ଅଵପତନ୍ତୀରଵଦନ୍ଦିଵ ଓଷଧଯସ୍ପରି । ଯଂ ଜୀଵମଶ୍ନଵାମହୈ ନ ସ ରିଷ୍ଯାତି ପୂରୁଷଃ
ଯେଉଁ ଗଛମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ନପଡ଼ନ୍ତି, ଦିନେ ଓ ରାତିରେ, ଏହି ଔଷଧମାନେ—ଯାହାକୁ ଆମେ ଖାଇଅଁ ଦେଉ, ସେ ଲୋକ କେବେ ମରିନାହିଁ।
ଯା ଓଷଧୀଃ ସୋମରାଜ୍ଞୀର୍ବହ୍ଵୀଃ ଶତଵିଚକ୍ଷଣାଃ । ତାସାଂ ତ୍ଵମସ୍ଯୁତ୍ତମାରଂ କାମାଯ ଶଂ ହୃଦେ
ଯେଉଁ ଔଷଧମାନେ ସୋମଙ୍କ ଶାସନରେ ଅଛନ୍ତି, ଅନେକ ଏବଂ ଶତ ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ; ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର ଓ ହୃଦୟକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ଯା ଓଷଧୀଃ ସୋମରାଜ୍ଞୀର୍ଵିଷ୍ଠିତାଃ ପୃଥିଵୀମନୁ । ବୃହସ୍ପତିପ୍ରସୂତା ଅସ୍ଯୈ ସଂ ଦତ୍ତ ଵୀର୍ଯମ୍
ଯେଉଁ ଔଷଧମାନେ ସୋମଙ୍କ ଶାସନରେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ଏହି ଜଣକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ମା ଵୋ ରିଷତ୍ଖନିତା ଯସ୍ମୈ ଚାହଂ ଖନାମି ଵଃ । ଦ୍ଵିପଚ୍ଚତୁଷ୍ପଦସ୍ମାକଂ ସର୍ଵମସ୍ତ୍ଵନାତୁରମ୍
ମୁଁ ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେଁଯେଉଁଯେଉଁ ଗଛ ଖୋଡ଼ୁଛି, ତୁମେଁଯେଉଁଯେଉଁ ଗଛ ଖୋଡ଼ିବାରୁ କେହି ଅନ୍ୟେ ଅନ୍ୟେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ଦୁଇପଦ ଓ ଚାରିପଦ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତେ ନିରୋଗ ରହନ୍ତୁ।
ଯାଶ୍ଚେଦମୁପଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଯାଶ୍ଚ ଦୂରଂ ପରାଗତାଃ । ସର୍ଵାଃ ସଂଗତ୍ଯ ଵୀରୁଧୋଽସ୍ଯୈ ସଂ ଦତ୍ତ ଵୀର୍ଯମ୍
ଯେଉଁ ଗଛମାନେ ଏହି କଥାକୁ ନିକଟରେ ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ଏକତାରେ ମିଶି, ଏହି ଜଣକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଓଷଧଯଃ ସଂ ଵଦନ୍ତେ ସୋମେନ ସହ ରାଜ୍ଞା । ଯସ୍ମୈ କୃଣୋତି ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତଂ ରାଜନ୍ପାରଯାମସି
ଔଷଧମାନେ ସୋମ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ କଥା କହନ୍ତି; ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ରାଜା, ଆମେ ସେ ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଉ।
(ତୁ. ବ୍ରହ୍ମପୁରାଣମ୍ [[ବ୍ରହ୍ମପୁରାଣମ୍/ଅଧ୍ଯାଯଃ ୧୨୦|୨.୫୦.୧୪]]) ତ୍ଵମୁତ୍ତମାସ୍ଯୋଷଧେ ତଵ ଵୃକ୍ଷା ଉପସ୍ତଯଃ । ଉପସ୍ତିରସ୍ତୁ ସୋଽସ୍ମାକଂ ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଅଭିଦାସତି
ତୁମେ ଔଷଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ; ତୁମର ମୂଳ ଆମର ଭିତି; ଏହି ଭିତି ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି।
ବୃହସ୍ପତେ ପ୍ରତି ମେ ଦେଵତାମିହି ମିତ୍ରୋ ଵା ଯଦ୍ଵରୁଣୋ ଵାସି ପୂଷା । ଆଦିତ୍ଯୈର୍ଵା ଯଦ୍ଵସୁଭିର୍ମରୁତ୍ଵାନ୍ସ ପର୍ଜନ୍ଯଂ ଶଂତନଵେ ଵୃଷାଯ
ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତା ଶକ୍ତି ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ; ତୁମେ ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ପୂଷା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବସୁମାନେ, ମାରୁତମାନେ ଯେହେଉଁ; ପର୍ଜନ୍ୟ ଆମ ପିଲାମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଦେଵୋ ଦୂତୋ ଅଜିରଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ତ୍ଵଦ୍ଦେଵାପେ ଅଭି ମାମଗଚ୍ଛତ୍ । ପ୍ରତୀଚୀନଃ ପ୍ରତି ମାମା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ଦଧାମି ତେ ଦ୍ଯୁମତୀଂ ଵାଚମାସନ୍
ଦେବତାଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ତ୍ରୁତିକ୍ଷଣ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ; ମୋତେ ଦୟା କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ କଥା ଦେଉଛି, ଏହା ତୁମର ଆସନ ହେଉ।
ଅସ୍ମେ ଧେହି ଦ୍ଯୁମତୀଂ ଵାଚମାସନ୍ବୃହସ୍ପତେ ଅନମୀଵାମିଷିରାମ୍ । ଯଯା ଵୃଷ୍ଟିଂ ଶଂତନଵେ ଵନାଵ ଦିଵୋ ଦ୍ରପ୍ସୋ ମଧୁମାଁ ଆ ଵିଵେଶ
ବୃହସ୍ପତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ କଥା ରଖ, ଯାହା ରୋଗ ହିନ୍ଦି ଓ ପୋଷକ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପିଲାମାନେ ପାଇଁ ବର୍ଷା ଆଣିପାରିବା, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ମଧୁ ଝରିପଡ଼େ।
ଆ ନୋ ଦ୍ରପ୍ସା ମଧୁମନ୍ତୋ ଵିଶନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଦେହ୍ଯଧିରଥଂ ସହସ୍ରମ୍ । ନି ଷୀଦ ହୋତ୍ରମୃତୁଥା ଯଜସ୍ଵ ଦେଵାନ୍ଦେଵାପେ ହଵିଷା ସପର୍ଯ
ମଧୁ ଭରା ଝରାମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବହୁ ଧନ ଦିଅ; ଯଥା ଯଥା ହୋତା ଭାବରେ ବସ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କର, ହବି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର।
ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣୋ ହୋତ୍ରମୃଷିର୍ନିଷୀଦନ୍ଦେଵାପିର୍ଦେଵସୁମତିଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ସ ଉତ୍ତରସ୍ମାଦଧରଂ ସମୁଦ୍ରମପୋ ଦିଵ୍ଯା ଅସୃଜଦ୍ଵର୍ଷ୍ଯା ଅଭି
ଋଷି ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ ହୋତା ଭାବରେ ବସିଥିଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଜ୍ଞାନୀ; ଉପର ଏବଂ ତଳ ସମୁଦ୍ରରୁ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଜଳକୁ ବର୍ଷା ଭରା ଭାବରେ ପଠାଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ସମୁଦ୍ରେ ଅଧ୍ଯୁତ୍ତରସ୍ମିନ୍ନାପୋ ଦେଵେଭିର୍ନିଵୃତା ଅତିଷ୍ଠନ୍ । ତା ଅଦ୍ରଵନ୍ନାର୍ଷ୍ଟିଷେଣେନ ସୃଷ୍ଟା ଦେଵାପିନା ପ୍ରେଷିତା ମୃକ୍ଷିଣୀଷୁ
ଏହି ସମୁଦ୍ରରେ ଏବଂ ଉପର ସମୁଦ୍ରରେ, ଦେବତାମାନେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ; ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ସେମାନେ ପୋଷକ ଭାଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଦ୍ଦେଵାପିଃ ଶଂତନଵେ ପୁରୋହିତୋ ହୋତ୍ରାଯ ଵୃତଃ କୃପଯନ୍ନଦୀଧେତ୍ । ଦେଵଶ୍ରୁତଂ ଵୃଷ୍ଟିଵନିଂ ରରାଣୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ଵାଚମସ୍ମା ଅଯଚ୍ଛତ୍
ଦେବାପି, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପାଇଁ ହୋତା ଭାବରେ ଚୟନିତ ହୋଇ, ଦୟାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବର୍ଷା ଆଣିବା କଥା ଦେଇଥିଲେ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଦେଵାପିଃ ଶୁଶୁଚାନୋ ଅଗ୍ନ ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣୋ ମନୁଷ୍ଯଃ ସମୀଧେ । ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଦେଵୈରନୁମଦ୍ଯମାନଃ ପ୍ର ପର୍ଜନ୍ଯମୀରଯା ଵୃଷ୍ଟିମନ୍ତମ୍
ଦେବାପି, ତୁମେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଅଗ୍ନି, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ମାନବ ହୋତା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ; ପର୍ଜନ୍ୟକୁ ବର୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଚଳାଇଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ପୂର୍ଵ ଋଷଯୋ ଗୀର୍ଭିରାଯନ୍ତ୍ଵାମଧ୍ଵରେଷୁ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵେ । ସହସ୍ରାଣ୍ଯଧିରଥାନ୍ଯସ୍ମେ ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ରୋହିଦଶ୍ଵୋପ ଯାହି
ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକିଥିଲେ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ରୋହିଦଶ୍ୱ, ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଉପହାର ଆଣ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ।
ଏତାନ୍ଯଗ୍ନେ ନଵତିର୍ନଵ ତ୍ଵେ ଆହୁତାନ୍ଯଧିରଥା ସହସ୍ରା । ତେଭିର୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ତନ୍ଵଃ ଶୂର ପୂର୍ଵୀର୍ଦିଵୋ ନୋ ଵୃଷ୍ଟିମିଷିତୋ ରିରୀହି
ଏହି ନବେ ନବଟି ଆହୁତି ଏବଂ ତାପରେ ନଉଟି ଅଧିକ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଆହୁତି ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଓ, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଆଣ।
ଏତାନ୍ଯଗ୍ନେ ନଵତିଂ ସହସ୍ରା ସଂ ପ୍ର ଯଚ୍ଛ ଵୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଭାଗମ୍ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ପଥ ଋତୁଶୋ ଦେଵଯାନାନପ୍ଯୌଲାନଂ ଦିଵି ଦେଵେଷୁ ଧେହି
ଏହି ନବେ ହଜାର ଆହୁତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭାଗ ଭାବେ ପଠା, ତୁମେ ଠିକ୍ ରାସ୍ତା ଜାଣିଛ, ଦେବତାଙ୍କ ଭାଗକୁ ଦିବରେ ରଖ।
ଅଗ୍ନେ ବାଧସ୍ଵ ଵି ମୃଧୋ ଵି ଦୁର୍ଗହାପାମୀଵାମପ ରକ୍ଷାଂସି ସେଧ । ଅସ୍ମାତ୍ସମୁଦ୍ରାଦ୍ବୃହତୋ ଦିଵୋ ନୋଽପାଂ ଭୂମାନମୁପ ନଃ ସୃଜେହ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କର, ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଅପମାର୍ଗ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ଦୂରେ ରଖ, ଏହି ବିଶାଳ ଦିବ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରୁ ଆମ ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଭୂମିର ଆଧିକ୍ୟ ଆଣ।
କଂ ନଶ୍ଚିତ୍ରମିଷଣ୍ଯସି ଚିକିତ୍ଵାନ୍ପୃଥୁଗ୍ମାନଂ ଵାଶ୍ରଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯୈ । କତ୍ତସ୍ଯ ଦାତୁ ଶଵସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ ତକ୍ଷଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଵୃତ୍ରତୁରମପିନ୍ଵତ୍
କିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ ଆମର ଅର୍ପଣକୁ ଅଦ୍ଭୁତ କରିବ, ପ୍ରଶସ୍ତ ପିଠ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେବ? କିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଦାତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ରକୁ ତିଆରି କରିବ, ଯାହା ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରେ?
