ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରିଦଂ ଵରୀଯ ଆ ସୀଦତ ଚକୃମା ଵଃ ସ୍ଯୋନମ୍ । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ସୁଧିତା ହଵୀଂଷୀଳା ଦେଵୀ ଘୃତପଦୀ ଜୁଷନ୍ତ
ତିନି ଦେବୀମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଆମେ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖଦ କରିଛୁ। ଘିଅ ଦେଇ, ଦେବୀମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଭଲ ତିଆରି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵ ତ୍ଵଷ୍ଟର୍ଯଦ୍ଧ ଚାରୁତ୍ଵମାନଡ୍ଯଦଙ୍ଗିରସାମଭଵଃ ସଚାଭୂଃ । ସ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ପ୍ର ଵିଦ୍ଵାଁ ଉଶନ୍ଯକ୍ଷି ଦ୍ରଵିଣୋଦଃ ସୁରତ୍ନଃ
ହେ ଦେବତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ରୂପର ଶୋଭା ଧାରଣ କଲ, ତେବେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହ ଏକାଠି ହେଲ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣି, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଉଦାର ହେଇ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଵନସ୍ପତେ ରଶନଯା ନିଯୂଯା ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ଵକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵଦାତି ଦେଵଃ କୃଣଵଦ୍ଧଵୀଂଷ୍ଯଵତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହଵଂ ମେ
ବନସ୍ପତି, ତୁମର ମେଖଳା ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ପଥ ଜାଣି। ଦେବତା ଆହୁତିକୁ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଆଗ୍ନେ ଵହ ଵରୁଣମିଷ୍ଟଯେ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସୀଦନ୍ତୁ ବର୍ହିର୍ଵିଶ୍ଵ ଆ ଯଜତ୍ରାଃ ସ୍ଵାହା ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହୁତି ପାଇଁ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବରୁ, ମରୁତମାନେକୁ ଆକାଶରୁ। ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ, ଅମର ଦେବତାମାନେ କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ପ୍ରଥମଂ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରଂ ଯତ୍ପ୍ରୈରତ ନାମଧେଯଂ ଦଧାନାଃ । ଯଦେଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଦରିପ୍ରମାସୀତ୍ପ୍ରେଣା ତଦେଷାଂ ନିହିତଂ ଗୁହାଵିଃ
ବୃହସ୍ପତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ନାମ ଦେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ସେହିଟିକୁ ପ୍ରେମରେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସକ୍ତୁମିଵ ତିତଉନା ପୁନନ୍ତୋ ଯତ୍ର ଧୀରା ମନସା ଵାଚମକ୍ରତ । ଅତ୍ରା ସଖାଯଃ ସଖ୍ଯାନି ଜାନତେ ଭଦ୍ରୈଷାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିହିତାଧି ଵାଚି
ଯେପରି ଚାଉଳକୁ ଚାନି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେଠି ଧୀର ଲୋକେ ମନରେ ବିଚାର କରି ଭାଷା ତିଆରି କଲେ। ଏଠି ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଜ୍ଞେନ ଵାଚଃ ପଦଵୀଯମାଯନ୍ତାମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ନୃଷିଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ତାମାଭୃତ୍ଯା ଵ୍ଯଦଧୁଃ ପୁରୁତ୍ରା ତାଂ ସପ୍ତ ରେଭା ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭାଷାର ପଥ ଅନୁସରିଲେ, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଖୋଜିଲେ। ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେ ବହୁଠାରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଏବଂ ସାତ ଗାୟକ ଏହି ଭାଷାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ ତ୍ଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ନ ଦଦର୍ଶ ଵାଚମୁତ ତ୍ଵଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ନ ଶୃଣୋତ୍ଯେନାମ୍ । ଉତୋ ତ୍ଵସ୍ମୈ ତନ୍ଵଂ ଵି ସସ୍ରେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ
କେହି କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେହି କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶୁଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଉଁଠି ଏହା ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଭଲ ଭାବେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଜଣେ ଗୃହଣୀ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଆସେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଉତ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯେ ସ୍ଥିରପୀତମାହୁର୍ନୈନଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପି ଵାଜିନେଷୁ । ଅଧେନ୍ଵା ଚରତି ମାଯଯୈଷ ଵାଚଂ ଶୁଶ୍ରୁଵାଁ ଅଫଲାମପୁଷ୍ପାମ୍
ତୁମେ ମିତ୍ରତାରେ ଦୃଢ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଗାଈ ମାୟାରେ ଘୁରୁଛି; କିନ୍ତୁ କେତେକେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ବିନା ବାଣୀକୁ ଶୁଣିଥାନ୍ତି।
ଯସ୍ତିତ୍ଯାଜ ସଚିଵିଦଂ ସଖାଯଂ ନ ତସ୍ଯ ଵାଚ୍ଯପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତି । ଯଦୀଂ ଶୃଣୋତ୍ଯଲକଂ ଶୃଣୋତି ନହି ପ୍ରଵେଦ ସୁକୃତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ସହଚର ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠାରେ ବାଣୀର କିଛି ଅଂଶ ମିଳେ ନାହିଁ। ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ଶୁଣେ; ସେ ନିଜେ ନିଜେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।
ଅକ୍ଷଣ୍ଵନ୍ତଃ କର୍ଣଵନ୍ତଃ ସଖାଯୋ ମନୋଜଵେଷ୍ଵସମା ବଭୂଵୁଃ । ଆଦଘ୍ନାସ ଉପକକ୍ଷାସ ଉ ତ୍ଵେ ହ୍ରଦା ଇଵ ସ୍ନାତ୍ଵା ଉ ତ୍ଵେ ଦଦୃଶ୍ରେ
ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମାନ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। କେହି ଏମିତି ଦେଖାଯାଇଲେ, ଯେପରି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି; ଆଉ କେହି ହ୍ରଦର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ହୃଦା ତଷ୍ଟେଷୁ ମନସୋ ଜଵେଷୁ ଯଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଂଯଜନ୍ତେ ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ଵି ଜହୁର୍ଵେଦ୍ଯାଭିରୋହବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵି ଚରନ୍ତ୍ଯୁ ତ୍ଵେ
ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧୁମାନେ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଢ଼ାଯାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।
ଇମେ ଯେ ନାର୍ଵାଙ୍ନ ପରଶ୍ଚରନ୍ତି ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ନ ସୁତେକରାସଃ । ତ ଏତେ ଵାଚମଭିପଦ୍ଯ ପାପଯା ସିରୀସ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ତନ୍ଵତେ ଅପ୍ରଜଜ୍ଞଯଃ
ଏମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ନ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନ ସୋମ ତିଆରି କରୁଥିବା; ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ବାଣୀକୁ ଆସି, ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମର ଜାଲ ବୁନନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅଜ୍ଞାନୀ।
ସର୍ଵେ ନନ୍ଦନ୍ତି ଯଶସାଗତେନ ସଭାସାହେନ ସଖ୍ଯା ସଖାଯଃ । କିଲ୍ବିଷସ୍ପୃତ୍ପିତୁଷଣିର୍ହ୍ଯେଷାମରଂ ହିତୋ ଭଵତି ଵାଜିନାଯ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଶ ଆସିଥାଏ, ସଭାରେ ବନ୍ଧୁ ସହ ବନ୍ଧୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଲାଭ ହୁଏ।
ଋଚାଂ ତ୍ଵଃ ପୋଷମାସ୍ତେ ପୁପୁଷ୍ଵାନ୍ଗାଯତ୍ରଂ ତ୍ଵୋ ଗାଯତି ଶକ୍ଵରୀଷୁ । ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵୋ ଵଦତି ଜାତଵିଦ୍ଯାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମାତ୍ରାଂ ଵି ମିମୀତ ଉ ତ୍ଵଃ
ତୁମେ ଋଚମାନେର ବୃଦ୍ଧିକୁ ପୋଷିଛ; ଶକ୍ବରୀ ଛନ୍ଦରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଉଛ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନ କଥା କହେ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଛନ୍ଦକୁ ମାପିଥାଅ।
ଦେଵାନାଂ ନୁ ଵଯଂ ଜାନା ପ୍ର ଵୋଚାମ ଵିପନ୍ଯଯା । ଉକ୍ଥେଷୁ ଶସ୍ଯମାନେଷୁ ଯଃ ପଶ୍ଯାଦୁତ୍ତରେ ଯୁଗେ
ଏବେ ଆମେ ବୁଝିବା ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବା। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଯିଏ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ଦେଖିପାରେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରେତା ସଂ କର୍ମାର ଇଵାଧମତ୍ । ଦେଵାନାଂ ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଯୁଗେଽସତଃ ସଦଜାଯତ
ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନେକୁ କୁମ୍ଭାର ଯେପରି ତାଙ୍କର ଉପକରଣରେ ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଗଢ଼ିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଦେଵାନାଂ ଯୁଗେ ପ୍ରଥମେଽସତଃ ସଦଜାଯତ । ତଦାଶା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ତଦୁତ୍ତାନପଦସ୍ପରି
ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ; ତାପରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଭୂର୍ଜଜ୍ଞ ଉତ୍ତାନପଦୋ ଭୁଵ ଆଶା ଅଜାଯନ୍ତ । ଅଦିତେର୍ଦକ୍ଷୋ ଅଜାଯତ ଦକ୍ଷାଦ୍ଵଦିତିଃ ପରି
ଭୂମି ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଅଦିତିରୁ ଦକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷରୁ ଅଦିତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଅଦିତିର୍ହ୍ଯଜନିଷ୍ଟ ଦକ୍ଷ ଯା ଦୁହିତା ତଵ । ତାଂ ଦେଵା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ଭଦ୍ରା ଅମୃତବନ୍ଧଵଃ
ଅଦିତି ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ତୁମର କନ୍ୟା। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରି ଜନ୍ମିଲେ, ଭଲ ଓ ଅମୃତ ସମ୍ବନ୍ଧୀ।
ଯଦ୍ଦେଵା ଅଦଃ ସଲିଲେ ସୁସଂରବ୍ଧା ଅତିଷ୍ଠତ । ଅତ୍ରା ଵୋ ନୃତ୍ଯତାମିଵ ତୀଵ୍ରୋ ରେଣୁରପାଯତ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଜଳରେ ଗଭୀର ଚେତନାରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ତୀବ୍ର ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଯଦ୍ଦେଵା ଯତଯୋ ଯଥା ଭୁଵନାନ୍ଯପିନ୍ଵତ । ଅତ୍ରା ସମୁଦ୍ର ଆ ଗୂଳ୍ହମା ସୂର୍ଯମଜଭର୍ତନ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ, ତପସ୍ଵୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ବୋହିଥିଲ।
ଅଷ୍ଟୌ ପୁତ୍ରାସୋ ଅଦିତେର୍ଯେ ଜାତାସ୍ତନ୍ଵସ୍ପରି । ଦେଵାଁ ଉପ ପ୍ରୈତ୍ସପ୍ତଭିଃ ପରା ମାର୍ତାଣ୍ଡମାସ୍ଯତ୍
ଅଦିତିଙ୍କ ଅଠ ଝିଅ ସନ୍ତାନ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସାତ ଝିଅ ସହିତ ଗଲେ; ସେମାନେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡକୁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସପ୍ତଭିଃ ପୁତ୍ରୈରଦିତିରୁପ ପ୍ରୈତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଯୁଗମ୍ । ପ୍ରଜାଯୈ ମୃତ୍ଯଵେ ତ୍ଵତ୍ପୁନର୍ମାର୍ତାଣ୍ଡମାଭରତ୍
ସାତ ଝିଅ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଅଦିତି ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗକୁ ଗଲେ। ସନ୍ତାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ସେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଆଣିଲେ।
ଜନିଷ୍ଠା ଉଗ୍ରଃ ସହସେ ତୁରାଯ ମନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠୋ ବହୁଲାଭିମାନଃ । ଅଵର୍ଧନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଶ୍ଚିଦତ୍ର ମାତା ଯଦ୍ଵୀରଂ ଦଧନଦ୍ଧନିଷ୍ଠା
ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଉଗ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ମାରୁତମାନେ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାଆ ଏହି ବୀରକୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ।
ଦ୍ରୁହୋ ନିଷତ୍ତା ପୃଶନୀ ଚିଦେଵୈଃ ପୁରୂ ଶଂସେନ ଵାଵୃଧୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଅଭୀଵୃତେଵ ତା ମହାପଦେନ ଧ୍ଵାନ୍ତାତ୍ପ୍ରପିତ୍ଵାଦୁଦରନ୍ତ ଗର୍ଭାଃ
ଯେମାନେ ଚୁପଚାପ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି, ଚତୁର ଚଳାକିରେ ଅନେକ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି ଆସେ।
ଋଷ୍ଵା ତେ ପାଦା ପ୍ର ଯଜ୍ଜିଗାସ୍ଯଵର୍ଧନ୍ଵାଜା ଉତ ଯେ ଚିଦତ୍ର । ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ସାଲାଵୃକାନ୍ସହସ୍ରମାସନ୍ଦଧିଷେ ଅଶ୍ଵିନା ଵଵୃତ୍ଯାଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର, ତୁମର ପାଦ ଉଚ୍ଚ ହୁଏ, ଏଠିରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ସାଳାବୃକଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ, ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ସହିତ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ବଢ଼ିଗଲା।
ସମନା ତୂର୍ଣିରୁପ ଯାସି ଯଜ୍ଞମା ନାସତ୍ଯା ସଖ୍ଯାଯ ଵକ୍ଷି । ଵସାଵ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ର ଧାରଯଃ ସହସ୍ରାଶ୍ଵିନା ଶୂର ଦଦତୁର୍ମଘାନି
ଏକମତ ହୋଇ ତୁମେ ବଳିକୁ ଦୌଡ଼ିଆସ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଭାବେ ବହନ କର। ଦୁଇ ସଂଚୟପାତ୍ରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଧରିଛ, ଏବଂ ଶୂର ଅଶ୍ୱିନମାନେ ବଡ଼ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି।
ମନ୍ଦମାନ ଋତାଦଧି ପ୍ରଜାଯୈ ସଖିଭିରିନ୍ଦ୍ର ଇଷିରେଭିରର୍ଥମ୍ । ଆଭିର୍ହି ମାଯା ଉପ ଦସ୍ଯୁମାଗାନ୍ମିହଃ ପ୍ର ତମ୍ରା ଅଵପତ୍ତମାଂସି
ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆବଶ୍ୟକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛ। ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଆସିଥିଲ, ଏବଂ ଲାଲ ଧୂଆଁ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ହଟିଗଲା।
ସନାମାନା ଚିଦ୍ଧ୍ଵସଯୋ ନ୍ଯସ୍ମା ଅଵାହନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଉଷସୋ ଯଥାନଃ । ଋଷ୍ଵୈରଗଚ୍ଛଃ ସଖିଭିର୍ନିକାମୈଃ ସାକଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୃଦ୍ଯା ଜଘନ୍ଥ
ପୁରୁଣା ନାମ ଥିବା ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ତଳେ ପକାଇଦେଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ତୁମେ ଉଷାକୁ ଦୂର କର। ଋଷିମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଆଗ୍ରହରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ।