ତମିଦ୍ଗର୍ଭଂ ପ୍ରଥମଂ ଦଧ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମଗଚ୍ଛନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ । ଅଜସ୍ଯ ନାଭାଵଧ୍ଯେକମର୍ପିତଂ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁଃ
ସେଇ ପ୍ରଥମ ଗର୍ଭକୁ ଜଳମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକସାଥି ଆସିଥିଲେ; ଅଜନ୍ମାର ନାଭିରେ ଏକଥିରେ ସ୍ଥିର ଅଛି, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ତଂ ଵିଦାଥ ଯ ଇମା ଜଜାନାନ୍ଯଦ୍ଯୁଷ୍ମାକମନ୍ତରଂ ବଭୂଵ । ନୀହାରେଣ ପ୍ରାଵୃତା ଜଲ୍ପ୍ଯା ଚାସୁତୃପ ଉକ୍ଥଶାସଶ୍ଚରନ୍ତି
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ତୁମେ ଜାଣନାହା; ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭିନ୍ନତା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। କୁହୁଡ଼ି ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ଢାକା, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତେ ମନ୍ଯୋଽଵିଧଦ୍ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହ ଓଜଃ ପୁଷ୍ଯତି ଵିଶ୍ଵମାନୁଷକ୍ । ସାହ୍ଯାମ ଦାସମାର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ସହସ୍କୃତେନ ସହସା ସହସ୍ଵତା
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ଓ ବାଣ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ମାନବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ତୁମର ସହାୟତାରେ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ଓ ବନ୍ଧୁ, ଦୁହିଁକୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ମନ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ଯୁରେଵାସ ଦେଵୋ ମନ୍ଯୁର୍ହୋତା ଵରୁଣୋ ଜାତଵେଦାଃ । ମନ୍ଯୁଂ ଵିଶ ଈଳତେ ମାନୁଷୀର୍ଯାଃ ପାହି ନୋ ମନ୍ଯୋ ତପସା ସଜୋଷାଃ
କ୍ରୋଧ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧ ନିଜେ ଦେବତା, କ୍ରୋଧ ହେଉଛନ୍ତି ହୋତା, ବରୁଣ ଏବଂ ଜ୍ଞାନମୟ ଅଗ୍ନି। ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଭୀହି ମନ୍ଯୋ ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍ତପସା ଯୁଜା ଵି ଜହି ଶତ୍ରୂନ୍ ।* ଅମିତ୍ରହା ଵୃତ୍ରହା ଦସ୍ଯୁହା ଚ ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନ୍ଯା ଭରା ତ୍ଵଂ ନଃ
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କର, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର। ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ବିଘ୍ନ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ହି ମନ୍ଯୋ ଅଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ଭାମୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ ସହୁରିଃ ସହାଵାନସ୍ମାସ୍ଵୋଜଃ ପୃତନାସୁ ଧେହି
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ—ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭାଗଃ ସନ୍ନପ ପରେତୋ ଅସ୍ମି ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ତଵିଷସ୍ଯ ପ୍ରଚେତଃ । ତଂ ତ୍ଵା ମନ୍ଯୋ ଅକ୍ରତୁର୍ଜିହୀଳାହଂ ସ୍ଵା ତନୂର୍ବଲଦେଯାଯ ମେହି
