ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନେ ହରସା ହରଃ ଶୃଣୀହି ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତି । ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ରକ୍ଷସୋ ବଲଂ ଵି ରୁଜ ଵୀର୍ଯମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ। ଯାତୁଧାନ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନୋଁର ଶକ୍ତି ଓ ସାହସକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ହଵିଷ୍ପାନ୍ତମଜରଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦି ଦିଵିସ୍ପୃଶ୍ଯାହୁତଂ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନୌ । ତସ୍ଯ ଭର୍ମଣେ ଭୁଵନାଯ ଦେଵା ଧର୍ମଣେ କଂ ସ୍ଵଧଯା ପପ୍ରଥନ୍ତ
ଯିଏ ଅମର, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ଅନ୍ନଗ୍ରାହୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ସ୍ୱଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଗୀର୍ଣଂ ଭୁଵନଂ ତମସାପଗୂଳ୍ହମାଵିଃ ସ୍ଵରଭଵଜ୍ଜାତେ ଅଗ୍ନୌ । ତସ୍ଯ ଦେଵାଃ ପୃଥିଵୀ ଦ୍ଯୌରୁତାପୋଽରଣଯନ୍ନୋଷଧୀଃ ସଖ୍ଯେ ଅସ୍ଯ
ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିବା ଏହି ଜଗତକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତା, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଜଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ।
ଦେଵେଭିର୍ନ୍ଵିଷିତୋ ଯଜ୍ଞିଯେଭିରଗ୍ନିଂ ସ୍ତୋଷାଣ୍ଯଜରଂ ବୃହନ୍ତମ୍ । ଯୋ ଭାନୁନା ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାମାତତାନ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ଅମର ଓ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେଁ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାରିତ କରିଥିଲେ।
ଯୋ ହୋତାସୀତ୍ପ୍ରଥମୋ ଦେଵଜୁଷ୍ଟୋ ଯଂ ସମାଞ୍ଜନ୍ନାଜ୍ଯେନା ଵୃଣାନାଃ । ସ ପତତ୍ରୀତ୍ଵରଂ ସ୍ଥା ଜଗଦ୍ଯଚ୍ଛ୍ଵାତ୍ରମଗ୍ନିରକୃଣୋଜ୍ଜାତଵେଦାଃ
ଯିଏ ପ୍ରଥମ ପୂଜାରୀ ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ଘୃତ ଦେଇ ଚୟନ କରିଥିଲେ, ସେ ଡାଣ୍ଡାଳି ରୂପେ ଏହି ଜଗତ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ; ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା, ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଯଜ୍ଜାତଵେଦୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ନତିଷ୍ଠୋ ଅଗ୍ନେ ସହ ରୋଚନେନ । ତଂ ତ୍ଵାହେମ ମତିଭିର୍ଗୀର୍ଭିରୁକ୍ଥୈଃ ସ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଅଭଵୋ ରୋଦସିପ୍ରାଃ
ଯେବେ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା, ଜଗତର ମୁଣ୍ଡ ହେଇ ଦଢ଼ିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ, ଆମେ ଚିନ୍ତା, ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଦୁଇ ଲୋକର ନାୟକ।
ମୂର୍ଧା ଭୁଵୋ ଭଵତି ନକ୍ତମଗ୍ନିସ୍ତତଃ ସୂର୍ଯୋ ଜାଯତେ ପ୍ରାତରୁଦ୍ଯନ୍ । ମାଯାମୂ ତୁ ଯଜ୍ଞିଯାନାମେତାମପୋ ଯତ୍ତୂର୍ଣିଶ୍ଚରତି ପ୍ରଜାନନ୍
ରାତିରେ ଅଗ୍ନି ଜଗତର ମୁଣ୍ଡ ହୁଏ; ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାତରେ ଉଦୟମାନ ହୁଏ। ଏହି ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନୋଁର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; ଜଳ ତାଙ୍କର କାମ ଜାଣି ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥାଏ।
ଦୃଶେନ୍ଯୋ ଯୋ ମହିନା ସମିଦ୍ଧୋଽରୋଚତ ଦିଵିଯୋନିର୍ଵିଭାଵା । ତସ୍ମିନ୍ନଗ୍ନୌ ସୂକ୍ତଵାକେନ ଦେଵା ହଵିର୍ଵିଶ୍ଵ ଆଜୁହଵୁସ୍ତନୂପାଃ
ଯିଏ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ମହାତ୍ୱରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେହି ଅଗ୍ନିରେ, ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦରେ, ଦେବତାମାନେ, ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଆହୁତି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସୂକ୍ତଵାକଂ ପ୍ରଥମମାଦିଦଗ୍ନିମାଦିଦ୍ଧଵିରଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ । ସ ଏଷାଂ ଯଜ୍ଞୋ ଅଭଵତ୍ତନୂପାସ୍ତଂ ଦ୍ଯୌର୍ଵେଦ ତଂ ପୃଥିଵୀ ତମାପଃ
ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଆହୁତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ, ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷକ ହେଲେ; ଦିଗ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ପୃଥିବୀ ଜାଣେ, ଜଳ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
ଯଂ ଦେଵାସୋଽଜନଯନ୍ତାଗ୍ନିଂ ଯସ୍ମିନ୍ନାଜୁହଵୁର୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ସୋ ଅର୍ଚିଷା ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାମୃଜୂଯମାନୋ ଅତପନ୍ମହିତ୍ଵା
ଯିଏଁକୁ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏଁରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆହୁତି ଦେଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଶିଖାରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଓ ଏହି ଲୋକମାନୋଁକୁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ।
ସ୍ତୋମେନ ହି ଦିଵି ଦେଵାସୋ ଅଗ୍ନିମଜୀଜନଞ୍ଛକ୍ତିଭୀ ରୋଦସିପ୍ରାମ୍ । ତମୂ ଅକୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ରେଧା ଭୁଵେ କଂ ସ ଓଷଧୀଃ ପଚତି ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ
ସ୍ତୁତିରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଦୁଇ ଲୋକର ନାୟକ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତିନି ରୂପରେ ଜଗତ ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ରୂପର ଔଷଧିମାନୋଁକୁ ପାକାଏ।
ଯଦେଦେନମଦଧୁର୍ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ଦିଵି ଦେଵାଃ ସୂର୍ଯମାଦିତେଯମ୍ । ଯଦା ଚରିଷ୍ଣୂ ମିଥୁନାଵଭୂତାମାଦିତ୍ପ୍ରାପଶ୍ଯନ୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ଯେବେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନେ, ଦିଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦିତ୍ୟ ଭାବେ ରଖିଲେ, ଯେବେ ଚଳନ୍ତି ଯୁଗଳ ଦେଖାଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଅଗ୍ନିଂ ଭୁଵନାଯ ଦେଵା ଵୈଶ୍ଵାନରଂ କେତୁମହ୍ନାମକୃଣ୍ଵନ୍ । ଆ ଯସ୍ତତାନୋଷସୋ ଵିଭାତୀରପୋ ଊର୍ଣୋତି ତମୋ ଅର୍ଚିଷା ଯନ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ, ସାର୍ବଭୌମ, ଚିହ୍ନ ଭାବେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ଉଷା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳକୁ ବିସ୍ତାରିତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶିଖାରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଵୈଶ୍ଵାନରଂ କଵଯୋ ଯଜ୍ଞିଯାସୋଽଗ୍ନିଂ ଦେଵା ଅଜନଯନ୍ନଜୁର୍ଯମ୍ । ନକ୍ଷତ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ନମମିନଚ୍ଚରିଷ୍ଣୁ ଯକ୍ଷସ୍ଯାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ତଵିଷଂ ବୃହନ୍ତମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅମର ଓ ଅଜର ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ପୁରୁଣା ତାରା ଚଳିଚାଳି ଆସିଲା, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଓ ବିଶାଳ ଦର୍ଶକ।
ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ଵିଶ୍ଵହା ଦୀଦିଵାଂସଂ ମନ୍ତ୍ରୈରଗ୍ନିଂ କଵିମଚ୍ଛା ଵଦାମଃ । ଯୋ ମହିମ୍ନା ପରିବଭୂଵୋର୍ଵୀ ଉତାଵସ୍ତାଦୁତ ଦେଵଃ ପରସ୍ତାତ୍
ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରୁଥିବା ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଗାଉଛୁ। ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ବିଶାଳତାକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵେ ସ୍ରୁତୀ ଅଶୃଣଵଂ ପିତୄଣାମହଂ ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ତାଭ୍ଯାମିଦଂ ଵିଶ୍ଵମେଜତ୍ସମେତି ଯଦନ୍ତରା ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ
ମୁଁ ପିତୃମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମାନବମାନେ ଦୁଇଟି ଧାରା ଶୁଣିଛି। ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚଳିଛି ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛି, ଯାହା କି ପିତା ଓ ମାଆ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ଦ୍ଵେ ସମୀଚୀ ବିଭୃତଶ୍ଚରନ୍ତଂ ଶୀର୍ଷତୋ ଜାତଂ ମନସା ଵିମୃଷ୍ଟମ୍ । ସ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥାଵପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ତରଣିର୍ଭ୍ରାଜମାନଃ
ଦୁଇଟି ସମାନ ମାର୍ଗ ଚଳିତ ଅଗ୍ନିକୁ ବହନ କରେ, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଉଭା ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କେହି ପଠାଇନାହାନ୍ତି।
ଯତ୍ରା ଵଦେତେ ଅଵରଃ ପରଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞନ୍ଯୋଃ କତରୋ ନୌ ଵି ଵେଦ । ଆ ଶେକୁରିତ୍ସଧମାଦଂ ସଖାଯୋ ନକ୍ଷନ୍ତ ଯଜ୍ଞଂ କ ଇଦଂ ଵି ଵୋଚତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତଳ ଓ ଉପର ଦୁଇଜଣ କଥାହୁଏ, ସେଠାରେ ଆମେ କିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଜାଣିଛୁ? ସଙ୍ଗୀମାନେ ଏକାଠି ଅସନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା କିଏ କହିପାରିବ?
କତ୍ଯଗ୍ନଯଃ କତି ସୂର୍ଯାସଃ କତ୍ଯୁଷାସଃ କତ୍ଯୁ ସ୍ଵିଦାପଃ । ନୋପସ୍ପିଜଂ ଵଃ ପିତରୋ ଵଦାମି ପୃଚ୍ଛାମି ଵଃ କଵଯୋ ଵିଦ୍ମନେ କମ୍
କେତେ ଅଗ୍ନି, କେତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, କେତେ ପ୍ରଭାତ, କେତେ ପାଣି ଅଛି? ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଗୁପ୍ତ ଅଟେ କହୁନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି—କାହା ପାଇଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ?
ଯାଵନ୍ମାତ୍ରମୁଷସୋ ନ ପ୍ରତୀକଂ ସୁପର୍ଣ୍ଯୋ ଵସତେ ମାତରିଶ୍ଵଃ । ତାଵଦ୍ଦଧାତ୍ଯୁପ ଯଜ୍ଞମାଯନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହୋତୁରଵରୋ ନିଷୀଦନ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାତମାନେର ମାପ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଡେଙ୍କା ମାତରିଶ୍ୱାନ ରହନ୍ତି; ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଧର ପୂଜାରୀ, ଯଜ୍ଞ ଆସନ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵା ନୃତମଂ ଯସ୍ଯ ମହ୍ନା ଵିବବାଧେ ରୋଚନା ଵି ଜ୍ମୋ ଅନ୍ତାନ୍ । ଆ ଯଃ ପପ୍ରୌ ଚର୍ଷଣୀଧୃଦ୍ଵରୋଭିଃ ପ୍ର ସିନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ରିରିଚାନୋ ମହିତ୍ଵା
ଚଳନ୍ତୁ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା, ଯିଏ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଓ ସୀମାକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ଠାରୁ ତାଙ୍କର ମହିମା ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ସ ସୂର୍ଯଃ ପର୍ଯୁରୂ ଵରାଂସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଵୃତ୍ଯାଦ୍ରଥ୍ଯେଵ ଚକ୍ରା । ଅତିଷ୍ଠନ୍ତମପସ୍ଯଂ ନ ସର୍ଗଂ କୃଷ୍ଣା ତମାଂସି ତ୍ଵିଷ୍ଯା ଜଘାନ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ବିଶାଳ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ରଥି ପରି ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦଳିଦେଇଛନ୍ତି, ବାଧାକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।
ସମାନମସ୍ମା ଅନପାଵୃଦର୍ଚ କ୍ଷ୍ମଯା ଦିଵୋ ଅସମଂ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯମ୍ । ଵି ଯଃ ପୃଷ୍ଠେଵ ଜନିମାନ୍ଯର୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚିକାଯ ନ ସଖାଯମୀଷେ
