ଯଦ୍ଵାଵାନ ପୁରୁତମଂ ପୁରାଷାଳା ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ରୋ ନାମାନ୍ଯପ୍ରାଃ । ଅଚେତି ପ୍ରାସହସ୍ପତିସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ଯଦୀମୁଶ୍ମସି କର୍ତଵେ କରତ୍ତତ୍
ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁଣା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ ନେଇଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି କାମ ପାଇଁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା।
ପ୍ର ସୁ ଵ ଆପୋ ମହିମାନମୁତ୍ତମଂ କାରୁର୍ଵୋଚାତି ସଦନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ପ୍ର ସପ୍ତସପ୍ତ ତ୍ରେଧା ହି ଚକ୍ରମୁଃ ପ୍ର ସୃତ୍ଵରୀଣାମତି ସିନ୍ଧୁରୋଜସା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ କବି ଏବେ ଜଳର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ଗାଉଛନ୍ତି। ସାତଟି ନଦୀ ତିନି ମାର୍ଗରେ ବହିଛି, ତେଉଁଠାରେ ଦୃତ ସିନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ପ୍ର ତେଽରଦଦ୍ଵରୁଣୋ ଯାତଵେ ପଥଃ ସିନ୍ଧୋ ଯଦ୍ଵାଜାଁ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵସ୍ତ୍ଵମ୍ । ଭୂମ୍ଯା ଅଧି ପ୍ରଵତା ଯାସି ସାନୁନା ଯଦେଷାମଗ୍ରଂ ଜଗତାମିରଜ୍ଯସି
ବରୁଣ ତୁମ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଲେ, ହେ ସିନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମର ତରଙ୍ଗ ସହ ଦୌଡ଼ିଆସ। ପୃଥିବୀର ଢାଳ ଉପରେ ତୁମେ ଚାଲ, ଶିଖର ଉପରେ, ଯେତେବେଳେ ଚଳିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ପ୍ରଥମ ହେଉଛ।
ଦିଵି ସ୍ଵନୋ ଯତତେ ଭୂମ୍ଯୋପର୍ଯନନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମୁଦିଯର୍ତି ଭାନୁନା । ଅଭ୍ରାଦିଵ ପ୍ର ସ୍ତନଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସିନ୍ଧୁର୍ଯଦେତି ଵୃଷଭୋ ନ ରୋରୁଵତ୍
ଆକାଶରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜିଉଠେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଉଠିଯାଏ; ସେ ତାଙ୍କର ଅସୀମ ଶକ୍ତିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ପ୍ରକାଶ କରେ। ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରେ, ନଦୀ ଆସିଲେ ବଳିଅଛି ବଳଦ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରେ।
ଅଭି ତ୍ଵା ସିନ୍ଧୋ ଶିଶୁମିନ୍ନ ମାତରୋ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତି ପଯସେଵ ଧେନଵଃ । ରାଜେଵ ଯୁଧ୍ଵା ନଯସି ତ୍ଵମିତ୍ସିଚୌ ଯଦାସାମଗ୍ରଂ ପ୍ରଵତାମିନକ୍ଷସି
ହେ ନଦୀ, ମାଆମାନେ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଛୁଆଁ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜା ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଏ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଉଛ। ତୁମେ ଝପଟି ଚାଲିଲେ, କାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହଁ।
ଇମଂ ମେ ଗଙ୍ଗେ ଯମୁନେ ସରସ୍ଵତି ଶୁତୁଦ୍ରି ସ୍ତୋମଂ ସଚତା ପରୁଷ୍ଣ୍ଯା । ଅସିକ୍ନ୍ଯା ମରୁଦ୍ଵୃଧେ ଵିତସ୍ତଯାର୍ଜୀକୀଯେ ଶୃଣୁହ୍ଯା ସୁଷୋମଯା
ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ସରସ୍ୱତୀ, ଶୁତୁଦ୍ରୀ ଏବଂ ପରୁଷ୍ଣୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଆସିକ୍ନୀ, ମରୁଦ୍ବୃଧା, ଭିତସ୍ତା, ଅର୍ଜୀକୀୟ ଏବଂ ସୁଷୋମା, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ତୃଷ୍ଟାମଯା ପ୍ରଥମଂ ଯାତଵେ ସଜୂଃ ସୁସର୍ତ୍ଵା ରସଯା ଶ୍ଵେତ୍ଯା ତ୍ଯା । ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୋ କୁଭଯା ଗୋମତୀଂ କ୍ରୁମୁଂ ମେହତ୍ନ୍ଵା ସରଥଂ ଯାଭିରୀଯସେ
ତୃଷ୍ଟାମା ଏବଂ ସୁସର୍ତ୍ୱା, ରସା ଏବଂ ଶ୍ୱେତା ସହିତ, ହେ ନଦୀ, କୁଭା, ଗୋମତୀ ଏବଂ କ୍ରୁମୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତୁମ ସାଥିରେ ରଥ ଚଳାଉଛନ୍ତି।
ଋଜୀତ୍ଯେନୀ ରୁଶତୀ ମହିତ୍ଵା ପରି ଜ୍ରଯାଂସି ଭରତେ ରଜାଂସି । ଅଦବ୍ଧା ସିନ୍ଧୁରପସାମପସ୍ତମାଶ୍ଵା ନ ଚିତ୍ରା ଵପୁଷୀଵ ଦର୍ଶତା
ତୀବ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମହାନ ମହିମାରେ, ସେ ପୁରୁଣାକୁ ଭାହାଇ ନେଉଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ। ଅଖଣ୍ଡ ନଦୀ ବାଧାକୁ ହଟାଏ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵଶ୍ଵା ସିନ୍ଧୁଃ ସୁରଥା ସୁଵାସା ହିରଣ୍ଯଯୀ ସୁକୃତା ଵାଜିନୀଵତୀ । ଊର୍ଣାଵତୀ ଯୁଵତିଃ ସୀଲମାଵତ୍ଯୁତାଧି ଵସ୍ତେ ସୁଭଗା ମଧୁଵୃଧମ୍
ନଦୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନୀ, ରଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁନ୍ଦରତାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଛି, ଦକ୍ଷତାରେ ନିପୁଣ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଉନ୍ନା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୁବତୀ, ନୀତିମତୀ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମଧୁର ଧନ ଧାରଣ କରେ।
ସୁଖଂ ରଥଂ ଯୁଯୁଜେ ସିନ୍ଧୁରଶ୍ଵିନଂ ତେନ ଵାଜଂ ସନିଷଦସ୍ମିନ୍ନାଜୌ । ମହାନ୍ହ୍ଯସ୍ଯ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦବ୍ଧସ୍ଯ ସ୍ଵଯଶସୋ ଵିରପ୍ଶିନଃ
ନଦୀ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ପାଇଁ ମୃଦୁ ରଥ ଯୋଡ଼ିଛି; ଏହା ସହିତ ସେ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ। ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଜି ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ଅଖଣ୍ଡ, ମହିମାମୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆ ଵ ଋଞ୍ଜସ ଊର୍ଜାଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତୋ ରୋଦସୀ ଅନକ୍ତନ । ଉଭେ ଯଥା ନୋ ଅହନୀ ସଚାଭୁଵା ସଦଃସଦୋ ଵରିଵସ୍ଯାତ ଉଦ୍ଭିଦା
ଶକ୍ତିର ଉଷାରେ ଆସ, ମରୁତମାନେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନେ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କର। ଦିନ ଓ ରାତି ଯେପରି ଆମ ସାଙ୍ଗରେ ରହେ, ସେପରି ଆମକୁ ବସିବା ସ୍ଥାନ, ଘର ଏବଂ ଆଲୋକର ପଥ ଦିଅ।
ତଦୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଵନଂ ସୁନୋତନାତ୍ଯୋ ନ ହସ୍ତଯତୋ ଅଦ୍ରିଃ ସୋତରି । ଵିଦଦ୍ଧ୍ଯର୍ଯୋ ଅଭିଭୂତି ପୌଂସ୍ଯଂ ମହୋ ରାଯେ ଚିତ୍ତରୁତେ ଯଦର୍ଵତଃ
ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ୱାଦୁ ପାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ ଭଳି, ପାଥର ରସ ଚାପିଉଠେ। ହେ ଆଦର୍ଶମାନେ, ବିଜୟ ଏବଂ ବୀରତା, ବଡ଼ ଧନ ଏବଂ ଦ୍ରୁତମତି ଦିଅ।
ତଦିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ସଵନଂ ଵିଵେରପୋ ଯଥା ପୁରା ମନଵେ ଗାତୁମଶ୍ରେତ୍ । ଗୋଅର୍ଣସି ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରେ ଅଶ୍ଵନିର୍ଣିଜି ପ୍ରେମଧ୍ଵରେଷ୍ଵଧ୍ଵରାଁ ଅଶିଶ୍ରଯୁଃ
