ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଚଂ ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ଭିନ୍ଧି ହିଂସ୍ରାଶନିର୍ହରସା ହନ୍ତ୍ଵେନମ୍ । ପ୍ର ପର୍ଵାଣି ଜାତଵେଦଃ ଶୃଣୀହି କ୍ରଵ୍ଯାତ୍କ୍ରଵିଷ୍ଣୁର୍ଵି ଚିନୋତୁ ଵୃକ୍ଣମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯାତୁଧାନଙ୍କର ଚର୍ମ ଫାଟିଦିଅ। ତୁମର ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର। ହେ ଜାତବେଦ, ସେମାନଙ୍କର ଯୋଡ଼ାକୁ କାଟ, ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ତୁମେ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କର।
ଯତ୍ରେଦାନୀଂ ପଶ୍ଯସି ଜାତଵେଦସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତମଗ୍ନ ଉତ ଵା ଚରନ୍ତମ୍ । ଯଦ୍ଵାନ୍ତରିକ୍ଷେ ପଥିଭିଃ ପତନ୍ତଂ ତମସ୍ତା ଵିଧ୍ଯ ଶର୍ଵା ଶିଶାନଃ
ହେ ଜାତବେଦ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଏବେ ସେଠାରେ ଯାତୁଧାନକୁ ଦେଖ, ସେ ଦଢ଼ି ରହୁଛି କିମ୍ବା ଚାଲୁଛି, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଛି, ସେଠାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ସେମାନେକୁ ଘାତ କର।
ଉତାଲବ୍ଧଂ ସ୍ପୃଣୁହି ଜାତଵେଦ ଆଲେଭାନାଦୃଷ୍ଟିଭିର୍ଯାତୁଧାନାତ୍ । ଅଗ୍ନେ ପୂର୍ଵୋ ନି ଜହି ଶୋଶୁଚାନ ଆମାଦଃ କ୍ଷ୍ଵିଙ୍କାସ୍ତମଦନ୍ତ୍ଵେନୀଃ
ହେ ଜାତବେଦ, ଯଦି ଧରାଯାଏ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯାତୁଧାନଙ୍କର ମଳକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ପ୍ରଥମକୁ ଦହ, ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଭକ୍ଷକମାନେ ଖାଉନ୍ତୁ।
ଇହ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ଯତମଃ ସୋ ଅଗ୍ନେ ଯୋ ଯାତୁଧାନୋ ଯ ଇଦଂ କୃଣୋତି । ତମା ରଭସ୍ଵ ସମିଧା ଯଵିଷ୍ଠ ନୃଚକ୍ଷସଶ୍ଚକ୍ଷୁଷେ ରନ୍ଧଯୈନମ୍
ଏଠି କହ, ହେ ଅଗ୍ନି, କିଏ ଯାତୁଧାନ, କିଏ ଏହି କାମ କରୁଛି। ତୁମର ଦହୁଥିବା ଆଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ଧର, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସେମାନେକୁ ଲୁଚାଇଦିଅ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣେନାଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଷା ରକ୍ଷ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରାଞ୍ଚଂ ଵସୁଭ୍ଯଃ ପ୍ର ଣଯ ପ୍ରଚେତଃ । ହିଂସ୍ରଂ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯଭି ଶୋଶୁଚାନଂ ମା ତ୍ଵା ଦଭନ୍ଯାତୁଧାନା ନୃଚକ୍ଷଃ
ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହାକୁ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମର ଆଲୋକରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେକୁ ଦହ, ଯାତୁଧାନମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଇନପାରନ୍ତୁ।
ନୃଚକ୍ଷା ରକ୍ଷଃ ପରି ପଶ୍ଯ ଵିକ୍ଷୁ ତସ୍ଯ ତ୍ରୀଣି ପ୍ରତି ଶୃଣୀହ୍ଯଗ୍ରା । ତସ୍ଯାଗ୍ନେ ପୃଷ୍ଟୀର୍ହରସା ଶୃଣୀହି ତ୍ରେଧା ମୂଲଂ ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚ
ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଦେଖ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଆଗୁଆ ଯୋଡ଼ାକୁ କାଟ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ପିଠିକୁ କାଟ, ଯାତୁଧାନଙ୍କର ମୂଳକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର।
ତ୍ରିର୍ଯାତୁଧାନଃ ପ୍ରସିତିଂ ତ ଏତ୍ଵୃତଂ ଯୋ ଅଗ୍ନେ ଅନୃତେନ ହନ୍ତି । ତମର୍ଚିଷା ସ୍ଫୂର୍ଜଯଞ୍ଜାତଵେଦଃ ସମକ୍ଷମେନଂ ଗୃଣତେ ନି ଵୃଙ୍ଧି
ତିନିଥର ଯାତୁଧାନ ତାଙ୍କର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚୁନ୍ତୁ, ଯିଏ ଅସତ୍ୟରେ ସତ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରେ। ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ଦହ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ପତିତ କର।
ତଦଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରତି ଧେହି ରେଭେ ଶଫାରୁଜଂ ଯେନ ପଶ୍ଯସି ଯାତୁଧାନମ୍ । ଅଥର୍ଵଵଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ଦୈଵ୍ଯେନ ସତ୍ଯଂ ଧୂର୍ଵନ୍ତମଚିତଂ ନ୍ଯୋଷ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାତୁଧାନକୁ ଦେଖ, ତାଙ୍କର ଖୁର ଓ ଶିଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗ। ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଆଲୋକ ଓ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟରେ, ଅଚେତନ ଓ ଅସ୍ଥିରକୁ ତଳକୁ ପକାଇଦିଅ।
ଯଦଗ୍ନେ ଅଦ୍ଯ ମିଥୁନା ଶପାତୋ ଯଦ୍ଵାଚସ୍ତୃଷ୍ଟଂ ଜନଯନ୍ତ ରେଭାଃ । ମନ୍ଯୋର୍ମନସଃ ଶରଵ୍ଯା ଜାଯତେ ଯା ତଯା ଵିଧ୍ଯ ହୃଦଯେ ଯାତୁଧାନାନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଯେଉଁ ଶାପ ଦୁଇଜଣ ଦେଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯାତୁଧାନମାନେ କିଛି କହିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀର, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ଯାତୁଧାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କର।
ପରା ଶୃଣୀହି ତପସା ଯାତୁଧାନାନ୍ପରାଗ୍ନେ ରକ୍ଷୋ ହରସା ଶୃଣୀହି । ପରାର୍ଚିଷା ମୂରଦେଵାଞ୍ଛୃଣୀହି ପରାସୁତୃପୋ ଅଭି ଶୋଶୁଚାନଃ
ତୁମର ତାପରେ ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ରାକ୍ଷସକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ମୂଳହୀନମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅତିଲୋଭୀମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ।
ପରାଦ୍ଯ ଦେଵା ଵୃଜିନଂ ଶୃଣନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ଯଗେନଂ ଶପଥା ଯନ୍ତୁ ତୃଷ୍ଟାଃ । ଵାଚାସ୍ତେନଂ ଶରଵ ଋଚ୍ଛନ୍ତୁ ମର୍ମନ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈତୁ ପ୍ରସିତିଂ ଯାତୁଧାନଃ
ଆଜି ଦେବତାମାନେ ଦୂରରୁ ଅପରାଧକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଶାପଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦିଅ। ଚୋରକୁ ଶବ୍ଦର ତୀରରେ ଘାତ କର। ଯାତୁଧାନ ସମସ୍ତ ପଥର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚୁନ୍ତୁ।
ଯଃ ପୌରୁଷେଯେଣ କ୍ରଵିଷା ସମଙ୍କ୍ତେ ଯୋ ଅଶ୍ଵ୍ଯେନ ପଶୁନା ଯାତୁଧାନଃ । ଯୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାଯା ଭରତି କ୍ଷୀରମଗ୍ନେ ତେଷାଂ ଶୀର୍ଷାଣି ହରସାପି ଵୃଶ୍ଚ
ଯିଏ ମାନବ ମାଂସ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ଗାଈ ମାଂସ ଲଗାଏ, ଯିଏ ଅଘ୍ନ୍ୟା ଗାଈର ଦୁଧ ଆଣେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଶକ୍ତିରେ କାଟିଦିଅ।
ସଂଵତ୍ସରୀଣଂ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାସ୍ତସ୍ଯ ମାଶୀଦ୍ଯାତୁଧାନୋ ନୃଚକ୍ଷଃ । ପୀଯୂଷମଗ୍ନେ ଯତମସ୍ତିତୃପ୍ସାତ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍ଚିଷା ଵିଧ୍ଯ ମର୍ମନ୍
ସାଳ ଦୁଧ ଯାତୁଧାନ ଖାଉନାହାନ୍ତୁ, ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ଅତିଲୋଭୀ ମଧୁର ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ପଛକୁ ଘାତ କର।
ଵିଷଂ ଗଵାଂ ଯାତୁଧାନାଃ ପିବନ୍ତ୍ଵା ଵୃଶ୍ଚ୍ଯନ୍ତାମଦିତଯେ ଦୁରେଵାଃ । ପରୈନାନ୍ଦେଵଃ ସଵିତା ଦଦାତୁ ପରା ଭାଗମୋଷଧୀନାଂ ଜଯନ୍ତାମ୍
ଗାଈର ବିଷ ଯାତୁଧାନମାନେ ପିଉନ୍ତୁ। ଅସୁରମାନେ ଅଦିତିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ଦେବତା ସବିତା ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ପଠାଉନ୍ତୁ। ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଜିତିଯାଉ।
ସନାଦଗ୍ନେ ମୃଣସି ଯାତୁଧାନାନ୍ନ ତ୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ପୃତନାସୁ ଜିଗ୍ଯୁଃ । ଅନୁ ଦହ ସହମୂରାନ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ମା ତେ ହେତ୍ଯା ମୁକ୍ଷତ ଦୈଵ୍ଯାଯାଃ
ପୁରୁଣାଦିନରୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିନାହାନ୍ତି। ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ସହଯୋଗୀମାନେକୁ ଦହ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହାଁ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଧରାଦୁଦକ୍ତାତ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦୁତ ରକ୍ଷା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ପ୍ରତି ତେ ତେ ଅଜରାସସ୍ତପିଷ୍ଠା ଅଘଶଂସଂ ଶୋଶୁଚତୋ ଦହନ୍ତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ତଳୁଠାରୁ ଉଠାଇଛ, ପଛରୁ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ତୁମର ଜରାହୀନ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିଦିଅ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପୁରସ୍ତାଦଧରାଦୁଦକ୍ତାତ୍କଵିଃ କାଵ୍ଯେନ ପରି ପାହି ରାଜନ୍ । ସଖେ ସଖାଯମଜରୋ ଜରିମ୍ଣେଽଗ୍ନେ ମର୍ତାଁ ଅମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନଃ
ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ତଳୁଠାରୁ ଓ ଉପରୁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମ ଜ୍ଞାନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ରାଜା। ବନ୍ଧୁ, ତୁମ ବନ୍ଧୁକୁ ବୃଦ୍ଧି ଓ ନଶ୍ୱରତାରୁ ରକ୍ଷା କର; ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ମରଣଶୀଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅମର।
ପରି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ପୁରଂ ଵଯଂ ଵିପ୍ରଂ ସହସ୍ଯ ଧୀମହି । ଧୃଷଦ୍ଵର୍ଣଂ ଦିଵେଦିଵେ ହନ୍ତାରଂ ଭଙ୍ଗୁରାଵତାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଘେରି ଏକ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କରୁଛୁ, ହେ ପ୍ରବଳ ଋଷି। ଦିନେ ଦିନେ ଆମେ ତୁମ ଦୃଢ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟକାରୀମାନୋଁକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଵିଷେଣ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ ପ୍ରତି ଷ୍ମ ରକ୍ଷସୋ ଦହ । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ତପୁରଗ୍ରାଭିରୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଅନ୍ୟାୟକାରୀମାନୋଁକୁ ବିଷରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟମାନୋଁକୁ ଦହିଦିଅ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନେ ମିଥୁନା ଦହ ଯାତୁଧାନା କିମୀଦିନା । ସଂ ତ୍ଵା ଶିଶାମି ଜାଗୃହ୍ଯଦବ୍ଧଂ ଵିପ୍ର ମନ୍ମଭିଃ
ଯୁଗଳ ଯାତୁଧାନମାନୋଁକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶିଖାରେ ଦହିଦିଅ। ହେ ଅକ୍ଷତ ଋଷି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନେ ହରସା ହରଃ ଶୃଣୀହି ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତି । ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ରକ୍ଷସୋ ବଲଂ ଵି ରୁଜ ଵୀର୍ଯମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ। ଯାତୁଧାନ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନୋଁର ଶକ୍ତି ଓ ସାହସକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ହଵିଷ୍ପାନ୍ତମଜରଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦି ଦିଵିସ୍ପୃଶ୍ଯାହୁତଂ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନୌ । ତସ୍ଯ ଭର୍ମଣେ ଭୁଵନାଯ ଦେଵା ଧର୍ମଣେ କଂ ସ୍ଵଧଯା ପପ୍ରଥନ୍ତ
ଯିଏ ଅମର, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ଅନ୍ନଗ୍ରାହୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ସ୍ୱଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଗୀର୍ଣଂ ଭୁଵନଂ ତମସାପଗୂଳ୍ହମାଵିଃ ସ୍ଵରଭଵଜ୍ଜାତେ ଅଗ୍ନୌ । ତସ୍ଯ ଦେଵାଃ ପୃଥିଵୀ ଦ୍ଯୌରୁତାପୋଽରଣଯନ୍ନୋଷଧୀଃ ସଖ୍ଯେ ଅସ୍ଯ
ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିବା ଏହି ଜଗତକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତା, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଜଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ।
ଦେଵେଭିର୍ନ୍ଵିଷିତୋ ଯଜ୍ଞିଯେଭିରଗ୍ନିଂ ସ୍ତୋଷାଣ୍ଯଜରଂ ବୃହନ୍ତମ୍ । ଯୋ ଭାନୁନା ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାମାତତାନ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ଅମର ଓ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେଁ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାରିତ କରିଥିଲେ।
ଯୋ ହୋତାସୀତ୍ପ୍ରଥମୋ ଦେଵଜୁଷ୍ଟୋ ଯଂ ସମାଞ୍ଜନ୍ନାଜ୍ଯେନା ଵୃଣାନାଃ । ସ ପତତ୍ରୀତ୍ଵରଂ ସ୍ଥା ଜଗଦ୍ଯଚ୍ଛ୍ଵାତ୍ରମଗ୍ନିରକୃଣୋଜ୍ଜାତଵେଦାଃ
ଯିଏ ପ୍ରଥମ ପୂଜାରୀ ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ଘୃତ ଦେଇ ଚୟନ କରିଥିଲେ, ସେ ଡାଣ୍ଡାଳି ରୂପେ ଏହି ଜଗତ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ; ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା, ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଯଜ୍ଜାତଵେଦୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ନତିଷ୍ଠୋ ଅଗ୍ନେ ସହ ରୋଚନେନ । ତଂ ତ୍ଵାହେମ ମତିଭିର୍ଗୀର୍ଭିରୁକ୍ଥୈଃ ସ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଅଭଵୋ ରୋଦସିପ୍ରାଃ
ଯେବେ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା, ଜଗତର ମୁଣ୍ଡ ହେଇ ଦଢ଼ିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ, ଆମେ ଚିନ୍ତା, ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଦୁଇ ଲୋକର ନାୟକ।
ମୂର୍ଧା ଭୁଵୋ ଭଵତି ନକ୍ତମଗ୍ନିସ୍ତତଃ ସୂର୍ଯୋ ଜାଯତେ ପ୍ରାତରୁଦ୍ଯନ୍ । ମାଯାମୂ ତୁ ଯଜ୍ଞିଯାନାମେତାମପୋ ଯତ୍ତୂର୍ଣିଶ୍ଚରତି ପ୍ରଜାନନ୍
ରାତିରେ ଅଗ୍ନି ଜଗତର ମୁଣ୍ଡ ହୁଏ; ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାତରେ ଉଦୟମାନ ହୁଏ। ଏହି ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନୋଁର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; ଜଳ ତାଙ୍କର କାମ ଜାଣି ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥାଏ।
ଦୃଶେନ୍ଯୋ ଯୋ ମହିନା ସମିଦ୍ଧୋଽରୋଚତ ଦିଵିଯୋନିର୍ଵିଭାଵା । ତସ୍ମିନ୍ନଗ୍ନୌ ସୂକ୍ତଵାକେନ ଦେଵା ହଵିର୍ଵିଶ୍ଵ ଆଜୁହଵୁସ୍ତନୂପାଃ
ଯିଏ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ମହାତ୍ୱରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେହି ଅଗ୍ନିରେ, ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦରେ, ଦେବତାମାନେ, ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଆହୁତି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସୂକ୍ତଵାକଂ ପ୍ରଥମମାଦିଦଗ୍ନିମାଦିଦ୍ଧଵିରଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ । ସ ଏଷାଂ ଯଜ୍ଞୋ ଅଭଵତ୍ତନୂପାସ୍ତଂ ଦ୍ଯୌର୍ଵେଦ ତଂ ପୃଥିଵୀ ତମାପଃ
ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଆହୁତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ, ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷକ ହେଲେ; ଦିଗ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ପୃଥିବୀ ଜାଣେ, ଜଳ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
ଯଂ ଦେଵାସୋଽଜନଯନ୍ତାଗ୍ନିଂ ଯସ୍ମିନ୍ନାଜୁହଵୁର୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ସୋ ଅର୍ଚିଷା ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାମୃଜୂଯମାନୋ ଅତପନ୍ମହିତ୍ଵା
ଯିଏଁକୁ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏଁରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆହୁତି ଦେଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଶିଖାରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଓ ଏହି ଲୋକମାନୋଁକୁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ।