ଯତ୍ତ୍ଵା ଦେଵ ପ୍ରପିବନ୍ତି ତତ ଆ ପ୍ଯାଯସେ ପୁନଃ । ଵାଯୁଃ ସୋମସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା ସମାନାଂ ମାସ ଆକୃତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସୋମ, ସେଠାରୁ ପୁଣି ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ। ବାୟୁ ସୋମଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ମାସମାନେ ତୁମ ଏକ ରୂପ।
ରୈଭ୍ଯାସୀଦନୁଦେଯୀ ନାରାଶଂସୀ ନ୍ଯୋଚନୀ । ସୂର୍ଯାଯା ଭଦ୍ରମିଦ୍ଵାସୋ ଗାଥଯୈତି ପରିଷ୍କୃତମ୍
ରୈଭ୍ୟା ବଧୁସଖୀ ଥିଲେ, ନାରାଶଂସୀ ସହାୟିକା। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଶୁଭ ପୋଶାକ ଗୀତରେ ଶୋଭିତ।
ଚିତ୍ତିରା ଉପବର୍ହଣଂ ଚକ୍ଷୁରା ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନମ୍ । ଦ୍ଯୌର୍ଭୂମିଃ କୋଶ ଆସୀଦ୍ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ପତିମ୍
ଚିତ୍ତିରା ବସିବା ଆସନ ଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁରା ଥିଲେ ଆଞ୍ଜନ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଥିଲେ ପାତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ୍ତୋମା ଆସନ୍ପ୍ରତିଧଯଃ କୁରୀରଂ ଛନ୍ଦ ଓପଶଃ । ସୂର୍ଯାଯା ଅଶ୍ଵିନା ଵରାଗ୍ନିରାସୀତ୍ପୁରୋଗଵଃ
ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଉତ୍ତର ହେଲେ, କୁରୀରା ଥିଲା ଆବରଣ, ଛନ୍ଦ ଥିଲେ ବନ୍ଧନ। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର, ଅଗ୍ନି ଥିଲେ ନେତୃତ୍ୱ।
ସୋମୋ ଵଧୂଯୁରଭଵଦଶ୍ଵିନାସ୍ତାମୁଭା ଵରା । ସୂର୍ଯାଂ ଯତ୍ପତ୍ଯେ ଶଂସନ୍ତୀଂ ମନସା ସଵିତାଦଦାତ୍
ସୋମ ବରପ୍ରାର୍ଥୀ ଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦେବା ବେଳେ, ସବିତା ମନରେ ଶୁଭକାମନା ସହ ଦେଇଥିଲେ।
ମନୋ ଅସ୍ଯା ଅନ ଆସୀଦ୍ଦ୍ଯୌରାସୀଦୁତ ଚ୍ଛଦିଃ । ଶୁକ୍ରାଵନଡ୍ଵାହାଵାସ୍ତାଂ ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଥିଲା ଚକ, ଆକାଶ ଥିଲା ଛାଦ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୃଷଭ ଥିଲେ ଯାନବାହନ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଋକ୍ସାମାଭ୍ଯାମଭିହିତୌ ଗାଵୌ ତେ ସାମନାଵିତଃ । ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତେ ଚକ୍ରେ ଆସ୍ତାଂ ଦିଵି ପନ୍ଥାଶ୍ଚରାଚାରଃ
ଋକ୍ ଓ ସାମ ଗୀତରେ ଦୁଇଟି ଗାଈ ଯୁତ ହେଲେ, ସାମଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସହିତ। ତୁମର ଶ୍ରବଣ ତିଆରି ହେଲା; ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ ପାଇଁ ପଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଶୁଚୀ ତେ ଚକ୍ରେ ଯାତ୍ଯା ଵ୍ଯାନୋ ଅକ୍ଷ ଆହତଃ । ଅନୋ ମନସ୍ମଯଂ ସୂର୍ଯାରୋହତ୍ପ୍ରଯତୀ ପତିମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ ତିଆରି ହେଲା, ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ଚକକୁ ଘୁରାଇଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟା ମନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରେ ବସି, ବରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସୂର୍ଯାଯା ଵହତୁଃ ପ୍ରାଗାତ୍ସଵିତା ଯମଵାସୃଜତ୍ । ଅଘାସୁ ହନ୍ଯନ୍ତେ ଗାଵୋଽର୍ଜୁନ୍ଯୋଃ ପର୍ଯୁହ୍ଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ରଥ ପାଇଁ, ସବିତା ଯୋକ୍ ଦେଲେ। ଅଯୁକ୍ତ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଧଳା ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଘେରାଯାଇଲେ।
ଯଦଶ୍ଵିନା ପୃଚ୍ଛମାନାଵଯାତଂ ତ୍ରିଚକ୍ରେଣ ଵହତୁଂ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତଦ୍ଵାମଜାନନ୍ପୁତ୍ରଃ ପିତରାଵଵୃଣୀତ ପୂଷା
ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ତିନିଚକିଆ ରଥରେ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି କଥା ଜାଣିଲେ; ପୂଷା, ପୁଅ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବାଛିଲେ।
ଯଦଯାତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ଵରେଯଂ ସୂର୍ଯାମୁପ । କ୍ଵୈକଂ ଚକ୍ରଂ ଵାମାସୀତ୍କ୍ଵ ଦେଷ୍ଟ୍ରାଯ ତସ୍ଥଥୁଃ
ସୁନ୍ଦରତାର ନାଥମାନେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରବଧୁ ଭାବେ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତୁମର ଏକ ଚକ କେଉଁଠି ଥିଲା, ଯୋକ୍ କେଉଁଠି ରଖିଥିଲେ?
ଦ୍ଵେ ତେ ଚକ୍ରେ ସୂର୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମାଣ ଋତୁଥା ଵିଦୁଃ । ଅଥୈକଂ ଚକ୍ରଂ ଯଦ୍ଗୁହା ତଦଦ୍ଧାତଯ ଇଦ୍ଵିଦୁଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚକ ଜାଣନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେ ଏକ ଚକ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ତାହାକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ସୂର୍ଯାଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଚ । ଯେ ଭୂତସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସ ଇଦଂ ତେଭ୍ଯୋଽକରଂ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟା, ଦେବତାମାନେ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପୂର୍ଵାପରଂ ଚରତୋ ମାଯଯୈତୌ ଶିଶୂ କ୍ରୀଳନ୍ତୌ ପରି ଯାତୋ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯନ୍ଯୋ ଭୁଵନାଭିଚଷ୍ଟ ଋତୂଁରନ୍ଯୋ ଵିଦଧଜ୍ଜାଯତେ ପୁନଃ
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଆଗକୁ ଓ ପଛକୁ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଚଳି, ଶିଶୁମାନେ ପରି ଖେଳୁଥିବା, ବଳିପୂଜାକୁ ଘେରି ଚାଲିଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ଋତୁମାନେ ବିନ୍ୟାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ନଵୋନଵୋ ଭଵତି ଜାଯମାନୋଽହ୍ନାଂ କେତୁରୁଷସାମେତ୍ଯଗ୍ରମ୍ । ଭାଗଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵି ଦଧାତ୍ଯାଯନ୍ପ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମାସ୍ତିରତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଦିନମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତି। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଗକୁ ବଢି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସୁକିଂଶୁକଂ ଶଲ୍ମଲିଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣଂ ସୁଵୃତଂ ସୁଚକ୍ରମ୍ । ଆ ରୋହ ସୂର୍ଯେ ଅମୃତସ୍ଯ ଲୋକଂ ସ୍ଯୋନଂ ପତ୍ଯେ ଵହତୁଂ କୃଣୁଷ୍ଵ
ସୁନ୍ଦର କିଂଶୁକ ଓ ଶିମୁଲ ଗଛ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଭଲ ଢାକା, ଭଲ ଚକା ଥିବା ଏହି ଗଛକୁ ଆରୋହଣ କର। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟା, ଅମୃତର ଲୋକକୁ ଯାଅ, ପତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
ଉଦୀର୍ଷ୍ଵାତଃ ପତିଵତୀ ହ୍ଯେଷା ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ନମସା ଗୀର୍ଭିରୀଳେ । ଅନ୍ଯାମିଚ୍ଛ ପିତୃଷଦଂ ଵ୍ଯକ୍ତାଂ ସ ତେ ଭାଗୋ ଜନୁଷା ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି
ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ! କାରଣ ଏହିଁ ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ। ମୁଁ ନମସ୍କାର ଓ ଶବ୍ଦରେ ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ପିତୃପଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଖୋଜ, ଏହି ତୁମର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ଉଦୀର୍ଷ୍ଵାତୋ ଵିଶ୍ଵାଵସୋ ନମସେଳା ମହେ ତ୍ଵା । ଅନ୍ଯାମିଚ୍ଛ ପ୍ରଫର୍ଵ୍ଯଂ ସଂ ଜାଯାଂ ପତ୍ଯା ସୃଜ
ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ମୁଁ ନମସ୍କାର ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜ; ଜନାନୀ ପତି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅନୃକ୍ଷରା ଋଜଵଃ ସନ୍ତୁ ପନ୍ଥା ଯେଭିଃ ସଖାଯୋ ଯନ୍ତି ନୋ ଵରେଯମ୍ । ସମର୍ଯମା ସଂ ଭଗୋ ନୋ ନିନୀଯାତ୍ସଂ ଜାସ୍ପତ୍ଯଂ ସୁଯମମସ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଯେପଥରେ ଆମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ବର ବିକଳ୍ପ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପଥ ସିଧା ଓ ସତ୍ୟ ହେଉ। ଅର୍ୟମା ଓ ଭାଗ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଆମ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ସମନ୍ୱୟ ଓ ଶାନ୍ତିମୟ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତ୍ଵା ମୁଞ୍ଚାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ପାଶାଦ୍ଯେନ ତ୍ଵାବଧ୍ନାତ୍ସଵିତା ସୁଶେଵଃ । ଋତସ୍ଯ ଯୋନୌ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେଽରିଷ୍ଟାଂ ତ୍ଵା ସହ ପତ୍ଯା ଦଧାମି
ମୁଁ ତୁମକୁ ବରୁଣଙ୍କର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଯାହା ସବିତା ଦୟାଳୁ ଭାବେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ସତ୍ୟର ଆସନରେ, ଭଲ କାମର ଲୋକରେ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତି ସହ ଏକତ୍ର କରୁଛି।
ପ୍ରେତୋ ମୁଞ୍ଚାମି ନାମୁତଃ ସୁବଦ୍ଧାମମୁତସ୍କରମ୍ । ଯଥେଯମିନ୍ଦ୍ର ମୀଢ୍ଵଃ ସୁପୁତ୍ରା ସୁଭଗାସତି
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ ନୁହେଁ, ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିବା, ଚୋରି ହେବାକୁ ନୁହେଁ। ଏପରି ଭାବରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୟାଳୁ, ସେ ଭଲ ସନ୍ତାନ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଶୁଭ ହେଉ।
ପୂଷା ତ୍ଵେତୋ ନଯତୁ ହସ୍ତଗୃହ୍ଯାଶ୍ଵିନା ତ୍ଵା ପ୍ର ଵହତାଂ ରଥେନ । ଗୃହାନ୍ଗଚ୍ଛ ଗୃହପତ୍ନୀ ଯଥାସୋ ଵଶିନୀ ତ୍ଵଂ ଵିଦଥମା ଵଦାସି
ପୂଷା ତୁମର ହାତ ଧରି ନେଉନ୍ତୁ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ। ଗୃହପତ୍ନୀ ଭାବେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସଭାରେ କଥାହେଉ।
ଇହ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରଜଯା ତେ ସମୃଧ୍ଯତାମସ୍ମିନ୍ଗୃହେ ଗାର୍ହପତ୍ଯାଯ ଜାଗୃହି । ଏନା ପତ୍ଯା ତନ୍ଵଂ ସଂ ସୃଜସ୍ଵାଧା ଜିଵ୍ରୀ ଵିଦଥମା ଵଦାଥଃ
ଏଠି, ପୁତ୍ରସନ୍ତାନ ସହ ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଅ, ଏହି ଘରରେ ଗୃହାଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କର। ପତି ସହ ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କର, ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବେ ସଭାରେ କଥାହେଉ।
ନୀଲଲୋହିତଂ ଭଵତି କୃତ୍ଯାସକ୍ତିର୍ଵ୍ଯଜ୍ଯତେ । ଏଧନ୍ତେ ଅସ୍ଯା ଜ୍ଞାତଯଃ ପତିର୍ବନ୍ଧେଷୁ ବଧ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ଖରାପ କାମରେ ଆସକ୍ତି ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବଢେ, କିନ୍ତୁ ପତି ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ପରା ଦେହି ଶାମୁଲ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଭ୍ଯୋ ଵି ଭଜା ଵସୁ । କୃତ୍ଯୈଷା ପଦ୍ଵତୀ ଭୂତ୍ଵ୍ଯା ଜାଯା ଵିଶତେ ପତିମ୍
ବିରୋଧର ମୂଳକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦିଅ, ଧନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କର। ଏହି ଜନାନୀ ଖରାପ କାମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଅଶ୍ରୀରା ତନୂର୍ଭଵତି ରୁଶତୀ ପାପଯାମୁଯା । ପତିର୍ଯଦ୍ଵଧ୍ଵୋ ଵାସସା ସ୍ଵମଙ୍ଗମଭିଧିତ୍ସତେ
ପତି ଯଦି ଅନ୍ୟ ଜନାନୀକୁ ନିଜ ଜନାନୀର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଶୁଭ, ଫିକା ଓ ପାପମୟ ହୁଏ।
ଯେ ଵଧ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵହତୁଂ ଯକ୍ଷ୍ମା ଯନ୍ତି ଜନାଦନୁ । ପୁନସ୍ତାନ୍ଯଜ୍ଞିଯା ଦେଵା ନଯନ୍ତୁ ଯତ ଆଗତାଃ
ଯେଉଁ ରୋଗମାନେ ବଧୁକୁ, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ବୋହି, ଲୋକମାନେ ଠାରୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମା ଵିଦନ୍ପରିପନ୍ଥିନୋ ଯ ଆସୀଦନ୍ତି ଦମ୍ପତୀ । ସୁଗେଭିର୍ଦୁର୍ଗମତୀତାମପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ବରଓବଧୁଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରକୁ ପଳାଇଯାଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭଲ ପଥରେ କଠିନ ଜାଗା ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ।
ସୁମଙ୍ଗଲୀରିଯଂ ଵଧୂରିମାଂ ସମେତ ପଶ୍ଯତ । ସୌଭାଗ୍ଯମସ୍ଯୈ ଦତ୍ତ୍ଵାଯାଥାସ୍ତଂ ଵି ପରେତନ
ଏହି ବଧୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନର। ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ। ତାଙ୍କୁ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇ, ସେଠାରୁ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
ତୃଷ୍ଟମେତତ୍କଟୁକମେତଦପାଷ୍ଠଵଦ୍ଵିଷଵନ୍ନୈତଦତ୍ତଵେ । ସୂର୍ଯାଂ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଦ୍ଯାତ୍ସ ଇଦ୍ଵାଧୂଯମର୍ହତି
ଏହା ଶୁଷ୍କ, ଏହା ତିତ, ଏହା ବିଷ ସମାନ, ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟା ସୂକ୍ତକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧୁ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।