ଅଯମିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷାକପିଃ ପରସ୍ଵନ୍ତଂ ହତଂ ଵିଦତ୍ । ଅସିଂ ସୂନାଂ ନଵଂ ଚରୁମାଦେଧସ୍ଯାନ ଆଚିତଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷାକପି, ଧନ ସହିତ ମୃତକୁ ଖୋଜିପାଇଛନ୍ତି। ସେ ନୂଆ ଚୁରି, ପକା ହବିଷ୍ୟ ଓ ଜଳା ଇଂଧନ ନେଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଯମେମି ଵିଚାକଶଦ୍ଵିଚିନ୍ଵନ୍ଦାସମାର୍ଯମ୍ । ପିବାମି ପାକସୁତ୍ଵନୋଽଭି ଧୀରମଚାକଶଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସୁଛି, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଖୋଜି ଦେଖୁଛି। ମୁଁ ପକା ସୋମ ପିଉଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଉଛି। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧନ୍ଵ ଚ ଯତ୍କୃନ୍ତତ୍ରଂ ଚ କତି ସ୍ଵିତ୍ତା ଵି ଯୋଜନା । ନେଦୀଯସୋ ଵୃଷାକପେଽସ୍ତମେହି ଗୃହାଁ ଉପ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ମରୁଭୂମି ଓ କଟିବା ସ୍ଥାନରେ କେତେ ଦୂର, କେତେ ଯୋଜନ ଅଛି? ବୃଷାକପି, ନିକଟରେ ଘରକୁ ଆସ। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁନରେହି ଵୃଷାକପେ ସୁଵିତା କଲ୍ପଯାଵହୈ । ଯ ଏଷ ସ୍ଵପ୍ନନଂଶନୋଽସ୍ତମେଷି ପଥା ପୁନର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ପୁନି ଆସ, ବୃଷାକପି, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବା। ଯେ ଶ୍ୱପ୍ନ ବଣ୍ଟାଇଥାଏ, ସେ ମାନେ ଘରକୁ ପଥରେ ଫେରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଦୁଦଞ୍ଚୋ ଵୃଷାକପେ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରାଜଗନ୍ତନ । କ୍ଵ ସ୍ଯ ପୁଲ୍ଵଘୋ ମୃଗଃ କମଗଞ୍ଜନଯୋପନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଯେବେ ବୃଷାକପି, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲ, ସେ ମୃଦୁ ପାଦ ଥିବା ମୃଗ କେଉଁଠି, ସେ କଣ ଖାଇଲା, କଣ ଚାଟିଲା? ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପର୍ଶୁର୍ହ ନାମ ମାନଵୀ ସାକଂ ସସୂଵ ଵିଂଶତିମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ଭଲ ତ୍ଯସ୍ଯା ଅଭୂଦ୍ଯସ୍ଯା ଉଦରମାମଯଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ପର୍ଶୁ ନାମକ ନାରୀ ଏକାସାଥିରେ କୁଡ଼ି ଜଣକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଗଭା ଠିକ୍ ହେଲା। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରକ୍ଷୋହଣଂ ଵାଜିନମା ଜିଘର୍ମି ମିତ୍ରଂ ପ୍ରଥିଷ୍ଠମୁପ ଯାମି ଶର୍ମ । ଶିଶାନୋ ଅଗ୍ନିଃ କ୍ରତୁଭିଃ ସମିଦ୍ଧଃ ସ ନୋ ଦିଵା ସ ରିଷଃ ପାତୁ ନକ୍ତମ୍
ମୁଁ ରକ୍ଷସ୍ନାଶକ, ତୀବ୍ର ଗତି ଥିବା, ମୋ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି। ଆଗ୍ନି, ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ହୋଇ, ଆମକୁ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଅଯୋଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଅର୍ଚିଷା ଯାତୁଧାନାନୁପ ସ୍ପୃଶ ଜାତଵେଦଃ ସମିଦ୍ଧଃ । ଆ ଜିହ୍ଵଯା ମୂରଦେଵାନ୍ରଭସ୍ଵ କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ଵୃକ୍ତ୍ଵ୍ଯପି ଧତ୍ସ୍ଵାସନ୍
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଦହୁଥିବା ଆଗ୍ନିର ଜହ୍ନାରେ ଏହି ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କୁ ଦହିଦିଅ। ତୁମର ଲମ୍ବା ଜିଭାରେ ମୂଳହୀନ ଦେବତାମାନେକୁ ଧରିବା। ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ତୁମେ, ସେମାନେକୁ ବଳିବେଦୀରେ ରଖ।
ଉଭୋଭଯାଵିନ୍ନୁପ ଧେହି ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ହିଂସ୍ରଃ ଶିଶାନୋଽଵରଂ ପରଂ ଚ । ଉତାନ୍ତରିକ୍ଷେ ପରି ଯାହି ରାଜଞ୍ଜମ୍ଭୈଃ ସଂ ଧେହ୍ଯଭି ଯାତୁଧାନାନ୍
ତୁମେ ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜହ୍ନାରେ ଉପର ଓ ତଳ ଦୁହିଁ ପକ୍ଷରୁ ଧର। ହେ ରାଜା, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଚାଲିଯାଅ, ତୁମର ଜହ୍ନାରେ ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ଘେରିଦିଅ।
ଯଜ୍ଞୈରିଷୂଃ ସଂନମମାନୋ ଅଗ୍ନେ ଵାଚା ଶଲ୍ଯାଁ ଅଶନିଭିର୍ଦିହାନଃ । ତାଭିର୍ଵିଧ୍ଯ ହୃଦଯେ ଯାତୁଧାନାନ୍ପ୍ରତୀଚୋ ବାହୂନ୍ପ୍ରତି ଭଙ୍ଧ୍ଯେଷାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳିଦାନର ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ବାଣ ଭାଙ୍ଗ, ଶବ୍ଦରେ ଘାତ କର, ଅଶନିରେ ଛିଦ୍ର କର। ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କର, ସେମାନଙ୍କର ହାତ ପଛକୁ ବାନ୍ଧ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଚଂ ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ଭିନ୍ଧି ହିଂସ୍ରାଶନିର୍ହରସା ହନ୍ତ୍ଵେନମ୍ । ପ୍ର ପର୍ଵାଣି ଜାତଵେଦଃ ଶୃଣୀହି କ୍ରଵ୍ଯାତ୍କ୍ରଵିଷ୍ଣୁର୍ଵି ଚିନୋତୁ ଵୃକ୍ଣମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯାତୁଧାନଙ୍କର ଚର୍ମ ଫାଟିଦିଅ। ତୁମର ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର। ହେ ଜାତବେଦ, ସେମାନଙ୍କର ଯୋଡ଼ାକୁ କାଟ, ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ତୁମେ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କର।
ଯତ୍ରେଦାନୀଂ ପଶ୍ଯସି ଜାତଵେଦସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତମଗ୍ନ ଉତ ଵା ଚରନ୍ତମ୍ । ଯଦ୍ଵାନ୍ତରିକ୍ଷେ ପଥିଭିଃ ପତନ୍ତଂ ତମସ୍ତା ଵିଧ୍ଯ ଶର୍ଵା ଶିଶାନଃ
ହେ ଜାତବେଦ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଏବେ ସେଠାରେ ଯାତୁଧାନକୁ ଦେଖ, ସେ ଦଢ଼ି ରହୁଛି କିମ୍ବା ଚାଲୁଛି, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଛି, ସେଠାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ସେମାନେକୁ ଘାତ କର।
ଉତାଲବ୍ଧଂ ସ୍ପୃଣୁହି ଜାତଵେଦ ଆଲେଭାନାଦୃଷ୍ଟିଭିର୍ଯାତୁଧାନାତ୍ । ଅଗ୍ନେ ପୂର୍ଵୋ ନି ଜହି ଶୋଶୁଚାନ ଆମାଦଃ କ୍ଷ୍ଵିଙ୍କାସ୍ତମଦନ୍ତ୍ଵେନୀଃ
ହେ ଜାତବେଦ, ଯଦି ଧରାଯାଏ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯାତୁଧାନଙ୍କର ମଳକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ପ୍ରଥମକୁ ଦହ, ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଭକ୍ଷକମାନେ ଖାଉନ୍ତୁ।
ଇହ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ଯତମଃ ସୋ ଅଗ୍ନେ ଯୋ ଯାତୁଧାନୋ ଯ ଇଦଂ କୃଣୋତି । ତମା ରଭସ୍ଵ ସମିଧା ଯଵିଷ୍ଠ ନୃଚକ୍ଷସଶ୍ଚକ୍ଷୁଷେ ରନ୍ଧଯୈନମ୍
ଏଠି କହ, ହେ ଅଗ୍ନି, କିଏ ଯାତୁଧାନ, କିଏ ଏହି କାମ କରୁଛି। ତୁମର ଦହୁଥିବା ଆଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ଧର, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସେମାନେକୁ ଲୁଚାଇଦିଅ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣେନାଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଷା ରକ୍ଷ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରାଞ୍ଚଂ ଵସୁଭ୍ଯଃ ପ୍ର ଣଯ ପ୍ରଚେତଃ । ହିଂସ୍ରଂ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯଭି ଶୋଶୁଚାନଂ ମା ତ୍ଵା ଦଭନ୍ଯାତୁଧାନା ନୃଚକ୍ଷଃ
ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହାକୁ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମର ଆଲୋକରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେକୁ ଦହ, ଯାତୁଧାନମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଇନପାରନ୍ତୁ।
ନୃଚକ୍ଷା ରକ୍ଷଃ ପରି ପଶ୍ଯ ଵିକ୍ଷୁ ତସ୍ଯ ତ୍ରୀଣି ପ୍ରତି ଶୃଣୀହ୍ଯଗ୍ରା । ତସ୍ଯାଗ୍ନେ ପୃଷ୍ଟୀର୍ହରସା ଶୃଣୀହି ତ୍ରେଧା ମୂଲଂ ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚ
ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଦେଖ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଆଗୁଆ ଯୋଡ଼ାକୁ କାଟ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ପିଠିକୁ କାଟ, ଯାତୁଧାନଙ୍କର ମୂଳକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର।
ତ୍ରିର୍ଯାତୁଧାନଃ ପ୍ରସିତିଂ ତ ଏତ୍ଵୃତଂ ଯୋ ଅଗ୍ନେ ଅନୃତେନ ହନ୍ତି । ତମର୍ଚିଷା ସ୍ଫୂର୍ଜଯଞ୍ଜାତଵେଦଃ ସମକ୍ଷମେନଂ ଗୃଣତେ ନି ଵୃଙ୍ଧି
ତିନିଥର ଯାତୁଧାନ ତାଙ୍କର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚୁନ୍ତୁ, ଯିଏ ଅସତ୍ୟରେ ସତ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରେ। ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ସେମାନେକୁ ଦହ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ପତିତ କର।
ତଦଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରତି ଧେହି ରେଭେ ଶଫାରୁଜଂ ଯେନ ପଶ୍ଯସି ଯାତୁଧାନମ୍ । ଅଥର୍ଵଵଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ଦୈଵ୍ଯେନ ସତ୍ଯଂ ଧୂର୍ଵନ୍ତମଚିତଂ ନ୍ଯୋଷ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାତୁଧାନକୁ ଦେଖ, ତାଙ୍କର ଖୁର ଓ ଶିଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗ। ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଆଲୋକ ଓ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟରେ, ଅଚେତନ ଓ ଅସ୍ଥିରକୁ ତଳକୁ ପକାଇଦିଅ।
ଯଦଗ୍ନେ ଅଦ୍ଯ ମିଥୁନା ଶପାତୋ ଯଦ୍ଵାଚସ୍ତୃଷ୍ଟଂ ଜନଯନ୍ତ ରେଭାଃ । ମନ୍ଯୋର୍ମନସଃ ଶରଵ୍ଯା ଜାଯତେ ଯା ତଯା ଵିଧ୍ଯ ହୃଦଯେ ଯାତୁଧାନାନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଯେଉଁ ଶାପ ଦୁଇଜଣ ଦେଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯାତୁଧାନମାନେ କିଛି କହିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀର, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ଯାତୁଧାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କର।
ପରା ଶୃଣୀହି ତପସା ଯାତୁଧାନାନ୍ପରାଗ୍ନେ ରକ୍ଷୋ ହରସା ଶୃଣୀହି । ପରାର୍ଚିଷା ମୂରଦେଵାଞ୍ଛୃଣୀହି ପରାସୁତୃପୋ ଅଭି ଶୋଶୁଚାନଃ
ତୁମର ତାପରେ ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ରାକ୍ଷସକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ମୂଳହୀନମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅତିଲୋଭୀମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ।
ପରାଦ୍ଯ ଦେଵା ଵୃଜିନଂ ଶୃଣନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ଯଗେନଂ ଶପଥା ଯନ୍ତୁ ତୃଷ୍ଟାଃ । ଵାଚାସ୍ତେନଂ ଶରଵ ଋଚ୍ଛନ୍ତୁ ମର୍ମନ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈତୁ ପ୍ରସିତିଂ ଯାତୁଧାନଃ
ଆଜି ଦେବତାମାନେ ଦୂରରୁ ଅପରାଧକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଶାପଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦିଅ। ଚୋରକୁ ଶବ୍ଦର ତୀରରେ ଘାତ କର। ଯାତୁଧାନ ସମସ୍ତ ପଥର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚୁନ୍ତୁ।
ଯଃ ପୌରୁଷେଯେଣ କ୍ରଵିଷା ସମଙ୍କ୍ତେ ଯୋ ଅଶ୍ଵ୍ଯେନ ପଶୁନା ଯାତୁଧାନଃ । ଯୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାଯା ଭରତି କ୍ଷୀରମଗ୍ନେ ତେଷାଂ ଶୀର୍ଷାଣି ହରସାପି ଵୃଶ୍ଚ
ଯିଏ ମାନବ ମାଂସ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ଗାଈ ମାଂସ ଲଗାଏ, ଯିଏ ଅଘ୍ନ୍ୟା ଗାଈର ଦୁଧ ଆଣେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଶକ୍ତିରେ କାଟିଦିଅ।
ସଂଵତ୍ସରୀଣଂ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାସ୍ତସ୍ଯ ମାଶୀଦ୍ଯାତୁଧାନୋ ନୃଚକ୍ଷଃ । ପୀଯୂଷମଗ୍ନେ ଯତମସ୍ତିତୃପ୍ସାତ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍ଚିଷା ଵିଧ୍ଯ ମର୍ମନ୍
ସାଳ ଦୁଧ ଯାତୁଧାନ ଖାଉନାହାନ୍ତୁ, ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ଅତିଲୋଭୀ ମଧୁର ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ଆଗ୍ନିରେ ପଛକୁ ଘାତ କର।
ଵିଷଂ ଗଵାଂ ଯାତୁଧାନାଃ ପିବନ୍ତ୍ଵା ଵୃଶ୍ଚ୍ଯନ୍ତାମଦିତଯେ ଦୁରେଵାଃ । ପରୈନାନ୍ଦେଵଃ ସଵିତା ଦଦାତୁ ପରା ଭାଗମୋଷଧୀନାଂ ଜଯନ୍ତାମ୍
ଗାଈର ବିଷ ଯାତୁଧାନମାନେ ପିଉନ୍ତୁ। ଅସୁରମାନେ ଅଦିତିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ଦେବତା ସବିତା ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ପଠାଉନ୍ତୁ। ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଜିତିଯାଉ।
ସନାଦଗ୍ନେ ମୃଣସି ଯାତୁଧାନାନ୍ନ ତ୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ପୃତନାସୁ ଜିଗ୍ଯୁଃ । ଅନୁ ଦହ ସହମୂରାନ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ମା ତେ ହେତ୍ଯା ମୁକ୍ଷତ ଦୈଵ୍ଯାଯାଃ
ପୁରୁଣାଦିନରୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିନାହାନ୍ତି। ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ସହଯୋଗୀମାନେକୁ ଦହ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହାଁ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଧରାଦୁଦକ୍ତାତ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦୁତ ରକ୍ଷା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ପ୍ରତି ତେ ତେ ଅଜରାସସ୍ତପିଷ୍ଠା ଅଘଶଂସଂ ଶୋଶୁଚତୋ ଦହନ୍ତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ତଳୁଠାରୁ ଉଠାଇଛ, ପଛରୁ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ତୁମର ଜରାହୀନ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିଦିଅ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପୁରସ୍ତାଦଧରାଦୁଦକ୍ତାତ୍କଵିଃ କାଵ୍ଯେନ ପରି ପାହି ରାଜନ୍ । ସଖେ ସଖାଯମଜରୋ ଜରିମ୍ଣେଽଗ୍ନେ ମର୍ତାଁ ଅମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନଃ
ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ତଳୁଠାରୁ ଓ ଉପରୁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମ ଜ୍ଞାନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ରାଜା। ବନ୍ଧୁ, ତୁମ ବନ୍ଧୁକୁ ବୃଦ୍ଧି ଓ ନଶ୍ୱରତାରୁ ରକ୍ଷା କର; ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ମରଣଶୀଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅମର।
ପରି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ପୁରଂ ଵଯଂ ଵିପ୍ରଂ ସହସ୍ଯ ଧୀମହି । ଧୃଷଦ୍ଵର୍ଣଂ ଦିଵେଦିଵେ ହନ୍ତାରଂ ଭଙ୍ଗୁରାଵତାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଘେରି ଏକ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କରୁଛୁ, ହେ ପ୍ରବଳ ଋଷି। ଦିନେ ଦିନେ ଆମେ ତୁମ ଦୃଢ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟକାରୀମାନୋଁକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଵିଷେଣ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ ପ୍ରତି ଷ୍ମ ରକ୍ଷସୋ ଦହ । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ତପୁରଗ୍ରାଭିରୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଅନ୍ୟାୟକାରୀମାନୋଁକୁ ବିଷରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟମାନୋଁକୁ ଦହିଦିଅ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନେ ମିଥୁନା ଦହ ଯାତୁଧାନା କିମୀଦିନା । ସଂ ତ୍ଵା ଶିଶାମି ଜାଗୃହ୍ଯଦବ୍ଧଂ ଵିପ୍ର ମନ୍ମଭିଃ
ଯୁଗଳ ଯାତୁଧାନମାନୋଁକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶିଖାରେ ଦହିଦିଅ। ହେ ଅକ୍ଷତ ଋଷି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି।