋਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤਣਹਾਰ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਡੋਲ, ਗੋਆਂ ਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ; ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਧਾਰ ਟਿਕਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਥੰਭ ਨਾਲ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸ਼ਕ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾਸਤਿਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ; ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਇੰਝ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਹੋਇਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਜਦੋਂ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦਿਸਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਆਧਾਰ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਰਪ ਨੇ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਛੁਟ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ; ਜੋ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਜੋ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਮਿਲ ਕੇ ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ; ਪੁਰਾਣਾ ਰੁਕਾਵਟ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਇਆਵਾਨ ਦਾਤਾਂ ਆਈਆਂ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਘੂਟ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਹੈ; ਆਨੰਦ ਕਰ, ਸ਼ਤਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ; ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਛੂਹ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ, ਬੈਠ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਪਿਆਰੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੀ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਸੌ-ਬਲ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਸੱਦਾ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ, ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ; ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨਿ, ਸੋਮਾ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।