ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਹਾ, "ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਲਈ ਆਹੂਤੀ ਬਣੇ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਚਮਕਦੀ ਚਮਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਹੂਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਸਉ ਵਾਰੀ ਸੂਮੀਤਰਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਰਮੀਤਰਾ ਨੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਣਕਰ ਧਾਗੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਉਹ ਊਟ ਵਾਂਗ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੈਸ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਜੋੜੀ harness ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਨਵਰ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਂਗ ਤਰੱਕੀ ਲਈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਨੂੰ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੋਹ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਵਾਂਗ, ਫਲੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ-ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ, ਇਨਾਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਗਰਮ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਤੇ ਭੇੜ ਨੂੰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਹੂਤੀ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਲ ਤੇ ਖੇਤ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਤੇ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਦ-ਪਾਨ ਵਾਂਗ, ਅਮਰ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਲਕੜ ਵਾਂਗ, ਕਰੀਗਰ ਤੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ, ਘੋੜਾ ਤੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਥਕ, ਧਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਾਂਗ, ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਭਾਗਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਢੱਕਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਘੋਂਸਲਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਤੇ ਲਕੜ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਵਾਂਗ, ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਿੱਸਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਘੱਟ ਪਾਸੇ ਚਰਦੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਦ ਵਾਂਗ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹਨ, ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਆਉ, ਰਥਵਾਹ। ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਵਾਂਗ; ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਮਹਾਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆ ਗਈ; ਦਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨੀ, ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਮਨ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਨ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਾਨ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸੱਤ-ਮਾਤਾ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਢਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖ-ਚੱਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਗਰਭ ਜਿੱਤਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦुलਹਣਾਂ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਸਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਨੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣਾ, ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਾਂਗ। ਭੋਜਾ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਚੰਗੀ harness ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਭੋਜਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਸਾਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਚਲ ਗਈ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੀਆਂ?" ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਪਾਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਗਈ ਸੀ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।" ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਸਾਰਮਾ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੂਤ ਬਣੀ? ਚਲ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ। ਧਾਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾ ਸਕਦੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਨੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰੇ ਹੋ।" ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਰਮਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੱਡੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਨ।" ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਾਡੇ ਬੋਲ, ਪਾਨੀਆਂ, ਅਯੋਗ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।" ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਸਾਰਮਾ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਾਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੌਕਸ ਰਾਖੀਦਾਰ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਈ ਹੈ।" ਇਥੇ ਆਯੱਸਿਆ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਗਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ, ਆਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਲਈ; ਅਤੇ ਇਹ, ਪਾਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬੋਲ ਸੀ। ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਈ ਹੈਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾ। ਆਓ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾ ਵੰਡੋ।" ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਭਰਾਤ-ਭੈਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ; ਇੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ। ਜਦ ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲੁਕਾਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਛੁਪ ਗਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।" ਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਲੁਕਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਸਚ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆਉਣ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੁਕਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੂਲ ਪਾਪ ਕੀਤਾ—ਸਲੀਲਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਕੂਆਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ। ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ; ਅਗਨਿ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਵਚਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ, ਭਾਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਥਾਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ, ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਹੂਤੀ ਦੀ ਚਮਚਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗਾਥਾ, ਸਤਿਕਾਰ, ਵਿਸ਼ੁਧਤਾ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ।