ଇଦମକର୍ମ ନମୋ ଅଭ୍ରିଯାଯ ଯଃ ପୂର୍ଵୀରନ୍ଵାନୋନଵୀତି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହି ଗୋଭିଃ ସୋ ଅଶ୍ଵୈଃ ସ ଵୀରେଭିଃ ସ ନୃଭିର୍ନୋ ଵଯୋ ଧାତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ପୁରୁଣାମାନେଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି ନୂଆ ଭାବେ ଚାଲନ୍ତି । ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର, ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ ।
ଭଦ୍ରା ଅଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ସଂଦୃଶୋ ଵାମୀ ପ୍ରଣୀତିଃ ସୁରଣା ଉପେତଯଃ । ଯଦୀଂ ସୁମିତ୍ରା ଵିଶୋ ଅଗ୍ର ଇନ୍ଧତେ ଘୃତେନାହୁତୋ ଜରତେ ଦଵିଦ୍ଯୁତତ୍
ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଶୁଭ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଭଲ ଫଳଦାୟକ । ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ବଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ସେ ଅବିରତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି ।
ଘୃତମଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ଧନଂ ଘୃତମନ୍ନଂ ଘୃତମ୍ଵସ୍ଯ ମେଦନମ୍ । ଘୃତେନାହୁତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ପପ୍ରଥେ ସୂର୍ଯ ଇଵ ରୋଚତେ ସର୍ପିରାସୁତିଃ
ଘୃତ ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ । ଘୃତରେ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୃତଧାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ ।
ଯତ୍ତେ ମନୁର୍ଯଦନୀକଂ ସୁମିତ୍ରଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ତଦିଦଂ ନଵୀଯଃ । ସ ରେଵଚ୍ଛୋଚ ସ ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସ ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସ ଇହ ଶ୍ରଵୋ ଧାଃ
ମନୁ, ଅନୀକ, ସୁମିତ୍ର ଯେଉଁ ଆହୁତି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ନୂଆ ଭାବେ ହେଉ । ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅ, ଆମର ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ପୂର୍ଵମୀଳିତୋ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ସ ଇଦଂ ଜୁଷସ୍ଵ । ସ ନ ସ୍ତିପା ଉତ ଭଵା ତନୂପା ଦାତ୍ରଂ ରକ୍ଷସ୍ଵ ଯଦିଦଂ ତେ ଅସ୍ମେ
ପୂର୍ବେ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦେଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆହୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର । ଆମର ରକ୍ଷକ ଓ ଶରୀରର ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅ, ତୁମର ଦାନକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କର ।
ଭଵା ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵୋତ ଗୋପା ମା ତ୍ଵା ତାରୀଦଭିମାତିର୍ଜନାନାମ୍ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ ସୁମିତ୍ରଃ ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ନାମ
ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ମହିମାଶାଳୀ ଓ ରକ୍ଷକ ହୁଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ସୁମିତ୍ର, ଶୂର ବୀର ପରି ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଅ, ମୁଁ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି ।
ସମଜ୍ର୍ଯା ପର୍ଵତ୍ଯା ଵସୂନି ଦାସା ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯାର୍ଯା ଜିଗେଥ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନୋ ଜନାନାଂ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପୃତନାଯୂଁରଭି ଷ୍ଯାଃ
ମହା ପାହାଡ଼ ସହିତ ତୁମେ ଧନ ଜିତିଛ, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ । ଅଗ୍ନି, ଶୂର ବୀର ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଛ ।
ଦୀର୍ଘତନ୍ତୁର୍ବୃହଦୁକ୍ଷାଯମଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରସ୍ତରୀଃ ଶତନୀଥ ଋଭ୍ଵା । ଦ୍ଯୁମାନ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ସୁ ନୃଭିର୍ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁମିତ୍ରେଷୁ ଦୀଦଯୋ ଦେଵଯତ୍ସୁ
ଦୀର୍ଘ ସୂତା, ବହୁ ଧନର ଅଗ୍ନି, ହଜାର ଶକ୍ତି, ଶତ ନେତା, ଦକ୍ଷ । ଦୀପ୍ତିମାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା, ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ତ୍ଵେ ଧେନୁଃ ସୁଦୁଘା ଜାତଵେଦୋଽସଶ୍ଚତେଵ ସମନା ସବର୍ଧୁକ୍ । ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ଦକ୍ଷିଣାଵଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ସୁମିତ୍ରେଭିରିଧ୍ଯସେ ଦେଵଯଦ୍ଭିଃ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ଗାଁରେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଉଛ, ଏକତା ଥିବା, ଗାଁ ଛୁଆଁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ପରି । ଅଗ୍ନି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଓ ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚିତ୍ତେ ଅମୃତା ଜାତଵେଦୋ ମହିମାନଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ ପ୍ର ଵୋଚନ୍ । ଯତ୍ସମ୍ପୃଚ୍ଛଂ ମାନୁଷୀର୍ଵିଶ ଆଯନ୍ତ୍ଵଂ ନୃଭିରଜଯସ୍ତ୍ଵାଵୃଧେଭିଃ
ଓ ଜାତବେଦ, ଅମର ଦେବତାମାନେ ତୁମର ମହିମା ବଢ଼ାଇ ଗାଇଛନ୍ତି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ। ତୁମେ ପଚାରିଲେ, ମାନବ ଜନମାନେ ଆସନ୍ତୁ, କାରଣ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛ।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରମବିଭରୁପସ୍ଥେ ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସପର୍ଯନ୍ । ଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଯ ସମିଧଂ ଯଵିଷ୍ଠୋତ ପୂର୍ଵାଁ ଅଵନୋର୍ଵ୍ରାଧତଶ୍ଚିତ୍
ଯେପରି ଜଣେ ବାପା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଘା ଉପରେ ରଖି ଦେଖେ, ସେପରି ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି। ସେ ତାଙ୍କର ହୋମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ଶଶ୍ଵଦଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ନୃଭିର୍ଜିଗାଯ ସୁତସୋମଵଦ୍ଭିଃ । ସମନଂ ଚିଦଦହଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୋଽଵ ଵ୍ରାଧନ୍ତମଭିନଦ୍ଵୃଧଶ୍ଚିତ୍
ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ପାଇଁ ସଦା ବିଜୟୀ ହୋଇ, ସୋମ ପିଇଥିବା ମଣିଷମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଛ। ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ଅପମାନକୁ ଦାହିଦେଉଛ, ଏବଂ ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିଦେଉଛ।
ଅଯମଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ସନକାତ୍ପ୍ରେଦ୍ଧୋ ନମସୋପଵାକ୍ଯଃ । ସ ନୋ ଅଜାମୀଁରୁତ ଵା ଵିଜାମୀନଭି ତିଷ୍ଠ ଶର୍ଧତୋ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃତ୍ର ନାଶକ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଜଳାଯାଉଛି। ଆମ ପିଲା ହେଉ କି ଅନ୍ୟଙ୍କର, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ଆମ ସହ ରୁହ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଇମାଂ ମେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧଂ ଜୁଷସ୍ଵେଳସ୍ପଦେ ପ୍ରତି ହର୍ଯା ଘୃତାଚୀମ୍ । ଵର୍ଷ୍ମନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସୁଦିନତ୍ଵେ ଅହ୍ନାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ସୁକ୍ରତୋ ଦେଵଯଜ୍ଯା
ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ହୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘିଅ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର। ପୃଥିବୀର ବିଶାଳତାରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରୁହ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି ଯେଉଁଠି।
ଆ ଦେଵାନାମଗ୍ରଯାଵେହ ଯାତୁ ନରାଶଂସୋ ଵିଶ୍ଵରୂପେଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଋତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ମିଯେଧୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵତମଃ ସୁଷୂଦତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ନରାଶଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଘୋଡ଼ା ସହ। ନ୍ୟାୟର ପଥରେ, ନମ୍ରତା ସହିତ, ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆହୁତି ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।
ଶଶ୍ଵତ୍ତମମୀଳତେ ଦୂତ୍ଯାଯ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଯାସୋ ଅଗ୍ନିମ୍ । ଵହିଷ୍ଠୈରଶ୍ଵୈଃ ସୁଵୃତା ରଥେନା ଦେଵାନ୍ଵକ୍ଷି ନି ଷଦେହ ହୋତା
ମଣିଷମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୂତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ ଯୁତ ରଥ ସହ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଏବଂ ହୋତା ଭାବେ ବସ।
ଵି ପ୍ରଥତାଂ ଦେଵଜୁଷ୍ଟଂ ତିରଶ୍ଚା ଦୀର୍ଘଂ ଦ୍ରାଘ୍ମା ସୁରଭି ଭୂତ୍ଵସ୍ମେ । ଅହେଳତା ମନସା ଦେଵ ବର୍ହିରିନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠାଁ ଉଶତୋ ଯକ୍ଷି ଦେଵାନ୍
ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେହି ଦେବବର୍କୁ ବିସ୍ତାର କର, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସୁଗନ୍ଧ ହେଉ। ଶାନ୍ତ ମନ ସହିତ, ଦେବତା, ପବିତ୍ର କୁଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଦିଵୋ ଵା ସାନୁ ସ୍ପୃଶତା ଵରୀଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵା ମାତ୍ରଯା ଵି ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍ । ଉଶତୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ମହିନା ମହଦ୍ଭିର୍ଦେଵଂ ରଥଂ ରଥଯୁର୍ଧାରଯଧ୍ଵମ୍
ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଛୁଅ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ମାପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦେବତାଙ୍କର ରଥ, ରଥଚାଳକଙ୍କର ବଡ଼ ଗଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵୀ ଦିଵୋ ଦୁହିତରା ସୁଶିଲ୍ପେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଆ ଵାଂ ଦେଵାସ ଉଶତୀ ଉଶନ୍ତ ଉରୌ ସୀଦନ୍ତୁ ସୁଭଗେ ଉପସ୍ଥେ
ଦିବ୍ୟ ଦିନୀ, ଦିନର ଝିଅ ଉଷା ଓ ରାତି, ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ଏକାଠି ହେଇ, ଶୁଭ ଆଘାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବସନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗ୍ରାଵା ବୃହଦଗ୍ନିଃ ସମିଦ୍ଧଃ ପ୍ରିଯା ଧାମାନ୍ଯଦିତେରୁପସ୍ଥେ । ପୁରୋହିତାଵୃତ୍ଵିଜା ଯଜ୍ଞେ ଅସ୍ମିନ୍ଵିଦୁଷ୍ଟରା ଦ୍ରଵିଣମା ଯଜେଥାମ୍
ଉଚ୍ଚ ଥିବା ପାଥର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଅଦିତିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଆଘାର। ପୁରୋହିତ ଓ ବିଧିଅନୁସାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଜାଣିଥିବା, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରିଦଂ ଵରୀଯ ଆ ସୀଦତ ଚକୃମା ଵଃ ସ୍ଯୋନମ୍ । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ସୁଧିତା ହଵୀଂଷୀଳା ଦେଵୀ ଘୃତପଦୀ ଜୁଷନ୍ତ
ତିନି ଦେବୀମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଆମେ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖଦ କରିଛୁ। ଘିଅ ଦେଇ, ଦେବୀମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଭଲ ତିଆରି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵ ତ୍ଵଷ୍ଟର୍ଯଦ୍ଧ ଚାରୁତ୍ଵମାନଡ୍ଯଦଙ୍ଗିରସାମଭଵଃ ସଚାଭୂଃ । ସ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ପ୍ର ଵିଦ୍ଵାଁ ଉଶନ୍ଯକ୍ଷି ଦ୍ରଵିଣୋଦଃ ସୁରତ୍ନଃ
ହେ ଦେବତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ରୂପର ଶୋଭା ଧାରଣ କଲ, ତେବେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହ ଏକାଠି ହେଲ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣି, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଉଦାର ହେଇ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଵନସ୍ପତେ ରଶନଯା ନିଯୂଯା ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଉପ ଵକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵଦାତି ଦେଵଃ କୃଣଵଦ୍ଧଵୀଂଷ୍ଯଵତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହଵଂ ମେ
ବନସ୍ପତି, ତୁମର ମେଖଳା ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ପଥ ଜାଣି। ଦେବତା ଆହୁତିକୁ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଆଗ୍ନେ ଵହ ଵରୁଣମିଷ୍ଟଯେ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସୀଦନ୍ତୁ ବର୍ହିର୍ଵିଶ୍ଵ ଆ ଯଜତ୍ରାଃ ସ୍ଵାହା ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହୁତି ପାଇଁ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବରୁ, ମରୁତମାନେକୁ ଆକାଶରୁ। ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ, ଅମର ଦେବତାମାନେ କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ପ୍ରଥମଂ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରଂ ଯତ୍ପ୍ରୈରତ ନାମଧେଯଂ ଦଧାନାଃ । ଯଦେଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଦରିପ୍ରମାସୀତ୍ପ୍ରେଣା ତଦେଷାଂ ନିହିତଂ ଗୁହାଵିଃ
ବୃହସ୍ପତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ନାମ ଦେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ସେହିଟିକୁ ପ୍ରେମରେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସକ୍ତୁମିଵ ତିତଉନା ପୁନନ୍ତୋ ଯତ୍ର ଧୀରା ମନସା ଵାଚମକ୍ରତ । ଅତ୍ରା ସଖାଯଃ ସଖ୍ଯାନି ଜାନତେ ଭଦ୍ରୈଷାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିହିତାଧି ଵାଚି
ଯେପରି ଚାଉଳକୁ ଚାନି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେଠି ଧୀର ଲୋକେ ମନରେ ବିଚାର କରି ଭାଷା ତିଆରି କଲେ। ଏଠି ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଜ୍ଞେନ ଵାଚଃ ପଦଵୀଯମାଯନ୍ତାମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ନୃଷିଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ତାମାଭୃତ୍ଯା ଵ୍ଯଦଧୁଃ ପୁରୁତ୍ରା ତାଂ ସପ୍ତ ରେଭା ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭାଷାର ପଥ ଅନୁସରିଲେ, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଖୋଜିଲେ। ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେ ବହୁଠାରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଏବଂ ସାତ ଗାୟକ ଏହି ଭାଷାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ ତ୍ଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ନ ଦଦର୍ଶ ଵାଚମୁତ ତ୍ଵଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ନ ଶୃଣୋତ୍ଯେନାମ୍ । ଉତୋ ତ୍ଵସ୍ମୈ ତନ୍ଵଂ ଵି ସସ୍ରେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ
କେହି କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେହି କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶୁଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଉଁଠି ଏହା ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଭଲ ଭାବେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଜଣେ ଗୃହଣୀ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଆସେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଉତ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯେ ସ୍ଥିରପୀତମାହୁର୍ନୈନଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପି ଵାଜିନେଷୁ । ଅଧେନ୍ଵା ଚରତି ମାଯଯୈଷ ଵାଚଂ ଶୁଶ୍ରୁଵାଁ ଅଫଲାମପୁଷ୍ପାମ୍
ତୁମେ ମିତ୍ରତାରେ ଦୃଢ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଗାଈ ମାୟାରେ ଘୁରୁଛି; କିନ୍ତୁ କେତେକେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ବିନା ବାଣୀକୁ ଶୁଣିଥାନ୍ତି।
ଯସ୍ତିତ୍ଯାଜ ସଚିଵିଦଂ ସଖାଯଂ ନ ତସ୍ଯ ଵାଚ୍ଯପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତି । ଯଦୀଂ ଶୃଣୋତ୍ଯଲକଂ ଶୃଣୋତି ନହି ପ୍ରଵେଦ ସୁକୃତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ସହଚର ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠାରେ ବାଣୀର କିଛି ଅଂଶ ମିଳେ ନାହିଁ। ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ଶୁଣେ; ସେ ନିଜେ ନିଜେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।