ଧ୍ରୁଵା ଏଵ ଵଃ ପିତରୋ ଯୁଗେଯୁଗେ କ୍ଷେମକାମାସଃ ସଦସୋ ନ ଯୁଞ୍ଜତେ । ଅଜୁର୍ଯାସୋ ହରିଷାଚୋ ହରିଦ୍ରଵ ଆ ଦ୍ଯାଂ ରଵେଣ ପୃଥିଵୀମଶୁଶ୍ରଵୁଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ତୁମର ପିତାମାନେ ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରି, ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଆସନକୁ। ଅକ୍ଷୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚଳନ ସହିତ, ସେମାନେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିତ କରିଛନ୍ତି।
ତଦିଦ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯଦ୍ରଯୋ ଵିମୋଚନେ ଯାମନ୍ନଞ୍ଜସ୍ପା ଇଵ ଘେଦୁପବ୍ଦିଭିଃ । ଵପନ୍ତୋ ବୀଜମିଵ ଧାନ୍ଯାକୃତଃ ପୃଞ୍ଚନ୍ତି ସୋମଂ ନ ମିନନ୍ତି ବପ୍ସତଃ
ମୁକ୍ତିବେଳେ ପାଥରମାନେ ଏଭଳି କହନ୍ତି, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ଦାଡ଼ି ସହିତ ହିନ୍ହିନାଣି କରେ। ଧାନ ବିଆପାଇଁ ବୀଜ ଛାଡ଼ିବା ପରି, ସେମାନେ ସୋମକୁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, କେବେ ଅବିରତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ।
ସୁତେ ଅଧ୍ଵରେ ଅଧି ଵାଚମକ୍ରତା କ୍ରୀଳଯୋ ନ ମାତରଂ ତୁଦନ୍ତଃ । ଵି ଷୂ ମୁଞ୍ଚା ସୁଷୁଵୁଷୋ ମନୀଷାଂ ଵି ଵର୍ତନ୍ତାମଦ୍ରଯଶ୍ଚାଯମାନାଃ
ଚାପିବା ବେଳେ, ଯଜ୍ଞରେ, ସେମାନେ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଖେଳୁଥିବା ପୁଅମାନେ ମାଆକୁ ଛୁଆନ୍ତି। ହେ ପାଥରମାନେ, ରସ ଚାପିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର; ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଗଡ଼ିଯାଉନ୍ତୁ।
ହଯେ ଜାଯେ ମନସା ତିଷ୍ଠ ଘୋରେ ଵଚାଂସି ମିଶ୍ରା କୃଣଵାଵହୈ ନୁ । ନ ନୌ ମନ୍ତ୍ରା ଅନୁଦିତାସ ଏତେ ମଯସ୍କରନ୍ପରତରେ ଚନାହନ୍
ହେ ପତ୍ନୀ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥିରେ ଆଲୋଚନା କରିବା। ଆମର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ; ସେମାନେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ପାର ଛାଡ଼ି ଅପାରକୁ ମଧ୍ୟ।
କିମେତା ଵାଚା କୃଣଵା ତଵାହଂ ପ୍ରାକ୍ରମିଷମୁଷସାମଗ୍ରିଯେଵ । ପୁରୂରଵଃ ପୁନରସ୍ତଂ ପରେହି ଦୁରାପନା ଵାତ ଇଵାହମସ୍ମି
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛ, ମୁଁ ଏହା ସହ କଣ କରିବି? ମୁଁ ଚାଲିଯିବି, ଉଷା ଆସିବା ସମୟରେ ଆଲୋକ ପରି। ହେ ପୁରୁରବା, ପୁନି ତୁମର ଘରକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ବାତାସ ପରି ଅପହ୍ରାପ୍ୟ।
ଇଷୁର୍ନ ଶ୍ରିଯ ଇଷୁଧେରସନା ଗୋଷାଃ ଶତସା ନ ରଂହିଃ । ଅଵୀରେ କ୍ରତୌ ଵି ଦଵିଦ୍ଯୁତନ୍ନୋରା ନ ମାଯୁଂ ଚିତଯନ୍ତ ଧୁନଯଃ
ଧନୁର ତୁଣୀରୁ ତୀର ପରି, ଶତ ଗାଈର ଦୌଡ଼ ପରି, ମୋର ଗତି ତୀବ୍ର। ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଯେପରି ନଦୀ ଜଳକୁ ଭାଗ କରେ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ମାପ ଧରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ସା ଵସୁ ଦଧତୀ ଶ୍ଵଶୁରାଯ ଵଯ ଉଷୋ ଯଦି ଵଷ୍ଟ୍ଯନ୍ତିଗୃହାତ୍ । ଅସ୍ତଂ ନନକ୍ଷେ ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ଦିଵା ନକ୍ତଂ ଶ୍ନଥିତା ଵୈତସେନ
ସେ ଧନ ସହିତ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ, ଯଦି ଉଷା ନିକଟ ଘରରୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଅସ୍ତମାନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପଥ ବାଙ୍କୁ ହୁଏ, ରାତିରେ ବୈତସ ଦାଗଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି।
ତ୍ରିଃ ସ୍ମ ମାହ୍ନଃ ଶ୍ନଥଯୋ ଵୈତସେନୋତ ସ୍ମ ମେଽଵ୍ଯତ୍ଯୈ ପୃଣାସି । ପୁରୂରଵୋଽନୁ ତେ କେତମାଯଂ ରାଜା ମେ ଵୀର ତନ୍ଵସ୍ତଦାସୀଃ
ଦିନକୁ ତିନିଥର ବୈତସ ଦାଗଡ଼ି ମୋତେ ବାନ୍ଧିଛି, ଏବଂ ତୁମେ, ଅଚଳ, ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂରଣ କରିଛ। ହେ ପୁରୁରବା, ତୁମ ଚିହ୍ନ ପରେ, ଏହି ରାଜା, ମୋର ବୀର, ସେଇ ମୋ ଦେହ ଥିଲା।
ଯା ସୁଜୂର୍ଣିଃ ଶ୍ରେଣିଃ ସୁମ୍ନଆପିର୍ହ୍ରଦେଚକ୍ଷୁର୍ନ ଗ୍ରନ୍ଥିନୀ ଚରଣ୍ଯୁଃ । ତା ଅଞ୍ଜଯୋଽରୁଣଯୋ ନ ସସ୍ରୁଃ ଶ୍ରିଯେ ଗାଵୋ ନ ଧେନଵୋଽନଵନ୍ତ
ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଗଠିତ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହୃଦୟର ଦୃଷ୍ଟି ପରି, ଗଠିତ ନୁହଁ, ଦ୍ରୁତଗତି; ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଗାଈମାନେ ଯଶ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଗାଈ ପରି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି, ଦେଉଛନ୍ତି।
ସମସ୍ମିଞ୍ଜାଯମାନ ଆସତ ଗ୍ନା ଉତେମଵର୍ଧନ୍ନଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଗୂର୍ତାଃ । ମହେ ଯତ୍ତ୍ଵା ପୁରୂରଵୋ ରଣାଯାଵର୍ଧଯନ୍ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ମୋର ଜନ୍ମବେଳେ, ଦେବୀମାନେ ଏକଠି ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ଜଳ ଆରମ୍ଭରେ ବଢ଼ିଲା। ଯେବେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ପୁରୁରବା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ବଡ଼ କଲେ।
ସଚା ଯଦାସୁ ଜହତୀଷ୍ଵତ୍କମମାନୁଷୀଷୁ ମାନୁଷୋ ନିଷେଵେ । ଅପ ସ୍ମ ମତ୍ତରସନ୍ତୀ ନ ଭୁଜ୍ଯୁସ୍ତା ଅତ୍ରସନ୍ରଥସ୍ପୃଶୋ ନାଶ୍ଵାଃ
ଯେବେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ିଦେଲି, ମୁଁ ମାନବ ହୋଇ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ସେବା କଲି। ତାପରେ, ମଦ ହୋଇ, ସେମାନେ ମୋତେ ଭୋଗ କଲେନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ରଥକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ସେଇ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଦାସୁ ମର୍ତୋ ଅମୃତାସୁ ନିସ୍ପୃକ୍ସଂ କ୍ଷୋଣୀଭିଃ କ୍ରତୁଭିର୍ନ ପୃଙ୍କ୍ତେ । ତା ଆତଯୋ ନ ତନ୍ଵଃ ଶୁମ୍ଭତ ସ୍ଵା ଅଶ୍ଵାସୋ ନ କ୍ରୀଳଯୋ ଦନ୍ଦଶାନାଃ
ଯେତେବେଳେ ଏକ ମଣିଷ ଅମର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ସହିତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେଉନାହାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତିମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ଖେଳୁଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି, ଚଞ୍ଚଳ ଛୁଆଁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି, ନିଜ ଶୋଭାରେ ଶୁଭିତ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ଯା ପତନ୍ତୀ ଦଵିଦ୍ଯୋଦ୍ଭରନ୍ତୀ ମେ ଅପ୍ଯା କାମ୍ଯାନି । ଜନିଷ୍ଟୋ ଅପୋ ନର୍ଯଃ ସୁଜାତଃ ପ୍ରୋର୍ଵଶୀ ତିରତ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ସେ ଝଟକାରେ ପଡ଼ିଲେ, କୌଣସି ଗର୍ଜନା ଛଡ଼ା, ମୋର ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାମାନେ ନେଇଗଲେ। ଜଳମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ନାରୀ, ଓ ଉର୍ବଶୀ, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ।
ଜଜ୍ଞିଷ ଇତ୍ଥା ଗୋପୀଥ୍ଯାଯ ହି ଦଧାଥ ତତ୍ପୁରୂରଵୋ ମ ଓଜଃ । ଅଶାସଂ ତ୍ଵା ଵିଦୁଷୀ ସସ୍ମିନ୍ନହନ୍ନ ମ ଆଶୃଣୋଃ କିମଭୁଗ୍ଵଦାସି
ତୁମେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ, ଗୋପାଳନର କାମ ପାଇଁ; ଏହିପାଇଁ, ପୁରୁରବା, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିଲି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ରହିଲ ନାହାଁ; ତୁମେ ଶୁଣିଲ ନାହାଁ—କଣ ଆନନ୍ଦ ନେଲ ତୁମେ?
କଦା ସୂନୁଃ ପିତରଂ ଜାତ ଇଚ୍ଛାଚ୍ଚକ୍ରନ୍ନାଶ୍ରୁ ଵର୍ତଯଦ୍ଵିଜାନନ୍ । କୋ ଦମ୍ପତୀ ସମନସା ଵି ଯୂଯୋଦଧ ଯଦଗ୍ନିଃ ଶ୍ଵଶୁରେଷୁ ଦୀଦଯତ୍
କେବେ ଏକ ନବଜାତ ପୁଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଖୋଜେ, ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଅଶ୍ରୁ ଝରାଏ? କିଏ ଏକମନ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ବିଭକ୍ତ କରିପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଜଳୁଛି?
ପ୍ରତି ବ୍ରଵାଣି ଵର୍ତଯତେ ଅଶ୍ରୁ ଚକ୍ରନ୍ନ କ୍ରନ୍ଦଦାଧ୍ଯେ ଶିଵାଯୈ । ପ୍ର ତତ୍ତେ ହିନଵା ଯତ୍ତେ ଅସ୍ମେ ପରେହ୍ଯସ୍ତଂ ନହି ମୂର ମାପଃ
ମୁଁ କହୁଛି: ସେ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଏ, ସେ ଶାଶୁ ମାଆକୁ ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କନ୍ଦାଏ। ଏହିଠାରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋଠାରୁ ଦୂର କରୁଛି—ଅନ୍ୟଠାକୁ ଯାଅ; ମୋତେ ଛୁଅନି, ମୂର୍ଖ।
ସୁଦେଵୋ ଅଦ୍ଯ ପ୍ରପତେଦନାଵୃତ୍ପରାଵତଂ ପରମାଂ ଗନ୍ତଵା ଉ । ଅଧା ଶଯୀତ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେଽଧୈନଂ ଵୃକା ରଭସାସୋ ଅଦ୍ଯୁଃ
ଆଜି ଭଲ ଦେବତା ଅବାଧ ଭାବେ, ସବୁଠାରୁ ଦୂର, ସବୁଠାରୁ ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯାଉ। ସେଠାରେ ସେ ନଶ୍ୱରତାର କୋଳରେ ଶୋଇଥାଉ; ସେଠାରେ ଉତ୍ସୁକ ଓଲା ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉ।
ପୁରୂରଵୋ ମା ମୃଥା ମା ପ୍ର ପପ୍ତୋ ମା ତ୍ଵା ଵୃକାସୋ ଅଶିଵାସ ଉ କ୍ଷନ୍ । ନ ଵୈ ସ୍ତ୍ରୈଣାନି ସଖ୍ଯାନି ସନ୍ତି ସାଲାଵୃକାଣାଂ ହୃଦଯାନ୍ଯେତା
ପୁରୁରବା, ମରିଯାଅ ନାହିଁ, ଚାଲିଯାଅ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟ, କଠୋର ଓଲାମାନେ ତୁମକୁ ନଷ୍ଟ କରିନପାରନ୍ତୁ। ନିଶ୍ଚୟ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଠିକ ମିତ୍ରତା ନାହିଁ; ଶାଳ ଓଲାମାନେ ପରି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଏମିତି।
ଯଦ୍ଵିରୂପାଚରଂ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵଵସଂ ରାତ୍ରୀଃ ଶରଦଶ୍ଚତସ୍ରଃ । ଘୃତସ୍ଯ ସ୍ତୋକଂ ସକୃଦହ୍ନ ଆଶ୍ନାଂ ତାଦେଵେଦଂ ତାତୃପାଣା ଚରାମି
ମୁଁ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଜଣା ଆଚରଣ କରିଥିଲି, ଚାରିଟିଏ ଶରଦ ଓ ରାତି ରହିଥିଲି। ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଏକଥର ଘିଅ ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ଖାଇଥିଲି; ଏହି ଦ୍ୱାରା, ଏବେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ଚାଲିଯାଉଛି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରାଂ ରଜସୋ ଵିମାନୀମୁପ ଶିକ୍ଷାମ୍ଯୁର୍ଵଶୀଂ ଵସିଷ୍ଠଃ । ଉପ ତ୍ଵା ରାତିଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ତିଷ୍ଠାନ୍ନି ଵର୍ତସ୍ଵ ହୃଦଯଂ ତପ୍ଯତେ ମେ
ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଚଳିଥିବା ବସିଷ୍ଠ, ଉର୍ବଶୀ, ଦୀପ୍ତିମାନୀକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଭଲ କାମର ଫଳ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି; ଦୂରେ ଯିଅନି—ମୋର ହୃଦୟ ଜଳୁଛି।
ଇତି ତ୍ଵା ଦେଵା ଇମ ଆହୁରୈଳ ଯଥେମେତଦ୍ଭଵସି ମୃତ୍ଯୁବନ୍ଧୁଃ । ପ୍ରଜା ତେ ଦେଵାନ୍ହଵିଷା ଯଜାତି ସ୍ଵର୍ଗ ଉ ତ୍ଵମପି ମାଦଯାସେ
ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି, ଓ ଐଳ: ଯେପରି ତୁମେ ଅଛ, ମୃତ୍ୟୁର ସମ୍ବନ୍ଧୀ। ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହବି ଦେଉଛନ୍ତି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ପ୍ର ତେ ମହେ ଵିଦଥେ ଶଂସିଷଂ ହରୀ ପ୍ର ତେ ଵନ୍ଵେ ଵନୁଷୋ ହର୍ଯତଂ ମଦମ୍ । ଘୃତଂ ନ ଯୋ ହରିଭିଶ୍ଚାରୁ ସେଚତ ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତୁ ହରିଵର୍ପସଂ ଗିରଃ
ତୁମ ପାଇଁ, ମହାନ, ସଭାରେ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଉତ୍ସାହୀମାନେର ଆନନ୍ଦ ଚାହୁଁଛି। ଘିଅ ପରି, ଯାହା ହରିମାନେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଢେଲାନ୍ତି, ତୁମର ସୁନା ରୂପରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ଲୋକମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ପହଁଚୁନ୍ତୁ।
ହରିଂ ହି ଯୋନିମଭି ଯେ ସମସ୍ଵରନ୍ହିନ୍ଵନ୍ତୋ ହରୀ ଦିଵ୍ଯଂ ଯଥା ସଦଃ । ଆ ଯଂ ପୃଣନ୍ତି ହରିଭିର୍ନ ଧେନଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷଂ ହରିଵନ୍ତମର୍ଚତ
ହରିଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ହରିମାନେ ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଦେଇ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ, ହରିମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କର।
ସୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ହରିତୋ ଯ ଆଯସୋ ହରିର୍ନିକାମୋ ହରିରା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ସୁଶିପ୍ରୋ ହରିମନ୍ଯୁସାଯକ ଇନ୍ଦ୍ରେ ନି ରୂପା ହରିତା ମିମିକ୍ଷିରେ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ପିତଳିଆ, ଲୋହା ମୂଳର ବଜ୍ର; ହରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ହରି ତାଙ୍କର ହାତରେ। ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ, ହରିଙ୍କ ରୋଷରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରିଙ୍କ ରୂପମାନେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି।
ଦିଵି ନ କେତୁରଧି ଧାଯି ହର୍ଯତୋ ଵିଵ୍ଯଚଦ୍ଵଜ୍ରୋ ହରିତୋ ନ ରଂହ୍ଯା । ତୁଦଦହିଂ ହରିଶିପ୍ରୋ ଯ ଆଯସଃ ସହସ୍ରଶୋକା ଅଭଵଦ୍ଧରିମ୍ଭରଃ
ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚିହ୍ନ ହରିଙ୍କ ରଖାଯାଇଛି; ବଜ୍ର, ହରି ପରି, ଚମକୁଛି। ସେ ସର୍ପ, ଲୋହା ଜିହ୍ବା ଥିବାକୁ, ହଜାର ଟିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ—ସେ ହରିଙ୍କ ଶକ୍ତି ବହନ କଲେ।
ତ୍ଵଂତ୍ଵମହର୍ଯଥା ଉପସ୍ତୁତଃ ପୂର୍ଵେଭିରିନ୍ଦ୍ର ହରିକେଶ ଯଜ୍ଵଭିଃ । ତ୍ଵଂ ହର୍ଯସି ତଵ ଵିଶ୍ଵମୁକ୍ଥ୍ଯମସାମି ରାଧୋ ହରିଜାତ ହର୍ଯତମ୍
ତୁମେ, ହରି କେଶ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ ପୂଜକମାନେ ପରି ସ୍ତୁତି ପାଇଛ। ତୁମେ ହରି, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହରି; ତୁମର କୃପା ହରି ଜନ୍ମ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ।
ତା ଵଜ୍ରିଣଂ ମନ୍ଦିନଂ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ରଥେ ଵହତୋ ହର୍ଯତା ହରୀ । ପୁରୂଣ୍ଯସ୍ମୈ ସଵନାନି ହର୍ଯତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମା ହରଯୋ ଦଧନ୍ଵିରେ
ସେଇ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୋଗାଯାଇ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆନନ୍ଦିତ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ଚାପିବାକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ହରି ଦ୍ରବ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ହରିମାନେ ସୋମ ଢେଲାଇଛନ୍ତି।
ଅରଂ କାମାଯ ହରଯୋ ଦଧନ୍ଵିରେ ସ୍ଥିରାଯ ହିନ୍ଵନ୍ହରଯୋ ହରୀ ତୁରା । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଯୋ ହରିଭିର୍ଜୋଷମୀଯତେ ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ହରିଵନ୍ତମାନଶେ
ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ହରିମାନେ ଢେଲାଇଛନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ପାଇଁ, ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଯୋଗାଯାଇଛନ୍ତି। ଯିଏ ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଖୁସି ହୁଏ, ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା, ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପୂରଣ କରେ।
ହରିଶ୍ମଶାରୁର୍ହରିକେଶ ଆଯସସ୍ତୁରସ୍ପେଯେ ଯୋ ହରିପା ଅଵର୍ଧତ । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଯୋ ହରିଭିର୍ଵାଜିନୀଵସୁରତି ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ପାରିଷଦ୍ଧରୀ
ହରି ଦାଢ଼ି, ହରି କେଶ, ଲୋହା ବଡ଼ିଆ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲେ—ଯିଏ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଳପତିଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେ ହରିମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଅପମାନ ଜୟ କରନ୍ତି।
ସ୍ରୁଵେଵ ଯସ୍ଯ ହରିଣୀ ଵିପେତତୁଃ ଶିପ୍ରେ ଵାଜାଯ ହରିଣୀ ଦଵିଧ୍ଵତଃ । ପ୍ର ଯତ୍କୃତେ ଚମସେ ମର୍ମୃଜଦ୍ଧରୀ ପୀତ୍ଵା ମଦସ୍ଯ ହର୍ଯତସ୍ଯାନ୍ଧସଃ
ଯେପରି ଦୁଇଟି ଚମଚ ଦୂରେ ରଖାଯାଇଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପିତାଳିଆ ଦୁଇଟି ଦୂରେ ରଖାଯାଇଛି; ଦୂତୀୟା ତେଜସ୍ବୀ ଦୁଇଟି ଉପହାର ପାଇଁ ଭାଗ ହୋଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ସର୍ଗ ପାଇଁ ପିତାଳିଆ ଦୁଇଟି ପାତ୍ରରେ ସଫା କରାଯାଇଛି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ସୋମ ଖାଇଛନ୍ତି।