ସେଇ ପାନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ମନୁଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ଗୋଶାଳାରେ, ଘୋଡ଼ା ଘରେ, ଯଜ୍ଞରେ, ଉପାସକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି।
ଅପ ହତ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତ ସ୍କଭାଯତ ନିରୃତିଂ ସେଧତାମତିମ୍ । ଆ ନୋ ରଯିଂ ସର୍ଵଵୀରଂ ସୁନୋତନ ଦେଵାଵ୍ଯଂ ଭରତ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରଯଃ
ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ହଟା, ଧ୍ୱଂସକାରୀମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗ, ଅପଶକୁ ରୋକ, ମୂର୍ଖତାକୁ ଦୂର କର। ସମସ୍ତ ବୀର ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ଦେବତାମାନେ; ପାଥରମାନେ, ଭାରତଙ୍କୁ ଗୀତ ଆଣ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦା ଵୋଽମଵତ୍ତରେଭ୍ଯୋ ଵିଭ୍ଵନା ଚିଦାଶ୍ଵପସ୍ତରେଭ୍ଯଃ । ଵାଯୋଶ୍ଚିଦା ସୋମରଭସ୍ତରେଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେଶ୍ଚିଦର୍ଚ ପିତୁକୃତ୍ତରେଭ୍ଯଃ
ଆକାଶରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏମାନେଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏମାନେଠାରୁ ଅଧିକ। ବାୟୁ, ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼।
ଭୁରନ୍ତୁ ନୋ ଯଶସଃ ସୋତ୍ଵନ୍ଧସୋ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଵାଚା ଦିଵିତା ଦିଵିତ୍ମତା । ନରୋ ଯତ୍ର ଦୁହତେ କାମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵାଘୋଷଯନ୍ତୋ ଅଭିତୋ ମିଥସ୍ତୁରଃ
ମହିମା ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଥରମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଗଞ୍ଜିଉଠନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଆକାଶରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ମଧୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରି, ସମେତିରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ସୁନ୍ଵନ୍ତି ସୋମଂ ରଥିରାସୋ ଅଦ୍ରଯୋ ନିରସ୍ଯ ରସଂ ଗଵିଷୋ ଦୁହନ୍ତି ତେ । ଦୁହନ୍ତ୍ଯୂଧରୁପସେଚନାଯ କଂ ନରୋ ହଵ୍ଯା ନ ମର୍ଜଯନ୍ତ ଆସଭିଃ
ପାଥରମାନେ ସୋମ ଚାପିଉଠନ୍ତି, ରଥଚାଳକମାନେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ରସ ତାଳିନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୁଧ ଧାରଣ କରନ୍ତି ପାନ ପାଇଁ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ହବି ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଏତେ ନରଃ ସ୍ଵପସୋ ଅଭୂତନ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନୁଥ ସୋମମଦ୍ରଯଃ । ଵାମଂଵାମଂ ଵୋ ଦିଵ୍ଯାଯ ଧାମ୍ନେ ଵସୁଵସୁ ଵଃ ପାର୍ଥିଵାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ଏହି ଲୋକମାନେ, କୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ହେ ପାଥରମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଅ। ପ୍ରତ୍ୟେକେ, ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ପାଇଁ, ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେପାଇଁ ଧନ ଚାପିଅ।
ଅଭ୍ରପ୍ରୁଷୋ ନ ଵାଚା ପ୍ରୁଷା ଵସୁ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ନ ଯଜ୍ଞା ଵିଜାନୁଷଃ । ସୁମାରୁତଂ ନ ବ୍ରହ୍ମାଣମର୍ହସେ ଗଣମସ୍ତୋଷ୍ଯେଷାଂ ନ ଶୋଭସେ
ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଯେପରି ଧନ ବର୍ଷାଏ, ସେମାନଙ୍କର କଥା ମଧ୍ୟ ଏପରି; ହବି ନେଇଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ଯେପରି, ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥାଏ। ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଯେପରି, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଗାଇବି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛ।
ଶ୍ରିଯେ ମର୍ଯାସୋ ଅଞ୍ଜୀଁରକୃଣ୍ଵତ ସୁମାରୁତଂ ନ ପୂର୍ଵୀରତି କ୍ଷପଃ । ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସ ଏତା ନ ଯେତିର ଆଦିତ୍ଯାସସ୍ତେ ଅକ୍ରା ନ ଵାଵୃଧୁଃ
ଯୁବକମାନେ ମହିମା ପାଇଁ ନିଜକୁ ଶୋଭାଇଥାନ୍ତି, ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତିରେ। ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ସେମାନେ ରୋକାଯିବା ନୁହଁନ୍ତି; ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ପ୍ର ଯେ ଦିଵଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ନ ବର୍ହଣା ତ୍ମନା ରିରିଚ୍ରେ ଅଭ୍ରାନ୍ନ ସୂର୍ଯଃ । ପାଜସ୍ଵନ୍ତୋ ନ ଵୀରାଃ ପନସ୍ଯଵୋ ରିଶାଦସୋ ନ ମର୍ଯା ଅଭିଦ୍ଯଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ମେଘକୁ ହଟାଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି। ବଳବାନ ନାୟକମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଯୁବକମାନେ ଭଳି ସଦା ଆଗେଇଯାନ୍ତି।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ବୁଧ୍ନେ ଅପାଂ ନ ଯାମନି ଵିଥୁର୍ଯତି ନ ମହୀ ଶ୍ରଥର୍ଯତି । ଵିଶ୍ଵପ୍ସୁର୍ଯଜ୍ଞୋ ଅର୍ଵାଗଯଂ ସୁ ଵଃ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତୋ ନ ସତ୍ରାଚ ଆ ଗତ
ତୁମେମାନେ ଜଳର ତଳଭାଗରେ ଯେପରି ଶାନ୍ତି ରହେ, ସେପରି କିଛି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ, ବଡ଼ କିଛି ଭି ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବରଣ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସେ, ଯେପରି ସଙ୍ଗୀମାନେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଆହୁରି ଅନେକ ଉପହାର ନେଇ ଆସେ।
ଯୂଯଂ ଧୂର୍ଷୁ ପ୍ରଯୁଜୋ ନ ରଶ୍ମିଭିର୍ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତୋ ନ ଭାସା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ । ଶ୍ଯେନାସୋ ନ ସ୍ଵଯଶସୋ ରିଶାଦସଃ ପ୍ରଵାସୋ ନ ପ୍ରସିତାସଃ ପରିପ୍ରୁଷଃ
ତୁମେମାନେ ଯେପରି ଯୋକା ଲଗାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା, ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଭାତରେ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛ। ତୁମେମାନେ ଗର୍ବିତ ଗରୁଡ଼ ପରି, ସ୍ୱୟଂମହିମାଶାଳୀ, ଦୃଢ଼, ଯାତ୍ରୀମାନେ ପରି ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିତ।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵହଧ୍ଵେ ମରୁତଃ ପରାକାଦ୍ଯୂଯଂ ମହଃ ସଂଵରଣସ୍ଯ ଵସ୍ଵଃ । ଵିଦାନାସୋ ଵସଵୋ ରାଧ୍ଯସ୍ଯାରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷଃ ସନୁତର୍ଯୁଯୋତ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଦୂରରୁ ସମ୍ବରଣଙ୍କର ବଡ଼ ଧନ ଆଣିଥାଅ। ଦାନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଧନ ଜାଣିଥିବା ବସୁମାନେ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ।
ଯ ଉଦୃଚି ଯଜ୍ଞେ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଠା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯୋ ନ ମାନୁଷୋ ଦଦାଶତ୍ । ରେଵତ୍ସ ଵଯୋ ଦଧତେ ସୁଵୀରଂ ସ ଦେଵାନାମପି ଗୋପୀଥେ ଅସ୍ତୁ
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ମରୁତମାନେଙ୍କୁ ଦେଉଥାଏ, ସେ ମାନବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଧନୀ ହୁଏ, ସୁଶକ୍ତି ସନ୍ତାନ ପାଏ। ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ରହୁନ୍ତୁ।
ତେ ହି ଯଜ୍ଞେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯାସ ଊମା ଆଦିତ୍ଯେନ ନାମ୍ନା ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠାଃ । ତେ ନୋଽଵନ୍ତୁ ରଥତୂର୍ମନୀଷାଂ ମହଶ୍ଚ ଯାମନ୍ନଧ୍ଵରେ ଚକାନାଃ
ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆଦିତ୍ୟ ନାମରେ ଅତି କୃପାଳୁ। ସେମାନେ ଆମର ରଥ ଚଳାଇବା ଭାବନାକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଯେପରି ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ମହାନ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଵିପ୍ରାସୋ ନ ମନ୍ମଭିଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋ ଦେଵାଵ୍ଯୋ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ସ୍ଵପ୍ନସଃ । ରାଜାନୋ ନ ଚିତ୍ରାଃ ସୁସଂଦୃଶଃ କ୍ଷିତୀନାଂ ନ ମର୍ଯା ଅରେପସଃ
ସ୍ୱୟଂବୁଧ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପରି ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଯଜ୍ଞରେ ସଚେତନ, ରଙ୍ଗିନ ରାଜାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷରହିତ ଯୁବକମାନେ ପରି।
ଅଗ୍ନିର୍ନ ଯେ ଭ୍ରାଜସା ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସୋ ଵାତାସୋ ନ ସ୍ଵଯୁଜଃ ସଦ୍ଯଊତଯଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାତାରୋ ନ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଃ ସୁନୀତଯଃ ସୁଶର୍ମାଣୋ ନ ସୋମା ଋତଂ ଯତେ
ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା, ସୁନା ଛାତି ଥିବା, ବାତାସ ପରି ସ୍ୱୟଂ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ସଦା ସକ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୃଦ୍ଧମାନେ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାମର୍ଶଦାତା, ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଥିବା, ସୋମ ପରି ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସୀ।
ଵାତାସୋ ନ ଯେ ଧୁନଯୋ ଜିଗତ୍ନଵୋଽଗ୍ନୀନାଂ ନ ଜିହ୍ଵା ଵିରୋକିଣଃ । ଵର୍ମଣ୍ଵନ୍ତୋ ନ ଯୋଧାଃ ଶିମୀଵନ୍ତଃ ପିତୄଣାଂ ନ ଶଂସାଃ ସୁରାତଯଃ
ବାତାସ ପରି ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ, ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ପରି ଚମକୁଥିବା, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନାନୀ ପରି ସଜ୍ଜ, ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କର ସ୍ତୁତି ପରି ଦାନଶୀଳ।
ରଥାନାଂ ନ ଯେଽରାଃ ସନାଭଯୋ ଜିଗୀଵାଂସୋ ନ ଶୂରା ଅଭିଦ୍ଯଵଃ । ଵରେଯଵୋ ନ ମର୍ଯା ଘୃତପ୍ରୁଷୋଽଭିସ୍ଵର୍ତାରୋ ଅର୍କଂ ନ ସୁଷ୍ଟୁଭଃ
ରଥର ଚକ୍ର ଓ ନାଭି ପରି ଦୃଢ଼, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ବୀରମାନେ ପରି, ଚୟନିତ ଯୁବକମାନେ ପରି ଘୃତରେ ସିଞ୍ଚିତ, ଗାୟକମାନେ ପରି ସୁରେ ରାଗି ଷ୍ଟୁତି କରୁଥିବା।