ଊର୍ଜଂ ଗାଵୋ ଯଵସେ ପୀଵୋ ଅତ୍ତନ ଋତସ୍ଯ ଯାଃ ସଦନେ କୋଶେ ଅଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵେ । ତନୂରେଵ ତନ୍ଵୋ ଅସ୍ତୁ ଭେଷଜମା ସର୍ଵତାତିମଦିତିଂ ଵୃଣୀମହେ
ଗାଈମାନେ ତରଳ ଘାସ ଓ ପୋଷଣ ଖାଉନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟର ଗୃହ ଓ ପାତ୍ରରେ ବସନ୍ତି। ଆମର ଶରୀର ପାଇଁ ତଥା ଶରୀର ଭଳି ଔଷଧ ହେଉ; ଏହିପରି ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଅଦିତିଙ୍କୁ ବାଛୁ।
କ୍ରତୁପ୍ରାଵା ଜରିତା ଶଶ୍ଵତାମଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଭଦ୍ରା ପ୍ରମତିଃ ସୁତାଵତାମ୍ । ପୂର୍ଣମୂଧର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ ସିକ୍ତଯ ଆ ସର୍ଵତାତିମଦିତିଂ ଵୃଣୀମହେ
ଗାୟକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଓ ଜ୍ଞାନ ତାଙ୍କୁ ମିଳୁ, ଯେଉଁମାନେ ସୋମ ଚାପନ୍ତି। ଯାହାର ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଏହିପରି ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଅଦିତିଙ୍କୁ ବାଛୁ।
ଚିତ୍ରସ୍ତେ ଭାନୁଃ କ୍ରତୁପ୍ରା ଅଭିଷ୍ଟିଃ ସନ୍ତି ସ୍ପୃଧୋ ଜରଣିପ୍ରା ଅଧୃଷ୍ଟାଃ । ରଜିଷ୍ଠଯା ରଜ୍ଯା ପଶ୍ଵ ଆ ଗୋସ୍ତୂତୂର୍ଷତି ପର୍ଯଗ୍ରଂ ଦୁଵସ୍ଯୁଃ
ତୁମର ତେଜ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଏଠାରେ ସହାୟୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଓ ଗାଈଙ୍କର ଗୀତ ସହିତ, ଗାୟକ ନିବେଦନକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରି, କୃପା ଆଶା କରନ୍ତି।
ଉଦ୍ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ସମନସଃ ସଖାଯଃ ସମଗ୍ନିମିନ୍ଧ୍ଵଂ ବହଵଃ ସନୀଳାଃ । ଦଧିକ୍ରାମଗ୍ନିମୁଷସଂ ଚ ଦେଵୀମିନ୍ଦ୍ରାଵତୋଽଵସେ ନି ହ୍ଵଯେ ଵଃ
ସମସ୍ତେ ଏକ ମନେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉ, ବନ୍ଧୁମାନେ। ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତୁ, ବହୁମାନେ ଏକଠି ହେଉ। ଦଧିକ୍ରା, ଅଗ୍ନି, ଉଷା ଦେବୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ମନ୍ଦ୍ରା କୃଣୁଧ୍ଵଂ ଧିଯ ଆ ତନୁଧ୍ଵଂ ନାଵମରିତ୍ରପରଣୀଂ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଇଷ୍କୃଣୁଧ୍ଵମାଯୁଧାରଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ରାଞ୍ଚଂ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ର ଣଯତା ସଖାଯଃ
ତୁମେ ମନକୁ ମଧୁର କର, ଏହାକୁ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଅ। ଯେଉଁ ନାଉ ଅପଦ୍ରବ ଚାଲିଯାଏ, ତାହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ଆଳ ତିଆରି କର, ଉପକରଣ ସଜାଅ; ବନ୍ଧୁମାନେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗକୁ ନେଉ।
ଯୁନକ୍ତ ସୀରା ଵି ଯୁଗା ତନୁଧ୍ଵଂ କୃତେ ଯୋନୌ ଵପତେହ ବୀଜମ୍ । ଗିରା ଚ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଃ ସଭରା ଅସନ୍ନୋ ନେଦୀଯ ଇତ୍ସୃଣ୍ଯଃ ପକ୍ଵମେଯାତ୍
ହାଳ ଯୋଡ଼, ଜୁଆ ଦୀର୍ଘ କର; ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଟିରେ ବିଆଁ ପକା। କଥା ଓ ପ୍ରୟାସ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉନ୍ତୁ; ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ମାଟି ପକ୍କା ଫଳ ଦିଅ।