ସ ହି ଦ୍ଯୁତା ଵିଦ୍ଯୁତା ଵେତି ସାମ ପୃଥୁଂ ଯୋନିମସୁରତ୍ଵା ସସାଦ । ସ ସନୀଳେଭିଃ ପ୍ରସହାନୋ ଅସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ନ ଋତେ ସପ୍ତଥସ୍ଯ ମାଯାଃ
ସେ ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ସାମଗୀତିକୁ ଜାଣେ, ସେ ବିଶାଳ ଦେବତ୍ୱର ଆସନରେ ବସିଛି। ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସପ୍ତମଙ୍କ ମାୟାକୁ ଜୟ କରେ।
ସ ଵାଜଂ ଯାତାପଦୁଷ୍ପଦା ଯନ୍ସ୍ଵର୍ଷାତା ପରି ଷଦତ୍ସନିଷ୍ଯନ୍ । ଅନର୍ଵା ଯଚ୍ଛତଦୁରସ୍ଯ ଵେଦୋ ଘ୍ନଞ୍ଛିଶ୍ନଦେଵାଁ ଅଭି ଵର୍ପସା ଭୂତ୍
ସେ ବାଧାକୁ ଜୟ କରି ବିଜୟ ଆଣେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରିବାବେଳେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ଦୁହିଁକୁ ଦେଇଥାଏ, ଗୁପ୍ତ ଜାଣେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଶିଶ୍ନଦେବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରେ।
ସ ଯହ୍ଵ୍ଯୋଽଵନୀର୍ଗୋଷ୍ଵର୍ଵା ଜୁହୋତି ପ୍ରଧନ୍ଯାସୁ ସସ୍ରିଃ । ଅପାଦୋ ଯତ୍ର ଯୁଜ୍ଯାସୋଽରଥା ଦ୍ରୋଣ୍ଯଶ୍ଵାସ ଈରତେ ଘୃତଂ ଵାଃ
ସେ ଯୁବକ, ପୃଥିବୀ ଓ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପ୍ରଥମ ଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଗାଯୁଗି ଚକ୍ର ଓ ଘୋଡ଼ା ନାହିଁ, ତାହାଁରେ ଘୃତ ଟାଣିବା ତଳାରୁ ଉପଜାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ଚାଲେ।
ସ ରୁଦ୍ରେଭିରଶସ୍ତଵାର ଋଭ୍ଵା ହିତ୍ଵୀ ଗଯମାରେଅଵଦ୍ଯ ଆଗାତ୍ । ଵମ୍ରସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ମିଥୁନା ଵିଵଵ୍ରୀ ଅନ୍ନମଭୀତ୍ଯାରୋଦଯନ୍ମୁଷାଯନ୍
ସେ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ଅପଶକୁ ଦୂର କଲେ, ଋଭୁମାନେ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁର ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଆସିଲେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସେ କମ୍ଜନ୍ମା ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଲେ ଏବଂ ଲୁଚିଥିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ।
ସ ଇଦ୍ଦାସଂ ତୁଵୀରଵଂ ପତିର୍ଦନ୍ଷଳକ୍ଷଂ ତ୍ରିଶୀର୍ଷାଣଂ ଦମନ୍ଯତ୍ । ଅସ୍ଯ ତ୍ରିତୋ ନ୍ଵୋଜସା ଵୃଧାନୋ ଵିପା ଵରାହମଯୋଅଗ୍ରଯା ହନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାସକୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ପ୍ରଭୁକୁ ଦମନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଳିୟା ତୃତିୟ, ଜଳରେ ବରାହକୁ ପ୍ରମୁଖ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମାରିଲେ।
ସ ଦ୍ରୁହ୍ଵଣେ ମନୁଷ ଊର୍ଧ୍ଵସାନ ଆ ସାଵିଷଦର୍ଶସାନାଯ ଶରୁମ୍ । ସ ନୃତମୋ ନହୁଷୋଽସ୍ମତ୍ସୁଜାତଃ ପୁରୋଽଭିନଦର୍ହନ୍ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯେ
ସେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଧା ଥିଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରୁଥିବା ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ସେ ସବୁଠାରୁ ବୀର, ନହୁଷ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସୋ ଅଭ୍ରିଯୋ ନ ଯଵସ ଉଦନ୍ଯନ୍କ୍ଷଯାଯ ଗାତୁଂ ଵିଦନ୍ନୋ ଅସ୍ମେ । ଉପ ଯତ୍ସୀଦଦିନ୍ଦୁଂ ଶରୀରୈଃ ଶ୍ଯେନୋଽଯୋପାଷ୍ଟିର୍ହନ୍ତି ଦସ୍ଯୂନ୍
ସେ ମେଘ ପରି ଆମ ଘର ପାଇଁ ଚାରା ଆଣେ, ରାସ୍ତା ଜାଣିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରନିକଟେ ଶରୀର ସହ ବସନ୍ତି, ଶ୍ୟେନ ପରି ତୀବ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରେ।
ସ ଵ୍ରାଧତଃ ଶଵସାନେଭିରସ୍ଯ କୁତ୍ସାଯ ଶୁଷ୍ଣଂ କୃପଣେ ପରାଦାତ୍ । ଅଯଂ କଵିମନଯଚ୍ଛସ୍ଯମାନମତ୍କଂ ଯୋ ଅସ୍ଯ ସନିତୋତ ନୃଣାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଦୂର କଲେ, କଞ୍ଜୁଷ ମାନେକୁ ହରାଇଲେ। ଏହିଁ ଜଣେ କବି, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣିଥିବା ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କଲେ।
ଅଯଂ ଦଶସ୍ଯନ୍ନର୍ଯେଭିରସ୍ଯ ଦସ୍ମୋ ଦେଵେଭିର୍ଵରୁଣୋ ନ ମାଯୀ । ଅଯଂ କନୀନ ଋତୁପା ଅଵେଦ୍ଯମିମୀତାରରୁଂ ଯଶ୍ଚତୁଷ୍ପାତ୍
ଏହିଁ ଜଣେ ଉତ୍ତମମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବରୁଣ ପରି ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହିଁ ଯୁବକ, ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଅଜଣାକୁ ମାପନ୍ତି, ଚାରିପାଏ ଚଳିଥିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଅସ୍ଯ ସ୍ତୋମେଭିରୌଶିଜ ଋଜିଶ୍ଵା ଵ୍ରଜଂ ଦରଯଦ୍ଵୃଷଭେଣ ପିପ୍ରୋଃ । ସୁତ୍ଵା ଯଦ୍ଯଜତୋ ଦୀଦଯଦ୍ଗୀଃ ପୁର ଇଯାନୋ ଅଭି ଵର୍ପସା ଭୂତ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଉଶିଜଙ୍କ ପୁଅ ଋଜିଶ୍ୱ, ବଳିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ପିପ୍ରୁଙ୍କ ଘେରାକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ସୋମ ପିଲେ, ଗୀତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପରେ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆଗେଇଲେ।