ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੀਦਾਨਾਂ 'ਚ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੜਾਈਆਂ 'ਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦੋਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਬੈ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਜੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਲਾਂ ਦੀ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਰੌਬੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਧਾ ਲਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ-ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਜਬਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਨਾਇਕ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਜ্ঞান ਨਾਲ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਬਾਂ ਨਾਲ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਬਾਂ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਜੋਬਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਡੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਾਂਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੀਏ। ਕੋਈ ਅਰਪਿਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦੀ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਹਾਰੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਣ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਈ, ਚਿੱਟਾ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋਵੇ; ਚਮਕ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਟੋਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਸੂਮੀਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਦੁਰਮੀਤ੍ਰਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਇਹ ਚਾਹਤ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੁਲਾਹੇ ਧਾਗਾ ਖਿੱਚਦੇ, ਤਣਦੇ ਹਨ; ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਓਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਟ ਵਾਂਗ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਮੈਰ ਵਾਂਗ ਰੇਲ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਕਦੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਕਦੇ ਭੈਸ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ, ਜੋ harness ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ, ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ, ਜਾਨਦੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਰਥ-ਸਵਾਰ ਵਾਂਗ ਕਈ ਥਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਲਈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਆ।" ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਫਲੀ ਦੋਸਤ ਲਈ, ਸੌ-ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਧਰਮੀ ਲਈ, ਇਨਾਮ ਤੇਜ਼ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਗਰਮ ਲਈ, ਰਾਮ ਝੁੰਡ ਲਈ, ਪੂਜਾਰੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਲ ਖੇਤ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਦੌੜ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਪਤਰੀ ਪਾਣੀ ਲਈ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਾਨ ਲਈ, ਅਮਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਬਖਸ਼। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਕਾਰੀਗਰ ਕੰਮ ਲਈ, ਘੋੜਾ ਰਥ ਲਈ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਣਥੱਕ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਕਦੇ ਥੱਕੋ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਗਰਮੀ 'ਚ, ਖਜਾਨਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹਿੱਸਾ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਢਕਣ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਪੰਛੀ ਘੋਂਸਲੇ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ ਲਈ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੱਕਾਪਨ ਪੈਰ ਵਿੱਚ, ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੰਨ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ; ਹਿੱਸਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਪਤਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਰੇ ਹੋਏ; ਗਾਂ ਨੀਵੇਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ; ਹੱਦ ਵਾਂਗ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ; ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਾ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਵਧੀਏ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਸਾਡੀ ਸਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ। ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਵਾਂਗ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਈ; ਦਾਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤਾ ਖੁਲਿਆ। ਉੱਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਾਨੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ, ਸੋਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਨ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸੱਤ-ਮਾਤਾ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਪਹਿਲਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਗੀਤਕਾਰ, ਸਾਂਤੀ ਦਾ ਉਚਾਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ। ਦਾਨ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ, ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੱਭਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਦਾਨੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ, ਨਾਂ ਦੁਖ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਸਾਰੀ ਚਮਕ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।