ଅକ୍ଷଣ୍ଵନ୍ତଃ କର୍ଣଵନ୍ତଃ ସଖାଯୋ ମନୋଜଵେଷ୍ଵସମା ବଭୂଵୁଃ । ଆଦଘ୍ନାସ ଉପକକ୍ଷାସ ଉ ତ୍ଵେ ହ୍ରଦା ଇଵ ସ୍ନାତ୍ଵା ଉ ତ୍ଵେ ଦଦୃଶ୍ରେ
ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମାନ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। କେହି ଏମିତି ଦେଖାଯାଇଲେ, ଯେପରି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି; ଆଉ କେହି ହ୍ରଦର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ହୃଦା ତଷ୍ଟେଷୁ ମନସୋ ଜଵେଷୁ ଯଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଂଯଜନ୍ତେ ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ଵି ଜହୁର୍ଵେଦ୍ଯାଭିରୋହବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵି ଚରନ୍ତ୍ଯୁ ତ୍ଵେ
ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧୁମାନେ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଢ଼ାଯାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।
ଇମେ ଯେ ନାର୍ଵାଙ୍ନ ପରଶ୍ଚରନ୍ତି ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ନ ସୁତେକରାସଃ । ତ ଏତେ ଵାଚମଭିପଦ୍ଯ ପାପଯା ସିରୀସ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ତନ୍ଵତେ ଅପ୍ରଜଜ୍ଞଯଃ
ଏମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ନ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନ ସୋମ ତିଆରି କରୁଥିବା; ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ବାଣୀକୁ ଆସି, ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମର ଜାଲ ବୁନନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅଜ୍ଞାନୀ।
ସର୍ଵେ ନନ୍ଦନ୍ତି ଯଶସାଗତେନ ସଭାସାହେନ ସଖ୍ଯା ସଖାଯଃ । କିଲ୍ବିଷସ୍ପୃତ୍ପିତୁଷଣିର୍ହ୍ଯେଷାମରଂ ହିତୋ ଭଵତି ଵାଜିନାଯ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଶ ଆସିଥାଏ, ସଭାରେ ବନ୍ଧୁ ସହ ବନ୍ଧୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଲାଭ ହୁଏ।
ଋଚାଂ ତ୍ଵଃ ପୋଷମାସ୍ତେ ପୁପୁଷ୍ଵାନ୍ଗାଯତ୍ରଂ ତ୍ଵୋ ଗାଯତି ଶକ୍ଵରୀଷୁ । ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵୋ ଵଦତି ଜାତଵିଦ୍ଯାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମାତ୍ରାଂ ଵି ମିମୀତ ଉ ତ୍ଵଃ
ତୁମେ ଋଚମାନେର ବୃଦ୍ଧିକୁ ପୋଷିଛ; ଶକ୍ବରୀ ଛନ୍ଦରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଉଛ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନ କଥା କହେ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଛନ୍ଦକୁ ମାପିଥାଅ।
ଦେଵାନାଂ ନୁ ଵଯଂ ଜାନା ପ୍ର ଵୋଚାମ ଵିପନ୍ଯଯା । ଉକ୍ଥେଷୁ ଶସ୍ଯମାନେଷୁ ଯଃ ପଶ୍ଯାଦୁତ୍ତରେ ଯୁଗେ
ଏବେ ଆମେ ବୁଝିବା ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବା। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଯିଏ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ଦେଖିପାରେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରେତା ସଂ କର୍ମାର ଇଵାଧମତ୍ । ଦେଵାନାଂ ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଯୁଗେଽସତଃ ସଦଜାଯତ
ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନେକୁ କୁମ୍ଭାର ଯେପରି ତାଙ୍କର ଉପକରଣରେ ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଗଢ଼ିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଦେଵାନାଂ ଯୁଗେ ପ୍ରଥମେଽସତଃ ସଦଜାଯତ । ତଦାଶା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ତଦୁତ୍ତାନପଦସ୍ପରି
ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ; ତାପରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଭୂର୍ଜଜ୍ଞ ଉତ୍ତାନପଦୋ ଭୁଵ ଆଶା ଅଜାଯନ୍ତ । ଅଦିତେର୍ଦକ୍ଷୋ ଅଜାଯତ ଦକ୍ଷାଦ୍ଵଦିତିଃ ପରି
ଭୂମି ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଅଦିତିରୁ ଦକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷରୁ ଅଦିତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଅଦିତିର୍ହ୍ଯଜନିଷ୍ଟ ଦକ୍ଷ ଯା ଦୁହିତା ତଵ । ତାଂ ଦେଵା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ଭଦ୍ରା ଅମୃତବନ୍ଧଵଃ
ଅଦିତି ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ତୁମର କନ୍ୟା। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରି ଜନ୍ମିଲେ, ଭଲ ଓ ଅମୃତ ସମ୍ବନ୍ଧୀ।
ଯଦ୍ଦେଵା ଅଦଃ ସଲିଲେ ସୁସଂରବ୍ଧା ଅତିଷ୍ଠତ । ଅତ୍ରା ଵୋ ନୃତ୍ଯତାମିଵ ତୀଵ୍ରୋ ରେଣୁରପାଯତ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଜଳରେ ଗଭୀର ଚେତନାରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ତୀବ୍ର ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଯଦ୍ଦେଵା ଯତଯୋ ଯଥା ଭୁଵନାନ୍ଯପିନ୍ଵତ । ଅତ୍ରା ସମୁଦ୍ର ଆ ଗୂଳ୍ହମା ସୂର୍ଯମଜଭର୍ତନ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ, ତପସ୍ଵୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ବୋହିଥିଲ।
ଅଷ୍ଟୌ ପୁତ୍ରାସୋ ଅଦିତେର୍ଯେ ଜାତାସ୍ତନ୍ଵସ୍ପରି । ଦେଵାଁ ଉପ ପ୍ରୈତ୍ସପ୍ତଭିଃ ପରା ମାର୍ତାଣ୍ଡମାସ୍ଯତ୍
ଅଦିତିଙ୍କ ଅଠ ଝିଅ ସନ୍ତାନ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସାତ ଝିଅ ସହିତ ଗଲେ; ସେମାନେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡକୁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସପ୍ତଭିଃ ପୁତ୍ରୈରଦିତିରୁପ ପ୍ରୈତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଯୁଗମ୍ । ପ୍ରଜାଯୈ ମୃତ୍ଯଵେ ତ୍ଵତ୍ପୁନର୍ମାର୍ତାଣ୍ଡମାଭରତ୍
ସାତ ଝିଅ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଅଦିତି ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗକୁ ଗଲେ। ସନ୍ତାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ସେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଆଣିଲେ।
ଜନିଷ୍ଠା ଉଗ୍ରଃ ସହସେ ତୁରାଯ ମନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠୋ ବହୁଲାଭିମାନଃ । ଅଵର୍ଧନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଶ୍ଚିଦତ୍ର ମାତା ଯଦ୍ଵୀରଂ ଦଧନଦ୍ଧନିଷ୍ଠା
ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଉଗ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ମାରୁତମାନେ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାଆ ଏହି ବୀରକୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ।
ଦ୍ରୁହୋ ନିଷତ୍ତା ପୃଶନୀ ଚିଦେଵୈଃ ପୁରୂ ଶଂସେନ ଵାଵୃଧୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଅଭୀଵୃତେଵ ତା ମହାପଦେନ ଧ୍ଵାନ୍ତାତ୍ପ୍ରପିତ୍ଵାଦୁଦରନ୍ତ ଗର୍ଭାଃ
ଯେମାନେ ଚୁପଚାପ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି, ଚତୁର ଚଳାକିରେ ଅନେକ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି ଆସେ।
ଋଷ୍ଵା ତେ ପାଦା ପ୍ର ଯଜ୍ଜିଗାସ୍ଯଵର୍ଧନ୍ଵାଜା ଉତ ଯେ ଚିଦତ୍ର । ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ସାଲାଵୃକାନ୍ସହସ୍ରମାସନ୍ଦଧିଷେ ଅଶ୍ଵିନା ଵଵୃତ୍ଯାଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର, ତୁମର ପାଦ ଉଚ୍ଚ ହୁଏ, ଏଠିରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ସାଳାବୃକଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ, ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ସହିତ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ବଢ଼ିଗଲା।
ସମନା ତୂର୍ଣିରୁପ ଯାସି ଯଜ୍ଞମା ନାସତ୍ଯା ସଖ୍ଯାଯ ଵକ୍ଷି । ଵସାଵ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ର ଧାରଯଃ ସହସ୍ରାଶ୍ଵିନା ଶୂର ଦଦତୁର୍ମଘାନି
ଏକମତ ହୋଇ ତୁମେ ବଳିକୁ ଦୌଡ଼ିଆସ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଭାବେ ବହନ କର। ଦୁଇ ସଂଚୟପାତ୍ରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଧରିଛ, ଏବଂ ଶୂର ଅଶ୍ୱିନମାନେ ବଡ଼ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି।
ମନ୍ଦମାନ ଋତାଦଧି ପ୍ରଜାଯୈ ସଖିଭିରିନ୍ଦ୍ର ଇଷିରେଭିରର୍ଥମ୍ । ଆଭିର୍ହି ମାଯା ଉପ ଦସ୍ଯୁମାଗାନ୍ମିହଃ ପ୍ର ତମ୍ରା ଅଵପତ୍ତମାଂସି
ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆବଶ୍ୟକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛ। ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଆସିଥିଲ, ଏବଂ ଲାଲ ଧୂଆଁ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ହଟିଗଲା।
ସନାମାନା ଚିଦ୍ଧ୍ଵସଯୋ ନ୍ଯସ୍ମା ଅଵାହନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଉଷସୋ ଯଥାନଃ । ଋଷ୍ଵୈରଗଚ୍ଛଃ ସଖିଭିର୍ନିକାମୈଃ ସାକଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୃଦ୍ଯା ଜଘନ୍ଥ
ପୁରୁଣା ନାମ ଥିବା ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ତଳେ ପକାଇଦେଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ତୁମେ ଉଷାକୁ ଦୂର କର। ଋଷିମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଆଗ୍ରହରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ।
ତ୍ଵଂ ଜଘନ୍ଥ ନମୁଚିଂ ମଖସ୍ଯୁଂ ଦାସଂ କୃଣ୍ଵାନ ଋଷଯେ ଵିମାଯମ୍ । ତ୍ଵଂ ଚକର୍ଥ ମନଵେ ସ୍ଯୋନାନ୍ପଥୋ ଦେଵତ୍ରାଞ୍ଜସେଵ ଯାନାନ୍
ତୁମେ ନମୁଚି ଓ ମଖସ୍ୟୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲ, ଦସ୍ୟୁ ଯିଏ ଋଷିଙ୍କୁ ଠକାଇବା ପାଇଁ ଚାଳ କରିଥିଲ। ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ରଥପଥ ପରି ସହଜ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରିଦେଲ।
ତ୍ଵମେତାନି ପପ୍ରିଷେ ଵି ନାମେଶାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ଗଭସ୍ତୌ । ଅନୁ ତ୍ଵା ଦେଵାଃ ଶଵସା ମଦନ୍ତ୍ଯୁପରିବୁଧ୍ନାନ୍ଵନିନଶ୍ଚକର୍ଥ
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାମ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଶାସନ ତୁମର ହାତରେ ରଖିଛ। ଦେବତାମାନେ ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ତୁମେ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଅଧୀନ କରିଛ।
ଚକ୍ରଂ ଯଦସ୍ଯାପ୍ସ୍ଵା ନିଷତ୍ତମୁତୋ ତଦସ୍ମୈ ମଧ୍ଵିଚ୍ଚଚ୍ଛଦ୍ଯାତ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାମତିଷିତଂ ଯଦୂଧଃ ପଯୋ ଗୋଷ୍ଵଦଧା ଓଷଧୀଷୁ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଯେତେବେଳେ ଜଳରେ ବସିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଆବରଣ ବିଛାଇଦେଲା। ପୃଥିବୀରେ ଯାହା ଅଟୁଟ ଅଛି, ଗାଈରେ ଯେଉଁ ଦୁଧ ଅଛି, ସେସବୁ ତୁମେ ଔଷଧିରେ ରଖିଛ।
ଅଶ୍ଵାଦିଯାଯେତି ଯଦ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯୋଜସୋ ଜାତମୁତ ମନ୍ଯ ଏନମ୍ । ମନ୍ଯୋରିଯାଯ ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ତସ୍ଥୌ ଯତଃ ପ୍ରଜଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯ ଵେଦ
ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ କହନ୍ତି, 'ସେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଆସିଥିଲେ' ବା 'ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ', କିଛି ଏପରି କଳ୍ପନା କରନ୍ତି। କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ଗୃହମାନେ ଭିତରେ ଦଢ଼ି ରହିଲା, ସେଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ମୂଳ ଜାଣନ୍ତି।
ଵଯଃ ସୁପର୍ଣା ଉପ ସେଦୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରିଯମେଧା ଋଷଯୋ ନାଧମାନାଃ । ଅପ ଧ୍ଵାନ୍ତମୂର୍ଣୁହି ପୂର୍ଧି ଚକ୍ଷୁର୍ମୁମୁଗ୍ଧ୍ଯସ୍ମାନ୍ନିଧଯେଵ ବଦ୍ଧାନ୍
ପାଖି ଓ ଉତ୍ତମ ମନ୍ଦିରା ଥିବା ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅଭାବ ନ ରଖି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କର, ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଅ, ଧନରେ ବନ୍ଧା ଥିବାକୁ ଯେପରି ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଵସୂନାଂ ଵା ଚର୍କୃଷ ଇଯକ୍ଷନ୍ଧିଯା ଵା ଯଜ୍ଞୈର୍ଵା ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଅର୍ଵନ୍ତୋ ଵା ଯେ ରଯିମନ୍ତଃ ସାତୌ ଵନୁଂ ଵା ଯେ ସୁଶ୍ରୁଣଂ ସୁଶ୍ରୁତୋ ଧୁଃ
ମୁଁ ଧନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି କି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି କି, ବଳି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି କି, ଯେଉଁ ଦୃତ ଓ ଧନବାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଶ୍ରୁତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ।
ହଵ ଏଷାମସୁରୋ ନକ୍ଷତ ଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯତା ମନସା ନିଂସତ କ୍ଷାମ୍ । ଚକ୍ଷାଣା ଯତ୍ର ସୁଵିତାଯ ଦେଵା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଵାରେଭିଃ କୃଣଵନ୍ତ ସ୍ଵୈଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆକାଶକୁ ଡାକନ୍ତି, ମହାନ୍ ମନସ୍କୁ ନେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରେ।
ଇଯମେଷାମମୃତାନାଂ ଗୀଃ ସର୍ଵତାତା ଯେ କୃପଣନ୍ତ ରତ୍ନମ୍ । ଧିଯଂ ଚ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ସାଧନ୍ତସ୍ତେ ନୋ ଧାନ୍ତୁ ଵସଵ୍ଯମସାମି
ଏହି ଗୀତ ଅମରମାନେ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ନମ୍ରମନା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳି ଦୁହିଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ତତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯଵଃ ପନନ୍ତାଭି ଯ ଊର୍ଵଂ ଗୋମନ୍ତଂ ତିତୃତ୍ସାନ୍ । ସକୃତ୍ସ୍ଵଂ ଯେ ପୁରୁପୁତ୍ରାଂ ମହୀଂ ସହସ୍ରଧାରାଂ ବୃହତୀଂ ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍
ସେ ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଶାଳ ଗାଈ ଥିବା ମାଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନେକ ପୁଅ, ଏକଥରେ ଏହି ବଡ଼, ହଜାର ଧାରା ଥିବା ମହାନୀରୁ ଦୁଧ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ରମଵସେ କୃଣୁଧ୍ଵମନାନତଂ ଦମଯନ୍ତଂ ପୃତନ୍ଯୂନ୍ । ଋଭୁକ୍ଷଣଂ ମଘଵାନଂ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ଭର୍ତା ଯୋ ଵଜ୍ରଂ ନର୍ଯଂ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ
ଶଚୀ ପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହାୟ କର, ଯିଏ କେବେ ଅଜୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଇଥାନ୍ତି। ଦୟାଳୁ, ଧନବାନ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବାନ୍, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି।