ପିତେଵ ପୁତ୍ରମବିଭରୁପସ୍ଥେ ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସପର୍ଯନ୍ । ଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଯ ସମିଧଂ ଯଵିଷ୍ଠୋତ ପୂର୍ଵାଁ ଅଵନୋର୍ଵ୍ରାଧତଶ୍ଚିତ୍
ଯେପରି ଜଣେ ବାପା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଘା ଉପରେ ରଖି ଦେଖେ, ସେପରି ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି। ସେ ତାଙ୍କର ହୋମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ଶଶ୍ଵଦଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ନୃଭିର୍ଜିଗାଯ ସୁତସୋମଵଦ୍ଭିଃ । ସମନଂ ଚିଦଦହଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୋଽଵ ଵ୍ରାଧନ୍ତମଭିନଦ୍ଵୃଧଶ୍ଚିତ୍
ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ପାଇଁ ସଦା ବିଜୟୀ ହୋଇ, ସୋମ ପିଇଥିବା ମଣିଷମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଛ। ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ଅପମାନକୁ ଦାହିଦେଉଛ, ଏବଂ ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିଦେଉଛ।
ଅଯମଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ସନକାତ୍ପ୍ରେଦ୍ଧୋ ନମସୋପଵାକ୍ଯଃ । ସ ନୋ ଅଜାମୀଁରୁତ ଵା ଵିଜାମୀନଭି ତିଷ୍ଠ ଶର୍ଧତୋ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃତ୍ର ନାଶକ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଜଳାଯାଉଛି। ଆମ ପିଲା ହେଉ କି ଅନ୍ୟଙ୍କର, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ଆମ ସହ ରୁହ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଇମାଂ ମେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧଂ ଜୁଷସ୍ଵେଳସ୍ପଦେ ପ୍ରତି ହର୍ଯା ଘୃତାଚୀମ୍ । ଵର୍ଷ୍ମନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସୁଦିନତ୍ଵେ ଅହ୍ନାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ସୁକ୍ରତୋ ଦେଵଯଜ୍ଯା
ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ହୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘିଅ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର। ପୃଥିବୀର ବିଶାଳତାରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରୁହ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି ଯେଉଁଠି।
ଆ ଦେଵାନାମଗ୍ରଯାଵେହ ଯାତୁ ନରାଶଂସୋ ଵିଶ୍ଵରୂପେଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଋତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ମିଯେଧୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵତମଃ ସୁଷୂଦତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ନରାଶଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଘୋଡ଼ା ସହ। ନ୍ୟାୟର ପଥରେ, ନମ୍ରତା ସହିତ, ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆହୁତି ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।
ଶଶ୍ଵତ୍ତମମୀଳତେ ଦୂତ୍ଯାଯ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଯାସୋ ଅଗ୍ନିମ୍ । ଵହିଷ୍ଠୈରଶ୍ଵୈଃ ସୁଵୃତା ରଥେନା ଦେଵାନ୍ଵକ୍ଷି ନି ଷଦେହ ହୋତା
ମଣିଷମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୂତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ ଯୁତ ରଥ ସହ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଏବଂ ହୋତା ଭାବେ ବସ।
ଵି ପ୍ରଥତାଂ ଦେଵଜୁଷ୍ଟଂ ତିରଶ୍ଚା ଦୀର୍ଘଂ ଦ୍ରାଘ୍ମା ସୁରଭି ଭୂତ୍ଵସ୍ମେ । ଅହେଳତା ମନସା ଦେଵ ବର୍ହିରିନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠାଁ ଉଶତୋ ଯକ୍ଷି ଦେଵାନ୍
ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେହି ଦେବବର୍କୁ ବିସ୍ତାର କର, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସୁଗନ୍ଧ ହେଉ। ଶାନ୍ତ ମନ ସହିତ, ଦେବତା, ପବିତ୍ର କୁଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଦିଵୋ ଵା ସାନୁ ସ୍ପୃଶତା ଵରୀଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵା ମାତ୍ରଯା ଵି ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍ । ଉଶତୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ମହିନା ମହଦ୍ଭିର୍ଦେଵଂ ରଥଂ ରଥଯୁର୍ଧାରଯଧ୍ଵମ୍
ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଛୁଅ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ମାପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦେବତାଙ୍କର ରଥ, ରଥଚାଳକଙ୍କର ବଡ଼ ଗଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵୀ ଦିଵୋ ଦୁହିତରା ସୁଶିଲ୍ପେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଆ ଵାଂ ଦେଵାସ ଉଶତୀ ଉଶନ୍ତ ଉରୌ ସୀଦନ୍ତୁ ସୁଭଗେ ଉପସ୍ଥେ
ଦିବ୍ୟ ଦିନୀ, ଦିନର ଝିଅ ଉଷା ଓ ରାତି, ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ଏକାଠି ହେଇ, ଶୁଭ ଆଘାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବସନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗ୍ରାଵା ବୃହଦଗ୍ନିଃ ସମିଦ୍ଧଃ ପ୍ରିଯା ଧାମାନ୍ଯଦିତେରୁପସ୍ଥେ । ପୁରୋହିତାଵୃତ୍ଵିଜା ଯଜ୍ଞେ ଅସ୍ମିନ୍ଵିଦୁଷ୍ଟରା ଦ୍ରଵିଣମା ଯଜେଥାମ୍
ଉଚ୍ଚ ଥିବା ପାଥର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଅଦିତିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଆଘାର। ପୁରୋହିତ ଓ ବିଧିଅନୁସାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଜାଣିଥିବା, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରିଦଂ ଵରୀଯ ଆ ସୀଦତ ଚକୃମା ଵଃ ସ୍ଯୋନମ୍ । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ସୁଧିତା ହଵୀଂଷୀଳା ଦେଵୀ ଘୃତପଦୀ ଜୁଷନ୍ତ
ତିନି ଦେବୀମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଆମେ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖଦ କରିଛୁ। ଘିଅ ଦେଇ, ଦେବୀମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଭଲ ତିଆରି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵ ତ୍ଵଷ୍ଟର୍ଯଦ୍ଧ ଚାରୁତ୍ଵମାନଡ୍ଯଦଙ୍ଗିରସାମଭଵଃ ସଚାଭୂଃ । ସ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ପ୍ର ଵିଦ୍ଵାଁ ଉଶନ୍ଯକ୍ଷି ଦ୍ରଵିଣୋଦଃ ସୁରତ୍ନଃ
ହେ ଦେବତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ରୂପର ଶୋଭା ଧାରଣ କଲ, ତେବେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହ ଏକାଠି ହେଲ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣି, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଉଦାର ହେଇ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଵନସ୍ପତେ ରଶନଯା ନିଯୂଯା ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ଵକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵଦାତି ଦେଵଃ କୃଣଵଦ୍ଧଵୀଂଷ୍ଯଵତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହଵଂ ମେ
ବନସ୍ପତି, ତୁମର ମେଖଳା ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ପଥ ଜାଣି। ଦେବତା ଆହୁତିକୁ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଆଗ୍ନେ ଵହ ଵରୁଣମିଷ୍ଟଯେ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସୀଦନ୍ତୁ ବର୍ହିର୍ଵିଶ୍ଵ ଆ ଯଜତ୍ରାଃ ସ୍ଵାହା ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହୁତି ପାଇଁ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବରୁ, ମରୁତମାନେକୁ ଆକାଶରୁ। ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ, ଅମର ଦେବତାମାନେ କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ପ୍ରଥମଂ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରଂ ଯତ୍ପ୍ରୈରତ ନାମଧେଯଂ ଦଧାନାଃ । ଯଦେଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଦରିପ୍ରମାସୀତ୍ପ୍ରେଣା ତଦେଷାଂ ନିହିତଂ ଗୁହାଵିଃ
ବୃହସ୍ପତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ନାମ ଦେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ସେହିଟିକୁ ପ୍ରେମରେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସକ୍ତୁମିଵ ତିତଉନା ପୁନନ୍ତୋ ଯତ୍ର ଧୀରା ମନସା ଵାଚମକ୍ରତ । ଅତ୍ରା ସଖାଯଃ ସଖ୍ଯାନି ଜାନତେ ଭଦ୍ରୈଷାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିହିତାଧି ଵାଚି
ଯେପରି ଚାଉଳକୁ ଚାନି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେଠି ଧୀର ଲୋକେ ମନରେ ବିଚାର କରି ଭାଷା ତିଆରି କଲେ। ଏଠି ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଜ୍ଞେନ ଵାଚଃ ପଦଵୀଯମାଯନ୍ତାମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ନୃଷିଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ତାମାଭୃତ୍ଯା ଵ୍ଯଦଧୁଃ ପୁରୁତ୍ରା ତାଂ ସପ୍ତ ରେଭା ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭାଷାର ପଥ ଅନୁସରିଲେ, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଖୋଜିଲେ। ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେ ବହୁଠାରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଏବଂ ସାତ ଗାୟକ ଏହି ଭାଷାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ ତ୍ଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ନ ଦଦର୍ଶ ଵାଚମୁତ ତ୍ଵଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ନ ଶୃଣୋତ୍ଯେନାମ୍ । ଉତୋ ତ୍ଵସ୍ମୈ ତନ୍ଵଂ ଵି ସସ୍ରେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ
କେହି କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେହି କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶୁଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଉଁଠି ଏହା ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଭଲ ଭାବେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଜଣେ ଗୃହଣୀ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଆସେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଉତ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯେ ସ୍ଥିରପୀତମାହୁର୍ନୈନଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପି ଵାଜିନେଷୁ । ଅଧେନ୍ଵା ଚରତି ମାଯଯୈଷ ଵାଚଂ ଶୁଶ୍ରୁଵାଁ ଅଫଲାମପୁଷ୍ପାମ୍
ତୁମେ ମିତ୍ରତାରେ ଦୃଢ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଗାଈ ମାୟାରେ ଘୁରୁଛି; କିନ୍ତୁ କେତେକେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ବିନା ବାଣୀକୁ ଶୁଣିଥାନ୍ତି।
ଯସ୍ତିତ୍ଯାଜ ସଚିଵିଦଂ ସଖାଯଂ ନ ତସ୍ଯ ଵାଚ୍ଯପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତି । ଯଦୀଂ ଶୃଣୋତ୍ଯଲକଂ ଶୃଣୋତି ନହି ପ୍ରଵେଦ ସୁକୃତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ସହଚର ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠାରେ ବାଣୀର କିଛି ଅଂଶ ମିଳେ ନାହିଁ। ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ଶୁଣେ; ସେ ନିଜେ ନିଜେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।
ଅକ୍ଷଣ୍ଵନ୍ତଃ କର୍ଣଵନ୍ତଃ ସଖାଯୋ ମନୋଜଵେଷ୍ଵସମା ବଭୂଵୁଃ । ଆଦଘ୍ନାସ ଉପକକ୍ଷାସ ଉ ତ୍ଵେ ହ୍ରଦା ଇଵ ସ୍ନାତ୍ଵା ଉ ତ୍ଵେ ଦଦୃଶ୍ରେ
ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମାନ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। କେହି ଏମିତି ଦେଖାଯାଇଲେ, ଯେପରି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି; ଆଉ କେହି ହ୍ରଦର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ହୃଦା ତଷ୍ଟେଷୁ ମନସୋ ଜଵେଷୁ ଯଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଂଯଜନ୍ତେ ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ଵି ଜହୁର୍ଵେଦ୍ଯାଭିରୋହବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵି ଚରନ୍ତ୍ଯୁ ତ୍ଵେ
ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧୁମାନେ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ମନର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଢ଼ାଯାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।
ଇମେ ଯେ ନାର୍ଵାଙ୍ନ ପରଶ୍ଚରନ୍ତି ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ନ ସୁତେକରାସଃ । ତ ଏତେ ଵାଚମଭିପଦ୍ଯ ପାପଯା ସିରୀସ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ତନ୍ଵତେ ଅପ୍ରଜଜ୍ଞଯଃ
ଏମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ନ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନ ସୋମ ତିଆରି କରୁଥିବା; ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ବାଣୀକୁ ଆସି, ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମର ଜାଲ ବୁନନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅଜ୍ଞାନୀ।
ସର୍ଵେ ନନ୍ଦନ୍ତି ଯଶସାଗତେନ ସଭାସାହେନ ସଖ୍ଯା ସଖାଯଃ । କିଲ୍ବିଷସ୍ପୃତ୍ପିତୁଷଣିର୍ହ୍ଯେଷାମରଂ ହିତୋ ଭଵତି ଵାଜିନାଯ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଶ ଆସିଥାଏ, ସଭାରେ ବନ୍ଧୁ ସହ ବନ୍ଧୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଲାଭ ହୁଏ।
ଋଚାଂ ତ୍ଵଃ ପୋଷମାସ୍ତେ ପୁପୁଷ୍ଵାନ୍ଗାଯତ୍ରଂ ତ୍ଵୋ ଗାଯତି ଶକ୍ଵରୀଷୁ । ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵୋ ଵଦତି ଜାତଵିଦ୍ଯାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମାତ୍ରାଂ ଵି ମିମୀତ ଉ ତ୍ଵଃ
ତୁମେ ଋଚମାନେର ବୃଦ୍ଧିକୁ ପୋଷିଛ; ଶକ୍ବରୀ ଛନ୍ଦରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଉଛ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନ କଥା କହେ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଛନ୍ଦକୁ ମାପିଥାଅ।
ଦେଵାନାଂ ନୁ ଵଯଂ ଜାନା ପ୍ର ଵୋଚାମ ଵିପନ୍ଯଯା । ଉକ୍ଥେଷୁ ଶସ୍ଯମାନେଷୁ ଯଃ ପଶ୍ଯାଦୁତ୍ତରେ ଯୁଗେ
ଏବେ ଆମେ ବୁଝିବା ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବା। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଯିଏ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ଦେଖିପାରେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରେତା ସଂ କର୍ମାର ଇଵାଧମତ୍ । ଦେଵାନାଂ ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଯୁଗେଽସତଃ ସଦଜାଯତ
ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନେକୁ କୁମ୍ଭାର ଯେପରି ତାଙ୍କର ଉପକରଣରେ ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଗଢ଼ିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଦେଵାନାଂ ଯୁଗେ ପ୍ରଥମେଽସତଃ ସଦଜାଯତ । ତଦାଶା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ତଦୁତ୍ତାନପଦସ୍ପରି
ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ୟରୁ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ; ତାପରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଭୂର୍ଜଜ୍ଞ ଉତ୍ତାନପଦୋ ଭୁଵ ଆଶା ଅଜାଯନ୍ତ । ଅଦିତେର୍ଦକ୍ଷୋ ଅଜାଯତ ଦକ୍ଷାଦ୍ଵଦିତିଃ ପରି
ଭୂମି ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଅଦିତିରୁ ଦକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷରୁ ଅଦିତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଅଦିତିର୍ହ୍ଯଜନିଷ୍ଟ ଦକ୍ଷ ଯା ଦୁହିତା ତଵ । ତାଂ ଦେଵା ଅନ୍ଵଜାଯନ୍ତ ଭଦ୍ରା ଅମୃତବନ୍ଧଵଃ
ଅଦିତି ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ତୁମର କନ୍ୟା। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରି ଜନ୍ମିଲେ, ଭଲ ଓ ଅମୃତ ସମ୍ବନ୍ଧୀ।