ଉତ ନୋ ରୁଦ୍ରା ଚିନ୍ମୃଳତାମଶ୍ଵିନା ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ରଥସ୍ପତିର୍ଭଗଃ । ଋଭୁର୍ଵାଜ ଋଭୁକ୍ଷଣଃ ପରିଜ୍ମା ଵିଶ୍ଵଵେଦସଃ
ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆମ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ରଥର ନାଥ, ଭଗ, ଋଭୁ, ବଳ, ଋଭୁକ୍ଷଣ, ପରିଜ୍ମାନ୍, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ।
ଋଭୁରୃଭୁକ୍ଷା ଋଭୁର୍ଵିଧତୋ ମଦ ଆ ତେ ହରୀ ଜୂଜୁଵାନସ୍ଯ ଵାଜିନା । ଦୁଷ୍ଟରଂ ଯସ୍ଯ ସାମ ଚିଦୃଧଗ୍ଯଜ୍ଞୋ ନ ମାନୁଷଃ
ଋଭୁ, ଋଭୁକ୍ଷଣ, ଦକ୍ଷ ଋଭୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଆନନ୍ଦ; ଉତ୍ସାହୀ ଜଣଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ; ଯାହାଙ୍କର ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯାହାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ମଣିଷମାନଙ୍କର ନୁହେଁ।
କୃଧୀ ନୋ ଅହ୍ରଯୋ ଦେଵ ସଵିତଃ ସ ଚ ସ୍ତୁଷେ ମଘୋନାମ୍ । ସହୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵହ୍ନିଭିର୍ନ୍ଯେଷାଂ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଚକ୍ରଂ ରଶ୍ମିଂ ନ ଯୋଯୁଵେ
ହେ ଦେବତା ସବିତା, ଆମକୁ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚକ୍ର ଏବଂ ରଶ୍ମିକୁ ବାନ୍ଧନ୍ତୁ।
ଐଷୁ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଧାତଂ ମହଦସ୍ମେ ଵୀରେଷୁ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣି ଶ୍ରଵଃ । ପୃକ୍ଷଂ ଵାଜସ୍ଯ ସାତଯେ ପୃକ୍ଷଂ ରାଯୋତ ତୁର୍ଵଣେ
ହେ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ; ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ, ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଧନ ଓ ଦାନ ଦିଅ।
ଏତଂ ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରାସ୍ମଯୁଷ୍ଟ୍ଵଂ କୂଚିତ୍ସନ୍ତଂ ସହସାଵନ୍ନଭିଷ୍ଟଯେ । ସଦା ପାହ୍ଯଭିଷ୍ଟଯେ ମେଦତାଂ ଵେଦତା ଵସୋ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ କହିଛୁ, ଯଦିଓ ଏହା ଛୋଟ ହେଉ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ; ସଦା ଆମକୁ ଭଲରେ ରକ୍ଷା କର, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ହେ ଦାନଶୀଳ।
ଏତଂ ମେ ସ୍ତୋମଂ ତନା ନ ସୂର୍ଯେ ଦ୍ଯୁତଦ୍ଯାମାନଂ ଵାଵୃଧନ୍ତ ନୃଣାମ୍ । ସଂଵନନଂ ନାଶ୍ଵ୍ଯଂ ତଷ୍ଟେଵାନପଚ୍ଯୁତମ୍
ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପୁଅମାନେ ଯେପରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି; ଏହା ଏକତାରେ, ଛାଡ଼ିଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଭଲ ଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଛି, ରଥ ପରି।
ଵାଵର୍ତ ଯେଷାଂ ରାଯା ଯୁକ୍ତୈଷାଂ ହିରଣ୍ଯଯୀ । ନେମଧିତା ନ ପୌଂସ୍ଯା ଵୃଥେଵ ଵିଷ୍ଟାନ୍ତା
ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ସୁନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସୁନାର ଭାବରେ ଘୂରୁଛି; ତାଙ୍କର ପୁରୁଷକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ପରି ଅକାରଣ ନୁହେଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ପ୍ର ତଦ୍ଦୁଃଶୀମେ ପୃଥଵାନେ ଵେନେ ପ୍ର ରାମେ ଵୋଚମସୁରେ ମଘଵତ୍ସୁ । ଯେ ଯୁକ୍ତ୍ଵାଯ ପଞ୍ଚ ଶତାସ୍ମଯୁ ପଥା ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯେଷାମ୍