ସୀରା ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି କଵଯୋ ଯୁଗା ଵି ତନ୍ଵତେ ପୃଥକ୍ । ଧୀରା ଦେଵେଷୁ ସୁମ୍ନଯା
କବିମାନେ ହାଳ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଜୁଆ ଅଲଗା କରି ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସୁମନ ଦେଇ ନିବେଦନ କରନ୍ତି।
ନିରାହାଵାନ୍କୃଣୋତନ ସଂ ଵରତ୍ରା ଦଧାତନ । ସିଞ୍ଚାମହା ଅଵତମୁଦ୍ରିଣଂ ଵଯଂ ସୁଷେକମନୁପକ୍ଷିତମ୍
ମାଟି ତିଆରି କର, ଜୁଆ ଏକଠି ଲଗାଅ। ଆମେ ଚାନେଲକୁ ପାଣି ଢାଳିବା, ଭଲ ଭାବେ ଜଳିତ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଧାରା ରଖିବା।
ଇଷ୍କୃତାହାଵମଵତଂ ସୁଵରତ୍ରଂ ସୁଷେଚନମ୍ । ଉଦ୍ରିଣଂ ସିଞ୍ଚେ ଅକ୍ଷିତମ୍
ଆଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଭଲ ଭାବେ ଜଳ ଦିଅ, ଉପଯୁକ୍ତ କର। ମାଟିରେ ଅଖଣ୍ଡ ଧାରା ଢାଳ।
ପ୍ରୀଣୀତାଶ୍ଵାନ୍ହିତଂ ଜଯାଥ ସ୍ଵସ୍ତିଵାହଂ ରଥମିତ୍କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଦ୍ରୋଣାହାଵମଵତମଶ୍ମଚକ୍ରମଂସତ୍ରକୋଶଂ ସିଞ୍ଚତା ନୃପାଣମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେ ଖୁସି ହେଉ, ପୁରସ୍କାର ଜିତ; ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଥିବା ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ମାଟି, ପାଥର ଚକ୍ର, ପାତ୍ର ପୂରଣ କର, ନେତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଢାଳ।
ଵ୍ରଜଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ସ ହି ଵୋ ନୃପାଣୋ ଵର୍ମ ସୀଵ୍ଯଧ୍ଵଂ ବହୁଲା ପୃଥୂନି । ପୁରଃ କୃଣୁଧ୍ଵମାଯସୀରଧୃଷ୍ଟା ମା ଵଃ ସୁସ୍ରୋଚ୍ଚମସୋ ଦୃଂହତା ତମ୍
ବାଡ଼ ତିଆରି କର, କାରଣ ଏହା ତୁମର ନେତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଅସ୍ତ୍ର ଚଉଡ଼ା ଓ ମୋଟା ହେଉଅ, ଲୋହାର ଦୁର୍ଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଯାହାକୁ କେହି ଭାଙ୍ଗିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଭଲ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାତ୍ର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯିବ ନାହିଁ।
ଆ ଵୋ ଧିଯଂ ଯଜ୍ଞିଯାଂ ଵର୍ତ ଊତଯେ ଦେଵା ଦେଵୀଂ ଯଜତାଂ ଯଜ୍ଞିଯାମିହ । ସା ନୋ ଦୁହୀଯଦ୍ଯଵସେଵ ଗତ୍ଵୀ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ପବିତ୍ର ଚିନ୍ତା ନେଇ ଆସୁଛୁ, ଆମକୁ ସହାୟତା କରନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉ। ସେ, ହଜାର ଧାର ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଉପଜ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ତୂ ଷିଞ୍ଚ ହରିମୀଂ ଦ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ ଵାଶୀଭିସ୍ତକ୍ଷତାଶ୍ମନ୍ମଯୀଭିଃ । ପରି ଷ୍ଵଜଧ୍ଵଂ ଦଶ କକ୍ଷ୍ଯାଭିରୁଭେ ଧୁରୌ ପ୍ରତି ଵହ୍ନିଂ ଯୁନକ୍ତ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ଉତ୍ସର୍ଗକୁ ପାତ୍ରରେ ଢାଲନ୍ତୁ; କାଠି, ପାଥର ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ତିଆରି କରନ୍ତୁ। ଦଶଟି ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତୁ; ଦୁଇଟି ଯୋକ୍ତିକୁ ଯୋଡନ୍ତୁ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ରଖନ୍ତୁ।
ଉଭେ ଧୁରୌ ଵହ୍ନିରାପିବ୍ଦମାନୋଽନ୍ତର୍ଯୋନେଵ ଚରତି ଦ୍ଵିଜାନିଃ । ଵନସ୍ପତିଂ ଵନ ଆସ୍ଥାପଯଧ୍ଵଂ ନି ଷୂ ଦଧିଧ୍ଵମଖନନ୍ତ ଉତ୍ସମ୍
ଅଗ୍ନି ଦୁଇଟି ଯୋକ୍ତିରୁ ପିଇଁ, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ପରି ଭିତରେ ଚଳିଛି। କାଠରେ କାଠର ଖୁଟି ରଖନ୍ତୁ; ତଳେ ରଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଳ ଖୋଦିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
କପୃନ୍ନରଃ କପୃଥମୁଦ୍ଦଧାତନ ଚୋଦଯତ ଖୁଦତ ଵାଜସାତଯେ । ନିଷ୍ଟିଗ୍ର୍ଯଃ ପୁତ୍ରମା ଚ୍ଯାଵଯୋତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସବାଧ ଇହ ସୋମପୀତଯେ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ୍ତିକୁ ଉଠାନ୍ତୁ; ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିର ଲାଗି ଖୋଦନ୍ତୁ। ଲଠି ଧରିଥିବା ଜଣେ ଶିଶୁକୁ ଚଳାନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମିତି ସହିତ ସୋମ ପିବାକୁ ଡାକନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତେ ରଥଂ ମିଥୂକୃତମିନ୍ଦ୍ରୋଽଵତୁ ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ଅସ୍ମିନ୍ନାଜୌ ପୁରୁହୂତ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯେ ଧନଭକ୍ଷେଷୁ ନୋଽଵ
ତୁମର ସମନ୍ୱିତ ରଥକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧନ ଲାଗି, ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର।
ଉତ୍ସ୍ମ ଵାତୋ ଵହତି ଵାସୋଽସ୍ଯା ଅଧିରଥଂ ଯଦଜଯତ୍ସହସ୍ରମ୍ । ରଥୀରଭୂନ୍ମୁଦ୍ଗଲାନୀ ଗଵିଷ୍ଟୌ ଭରେ କୃତଂ ଵ୍ଯଚେଦିନ୍ଦ୍ରସେନା
ବାତାସ ବହୁଛି, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ରଥ ଉପରେ ଅଛି, ସେ ହଜାର ଜିତିଥିଲେ। ମୁଦ୍ଗଳାନୀ ଗୋ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥୀ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଚିଥରିଦେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଯଚ୍ଛ ଜିଘାଂସତୋ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାଭିଦାସତଃ । ଦାସସ୍ଯ ଵା ମଘଵନ୍ନାର୍ଯସ୍ଯ ଵା ସନୁତର୍ଯଵଯା ଵଧମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକ। ଦାସ କିମ୍ବା ଆର୍ୟ ଯେହେଉଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଶତ୍ରୁର ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଉ।
ଉଦ୍ନୋ ହ୍ରଦମପିବଜ୍ଜର୍ହୃଷାଣଃ କୂଟଂ ସ୍ମ ତୃଂହଦଭିମାତିମେତି । ପ୍ର ମୁଷ୍କଭାରଃ ଶ୍ରଵ ଇଚ୍ଛମାନୋଽଜିରଂ ବାହୂ ଅଭରତ୍ସିଷାସନ୍
ସେ ଗଭୀର ଝିଲିକର ପାଣି ପିଇଲେ, ଗର୍ଜନ କରି; ସେ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିଲେ। କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି, ସେ ତୀବ୍ର ହାତରେ ଭାର ଉଠାଇ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ନ୍ଯକ୍ରନ୍ଦଯନ୍ନୁପଯନ୍ତ ଏନମମେହଯନ୍ଵୃଷଭଂ ମଧ୍ଯ ଆଜେଃ । ତେନ ସୂଭର୍ଵଂ ଶତଵତ୍ସହସ୍ରଂ ଗଵାଂ ମୁଦ୍ଗଲଃ ପ୍ରଧନେ ଜିଗାଯ
ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଆସି, ଗଜ୍ଜନ କରି, ଝୁଣି ମଧ୍ୟରେ ବଳଦ ପରି ପିଶାବ କଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଦ୍ଗଳା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ, ହଜାର ଗୋ ଜିତିଲେ।
କକର୍ଦଵେ ଵୃଷଭୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀଦଵାଵଚୀତ୍ସାରଥିରସ୍ଯ କେଶୀ । ଦୁଧେର୍ଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ରଵତଃ ସହାନସ ଋଚ୍ଛନ୍ତି ଷ୍ମା ନିଷ୍ପଦୋ ମୁଦ୍ଗଲାନୀମ୍
କାଦରେ ବଳଦ ଯୋଡାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ କେଶ ଥିବା ସାରଥି ତଳେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଯୋଡାଯାଇଥିବା ଗାଈର ଦୌଡ଼, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଳି, ମୁଦ୍ଗଳାନୀ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଉତ ପ୍ରଧିମୁଦହନ୍ନସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନୁପାଯୁନଗ୍ଵଂସଗମତ୍ର ଶିକ୍ଷନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଉଦାଵତ୍ପତିମଘ୍ନ୍ଯାନାମରଂହତ ପଦ୍ଯାଭିଃ କକୁଦ୍ମାନ୍
ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ଜଣା, ଚତୁର ଜଣେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ଶିଖିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଯୋଡାଯାଇନଥିବା ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ପଦକ୍ରମରେ ଝୁଣିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ଉଚ୍ଚ ଶିରୋପରି ଥିବା।
ଶୁନମଷ୍ଟ୍ରାଵ୍ଯଚରତ୍କପର୍ଦୀ ଵରତ୍ରାଯାଂ ଦାର୍ଵାନହ୍ଯମାନଃ । ନୃମ୍ଣାନି କୃଣ୍ଵନ୍ବହଵେ ଜନାଯ ଗାଃ ପସ୍ପଶାନସ୍ତଵିଷୀରଧତ୍ତ
ବିନ୍ଦୁ ବାନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ ଉପହାର ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, କାଠର ଛୁଆଁରେ ଚଳିଥିଲେ। ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶୌର୍ୟ କାମ କରି, ଗାଈକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଇମଂ ତଂ ପଶ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଯୁଞ୍ଜଂ କାଷ୍ଠାଯା ମଧ୍ଯେ ଦ୍ରୁଘଣଂ ଶଯାନମ୍ । ଯେନ ଜିଗାଯ ଶତଵତ୍ସହସ୍ରଂ ଗଵାଂ ମୁଦ୍ଗଲଃ ପୃତନାଜ୍ଯେଷୁ
ଏହି ଜଣକୁ ଦେଖ, ବଳଦ ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଛି, କାଠ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଛି, ଚାଳକ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଦ୍ଗଳା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ, ହଜାର ଗୋ ଜିତିଥିଲେ।
ଆରେ ଅଘା କୋ ନ୍ଵିତ୍ଥା ଦଦର୍ଶ ଯଂ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ତମ୍ଵା ସ୍ଥାପଯନ୍ତି । ନାସ୍ମୈ ତୃଣଂ ନୋଦକମା ଭରନ୍ତ୍ଯୁତ୍ତରୋ ଧୁରୋ ଵହତି ପ୍ରଦେଦିଶତ୍
ଦୂରେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି? ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଯୋଡନ୍ତି କିମ୍ବା ରଖନ୍ତି? ସେପାଇଁ ଘାସ କିମ୍ବା ପାଣି ଆଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଉପର ଯୋକ୍ତି ଭାର ବହେ, ସିଧାସଳଖ ଚାଲିଯାଏ।
ପରିଵୃକ୍ତେଵ ପତିଵିଦ୍ଯମାନଟ୍ ପୀପ୍ଯାନା କୂଚକ୍ରେଣେଵ ସିଞ୍ଚନ୍ । ଏଷୈଷ୍ଯା ଚିଦ୍ରଥ୍ଯା ଜଯେମ ସୁମଙ୍ଗଲଂ ସିନଵଦସ୍ତୁ ସାତମ୍
ପରିତ୍ୟକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ତ୍ରୀ ଯେମିତି ସ୍ୱାମୀକୁ ଖୋଜେ, ଜଳ ଚାନେଲ ପରି ଫୁଲିଉଠି, ଝରିଯାଏ; ଏହି ରଥ ସହିତ, ଯଦିଓ ପୁରୁଣା, ଆମେ ଜିତିପାରିବା, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିଜୟ ଆମ ପାଖରେ ଆସୁ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଶ୍ଚକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରାସି ଚକ୍ଷୁଷଃ । ଵୃଷା ଯଦାଜିଂ ଵୃଷଣା ସିଷାସସି ଚୋଦଯନ୍ଵଧ୍ରିଣା ଯୁଜା
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଜଗତର ଦୃଷ୍ଟି; ଦୃଷ୍ଟିର ଦୃଷ୍ଟି। ବଳଦ ପରି, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛ; ଯାଁଠାରେ ଯୋଡାଯାଇନଥିବାକୁ ତୁମ ସହଚର ସହ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ଆଶୁଃ ଶିଶାନୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମୋ ଘନାଘନଃ କ୍ଷୋଭଣଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ସଂକ୍ରନ୍ଦନୋଽନିମିଷ ଏକଵୀରଃ ଶତଂ ସେନା ଅଜଯତ୍ସାକମିନ୍ଦ୍ରଃ
ତୀବ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ବଳଦ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଦାୟକ, ଦଳକୁ ଚୁର୍ମାର କରୁଥିବା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତେଜନା କରୁଥିବା; ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଅନିମିଷ, ଏକମାତ୍ର ବୀର—ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତଟି ସେନା ସହିତ, ଏକାସାଥି ଜିତିଥିଲେ।
ସଂକ୍ରନ୍ଦନେନାନିମିଷେଣ ଜିଷ୍ଣୁନା ଯୁତ୍କାରେଣ ଦୁଶ୍ଚ୍ଯଵନେନ ଧୃଷ୍ଣୁନା । ତଦିନ୍ଦ୍ରେଣ ଜଯତ ତତ୍ସହଧ୍ଵଂ ଯୁଧୋ ନର ଇଷୁହସ୍ତେନ ଵୃଷ୍ଣା
ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଅନିମିଷ, ବିଜୟୀ, ଯୁଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଧୃଡ଼—ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜିତ; ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଠି ଦଢ଼ ରୁହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀରଧାରୀ ସହିତ।
ସ ଇଷୁହସ୍ତୈଃ ସ ନିଷଙ୍ଗିଭିର୍ଵଶୀ ସଂସ୍ରଷ୍ଟା ସ ଯୁଧ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗଣେନ । ସଂସୃଷ୍ଟଜିତ୍ସୋମପା ବାହୁଶର୍ଧ୍ଯୁଗ୍ରଧନ୍ଵା ପ୍ରତିହିତାଭିରସ୍ତା
ଯିଏ ହସ୍ତରେ ତୀର ଓ ପିଠିରେ ତୀରଧାରୀ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ସମୁଦାୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ବାନ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ତଣି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ରହନ୍ତି।