ଵିଷୂଚୋ ଅଶ୍ଵାନ୍ଯୁଯୁଜେ ଵନେଜା ଋଜୀତିଭୀ ରଶନାଭିର୍ଗୃଭୀତାନ୍ । ଚକ୍ଷଦେ ମିତ୍ରୋ ଵସୁଭିଃ ସୁଜାତଃ ସମାନୃଧେ ପର୍ଵଭିର୍ଵାଵୃଧାନଃ
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଚାହିଁ, ନିକଟ ରାସ୍ତା ଧରି, ଘୋଡାମାନେକୁ ଯୁତ କଲେ, ରଶିରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ମିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ଥିବା, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଯୋଡ଼ାଯୋଡ଼ିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଃ ସପ୍ତିଂ ଵାଜମ୍ଭରଂ ଦଦାତ୍ଯଗ୍ନିର୍ଵୀରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ କର୍ମନିଷ୍ଠାମ୍ । ଅଗ୍ନୀ ରୋଦସୀ ଵି ଚରତ୍ସମଞ୍ଜନ୍ନଗ୍ନିର୍ନାରୀଂ ଵୀରକୁକ୍ଷିଂ ପୁରଂଧିମ୍
ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତି ଓ ବିଜୟ ଆଣିଦେଇଥାଏ; ଅଗ୍ନି ନାମ କର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀର ଦେଇଥାଏ। ଅଗ୍ନି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ସୁନିୟମିତ ଭାବେ ଚଳିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ମହିଳା, ଫଳଦାୟି ଗର୍ଭ, ଦାୟିନୀ।
ଅଗ୍ନେରପ୍ନସଃ ସମିଦସ୍ତୁ ଭଦ୍ରାଗ୍ନିର୍ମହୀ ରୋଦସୀ ଆ ଵିଵେଶ । ଅଗ୍ନିରେକଂ ଚୋଦଯତ୍ସମତ୍ସ୍ଵଗ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରାଣି ଦଯତେ ପୁରୂଣି
ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଦେହର ଜଳାଣ ଶୁଭ ହେଉ; ଅଗ୍ନି ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ବହୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିର୍ହ ତ୍ଯଂ ଜରତଃ କର୍ଣମାଵାଗ୍ନିରଦ୍ଭ୍ଯୋ ନିରଦହଜ୍ଜରୂଥମ୍ । ଅଗ୍ନିରତ୍ରିଂ ଘର୍ମ ଉରୁଷ୍ଯଦନ୍ତରଗ୍ନିର୍ନୃମେଧଂ ପ୍ରଜଯାସୃଜତ୍ସମ୍
ଅଗ୍ନି ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କାନ ସହିତ ଆଣିଲେ; ଅଗ୍ନି ଜଳରୁ ରଥକୁ ବାହାର କଲେ। ଅଗ୍ନି ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଭିତରର ତାପରୁ ରକ୍ଷା କଲେ; ଅଗ୍ନି ନୃମେଧଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ସହ ଦେଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ଦାଦ୍ଦ୍ରଵିଣଂ ଵୀରପେଶା ଅଗ୍ନିରୃଷିଂ ଯଃ ସହସ୍ରା ସନୋତି । ଅଗ୍ନିର୍ଦିଵି ହଵ୍ଯମା ତତାନାଗ୍ନେର୍ଧାମାନି ଵିଭୃତା ପୁରୁତ୍ରା
ଅଗ୍ନି ନାୟକମାନେ ସହିତ ଧନ ଦେଇଥାଏ; ଅଗ୍ନି ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଆକାଶରେ ହବି ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିଙ୍କର ନିବାସ ବହୁଠାରେ ଅଛି।
ଅଗ୍ନିମୁକ୍ଥୈରୃଷଯୋ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେଽଗ୍ନିଂ ନରୋ ଯାମନି ବାଧିତାସଃ । ଅଗ୍ନିଂ ଵଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପତନ୍ତୋଽଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରା ପରି ଯାତି ଗୋନାମ୍
ଋଷିମାନେ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ହଜାର ଗାଈ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ ଈଳତେ ମାନୁଷୀର୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ମନୁଷୋ ନହୁଷୋ ଵି ଜାତାଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଗାନ୍ଧର୍ଵୀଂ ପଥ୍ଯାମୃତସ୍ଯାଗ୍ନେର୍ଗଵ୍ଯୂତିର୍ଘୃତ ଆ ନିଷତ୍ତା
ମାନବ ଜନଜାତି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ମନୁ ଓ ନହୁଷଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଅମରତ୍ୱର ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ପଥ ରଖିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଗୋଶାଳା ଘୃତରେ ବସିଛି।
ଅଗ୍ନଯେ ବ୍ରହ୍ମ ଋଭଵସ୍ତତକ୍ଷୁରଗ୍ନିଂ ମହାମଵୋଚାମା ସୁଵୃକ୍ତିମ୍ । ଅଗ୍ନେ ପ୍ରାଵ ଜରିତାରଂ ଯଵିଷ୍ଠାଗ୍ନେ ମହି ଦ୍ରଵିଣମା ଯଜସ୍ଵ
ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଋଭୁମାନେ ଷ୍ଟୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ବଡ଼, ଆମେ ଭଲ ଷ୍ଟୁତି କହିଛୁ। ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ କମ୍ ବୟସ୍କ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ; ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ ଯେପରି ତୁମେ ଯଜ୍ଞ କର।
ଯ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଜୁହ୍ଵଦୃଷିର୍ହୋତା ନ୍ଯସୀଦତ୍ପିତା ନଃ । ସ ଆଶିଷା ଦ୍ରଵିଣମିଚ୍ଛମାନଃ ପ୍ରଥମଚ୍ଛଦଵରାଁ ଆ ଵିଵେଶ
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯଜ୍ଞ କରି, ଦୃଷ୍ଟା ଓ ହୋତା ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ସେ ଆମ ପିତା—ସେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଧନ ଚାହିଁ, ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
କିଂ ସ୍ଵିଦାସୀଦଧିଷ୍ଠାନମାରମ୍ଭଣଂ କତମତ୍ସ୍ଵିତ୍କଥାସୀତ୍ । ଯତୋ ଭୂମିଂ ଜନଯନ୍ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵି ଦ୍ଯାମୌର୍ଣୋନ୍ମହିନା ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷାଃ
କଣ ଥିଲା ଭିତି? କଣ ଥିଲା ଆଧାର? କେଉଁଥିଲା କଥା? କଣ ଥିଲା ସେ? କେଉଁଠାରୁ, ପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସବୁଦେଖୁଥିବା ସବୁକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ?
ଵିଶ୍ଵତଶ୍ଚକ୍ଷୁରୁତ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖୋ ଵିଶ୍ଵତୋବାହୁରୁତ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପାତ୍ । ସଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଧମତି ସଂ ପତତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯାଵାଭୂମୀ ଜନଯନ୍ଦେଵ ଏକଃ
ସେ ସବୁଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁ, ସବୁଦିଗରେ ମୁହଁ, ସବୁଦିଗରେ ବାହୁ, ସବୁଦିଗରେ ପାଦ ରଖିଛନ୍ତି—ସେ ଦୁଇ ବାହୁ ଓ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାରଣ କରନ୍ତି; ଏକ ଦେବତା ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵନଂ କ ଉ ସ ଵୃକ୍ଷ ଆସ ଯତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ । ମନୀଷିଣୋ ମନସା ପୃଚ୍ଛତେଦୁ ତଦ୍ଯଦଧ୍ଯତିଷ୍ଠଦ୍ଭୁଵନାନି ଧାରଯନ୍
କଣ ଥିଲା ସେ ଜଙ୍ଗଲ? କିଏ ଥିଲେ ସେ ଗଛ, ଯାହାଠାରୁ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ତିଆରି ହେଲା? ପଣ୍ଡିତମାନେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେଇ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭରସା କରିଛି।
ଯା ତେ ଧାମାନି ପରମାଣି ଯାଵମା ଯା ମଧ୍ଯମା ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ନୁତେମା । ଶିକ୍ଷା ସଖିଭ୍ଯୋ ହଵିଷି ସ୍ଵଧାଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ଵୃଧାନଃ
ହେ ସବୁକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା, ତୁମର ଯେଉଁ ନିବାସ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, କିମ୍ବା ତଳ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ଅଛି—ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ସାଙ୍ଗମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ ଶିଖାଅ; ନିଜକୁ ନିଜେ ପୂଜା କର, ନିଜ ଆକୃତିରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ହଵିଷା ଵାଵୃଧାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ମୁହ୍ଯନ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ଅଭିତୋ ଜନାସ ଇହାସ୍ମାକଂ ମଘଵା ସୂରିରସ୍ତୁ
ହେ ସବୁକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା, ହବି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛ, ନିଜକୁ ନିଜେ ପୂଜା କର, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିନକୁ ସହିତ। ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଏଠାରେ, ଦାନଶୀଳ ଓ ପଣ୍ଡିତ ଆମ ହେଉନ୍ତୁ।
ଵାଚସ୍ପତିଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମୂତଯେ ମନୋଜୁଵଂ ଵାଜେ ଅଦ୍ଯା ହୁଵେମ । ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାନି ହଵନାନି ଜୋଷଦ୍ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୂରଵସେ ସାଧୁକର୍ମା
ଆଜି ଆମେ ଉପକାର ପାଇଁ ବାଣୀର ନାଥ, ସବୁକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା, ମନରେ ତୀବ୍ର, ସଂଘର୍ଷରେ ଡାକିବା। ସେ ଆମ ସମସ୍ତ ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ; ସବୁ ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା, ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ଚକ୍ଷୁଷଃ ପିତା ମନସା ହି ଧୀରୋ ଘୃତମେନେ ଅଜନନ୍ନମ୍ନମାନେ । ଯଦେଦନ୍ତା ଅଦଦୃହନ୍ତ ପୂର୍ଵ ଆଦିଦ୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅପ୍ରଥେତାମ୍
ଦୃଢ଼ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିର ପିତା, ନିଜ ମନରେ ଘୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ନମ୍ରତା ସହିତ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରଥମେ ଦୃଢ଼ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିମନା ଆଦ୍ଵିହାଯା ଧାତା ଵିଧାତା ପରମୋତ ସଂଦୃକ୍ । ତେଷାମିଷ୍ଟାନି ସମିଷା ମଦନ୍ତି ଯତ୍ରା ସପ୍ତଋଷୀନ୍ପର ଏକମାହୁଃ
ସବୁକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ମନରେ ତଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଦୃଷ୍ଟା। ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା, ହବି ସହିତ, ଯେଉଁଠାରେ ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ଉପରେ ଏକ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଆନନ୍ଦିତ।
ଯୋ ନଃ ପିତା ଜନିତା ଯୋ ଵିଧାତା ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ନାମଧା ଏକ ଏଵ ତଂ ସମ୍ପ୍ରଶ୍ନଂ ଭୁଵନା ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ଯା
ଯିଏ ଆମର ପିତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ତାହାର ବାସସ୍ଥାନ ଜାଣନ୍ତି; ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ନାମଦାତା, ସେଇ ଏକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ତ ଆଯଜନ୍ତ ଦ୍ରଵିଣଂ ସମସ୍ମା ଋଷଯଃ ପୂର୍ଵେ ଜରିତାରୋ ନ ଭୂନା । ଅସୂର୍ତେ ସୂର୍ତେ ରଜସି ନିଷତ୍ତେ ଯେ ଭୂତାନି ସମକୃଣ୍ଵନ୍ନିମାନି
ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ପୂର୍ବତନ ଗାୟକମାନେ, ସେଠାରେ ଧନ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଦାନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି; ଅନ୍ଧକାର ଓ ଆଲୋକର ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଏକସାଥିରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ପରୋ ଦିଵା ପର ଏନା ପୃଥିଵ୍ଯା ପରୋ ଦେଵେଭିରସୁରୈର୍ଯଦସ୍ତି । କଂ ସ୍ଵିଦ୍ଗର୍ଭଂ ପ୍ରଥମଂ ଦଧ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମପଶ୍ଯନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ
ସେ ଆକାଶ ଉପରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଦେବତା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ; ପ୍ରଥମେ ଜଳମାନେ କେଉଁ ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକସାଥି ଦେଖିଥିଲେ?
ତମିଦ୍ଗର୍ଭଂ ପ୍ରଥମଂ ଦଧ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମଗଚ୍ଛନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ । ଅଜସ୍ଯ ନାଭାଵଧ୍ଯେକମର୍ପିତଂ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁଃ
ସେଇ ପ୍ରଥମ ଗର୍ଭକୁ ଜଳମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକସାଥି ଆସିଥିଲେ; ଅଜନ୍ମାର ନାଭିରେ ଏକଥିରେ ସ୍ଥିର ଅଛି, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ତଂ ଵିଦାଥ ଯ ଇମା ଜଜାନାନ୍ଯଦ୍ଯୁଷ୍ମାକମନ୍ତରଂ ବଭୂଵ । ନୀହାରେଣ ପ୍ରାଵୃତା ଜଲ୍ପ୍ଯା ଚାସୁତୃପ ଉକ୍ଥଶାସଶ୍ଚରନ୍ତି
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ତୁମେ ଜାଣନାହା; ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭିନ୍ନତା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। କୁହୁଡ଼ି ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ଢାକା, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତେ ମନ୍ଯୋଽଵିଧଦ୍ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହ ଓଜଃ ପୁଷ୍ଯତି ଵିଶ୍ଵମାନୁଷକ୍ । ସାହ୍ଯାମ ଦାସମାର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ସହସ୍କୃତେନ ସହସା ସହସ୍ଵତା
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ଓ ବାଣ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ମାନବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ତୁମର ସହାୟତାରେ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ଓ ବନ୍ଧୁ, ଦୁହିଁକୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ମନ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ଯୁରେଵାସ ଦେଵୋ ମନ୍ଯୁର୍ହୋତା ଵରୁଣୋ ଜାତଵେଦାଃ । ମନ୍ଯୁଂ ଵିଶ ଈଳତେ ମାନୁଷୀର୍ଯାଃ ପାହି ନୋ ମନ୍ଯୋ ତପସା ସଜୋଷାଃ
କ୍ରୋଧ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧ ନିଜେ ଦେବତା, କ୍ରୋଧ ହେଉଛନ୍ତି ହୋତା, ବରୁଣ ଏବଂ ଜ୍ଞାନମୟ ଅଗ୍ନି। ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଭୀହି ମନ୍ଯୋ ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍ତପସା ଯୁଜା ଵି ଜହି ଶତ୍ରୂନ୍ ।* ଅମିତ୍ରହା ଵୃତ୍ରହା ଦସ୍ଯୁହା ଚ ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନ୍ଯା ଭରା ତ୍ଵଂ ନଃ
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କର, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର। ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ବିଘ୍ନ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ହି ମନ୍ଯୋ ଅଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ଭାମୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ ସହୁରିଃ ସହାଵାନସ୍ମାସ୍ଵୋଜଃ ପୃତନାସୁ ଧେହି
ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ—ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭାଗଃ ସନ୍ନପ ପରେତୋ ଅସ୍ମି ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ତଵିଷସ୍ଯ ପ୍ରଚେତଃ । ତଂ ତ୍ଵା ମନ୍ଯୋ ଅକ୍ରତୁର୍ଜିହୀଳାହଂ ସ୍ଵା ତନୂର୍ବଲଦେଯାଯ ମେହି
ମୁଁ ଅସହାୟ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଓ ଜ୍ଞାନରେ, ହେ କ୍ରୋଧ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଛି। ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ମୋ ଦେହକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଯଂ ତେ ଅସ୍ମ୍ଯୁପ ମେହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ପ୍ରତୀଚୀନଃ ସହୁରେ ଵିଶ୍ଵଧାଯଃ । ମନ୍ଯୋ ଵଜ୍ରିନ୍ନଭି ମାମା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ହନାଵ ଦସ୍ଯୂଁରୁତ ବୋଧ୍ଯାପେଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ବୀର, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣୁଥିବା; ହେ କ୍ରୋଧ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୋ ଦିଗକୁ ଦେଖ। ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିବା—ଉଠ, ଜାଗ୍ରତ ହେଉ।
ଅଭି ପ୍ରେହି ଦକ୍ଷିଣତୋ ଭଵା ମେଽଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନାଵ ଭୂରି । ଜୁହୋମି ତେ ଧରୁଣଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମୁଭା ଉପାଂଶୁ ପ୍ରଥମା ପିବାଵ
ଡାହାଣ ଦିଗରୁ ଆଗେ ବଢ଼, ମୋର ସହାୟ ହେଉ; ଆମେ ବହୁତ ବିଘ୍ନ ଧ୍ୱଂସ କରିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁର ଦ୍ରବ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରଥମେ ଏହା ପିଇବା।
ତ୍ଵଯା ମନ୍ଯୋ ସରଥମାରୁଜନ୍ତୋ ହର୍ଷମାଣାସୋ ଧୃଷିତା ମରୁତ୍ଵଃ । ତିଗ୍ମେଷଵ ଆଯୁଧା ସଂଶିଶାନା ଅଭି ପ୍ର ଯନ୍ତୁ ନରୋ ଅଗ୍ନିରୂପାଃ
ତୁମ ସହିତ, ହେ କ୍ରୋଧ, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପୁରୁଷମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।