ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗਮਨ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਰੀ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ। “ਆਓ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੀਓ ਇਹ ਸੋਮਾ,” ਸਭ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਸਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਰਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਦਾਤਾ। ਮੈਂ, ਤੈਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੂਟ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿੰਗਲ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਢਿੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਨਾਲ, ਪਿੰਗਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਬੋਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਭਜਨਾਂ ਵੱਲ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ; ਯਜਨਾ ਤੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਰਸ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯੋਗ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਚੰਗੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਏ ਹੋਏ, ਪੂਜਕ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਜੈਯ, ਗਾਇਕ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਵਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। “ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਜਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰ।” ਇੰਦਰ, ਵਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਕਾਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜਿਆ। “ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਤਕੜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਧਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪੂਕਾਰਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਆਇਆ। “ਕਦੋਂ, ਦਯਾਲੂ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਦਰਵਾਜੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ? ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਪਿੰਗਲ ਘੋੜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਜੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ ਹਨ; ਦੋਹਾਂ ਰੱਸੀਆਂ ਦੇ ਲਕੀਰਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੜਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਭੱਜਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ, ਤਕੜਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਧਾ ਇੰਦਰ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਗਣ ਸਮੇਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਉਪਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਧਾ ਲਈ; ਉਹ ਦੋ-ਹੋਠੀ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਬੜਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਭੇਜੀ, ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਕਲਾਕਾਰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵਿਲੱਖਣ। “ਸਾਡੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਏ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈਏ। ਕੋਈ ਅਰਪਣ ਨਾ ਹੋਈ ਦੂਆ, ਨਾ ਯਜਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।” ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧੀ ਰਹਿਣ; ਤੂੰ, ਇਕੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਲਈ, ਚਿੱਟਾ, ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਚਾਹੇ ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਇਆ, ਜਾਂ ਦੁਰਮਿਤ੍ਰ ਨੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕੁਤਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਲਾਹੇ ਧਾਗੇ ਲੰਬੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਖਿੱਚਿਆ; ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਉਟ ਵਾਂਗ, ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਭੈਸ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਜੁੜਤ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਥਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਕੋਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਤਕੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਲਈ, ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਲਈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਵਲ ਆ।” “ਪੋੜ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਫਲੀ ਵਾਂਗ ਮਿਤਰ ਲਈ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ ਧਰਮੀ ਲਈ, ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਲਈ, ਰਾਮ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਲਈ, ਪੂਜਕ ਵਾਂਗ ਭੇਟ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।” “ਹਲ ਵਾਂਗ ਖੇਤ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਲਈ, ਤਕੜਾ ਵਾਂਗ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਲਈ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੋਮਾ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ।” “ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਲਈ, ਤਕੜਾ ਵਾਂਗ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਕਲਾਕਾਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਲਈ, ਘੋੜਾ ਵਾਂਗ ਰਥ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਥਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਧਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।” “ਮਿੱਠਾ ਵਾਂਗ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਖਜਾਨਾ ਵਾਂਗ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹਿੱਸਾ ਵਾਂਗ ਸੁਭਾਗੀ ਲਈ, ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘੋਂਸਲੇ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਲਈ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।” “ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਢਿੱਠਤਾ ਵਾਂਗ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ ਵਾਂਗ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ; ਹਿੱਸਾ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।” “ਮਿੱਠੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਘੱਟ ਖੇਤ ਦੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ; ਹੱਦ ਵਾਂਗ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ; ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ।” “ਅਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਨਾਮ ਲੈਈਏ; ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਰਥਵਾਨ। ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਵਾਂਗ; ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦਾਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਆ ਗਿਆ; ਦਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ ਗਿਆ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਤਕੜੇ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਯੋਗ, ਜੋ ਹੱਕਦਾਰ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ; ਜੋ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਾਨ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੋਹਦੇ ਹਨ, ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ। ਦਾਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਗੀਤਕਾਰ, ਭਜਨ ਦਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਚੰਦ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾਂ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਦਾ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।