ମୁଁ ଏହି କଥା ବିଶାଳ ବାହୁବଳୀ, ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ କହୁଛି; ଯେଉଁମାନେ ପାଞ୍ଚଶ ଶତ ଯୋଗ କରି, ତାଙ୍କର ପଥକୁ ଧ୍ୱନିତ କରନ୍ତି, ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧୀନ୍ନ୍ଵତ୍ର ସପ୍ତତିଂ ଚ ସପ୍ତ ଚ । ସଦ୍ଯୋ ଦିଦିଷ୍ଟ ତାନ୍ଵଃ ସଦ୍ଯୋ ଦିଦିଷ୍ଟ ପାର୍ଥ୍ଯଃ ସଦ୍ଯୋ ଦିଦିଷ୍ଟ ମାଯଵଃ
ଏଠାରେ, ସତରି ଏବଂ ସାତଟି ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି; ସେମାନେ ସହସ୍ରେ ଚଳିତ ହେଲେ, ମାଟିର, ମାୟାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହସ୍ରେ ଚଳାଇଦେଲେ।
ପ୍ରୈତେ ଵଦନ୍ତୁ ପ୍ର ଵଯଂ ଵଦାମ ଗ୍ରାଵଭ୍ଯୋ ଵାଚଂ ଵଦତା ଵଦଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଯଦଦ୍ରଯଃ ପର୍ଵତାଃ ସାକମାଶଵଃ ଶ୍ଲୋକଂ ଘୋଷଂ ଭରଥେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମିନଃ
ଏମାନେ କଥା କହୁନ୍ତୁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ କଥା କହିବା; ତୁମର କଥା ପାଥରମାନେ, କଥା କହୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ପାଥରମାନେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ଏକାସাথে, ତୀବ୍ରତାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମପାନୀକୁ ଗୀତ ଓ ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ଏତେ ଵଦନ୍ତି ଶତଵତ୍ସହସ୍ରଵଦଭି କ୍ରନ୍ଦନ୍ତି ହରିତେଭିରାସଭିଃ । ଵିଷ୍ଟ୍ଵୀ ଗ୍ରାଵାଣଃ ସୁକୃତଃ ସୁକୃତ୍ଯଯା ହୋତୁଶ୍ଚିତ୍ପୂର୍ଵେ ହଵିରଦ୍ଯମାଶତ
ଏମାନେ କଥା କହନ୍ତି, ଶତ ବର୍ଷ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରି; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ହରିତ ପିଠି ସହିତ ଏକାସাথে ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ଭଲ ଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାଥରମାନେ, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତାରେ, ପ୍ରଥମ ହୋତା ମଧ୍ୟ ତାଜା ହବିଷ୍ୟ ଚାପିଛନ୍ତି।
ଏତେ ଵଦନ୍ତ୍ଯଵିଦନ୍ନନା ମଧୁ ନ୍ଯୂଙ୍ଖଯନ୍ତେ ଅଧି ପକ୍ଵ ଆମିଷି । ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶାଖାମରୁଣସ୍ଯ ବପ୍ସତସ୍ତେ ସୂଭର୍ଵା ଵୃଷଭାଃ ପ୍ରେମରାଵିଷୁଃ
ଏମାନେ କଥା କହନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ମଧୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ; ସେମାନେ ପାକା ମାଂସ ଉପରେ ଚାପି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଲାଲ ଗଛର ଡାଳିରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦମାନେ, ସୋମ ପାଇଁ ଆସାକ୍ତ ହୋଇ, ଗର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି।
ବୃହଦ୍ଵଦନ୍ତି ମଦିରେଣ ମନ୍ଦିନେନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ରୋଶନ୍ତୋଽଵିଦନ୍ନନା ମଧୁ । ସଂରଭ୍ଯା ଧୀରାଃ ସ୍ଵସୃଭିରନର୍ତିଷୁରାଘୋଷଯନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀମୁପବ୍ଦିଭିଃ
ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ କହନ୍ତି, ମଧୁରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ମଧୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ। ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀମାନେ ସହିତ, ଭୂମିରେ ଦଳ ସହିତ ଗଞ୍ଜନ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି।
ସୁପର୍ଣା ଵାଚମକ୍ରତୋପ ଦ୍ଯଵ୍ଯାଖରେ କୃଷ୍ଣା ଇଷିରା ଅନର୍ତିଷୁଃ । ନ୍ଯଙ୍ନି ଯନ୍ତ୍ଯୁପରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତଂ ପୁରୂ ରେତୋ ଦଧିରେ ସୂର୍ଯଶ୍ଵିତଃ
ସୁନ୍ଦର ପଖି ମାନେ କଥା କହିଛନ୍ତି; ଉପରେ କଳା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତଳକୁ, ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି; ବହୁ ଧାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୀଜକୁ ବହନ କରିଛନ୍ତି।
ଉଗ୍ରା ଇଵ ପ୍ରଵହନ୍ତଃ ସମାଯମୁଃ ସାକଂ ଯୁକ୍ତା ଵୃଷଣୋ ବିଭ୍ରତୋ ଧୁରଃ । ଯଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ତୋ ଜଗ୍ରସାନା ଅରାଵିଷୁଃ ଶୃଣ୍ଵ ଏଷାଂ ପ୍ରୋଥଥୋ ଅର୍ଵତାମିଵ
ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଏମାନେ ଦୌଡ଼ି ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି, ଏକାଠି ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ଜୁଆ କାନ୍ଧରେ ନେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବାବେଳେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, କାମରେ ଉତ୍ସାହିତ; ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣ, ଘୋଡ଼ାର ହିନ୍ହିନାଣି ପରି।
ଦଶାଵନିଭ୍ଯୋ ଦଶକକ୍ଷ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଦଶଯୋକ୍ତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦଶଯୋଜନେଭ୍ଯଃ । ଦଶାଭୀଶୁଭ୍ଯୋ ଅର୍ଚତାଜରେଭ୍ଯୋ ଦଶ ଧୁରୋ ଦଶ ଯୁକ୍ତା ଵହଦ୍ଭ୍ଯଃ
ତଳେ ଦଶଟି, ପାଶେ ଦଶଟି, ଯୋକ୍ତରେ ଦଶଟି, ଦଶଟି ଦୂରତା; ଦଶଟି ଛୁଡ଼ା, ଅବିନାଶୀ, ଗୁଞ୍ଜନ କରୁନ୍ତୁ, ଦଶଟି ଯୋକ୍ତରେ, ଦଶଟି ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିବା ଯେଉଁମାନେ ଭାର ବହନ କରନ୍ତି।
ତେ ଅଦ୍ରଯୋ ଦଶଯନ୍ତ୍ରାସ ଆଶଵସ୍ତେଷାମାଧାନଂ ପର୍ଯେତି ହର୍ଯତମ୍ । ତ ଊ ସୁତସ୍ଯ ସୋମ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସୋଽଂଶୋଃ ପୀଯୂଷଂ ପ୍ରଥମସ୍ଯ ଭେଜିରେ
ଏହି ପାଥରମାନେ, ଦଶଟି ବନ୍ଧନ ସହିତ, ବେଗୁନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ବସିବା ସ୍ଥାନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ମଧୁର ସୋମର ରସ ପିଇଛନ୍ତି, ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ରସର ସାର।
ତେ ସୋମାଦୋ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଂସତେଽଂଶୁଂ ଦୁହନ୍ତୋ ଅଧ୍ଯାସତେ ଗଵି । ତେଭିର୍ଦୁଗ୍ଧଂ ପପିଵାନ୍ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଵର୍ଧତେ ପ୍ରଥତେ ଵୃଷାଯତେ
ସୋମରୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦୁଇଟି ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ରସ ଦୋହନ କରି, ଗାଈ ଉପରେ ବସନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ମଧୁର ଦୁଧ ପିଇଛନ୍ତି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ବୃଦ୍ଧି, ବିସ୍ତାର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଵୃଷା ଵୋ ଅଂଶୁର୍ନ କିଲା ରିଷାଥନେଳାଵନ୍ତଃ ସଦମିତ୍ସ୍ଥନାଶିତାଃ । ରୈଵତ୍ଯେଵ ମହସା ଚାରଵ ସ୍ଥନ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଅଜୁଷଧ୍ଵମଧ୍ଵରମ୍
ତୁମର ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେବେ ହ୍ରାସ ପାଉନାହିଁ, ସଦା ଉପସ୍ଥିତ, କେବେ କମିନାହିଁ। ରୈବତ ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପରି ଶକ୍ତି ସହିତ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ହେ ପାଥରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛ।
ତୃଦିଲା ଅତୃଦିଲାସୋ ଅଦ୍ରଯୋଽଶ୍ରମଣା ଅଶୃଥିତା ଅମୃତ୍ଯଵଃ । ଅନାତୁରା ଅଜରା ସ୍ଥାମଵିଷ୍ଣଵଃ ସୁପୀଵସୋ ଅତୃଷିତା ଅତୃଷ୍ଣଜଃ
ଏହି ପାଥରମାନେ ଦୃଢ଼, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ଅଚଳ, ଅମର; କେବେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, ବୟସ ହୁଏନାହିଁ, ସ୍ଥିର, ବିସ୍ତୃତ, ପୁଷ୍ଟି, ଅତୃପ୍ତ, ତୃଷ୍ଣା ନଥିବା ଜନ୍ମ।
ଧ୍ରୁଵା ଏଵ ଵଃ ପିତରୋ ଯୁଗେଯୁଗେ କ୍ଷେମକାମାସଃ ସଦସୋ ନ ଯୁଞ୍ଜତେ । ଅଜୁର୍ଯାସୋ ହରିଷାଚୋ ହରିଦ୍ରଵ ଆ ଦ୍ଯାଂ ରଵେଣ ପୃଥିଵୀମଶୁଶ୍ରଵୁଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ତୁମର ପିତାମାନେ ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରି, ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଆସନକୁ। ଅକ୍ଷୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚଳନ ସହିତ, ସେମାନେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିତ କରିଛନ୍ତି।
ତଦିଦ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯଦ୍ରଯୋ ଵିମୋଚନେ ଯାମନ୍ନଞ୍ଜସ୍ପା ଇଵ ଘେଦୁପବ୍ଦିଭିଃ । ଵପନ୍ତୋ ବୀଜମିଵ ଧାନ୍ଯାକୃତଃ ପୃଞ୍ଚନ୍ତି ସୋମଂ ନ ମିନନ୍ତି ବପ୍ସତଃ
ମୁକ୍ତିବେଳେ ପାଥରମାନେ ଏଭଳି କହନ୍ତି, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ଦାଡ଼ି ସହିତ ହିନ୍ହିନାଣି କରେ। ଧାନ ବିଆପାଇଁ ବୀଜ ଛାଡ଼ିବା ପରି, ସେମାନେ ସୋମକୁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, କେବେ ଅବିରତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ।
ସୁତେ ଅଧ୍ଵରେ ଅଧି ଵାଚମକ୍ରତା କ୍ରୀଳଯୋ ନ ମାତରଂ ତୁଦନ୍ତଃ । ଵି ଷୂ ମୁଞ୍ଚା ସୁଷୁଵୁଷୋ ମନୀଷାଂ ଵି ଵର୍ତନ୍ତାମଦ୍ରଯଶ୍ଚାଯମାନାଃ
ଚାପିବା ବେଳେ, ଯଜ୍ଞରେ, ସେମାନେ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଖେଳୁଥିବା ପୁଅମାନେ ମାଆକୁ ଛୁଆନ୍ତି। ହେ ପାଥରମାନେ, ରସ ଚାପିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର; ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଗଡ଼ିଯାଉନ୍ତୁ।
ହଯେ ଜାଯେ ମନସା ତିଷ୍ଠ ଘୋରେ ଵଚାଂସି ମିଶ୍ରା କୃଣଵାଵହୈ ନୁ । ନ ନୌ ମନ୍ତ୍ରା ଅନୁଦିତାସ ଏତେ ମଯସ୍କରନ୍ପରତରେ ଚନାହନ୍
ହେ ପତ୍ନୀ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥିରେ ଆଲୋଚନା କରିବା। ଆମର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ; ସେମାନେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ପାର ଛାଡ଼ି ଅପାରକୁ ମଧ୍ୟ।
କିମେତା ଵାଚା କୃଣଵା ତଵାହଂ ପ୍ରାକ୍ରମିଷମୁଷସାମଗ୍ରିଯେଵ । ପୁରୂରଵଃ ପୁନରସ୍ତଂ ପରେହି ଦୁରାପନା ଵାତ ଇଵାହମସ୍ମି
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛ, ମୁଁ ଏହା ସହ କଣ କରିବି? ମୁଁ ଚାଲିଯିବି, ଉଷା ଆସିବା ସମୟରେ ଆଲୋକ ପରି। ହେ ପୁରୁରବା, ପୁନି ତୁମର ଘରକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ବାତାସ ପରି ଅପହ୍ରାପ୍ୟ।
ଇଷୁର୍ନ ଶ୍ରିଯ ଇଷୁଧେରସନା ଗୋଷାଃ ଶତସା ନ ରଂହିଃ । ଅଵୀରେ କ୍ରତୌ ଵି ଦଵିଦ୍ଯୁତନ୍ନୋରା ନ ମାଯୁଂ ଚିତଯନ୍ତ ଧୁନଯଃ
ଧନୁର ତୁଣୀରୁ ତୀର ପରି, ଶତ ଗାଈର ଦୌଡ଼ ପରି, ମୋର ଗତି ତୀବ୍ର। ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଯେପରି ନଦୀ ଜଳକୁ ଭାଗ କରେ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ମାପ ଧରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ସା ଵସୁ ଦଧତୀ ଶ୍ଵଶୁରାଯ ଵଯ ଉଷୋ ଯଦି ଵଷ୍ଟ୍ଯନ୍ତିଗୃହାତ୍ । ଅସ୍ତଂ ନନକ୍ଷେ ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ଦିଵା ନକ୍ତଂ ଶ୍ନଥିତା ଵୈତସେନ
ସେ ଧନ ସହିତ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ, ଯଦି ଉଷା ନିକଟ ଘରରୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଅସ୍ତମାନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପଥ ବାଙ୍କୁ ହୁଏ, ରାତିରେ ବୈତସ ଦାଗଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି।
ତ୍ରିଃ ସ୍ମ ମାହ୍ନଃ ଶ୍ନଥଯୋ ଵୈତସେନୋତ ସ୍ମ ମେଽଵ୍ଯତ୍ଯୈ ପୃଣାସି । ପୁରୂରଵୋଽନୁ ତେ କେତମାଯଂ ରାଜା ମେ ଵୀର ତନ୍ଵସ୍ତଦାସୀଃ
ଦିନକୁ ତିନିଥର ବୈତସ ଦାଗଡ଼ି ମୋତେ ବାନ୍ଧିଛି, ଏବଂ ତୁମେ, ଅଚଳ, ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂରଣ କରିଛ। ହେ ପୁରୁରବା, ତୁମ ଚିହ୍ନ ପରେ, ଏହି ରାଜା, ମୋର ବୀର, ସେଇ ମୋ ଦେହ ଥିଲା।
ଯା ସୁଜୂର୍ଣିଃ ଶ୍ରେଣିଃ ସୁମ୍ନଆପିର୍ହ୍ରଦେଚକ୍ଷୁର୍ନ ଗ୍ରନ୍ଥିନୀ ଚରଣ୍ଯୁଃ । ତା ଅଞ୍ଜଯୋଽରୁଣଯୋ ନ ସସ୍ରୁଃ ଶ୍ରିଯେ ଗାଵୋ ନ ଧେନଵୋଽନଵନ୍ତ
ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଗଠିତ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହୃଦୟର ଦୃଷ୍ଟି ପରି, ଗଠିତ ନୁହଁ, ଦ୍ରୁତଗତି; ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଗାଈମାନେ ଯଶ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଗାଈ ପରି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି, ଦେଉଛନ୍ତି।
ସମସ୍ମିଞ୍ଜାଯମାନ ଆସତ ଗ୍ନା ଉତେମଵର୍ଧନ୍ନଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଗୂର୍ତାଃ । ମହେ ଯତ୍ତ୍ଵା ପୁରୂରଵୋ ରଣାଯାଵର୍ଧଯନ୍ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ମୋର ଜନ୍ମବେଳେ, ଦେବୀମାନେ ଏକଠି ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ଜଳ ଆରମ୍ଭରେ ବଢ଼ିଲା। ଯେବେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ପୁରୁରବା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ବଡ଼ କଲେ।