ତ୍ଵଂ ଜଘନ୍ଥ ନମୁଚିଂ ମଖସ୍ଯୁଂ ଦାସଂ କୃଣ୍ଵାନ ଋଷଯେ ଵିମାଯମ୍ । ତ୍ଵଂ ଚକର୍ଥ ମନଵେ ସ୍ଯୋନାନ୍ପଥୋ ଦେଵତ୍ରାଞ୍ଜସେଵ ଯାନାନ୍
ତୁମେ ନମୁଚି ଓ ମଖସ୍ୟୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲ, ଦସ୍ୟୁ ଯିଏ ଋଷିଙ୍କୁ ଠକାଇବା ପାଇଁ ଚାଳ କରିଥିଲ। ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ରଥପଥ ପରି ସହଜ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରିଦେଲ।
ତ୍ଵମେତାନି ପପ୍ରିଷେ ଵି ନାମେଶାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ଗଭସ୍ତୌ । ଅନୁ ତ୍ଵା ଦେଵାଃ ଶଵସା ମଦନ୍ତ୍ଯୁପରିବୁଧ୍ନାନ୍ଵନିନଶ୍ଚକର୍ଥ
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାମ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଶାସନ ତୁମର ହାତରେ ରଖିଛ। ଦେବତାମାନେ ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ତୁମେ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଅଧୀନ କରିଛ।
ଚକ୍ରଂ ଯଦସ୍ଯାପ୍ସ୍ଵା ନିଷତ୍ତମୁତୋ ତଦସ୍ମୈ ମଧ୍ଵିଚ୍ଚଚ୍ଛଦ୍ଯାତ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାମତିଷିତଂ ଯଦୂଧଃ ପଯୋ ଗୋଷ୍ଵଦଧା ଓଷଧୀଷୁ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଯେତେବେଳେ ଜଳରେ ବସିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଆବରଣ ବିଛାଇଦେଲା। ପୃଥିବୀରେ ଯାହା ଅଟୁଟ ଅଛି, ଗାଈରେ ଯେଉଁ ଦୁଧ ଅଛି, ସେସବୁ ତୁମେ ଔଷଧିରେ ରଖିଛ।
ଅଶ୍ଵାଦିଯାଯେତି ଯଦ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯୋଜସୋ ଜାତମୁତ ମନ୍ଯ ଏନମ୍ । ମନ୍ଯୋରିଯାଯ ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ତସ୍ଥୌ ଯତଃ ପ୍ରଜଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯ ଵେଦ
ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ କହନ୍ତି, 'ସେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଆସିଥିଲେ' ବା 'ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ', କିଛି ଏପରି କଳ୍ପନା କରନ୍ତି। କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ଗୃହମାନେ ଭିତରେ ଦଢ଼ି ରହିଲା, ସେଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ମୂଳ ଜାଣନ୍ତି।
ଵଯଃ ସୁପର୍ଣା ଉପ ସେଦୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରିଯମେଧା ଋଷଯୋ ନାଧମାନାଃ । ଅପ ଧ୍ଵାନ୍ତମୂର୍ଣୁହି ପୂର୍ଧି ଚକ୍ଷୁର୍ମୁମୁଗ୍ଧ୍ଯସ୍ମାନ୍ନିଧଯେଵ ବଦ୍ଧାନ୍
ପାଖି ଓ ଉତ୍ତମ ମନ୍ଦିରା ଥିବା ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅଭାବ ନ ରଖି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କର, ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଅ, ଧନରେ ବନ୍ଧା ଥିବାକୁ ଯେପରି ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଵସୂନାଂ ଵା ଚର୍କୃଷ ଇଯକ୍ଷନ୍ଧିଯା ଵା ଯଜ୍ଞୈର୍ଵା ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଅର୍ଵନ୍ତୋ ଵା ଯେ ରଯିମନ୍ତଃ ସାତୌ ଵନୁଂ ଵା ଯେ ସୁଶ୍ରୁଣଂ ସୁଶ୍ରୁତୋ ଧୁଃ
ମୁଁ ଧନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି କି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି କି, ବଳି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି କି, ଯେଉଁ ଦୃତ ଓ ଧନବାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଶ୍ରୁତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ।
ହଵ ଏଷାମସୁରୋ ନକ୍ଷତ ଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯତା ମନସା ନିଂସତ କ୍ଷାମ୍ । ଚକ୍ଷାଣା ଯତ୍ର ସୁଵିତାଯ ଦେଵା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଵାରେଭିଃ କୃଣଵନ୍ତ ସ୍ଵୈଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆକାଶକୁ ଡାକନ୍ତି, ମହାନ୍ ମନସ୍କୁ ନେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରେ।
ଇଯମେଷାମମୃତାନାଂ ଗୀଃ ସର୍ଵତାତା ଯେ କୃପଣନ୍ତ ରତ୍ନମ୍ । ଧିଯଂ ଚ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ସାଧନ୍ତସ୍ତେ ନୋ ଧାନ୍ତୁ ଵସଵ୍ଯମସାମି
ଏହି ଗୀତ ଅମରମାନେ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ନମ୍ରମନା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳି ଦୁହିଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ତତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯଵଃ ପନନ୍ତାଭି ଯ ଊର୍ଵଂ ଗୋମନ୍ତଂ ତିତୃତ୍ସାନ୍ । ସକୃତ୍ସ୍ଵଂ ଯେ ପୁରୁପୁତ୍ରାଂ ମହୀଂ ସହସ୍ରଧାରାଂ ବୃହତୀଂ ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍
ସେ ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଶାଳ ଗାଈ ଥିବା ମାଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନେକ ପୁଅ, ଏକଥରେ ଏହି ବଡ଼, ହଜାର ଧାରା ଥିବା ମହାନୀରୁ ଦୁଧ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ରମଵସେ କୃଣୁଧ୍ଵମନାନତଂ ଦମଯନ୍ତଂ ପୃତନ୍ଯୂନ୍ । ଋଭୁକ୍ଷଣଂ ମଘଵାନଂ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ଭର୍ତା ଯୋ ଵଜ୍ରଂ ନର୍ଯଂ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ
ଶଚୀ ପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହାୟ କର, ଯିଏ କେବେ ଅଜୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଇଥାନ୍ତି। ଦୟାଳୁ, ଧନବାନ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବାନ୍, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵାଵାନ ପୁରୁତମଂ ପୁରାଷାଳା ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ରୋ ନାମାନ୍ଯପ୍ରାଃ । ଅଚେତି ପ୍ରାସହସ୍ପତିସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ଯଦୀମୁଶ୍ମସି କର୍ତଵେ କରତ୍ତତ୍
ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁଣା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ ନେଇଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି କାମ ପାଇଁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା।
ପ୍ର ସୁ ଵ ଆପୋ ମହିମାନମୁତ୍ତମଂ କାରୁର୍ଵୋଚାତି ସଦନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ପ୍ର ସପ୍ତସପ୍ତ ତ୍ରେଧା ହି ଚକ୍ରମୁଃ ପ୍ର ସୃତ୍ଵରୀଣାମତି ସିନ୍ଧୁରୋଜସା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ କବି ଏବେ ଜଳର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ଗାଉଛନ୍ତି। ସାତଟି ନଦୀ ତିନି ମାର୍ଗରେ ବହିଛି, ତେଉଁଠାରେ ଦୃତ ସିନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ପ୍ର ତେଽରଦଦ୍ଵରୁଣୋ ଯାତଵେ ପଥଃ ସିନ୍ଧୋ ଯଦ୍ଵାଜାଁ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵସ୍ତ୍ଵମ୍ । ଭୂମ୍ଯା ଅଧି ପ୍ରଵତା ଯାସି ସାନୁନା ଯଦେଷାମଗ୍ରଂ ଜଗତାମିରଜ୍ଯସି
ବରୁଣ ତୁମ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଲେ, ହେ ସିନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମର ତରଙ୍ଗ ସହ ଦୌଡ଼ିଆସ। ପୃଥିବୀର ଢାଳ ଉପରେ ତୁମେ ଚାଲ, ଶିଖର ଉପରେ, ଯେତେବେଳେ ଚଳିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ପ୍ରଥମ ହେଉଛ।
ଦିଵି ସ୍ଵନୋ ଯତତେ ଭୂମ୍ଯୋପର୍ଯନନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମୁଦିଯର୍ତି ଭାନୁନା । ଅଭ୍ରାଦିଵ ପ୍ର ସ୍ତନଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସିନ୍ଧୁର୍ଯଦେତି ଵୃଷଭୋ ନ ରୋରୁଵତ୍
ଆକାଶରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜିଉଠେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଉଠିଯାଏ; ସେ ତାଙ୍କର ଅସୀମ ଶକ୍ତିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ପ୍ରକାଶ କରେ। ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରେ, ନଦୀ ଆସିଲେ ବଳିଅଛି ବଳଦ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରେ।
ଅଭି ତ୍ଵା ସିନ୍ଧୋ ଶିଶୁମିନ୍ନ ମାତରୋ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତି ପଯସେଵ ଧେନଵଃ । ରାଜେଵ ଯୁଧ୍ଵା ନଯସି ତ୍ଵମିତ୍ସିଚୌ ଯଦାସାମଗ୍ରଂ ପ୍ରଵତାମିନକ୍ଷସି
ହେ ନଦୀ, ମାଆମାନେ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଛୁଆଁ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜା ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଏ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଉଛ। ତୁମେ ଝପଟି ଚାଲିଲେ, କାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହଁ।
ଇମଂ ମେ ଗଙ୍ଗେ ଯମୁନେ ସରସ୍ଵତି ଶୁତୁଦ୍ରି ସ୍ତୋମଂ ସଚତା ପରୁଷ୍ଣ୍ଯା । ଅସିକ୍ନ୍ଯା ମରୁଦ୍ଵୃଧେ ଵିତସ୍ତଯାର୍ଜୀକୀଯେ ଶୃଣୁହ୍ଯା ସୁଷୋମଯା
ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ସରସ୍ୱତୀ, ଶୁତୁଦ୍ରୀ ଏବଂ ପରୁଷ୍ଣୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଆସିକ୍ନୀ, ମରୁଦ୍ବୃଧା, ଭିତସ୍ତା, ଅର୍ଜୀକୀୟ ଏବଂ ସୁଷୋମା, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ତୃଷ୍ଟାମଯା ପ୍ରଥମଂ ଯାତଵେ ସଜୂଃ ସୁସର୍ତ୍ଵା ରସଯା ଶ୍ଵେତ୍ଯା ତ୍ଯା । ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୋ କୁଭଯା ଗୋମତୀଂ କ୍ରୁମୁଂ ମେହତ୍ନ୍ଵା ସରଥଂ ଯାଭିରୀଯସେ
ତୃଷ୍ଟାମା ଏବଂ ସୁସର୍ତ୍ୱା, ରସା ଏବଂ ଶ୍ୱେତା ସହିତ, ହେ ନଦୀ, କୁଭା, ଗୋମତୀ ଏବଂ କ୍ରୁମୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତୁମ ସାଥିରେ ରଥ ଚଳାଉଛନ୍ତି।
ଋଜୀତ୍ଯେନୀ ରୁଶତୀ ମହିତ୍ଵା ପରି ଜ୍ରଯାଂସି ଭରତେ ରଜାଂସି । ଅଦବ୍ଧା ସିନ୍ଧୁରପସାମପସ୍ତମାଶ୍ଵା ନ ଚିତ୍ରା ଵପୁଷୀଵ ଦର୍ଶତା
ତୀବ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମହାନ ମହିମାରେ, ସେ ପୁରୁଣାକୁ ଭାହାଇ ନେଉଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ। ଅଖଣ୍ଡ ନଦୀ ବାଧାକୁ ହଟାଏ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵଶ୍ଵା ସିନ୍ଧୁଃ ସୁରଥା ସୁଵାସା ହିରଣ୍ଯଯୀ ସୁକୃତା ଵାଜିନୀଵତୀ । ଊର୍ଣାଵତୀ ଯୁଵତିଃ ସୀଲମାଵତ୍ଯୁତାଧି ଵସ୍ତେ ସୁଭଗା ମଧୁଵୃଧମ୍
ନଦୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନୀ, ରଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁନ୍ଦରତାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଛି, ଦକ୍ଷତାରେ ନିପୁଣ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଉନ୍ନା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୁବତୀ, ନୀତିମତୀ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମଧୁର ଧନ ଧାରଣ କରେ।
ସୁଖଂ ରଥଂ ଯୁଯୁଜେ ସିନ୍ଧୁରଶ୍ଵିନଂ ତେନ ଵାଜଂ ସନିଷଦସ୍ମିନ୍ନାଜୌ । ମହାନ୍ହ୍ଯସ୍ଯ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦବ୍ଧସ୍ଯ ସ୍ଵଯଶସୋ ଵିରପ୍ଶିନଃ
ନଦୀ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ପାଇଁ ମୃଦୁ ରଥ ଯୋଡ଼ିଛି; ଏହା ସହିତ ସେ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ। ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଜି ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ଅଖଣ୍ଡ, ମହିମାମୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆ ଵ ଋଞ୍ଜସ ଊର୍ଜାଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତୋ ରୋଦସୀ ଅନକ୍ତନ । ଉଭେ ଯଥା ନୋ ଅହନୀ ସଚାଭୁଵା ସଦଃସଦୋ ଵରିଵସ୍ଯାତ ଉଦ୍ଭିଦା
ଶକ୍ତିର ଉଷାରେ ଆସ, ମରୁତମାନେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନେ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କର। ଦିନ ଓ ରାତି ଯେପରି ଆମ ସାଙ୍ଗରେ ରହେ, ସେପରି ଆମକୁ ବସିବା ସ୍ଥାନ, ଘର ଏବଂ ଆଲୋକର ପଥ ଦିଅ।
ତଦୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଵନଂ ସୁନୋତନାତ୍ଯୋ ନ ହସ୍ତଯତୋ ଅଦ୍ରିଃ ସୋତରି । ଵିଦଦ୍ଧ୍ଯର୍ଯୋ ଅଭିଭୂତି ପୌଂସ୍ଯଂ ମହୋ ରାଯେ ଚିତ୍ତରୁତେ ଯଦର୍ଵତଃ
ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ୱାଦୁ ପାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ ଭଳି, ପାଥର ରସ ଚାପିଉଠେ। ହେ ଆଦର୍ଶମାନେ, ବିଜୟ ଏବଂ ବୀରତା, ବଡ଼ ଧନ ଏବଂ ଦ୍ରୁତମତି ଦିଅ।
ତଦିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ସଵନଂ ଵିଵେରପୋ ଯଥା ପୁରା ମନଵେ ଗାତୁମଶ୍ରେତ୍ । ଗୋଅର୍ଣସି ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରେ ଅଶ୍ଵନିର୍ଣିଜି ପ୍ରେମଧ୍ଵରେଷ୍ଵଧ୍ଵରାଁ ଅଶିଶ୍ରଯୁଃ
ସେଇ ପାନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ମନୁଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ଗୋଶାଳାରେ, ଘୋଡ଼ା ଘରେ, ଯଜ୍ଞରେ, ଉପାସକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି।
ଅପ ହତ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତ ସ୍କଭାଯତ ନିରୃତିଂ ସେଧତାମତିମ୍ । ଆ ନୋ ରଯିଂ ସର୍ଵଵୀରଂ ସୁନୋତନ ଦେଵାଵ୍ଯଂ ଭରତ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରଯଃ
ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ହଟା, ଧ୍ୱଂସକାରୀମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗ, ଅପଶକୁ ରୋକ, ମୂର୍ଖତାକୁ ଦୂର କର। ସମସ୍ତ ବୀର ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ଦେବତାମାନେ; ପାଥରମାନେ, ଭାରତଙ୍କୁ ଗୀତ ଆଣ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦା ଵୋଽମଵତ୍ତରେଭ୍ଯୋ ଵିଭ୍ଵନା ଚିଦାଶ୍ଵପସ୍ତରେଭ୍ଯଃ । ଵାଯୋଶ୍ଚିଦା ସୋମରଭସ୍ତରେଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେଶ୍ଚିଦର୍ଚ ପିତୁକୃତ୍ତରେଭ୍ଯଃ
ଆକାଶରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏମାନେଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏମାନେଠାରୁ ଅଧିକ। ବାୟୁ, ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼।
ଭୁରନ୍ତୁ ନୋ ଯଶସଃ ସୋତ୍ଵନ୍ଧସୋ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଵାଚା ଦିଵିତା ଦିଵିତ୍ମତା । ନରୋ ଯତ୍ର ଦୁହତେ କାମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵାଘୋଷଯନ୍ତୋ ଅଭିତୋ ମିଥସ୍ତୁରଃ
ମହିମା ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଥରମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଗଞ୍ଜିଉଠନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଆକାଶରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ମଧୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରି, ସମେତିରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ସୁନ୍ଵନ୍ତି ସୋମଂ ରଥିରାସୋ ଅଦ୍ରଯୋ ନିରସ୍ଯ ରସଂ ଗଵିଷୋ ଦୁହନ୍ତି ତେ । ଦୁହନ୍ତ୍ଯୂଧରୁପସେଚନାଯ କଂ ନରୋ ହଵ୍ଯା ନ ମର୍ଜଯନ୍ତ ଆସଭିଃ
ପାଥରମାନେ ସୋମ ଚାପିଉଠନ୍ତି, ରଥଚାଳକମାନେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ରସ ତାଳିନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୁଧ ଧାରଣ କରନ୍ତି ପାନ ପାଇଁ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ହବି ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଏତେ ନରଃ ସ୍ଵପସୋ ଅଭୂତନ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନୁଥ ସୋମମଦ୍ରଯଃ । ଵାମଂଵାମଂ ଵୋ ଦିଵ୍ଯାଯ ଧାମ୍ନେ ଵସୁଵସୁ ଵଃ ପାର୍ଥିଵାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ଏହି ଲୋକମାନେ, କୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ହେ ପାଥରମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଅ। ପ୍ରତ୍ୟେକେ, ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ପାଇଁ, ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେପାଇଁ ଧନ ଚାପିଅ।
ଅଭ୍ରପ୍ରୁଷୋ ନ ଵାଚା ପ୍ରୁଷା ଵସୁ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ନ ଯଜ୍ଞା ଵିଜାନୁଷଃ । ସୁମାରୁତଂ ନ ବ୍ରହ୍ମାଣମର୍ହସେ ଗଣମସ୍ତୋଷ୍ଯେଷାଂ ନ ଶୋଭସେ
ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଯେପରି ଧନ ବର୍ଷାଏ, ସେମାନଙ୍କର କଥା ମଧ୍ୟ ଏପରି; ହବି ନେଇଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ଯେପରି, ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥାଏ। ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଯେପରି, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଗାଇବି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛ।
ଶ୍ରିଯେ ମର୍ଯାସୋ ଅଞ୍ଜୀଁରକୃଣ୍ଵତ ସୁମାରୁତଂ ନ ପୂର୍ଵୀରତି କ୍ଷପଃ । ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସ ଏତା ନ ଯେତିର ଆଦିତ୍ଯାସସ୍ତେ ଅକ୍ରା ନ ଵାଵୃଧୁଃ
ଯୁବକମାନେ ମହିମା ପାଇଁ ନିଜକୁ ଶୋଭାଇଥାନ୍ତି, ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତିରେ। ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ସେମାନେ ରୋକାଯିବା ନୁହଁନ୍ତି; ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇନାହାନ୍ତି।