ଆମେ ଏକାସାଥି ନୂତନ ସ୍ତୁତିରେ ଅବାଧ ଗାଉଛୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତରେ। ଇନ୍ଦ୍ର କୁଶଳ କର୍ମୀ ପରି ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେ ମିତ୍ରତାକୁ ଚାହାନ୍ତି, କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗିରୋ ଅନିଶିତସର୍ଗା ଅପଃ ପ୍ରେରଯଂ ସଗରସ୍ଯ ବୁଧ୍ନାତ୍ । ଯୋ ଅକ୍ଷେଣେଵ ଚକ୍ରିଯା ଶଚୀଭିର୍ଵିଷ୍ଵକ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ ଅବରୋଧ ନଥିବା ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି, ସମୁଦ୍ର ତଳରୁ। ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଚକ୍ର ପରି ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ସମସ୍ତଠାରେ ଦୃଢ଼ କରିଛନ୍ତି।
ଆପାନ୍ତମନ୍ଯୁସ୍ତୃପଲପ୍ରଭର୍ମା ଧୁନିଃ ଶିମୀଵାଞ୍ଛରୁମାଁ ଋଜୀଷୀ । ସୋମୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯତସା ଵନାନି ନାର୍ଵାଗିନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରତିମାନାନି ଦେଭୁଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଓ ତିକ୍ତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ। ସୋମ ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟ ଅଟେ ଚାଲିଯାଇଛି, ନଦୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହିମାକୁ ମାପିଛନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନ ଧନ୍ଵ ନାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ନାଦ୍ରଯଃ ସୋମୋ ଅକ୍ଷାଃ । ଯଦସ୍ଯ ମନ୍ଯୁରଧିନୀଯମାନଃ ଶୃଣାତି ଵୀଳୁ ରୁଜତି ସ୍ଥିରାଣି
ସୋମ ଯେଉଁଠି ନ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେପରି କୌଣସି ଦିଗ, ପୃଥିବୀ, ମରୁଭୂମି, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ସେ ଶୁଣନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଜିନିଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଜଘାନ ଵୃତ୍ରଂ ସ୍ଵଧିତିର୍ଵନେଵ ରୁରୋଜ ପୁରୋ ଅରଦନ୍ନ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ବିଭେଦ ଗିରିଂ ନଵମିନ୍ନ କୁମ୍ଭମା ଗା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅକୃଣୁତ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିଃ
ସେ ବନରେ ଶକ୍ତି ପରି ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ, ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ନଦୀମାନେକୁ ଖୋଲିଦେଲେ। ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଫାଟିଦେଲେ, ନବମ ଘଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଦଳରେ ଗାଈମାନେକୁ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦୃଣଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଧୀରୋଽସିର୍ନ ପର୍ଵ ଵୃଜିନା ଶୃଣାସି । ପ୍ର ଯେ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାମ ଯୁଜଂ ନ ଜନା ମିନନ୍ତି ମିତ୍ରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବାଧାକୁ କୁହାଡ଼ି ପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ। ଯେମାନେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ନୀତି ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମିତ୍ରକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ର ଯେ ମିତ୍ରଂ ପ୍ରାର୍ଯମଣଂ ଦୁରେଵାଃ ପ୍ର ସଂଗିରଃ ପ୍ର ଵରୁଣଂ ମିନନ୍ତି । ନ୍ଯମିତ୍ରେଷୁ ଵଧମିନ୍ଦ୍ର ତୁମ୍ରଂ ଵୃଷନ୍ଵୃଷାଣମରୁଷଂ ଶିଶୀହି
ଯେମାନେ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା, ଗାୟକମାନେ ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ଅମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଈଶେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅପାମିନ୍ଦ୍ର ଇତ୍ପର୍ଵତାନାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଧାମିନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ମେଧିରାଣାମିନ୍ଦ୍ରଃ କ୍ଷେମେ ଯୋଗେ ହଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଗର ମାଲିକ, ପୃଥିବୀର ମାଲିକ, ପାଣିର ମାଲିକ, ପାହାଡ଼ର ମାଲିକ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେର ମାଲିକ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେର ମାଲିକ, ଘରେ, ସଭାରେ, ହବ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଲିକ।