ଅଗ୍ନିରିଵ ମନ୍ଯୋ ତ୍ଵିଷିତଃ ସହସ୍ଵ ସେନାନୀର୍ନଃ ସହୁରେ ହୂତ ଏଧି । ହତ୍ଵାଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵି ଭଜସ୍ଵ ଵେଦ ଓଜୋ ମିମାନୋ ଵି ମୃଧୋ ନୁଦସ୍ଵ
ଅଗ୍ନି ପରି, ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଆମର ନିୟୁକ୍ତ ସେନାପତି ହେଉ, ହେ ବୀର। ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଧନ ବଣ୍ଟନ କର, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ମାପ, ବିରୋଧକୁ ଦୂର କର।
ସହସ୍ଵ ମନ୍ଯୋ ଅଭିମାତିମସ୍ମେ ରୁଜନ୍ମୃଣନ୍ପ୍ରମୃଣନ୍ପ୍ରେହି ଶତ୍ରୂନ୍ । ଉଗ୍ରଂ ତେ ପାଜୋ ନନ୍ଵା ରୁରୁଧ୍ରେ ଵଶୀ ଵଶଂ ନଯସ ଏକଜ ତ୍ଵମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଭାଙ୍ଗ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କର। ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଛି; ନିୟନ୍ତା ଭାବେ, ତୁମେ ଆଜ୍ଞାକାରୀଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ।
ଏକୋ ବହୂନାମସି ମନ୍ଯଵୀଳିତୋ ଵିଶଂଵିଶଂ ଯୁଧଯେ ସଂ ଶିଶାଧି । ଅକୃତ୍ତରୁକ୍ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵଯଂ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଘୋଷଂ ଵିଜଯାଯ କୃଣ୍ମହେ
ତୁମେ ଏକା, ହେ କ୍ରୋଧ, ବହୁତଙ୍କ ଉପରେ ବିଜୟୀ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମ ସହିତ, ଆମେ ଏକାନ୍ତିକ କଥା କହିବା, ଏବଂ ତୁମ ସହଯୋଗରେ, ଆମ ବିଜୟ ନାମକୁ ଗଞ୍ଜାଇବା।
ଵିଜେଷକୃଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାନଵବ୍ରଵୋଽସ୍ମାକଂ ମନ୍ଯୋ ଅଧିପା ଭଵେହ । ପ୍ରିଯଂ ତେ ନାମ ସହୁରେ ଗୃଣୀମସି ଵିଦ୍ମା ତମୁତ୍ସଂ ଯତ ଆବଭୂଥ
ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ଯିଏ ବିଜୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅପରାଜିତ, ହେ କ୍ରୋଧ, ଆମର ନାୟକ ହେଉ। ହେ ବୀର, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାମ ଗାଉଛୁ, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ କେଉଁଠାରୁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ।
ଆଭୂତ୍ଯା ସହଜା ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହୋ ବିଭର୍ଷ୍ଯଭିଭୂତ ଉତ୍ତରମ୍ । କ୍ରତ୍ଵା ନୋ ମନ୍ଯୋ ସହ ମେଦ୍ଯେଧି ମହାଧନସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ସଂସୃଜି
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ସହଉତ୍ପନ୍ନ, ବଜ୍ର ଓ ବାଣଧାରୀ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର; ଅପରାଜିତ। ତୁମ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ଆମକୁ ସହଯୋଗ କର; ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନ ମୁକ୍ତ କର।
ସଂସୃଷ୍ଟଂ ଧନମୁଭଯଂ ସମାକୃତମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦତ୍ତାଂ ଵରୁଣଶ୍ଚ ମନ୍ଯୁଃ । ଭିଯଂ ଦଧାନା ହୃଦଯେଷୁ ଶତ୍ରଵଃ ପରାଜିତାସୋ ଅପ ନି ଲଯନ୍ତାମ୍
ଏହି ଏକତ୍ର ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଆମକୁ ଦିଆଯାଇଛି—ବରୁଣ ଓ ମନ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା। ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ପରାଜିତ ହୋଇ, ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଉନ୍ତୁ।
ସତ୍ଯେନୋତ୍ତଭିତା ଭୂମିଃ ସୂର୍ଯେଣୋତ୍ତଭିତା ଦ୍ଯୌଃ । ଋତେନାଦିତ୍ଯାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଦିଵି ସୋମୋ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଧାରିତ। ଋତ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସୋମ ଦିଗନ୍ତରେ ବିରାଜିତ।
ସୋମେନାଦିତ୍ଯା ବଲିନଃ ସୋମେନ ପୃଥିଵୀ ମହୀ । ଅଥୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାମେଷାମୁପସ୍ଥେ ସୋମ ଆହିତଃ
ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏହି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୋମ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛି।
ସୋମଂ ମନ୍ଯତେ ପପିଵାନ୍ଯତ୍ସମ୍ପିଂଷନ୍ତ୍ଯୋଷଧିମ୍ । ସୋମଂ ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵିଦୁର୍ନ ତସ୍ଯାଶ୍ନାତି କଶ୍ଚନ
ଯେଉଁଠାରେ ଔଷଧିକୁ ଚିପି, ପିଇଥିବା ଲୋକ ଭାବେ—ସେ ସୋମ ପିଇଛି। କିନ୍ତୁ ଯେ ସୋମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି ଖାଏ ନାହିଁ।
ଆଚ୍ଛଦ୍ଵିଧାନୈର୍ଗୁପିତୋ ବାର୍ହତୈଃ ସୋମ ରକ୍ଷିତଃ । ଗ୍ରାଵ୍ଣାମିଚ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ତିଷ୍ଠସି ନ ତେ ଅଶ୍ନାତି ପାର୍ଥିଵଃ
ସୋମ, ତୁମେ ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛ, ବାର୍ହିଷ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ। ପାଥରର ଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣି ତୁମେ ଦଢ଼ ଅଛ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମଣିଷ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଯତ୍ତ୍ଵା ଦେଵ ପ୍ରପିବନ୍ତି ତତ ଆ ପ୍ଯାଯସେ ପୁନଃ । ଵାଯୁଃ ସୋମସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା ସମାନାଂ ମାସ ଆକୃତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସୋମ, ସେଠାରୁ ପୁଣି ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ। ବାୟୁ ସୋମଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ମାସମାନେ ତୁମ ଏକ ରୂପ।
ରୈଭ୍ଯାସୀଦନୁଦେଯୀ ନାରାଶଂସୀ ନ୍ଯୋଚନୀ । ସୂର୍ଯାଯା ଭଦ୍ରମିଦ୍ଵାସୋ ଗାଥଯୈତି ପରିଷ୍କୃତମ୍
ରୈଭ୍ୟା ବଧୁସଖୀ ଥିଲେ, ନାରାଶଂସୀ ସହାୟିକା। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଶୁଭ ପୋଶାକ ଗୀତରେ ଶୋଭିତ।
ଚିତ୍ତିରା ଉପବର୍ହଣଂ ଚକ୍ଷୁରା ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନମ୍ । ଦ୍ଯୌର୍ଭୂମିଃ କୋଶ ଆସୀଦ୍ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ପତିମ୍
ଚିତ୍ତିରା ବସିବା ଆସନ ଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁରା ଥିଲେ ଆଞ୍ଜନ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଥିଲେ ପାତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ୍ତୋମା ଆସନ୍ପ୍ରତିଧଯଃ କୁରୀରଂ ଛନ୍ଦ ଓପଶଃ । ସୂର୍ଯାଯା ଅଶ୍ଵିନା ଵରାଗ୍ନିରାସୀତ୍ପୁରୋଗଵଃ
ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଉତ୍ତର ହେଲେ, କୁରୀରା ଥିଲା ଆବରଣ, ଛନ୍ଦ ଥିଲେ ବନ୍ଧନ। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର, ଅଗ୍ନି ଥିଲେ ନେତୃତ୍ୱ।
ସୋମୋ ଵଧୂଯୁରଭଵଦଶ୍ଵିନାସ୍ତାମୁଭା ଵରା । ସୂର୍ଯାଂ ଯତ୍ପତ୍ଯେ ଶଂସନ୍ତୀଂ ମନସା ସଵିତାଦଦାତ୍
ସୋମ ବରପ୍ରାର୍ଥୀ ଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦେବା ବେଳେ, ସବିତା ମନରେ ଶୁଭକାମନା ସହ ଦେଇଥିଲେ।
ମନୋ ଅସ୍ଯା ଅନ ଆସୀଦ୍ଦ୍ଯୌରାସୀଦୁତ ଚ୍ଛଦିଃ । ଶୁକ୍ରାଵନଡ୍ଵାହାଵାସ୍ତାଂ ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଥିଲା ଚକ, ଆକାଶ ଥିଲା ଛାଦ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୃଷଭ ଥିଲେ ଯାନବାହନ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଋକ୍ସାମାଭ୍ଯାମଭିହିତୌ ଗାଵୌ ତେ ସାମନାଵିତଃ । ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତେ ଚକ୍ରେ ଆସ୍ତାଂ ଦିଵି ପନ୍ଥାଶ୍ଚରାଚାରଃ
ଋକ୍ ଓ ସାମ ଗୀତରେ ଦୁଇଟି ଗାଈ ଯୁତ ହେଲେ, ସାମଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସହିତ। ତୁମର ଶ୍ରବଣ ତିଆରି ହେଲା; ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ ପାଇଁ ପଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଶୁଚୀ ତେ ଚକ୍ରେ ଯାତ୍ଯା ଵ୍ଯାନୋ ଅକ୍ଷ ଆହତଃ । ଅନୋ ମନସ୍ମଯଂ ସୂର୍ଯାରୋହତ୍ପ୍ରଯତୀ ପତିମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ ତିଆରି ହେଲା, ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ଚକକୁ ଘୁରାଇଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟା ମନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରେ ବସି, ବରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସୂର୍ଯାଯା ଵହତୁଃ ପ୍ରାଗାତ୍ସଵିତା ଯମଵାସୃଜତ୍ । ଅଘାସୁ ହନ୍ଯନ୍ତେ ଗାଵୋଽର୍ଜୁନ୍ଯୋଃ ପର୍ଯୁହ୍ଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ରଥ ପାଇଁ, ସବିତା ଯୋକ୍ ଦେଲେ। ଅଯୁକ୍ତ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଧଳା ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଘେରାଯାଇଲେ।
ଯଦଶ୍ଵିନା ପୃଚ୍ଛମାନାଵଯାତଂ ତ୍ରିଚକ୍ରେଣ ଵହତୁଂ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତଦ୍ଵାମଜାନନ୍ପୁତ୍ରଃ ପିତରାଵଵୃଣୀତ ପୂଷା
ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ତିନିଚକିଆ ରଥରେ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି କଥା ଜାଣିଲେ; ପୂଷା, ପୁଅ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବାଛିଲେ।
ଯଦଯାତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ଵରେଯଂ ସୂର୍ଯାମୁପ । କ୍ଵୈକଂ ଚକ୍ରଂ ଵାମାସୀତ୍କ୍ଵ ଦେଷ୍ଟ୍ରାଯ ତସ୍ଥଥୁଃ
ସୁନ୍ଦରତାର ନାଥମାନେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରବଧୁ ଭାବେ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତୁମର ଏକ ଚକ କେଉଁଠି ଥିଲା, ଯୋକ୍ କେଉଁଠି ରଖିଥିଲେ?
ଦ୍ଵେ ତେ ଚକ୍ରେ ସୂର୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମାଣ ଋତୁଥା ଵିଦୁଃ । ଅଥୈକଂ ଚକ୍ରଂ ଯଦ୍ଗୁହା ତଦଦ୍ଧାତଯ ଇଦ୍ଵିଦୁଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚକ ଜାଣନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେ ଏକ ଚକ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ତାହାକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ସୂର୍ଯାଯୈ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଚ । ଯେ ଭୂତସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସ ଇଦଂ ତେଭ୍ଯୋଽକରଂ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟା, ଦେବତାମାନେ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପୂର୍ଵାପରଂ ଚରତୋ ମାଯଯୈତୌ ଶିଶୂ କ୍ରୀଳନ୍ତୌ ପରି ଯାତୋ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯନ୍ଯୋ ଭୁଵନାଭିଚଷ୍ଟ ଋତୂଁରନ୍ଯୋ ଵିଦଧଜ୍ଜାଯତେ ପୁନଃ
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଆଗକୁ ଓ ପଛକୁ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଚଳି, ଶିଶୁମାନେ ପରି ଖେଳୁଥିବା, ବଳିପୂଜାକୁ ଘେରି ଚାଲିଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ଋତୁମାନେ ବିନ୍ୟାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ନଵୋନଵୋ ଭଵତି ଜାଯମାନୋଽହ୍ନାଂ କେତୁରୁଷସାମେତ୍ଯଗ୍ରମ୍ । ଭାଗଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵି ଦଧାତ୍ଯାଯନ୍ପ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମାସ୍ତିରତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଦିନମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତି। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଗକୁ ବଢି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସୁକିଂଶୁକଂ ଶଲ୍ମଲିଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣଂ ସୁଵୃତଂ ସୁଚକ୍ରମ୍ । ଆ ରୋହ ସୂର୍ଯେ ଅମୃତସ୍ଯ ଲୋକଂ ସ୍ଯୋନଂ ପତ୍ଯେ ଵହତୁଂ କୃଣୁଷ୍ଵ
ସୁନ୍ଦର କିଂଶୁକ ଓ ଶିମୁଲ ଗଛ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଭଲ ଢାକା, ଭଲ ଚକା ଥିବା ଏହି ଗଛକୁ ଆରୋହଣ କର। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟା, ଅମୃତର ଲୋକକୁ ଯାଅ, ପତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
ଉଦୀର୍ଷ୍ଵାତଃ ପତିଵତୀ ହ୍ଯେଷା ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ନମସା ଗୀର୍ଭିରୀଳେ । ଅନ୍ଯାମିଚ୍ଛ ପିତୃଷଦଂ ଵ୍ଯକ୍ତାଂ ସ ତେ ଭାଗୋ ଜନୁଷା ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି
ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ! କାରଣ ଏହିଁ ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ। ମୁଁ ନମସ୍କାର ଓ ଶବ୍ଦରେ ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ପିତୃପଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଖୋଜ, ଏହି ତୁମର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ଉଦୀର୍ଷ୍ଵାତୋ ଵିଶ୍ଵାଵସୋ ନମସେଳା ମହେ ତ୍ଵା । ଅନ୍ଯାମିଚ୍ଛ ପ୍ରଫର୍ଵ୍ଯଂ ସଂ ଜାଯାଂ ପତ୍ଯା ସୃଜ
ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ମୁଁ ନମସ୍କାର ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜ; ଜନାନୀ ପତି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅନୃକ୍ଷରା ଋଜଵଃ ସନ୍ତୁ ପନ୍ଥା ଯେଭିଃ ସଖାଯୋ ଯନ୍ତି ନୋ ଵରେଯମ୍ । ସମର୍ଯମା ସଂ ଭଗୋ ନୋ ନିନୀଯାତ୍ସଂ ଜାସ୍ପତ୍ଯଂ ସୁଯମମସ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଯେପଥରେ ଆମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ବର ବିକଳ୍ପ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପଥ ସିଧା ଓ ସତ୍ୟ ହେଉ। ଅର୍ୟମା ଓ ଭାଗ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଆମ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ସମନ୍ୱୟ ଓ ଶାନ୍ତିମୟ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତ୍ଵା ମୁଞ୍ଚାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ପାଶାଦ୍ଯେନ ତ୍ଵାବଧ୍ନାତ୍ସଵିତା ସୁଶେଵଃ । ଋତସ୍ଯ ଯୋନୌ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେଽରିଷ୍ଟାଂ ତ୍ଵା ସହ ପତ୍ଯା ଦଧାମି
ମୁଁ ତୁମକୁ ବରୁଣଙ୍କର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଯାହା ସବିତା ଦୟାଳୁ ଭାବେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ସତ୍ୟର ଆସନରେ, ଭଲ କାମର ଲୋକରେ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତି ସହ ଏକତ୍ର କରୁଛି।