ମୁଁ ଅସହାୟ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଓ ଜ୍ଞାନରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଛି। ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ମୋ ଦେହକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଯଂ ତେ ଅସ୍ମ୍ଯୁପ ମେହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ପ୍ରତୀଚୀନଃ ସହୁରେ ଵିଶ୍ଵଧାଯଃ । ମନ୍ଯୋ ଵଜ୍ରିନ୍ନଭି ମାମା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ହନାଵ ଦସ୍ଯୂଁରୁତ ବୋଧ୍ଯାପେଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ବୀର, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣୁଥିବା; ହେ କ୍ରୋଧ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୋ ଦିଗକୁ ଦେଖ। ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିବା—ଉଠ, ଜାଗ୍ରତ ହେଉ।
ଅଭି ପ୍ରେହି ଦକ୍ଷିଣତୋ ଭଵା ମେଽଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନାଵ ଭୂରି । ଜୁହୋମି ତେ ଧରୁଣଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମୁଭା ଉପାଂଶୁ ପ୍ରଥମା ପିବାଵ
ଡାହାଣ ଦିଗରୁ ଆଗେ ବଢ଼, ମୋର ସହାୟ ହେଉ; ଆମେ ବହୁତ ବିଘ୍ନ ଧ୍ୱଂସ କରିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁର ଦ୍ରବ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରଥମେ ଏହା ପିଇବା।
ତ୍ଵଯା ମନ୍ଯୋ ସରଥମାରୁଜନ୍ତୋ ହର୍ଷମାଣାସୋ ଧୃଷିତା ମରୁତ୍ଵଃ । ତିଗ୍ମେଷଵ ଆଯୁଧା ସଂଶିଶାନା ଅଭି ପ୍ର ଯନ୍ତୁ ନରୋ ଅଗ୍ନିରୂପାଃ
ତୁମ ସହିତ, ହେ କ୍ରୋଧ, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପୁରୁଷମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିରିଵ ମନ୍ଯୋ ତ୍ଵିଷିତଃ ସହସ୍ଵ ସେନାନୀର୍ନଃ ସହୁରେ ହୂତ ଏଧି । ହତ୍ଵାଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵି ଭଜସ୍ଵ ଵେଦ ଓଜୋ ମିମାନୋ ଵି ମୃଧୋ ନୁଦସ୍ଵ
ଅଗ୍ନି ପରି, ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଆମର ନିୟୁକ୍ତ ସେନାପତି ହେଉ, ହେ ବୀର। ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଧନ ବଣ୍ଟନ କର, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ମାପ, ବିରୋଧକୁ ଦୂର କର।
ସହସ୍ଵ ମନ୍ଯୋ ଅଭିମାତିମସ୍ମେ ରୁଜନ୍ମୃଣନ୍ପ୍ରମୃଣନ୍ପ୍ରେହି ଶତ୍ରୂନ୍ । ଉଗ୍ରଂ ତେ ପାଜୋ ନନ୍ଵା ରୁରୁଧ୍ରେ ଵଶୀ ଵଶଂ ନଯସ ଏକଜ ତ୍ଵମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଭାଙ୍ଗ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କର। ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଛି; ନିୟନ୍ତା ଭାବେ, ତୁମେ ଆଜ୍ଞାକାରୀଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ।
ଏକୋ ବହୂନାମସି ମନ୍ଯଵୀଳିତୋ ଵିଶଂଵିଶଂ ଯୁଧଯେ ସଂ ଶିଶାଧି । ଅକୃତ୍ତରୁକ୍ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵଯଂ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଘୋଷଂ ଵିଜଯାଯ କୃଣ୍ମହେ
ତୁମେ ଏକା, ହେ କ୍ରୋଧ, ବହୁତଙ୍କ ଉପରେ ବିଜୟୀ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମ ସହିତ, ଆମେ ଏକାନ୍ତିକ କଥା କହିବା, ଏବଂ ତୁମ ସହଯୋଗରେ, ଆମ ବିଜୟ ନାମକୁ ଗଞ୍ଜାଇବା।
ଵିଜେଷକୃଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାନଵବ୍ରଵୋଽସ୍ମାକଂ ମନ୍ଯୋ ଅଧିପା ଭଵେହ । ପ୍ରିଯଂ ତେ ନାମ ସହୁରେ ଗୃଣୀମସି ଵିଦ୍ମା ତମୁତ୍ସଂ ଯତ ଆବଭୂଥ
ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ଯିଏ ବିଜୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅପରାଜିତ, ହେ କ୍ରୋଧ, ଆମର ନାୟକ ହେଉ। ହେ ବୀର, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାମ ଗାଉଛୁ, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ କେଉଁଠାରୁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ।
ଆଭୂତ୍ଯା ସହଜା ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହୋ ବିଭର୍ଷ୍ଯଭିଭୂତ ଉତ୍ତରମ୍ । କ୍ରତ୍ଵା ନୋ ମନ୍ଯୋ ସହ ମେଦ୍ଯେଧି ମହାଧନସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ସଂସୃଜି
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ସହଉତ୍ପନ୍ନ, ବଜ୍ର ଓ ବାଣଧାରୀ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର; ଅପରାଜିତ। ତୁମ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ଆମକୁ ସହଯୋଗ କର; ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନ ମୁକ୍ତ କର।
ସଂସୃଷ୍ଟଂ ଧନମୁଭଯଂ ସମାକୃତମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦତ୍ତାଂ ଵରୁଣଶ୍ଚ ମନ୍ଯୁଃ । ଭିଯଂ ଦଧାନା ହୃଦଯେଷୁ ଶତ୍ରଵଃ ପରାଜିତାସୋ ଅପ ନି ଲଯନ୍ତାମ୍
ଏହି ଏକତ୍ର ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଆମକୁ ଦିଆଯାଇଛି—ବରୁଣ ଓ ମନ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା। ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ପରାଜିତ ହୋଇ, ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଉନ୍ତୁ।
ସତ୍ଯେନୋତ୍ତଭିତା ଭୂମିଃ ସୂର୍ଯେଣୋତ୍ତଭିତା ଦ୍ଯୌଃ । ଋତେନାଦିତ୍ଯାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଦିଵି ସୋମୋ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଧାରିତ। ଋତ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସୋମ ଦିଗନ୍ତରେ ବିରାଜିତ।
ସୋମେନାଦିତ୍ଯା ବଲିନଃ ସୋମେନ ପୃଥିଵୀ ମହୀ । ଅଥୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାମେଷାମୁପସ୍ଥେ ସୋମ ଆହିତଃ
ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏହି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୋମ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛି।
ସୋମଂ ମନ୍ଯତେ ପପିଵାନ୍ଯତ୍ସମ୍ପିଂଷନ୍ତ୍ଯୋଷଧିମ୍ । ସୋମଂ ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵିଦୁର୍ନ ତସ୍ଯାଶ୍ନାତି କଶ୍ଚନ
ଯେଉଁଠାରେ ଔଷଧିକୁ ଚିପି, ପିଇଥିବା ଲୋକ ଭାବେ—ସେ ସୋମ ପିଇଛି। କିନ୍ତୁ ଯେ ସୋମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି ଖାଏ ନାହିଁ।
ଆଚ୍ଛଦ୍ଵିଧାନୈର୍ଗୁପିତୋ ବାର୍ହତୈଃ ସୋମ ରକ୍ଷିତଃ । ଗ୍ରାଵ୍ଣାମିଚ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ତିଷ୍ଠସି ନ ତେ ଅଶ୍ନାତି ପାର୍ଥିଵଃ
ସୋମ, ତୁମେ ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛ, ବାର୍ହିଷ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ। ପାଥରର ଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣି ତୁମେ ଦଢ଼ ଅଛ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମଣିଷ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଯତ୍ତ୍ଵା ଦେଵ ପ୍ରପିବନ୍ତି ତତ ଆ ପ୍ଯାଯସେ ପୁନଃ । ଵାଯୁଃ ସୋମସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା ସମାନାଂ ମାସ ଆକୃତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସୋମ, ସେଠାରୁ ପୁଣି ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ। ବାୟୁ ସୋମଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ମାସମାନେ ତୁମ ଏକ ରୂପ।
ରୈଭ୍ଯାସୀଦନୁଦେଯୀ ନାରାଶଂସୀ ନ୍ଯୋଚନୀ । ସୂର୍ଯାଯା ଭଦ୍ରମିଦ୍ଵାସୋ ଗାଥଯୈତି ପରିଷ୍କୃତମ୍
ରୈଭ୍ୟା ବଧୁସଖୀ ଥିଲେ, ନାରାଶଂସୀ ସହାୟିକା। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଶୁଭ ପୋଶାକ ଗୀତରେ ଶୋଭିତ।
ଚିତ୍ତିରା ଉପବର୍ହଣଂ ଚକ୍ଷୁରା ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନମ୍ । ଦ୍ଯୌର୍ଭୂମିଃ କୋଶ ଆସୀଦ୍ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ପତିମ୍
ଚିତ୍ତିରା ବସିବା ଆସନ ଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁରା ଥିଲେ ଆଞ୍ଜନ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଥିଲେ ପାତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ୍ତୋମା ଆସନ୍ପ୍ରତିଧଯଃ କୁରୀରଂ ଛନ୍ଦ ଓପଶଃ । ସୂର୍ଯାଯା ଅଶ୍ଵିନା ଵରାଗ୍ନିରାସୀତ୍ପୁରୋଗଵଃ
ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଉତ୍ତର ହେଲେ, କୁରୀରା ଥିଲା ଆବରଣ, ଛନ୍ଦ ଥିଲେ ବନ୍ଧନ। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର, ଅଗ୍ନି ଥିଲେ ନେତୃତ୍ୱ।
ସୋମୋ ଵଧୂଯୁରଭଵଦଶ୍ଵିନାସ୍ତାମୁଭା ଵରା । ସୂର୍ଯାଂ ଯତ୍ପତ୍ଯେ ଶଂସନ୍ତୀଂ ମନସା ସଵିତାଦଦାତ୍
ସୋମ ବରପ୍ରାର୍ଥୀ ଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ବର। ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବରକୁ ଦେବା ବେଳେ, ସବିତା ମନରେ ଶୁଭକାମନା ସହ ଦେଇଥିଲେ।
ମନୋ ଅସ୍ଯା ଅନ ଆସୀଦ୍ଦ୍ଯୌରାସୀଦୁତ ଚ୍ଛଦିଃ । ଶୁକ୍ରାଵନଡ୍ଵାହାଵାସ୍ତାଂ ଯଦଯାତ୍ସୂର୍ଯା ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଥିଲା ଚକ, ଆକାଶ ଥିଲା ଛାଦ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୃଷଭ ଥିଲେ ଯାନବାହନ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଋକ୍ସାମାଭ୍ଯାମଭିହିତୌ ଗାଵୌ ତେ ସାମନାଵିତଃ । ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତେ ଚକ୍ରେ ଆସ୍ତାଂ ଦିଵି ପନ୍ଥାଶ୍ଚରାଚାରଃ
ଋକ୍ ଓ ସାମ ଗୀତରେ ଦୁଇଟି ଗାଈ ଯୁତ ହେଲେ, ସାମଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସହିତ। ତୁମର ଶ୍ରବଣ ତିଆରି ହେଲା; ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ ପାଇଁ ପଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଶୁଚୀ ତେ ଚକ୍ରେ ଯାତ୍ଯା ଵ୍ଯାନୋ ଅକ୍ଷ ଆହତଃ । ଅନୋ ମନସ୍ମଯଂ ସୂର୍ଯାରୋହତ୍ପ୍ରଯତୀ ପତିମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ ତିଆରି ହେଲା, ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ଚକକୁ ଘୁରାଇଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟା ମନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରେ ବସି, ବରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସୂର୍ଯାଯା ଵହତୁଃ ପ୍ରାଗାତ୍ସଵିତା ଯମଵାସୃଜତ୍ । ଅଘାସୁ ହନ୍ଯନ୍ତେ ଗାଵୋଽର୍ଜୁନ୍ଯୋଃ ପର୍ଯୁହ୍ଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ରଥ ପାଇଁ, ସବିତା ଯୋକ୍ ଦେଲେ। ଅଯୁକ୍ତ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଧଳା ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଘେରାଯାଇଲେ।
ଯଦଶ୍ଵିନା ପୃଚ୍ଛମାନାଵଯାତଂ ତ୍ରିଚକ୍ରେଣ ଵହତୁଂ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତଦ୍ଵାମଜାନନ୍ପୁତ୍ରଃ ପିତରାଵଵୃଣୀତ ପୂଷା
ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ତିନିଚକିଆ ରଥରେ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି କଥା ଜାଣିଲେ; ପୂଷା, ପୁଅ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବାଛିଲେ।