ସଂ ଗୋଭିରାଙ୍ଗିରସୋ ନକ୍ଷମାଣୋ ଭଗ ଇଵେଦର୍ଯମଣଂ ନିନାଯ । ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଦମ୍ପତୀ ଅନକ୍ତି ବୃହସ୍ପତେ ଵାଜଯାଶୂଁରିଵାଜୌ
ଗାଁମାନେ ସହିତ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଭାଗ ପରି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସଭାରେ, ଦମ୍ପତି ପରି, ମିତ୍ର ସମ୍ମିଳନ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ତୁମେ ତ୍ୱରିତ।
ସାଧ୍ଵର୍ଯା ଅତିଥିନୀରିଷିରା ସ୍ପାର୍ହାଃ ସୁଵର୍ଣା ଅନଵଦ୍ଯରୂପାଃ । ବୃହସ୍ପତିଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିତୂର୍ଯା ନିର୍ଗା ଊପେ ଯଵମିଵ ସ୍ଥିଵିଭ୍ଯଃ
ଯଜ୍ଞର ଗୃହଣୀମାନେ, ଅତିଥିମାନେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁନା ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ଯବକୁ ଚାଫରୁ ଛାଣିଦିଏ ।
ଆପ୍ରୁଷାଯନ୍ମଧୁନ ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମଵକ୍ଷିପନ୍ନର୍କ ଉଲ୍କାମିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ବୃହସ୍ପତିରୁଦ୍ଧରନ୍ନଶ୍ମନୋ ଗା ଭୂମ୍ଯା ଉଦ୍ନେଵ ଵି ତ୍ଵଚଂ ବିଭେଦ
ସେ ମଧୁର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭରି, ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ନିପତିତ କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଉଠାଇଲେ, ମାଟିର ଚମଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ପାଣି ଚମଡ଼ ଫାଟି ଯାଏ ।
ଅପ ଜ୍ଯୋତିଷା ତମୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦୁଦ୍ନଃ ଶୀପାଲମିଵ ଵାତ ଆଜତ୍ । ବୃହସ୍ପତିରନୁମୃଶ୍ଯା ଵଲସ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଵାତ ଆ ଚକ୍ର ଆ ଗାଃ
ସେ ଆଲୋକରେ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ଜଳଠାରୁ ଚରାଇକୁ ଦୂର କରେ । ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜିଖୋଜି ଭଲାକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ, ବାତାସ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଗାଁମାନେକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଯଦା ଵଲସ୍ଯ ପୀଯତୋ ଜସୁଂ ଭେଦ୍ବୃହସ୍ପତିରଗ୍ନିତପୋଭିରର୍କୈଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ନ ଜିହ୍ଵା ପରିଵିଷ୍ଟମାଦଦାଵିର୍ନିଧୀଁରକୃଣୋଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେବେ ବୃହସ୍ପତି ଅଗ୍ନିର ତାପ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଲୋଭୀ ଭଲାର ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେ ଘେରାଯାଇଥିବାକୁ ଜିଭ୍ୟା ଚାଟିବା ପରି ଧରିଲେ, ଓ ପ୍ରଭାତର ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ବୃହସ୍ପତିରମତ ହି ତ୍ଯଦାସାଂ ନାମ ସ୍ଵରୀଣାଂ ସଦନେ ଗୁହା ଯତ୍ । ଆଣ୍ଡେଵ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶକୁନସ୍ଯ ଗର୍ଭମୁଦୁସ୍ରିଯାଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ମନାଜତ୍
ବୃହସ୍ପତି ଏହି ସ୍ୱରଗାୟକମାନଙ୍କର ନାମ ଗୁପ୍ତ ଗୃହରେ କେବଳ ନିଜେ ଜାଣିଥିଲେ । ପକ୍ଷୀର ଡିଅଁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁଆଁ ବାହାରିବା ପରି, ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ପ୍ରଭାତମାନେକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ନାପିନଦ୍ଧଂ ମଧୁ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ମତ୍ସ୍ଯଂ ନ ଦୀନ ଉଦନି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ନିଷ୍ଟଜ୍ଜଭାର ଚମସଂ ନ ଵୃକ୍ଷାଦ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିରଵେଣା ଵିକୃତ୍ଯ
ସେମାନେ ମଧୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ ରହିଥିଲା, ଜଳରେ ଅସହାୟ ମାଛ ପରି । ବୃହସ୍ପତି ଗର୍ଜନା କରି, ଗଛରୁ ଚମସ ହଲାଇ ତଳେ ପଡ଼ାଇବା ପରି, ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ସୋଷାମଵିନ୍ଦତ୍ସ ସ୍ଵଃ ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ସୋ ଅର୍କେଣ ଵି ବବାଧେ ତମାଂସି । ବୃହସ୍ପତିର୍ଗୋଵପୁଷୋ ଵଲସ୍ଯ ନିର୍ମଜ୍ଜାନଂ ନ ପର୍ଵଣୋ ଜଭାର
ସେ ଆଲୋକକୁ ମିଳିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ମିଳିଲେ, ନିଜ ସ୍ତୁତିରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଭଲା ଗାଁର ଦେହରୁ ମଜ୍ଜାକୁ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଅଂଗରୁ ଗଠିଏ ଅଲଗା କରାଯାଏ ।
ହିମେଵ ପର୍ଣା ମୁଷିତା ଵନାନି ବୃହସ୍ପତିନାକୃପଯଦ୍ଵଲୋ ଗାଃ । ଅନାନୁକୃତ୍ଯମପୁନଶ୍ଚକାର ଯାତ୍ସୂର୍ଯାମାସା ମିଥ ଉଚ୍ଚରାତଃ
ଯେପରି ହିମରେ ଗଛର ପତ୍ର ଝଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ବୃହସ୍ପତି ଦୟାନହିଁ ଭଲାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଛିଣିନେଲେ । ସେ ଯାହା ପୁନି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ତାହା କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତ ଏକାଏକି ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅଭି ଶ୍ଯାଵଂ ନ କୃଶନେଭିରଶ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭିଃ ପିତରୋ ଦ୍ଯାମପିଂଶନ୍ । ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତମୋ ଅଦଧୁର୍ଜ୍ଯୋତିରହନ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ
ପିତାମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ତାରାରେ ଶୋଭିତ କରନ୍ତି, କଳା ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ପରି, ସେମାନେ ରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଦିନରେ ଆଲୋକ ରଖିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଁମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ଇଦମକର୍ମ ନମୋ ଅଭ୍ରିଯାଯ ଯଃ ପୂର୍ଵୀରନ୍ଵାନୋନଵୀତି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହି ଗୋଭିଃ ସୋ ଅଶ୍ଵୈଃ ସ ଵୀରେଭିଃ ସ ନୃଭିର୍ନୋ ଵଯୋ ଧାତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ପୁରୁଣାମାନେଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି ନୂଆ ଭାବେ ଚାଲନ୍ତି । ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର, ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ ।
ଭଦ୍ରା ଅଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ସଂଦୃଶୋ ଵାମୀ ପ୍ରଣୀତିଃ ସୁରଣା ଉପେତଯଃ । ଯଦୀଂ ସୁମିତ୍ରା ଵିଶୋ ଅଗ୍ର ଇନ୍ଧତେ ଘୃତେନାହୁତୋ ଜରତେ ଦଵିଦ୍ଯୁତତ୍
ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଶୁଭ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଭଲ ଫଳଦାୟକ । ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ବଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ସେ ଅବିରତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି ।
ଘୃତମଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ଧନଂ ଘୃତମନ୍ନଂ ଘୃତମ୍ଵସ୍ଯ ମେଦନମ୍ । ଘୃତେନାହୁତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ପପ୍ରଥେ ସୂର୍ଯ ଇଵ ରୋଚତେ ସର୍ପିରାସୁତିଃ
ଘୃତ ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ । ଘୃତରେ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୃତଧାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ ।
ଯତ୍ତେ ମନୁର୍ଯଦନୀକଂ ସୁମିତ୍ରଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ତଦିଦଂ ନଵୀଯଃ । ସ ରେଵଚ୍ଛୋଚ ସ ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସ ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସ ଇହ ଶ୍ରଵୋ ଧାଃ
ମନୁ, ଅନୀକ, ସୁମିତ୍ର ଯେଉଁ ଆହୁତି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ନୂଆ ଭାବେ ହେଉ । ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅ, ଆମର ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ପୂର୍ଵମୀଳିତୋ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ସ ଇଦଂ ଜୁଷସ୍ଵ । ସ ନ ସ୍ତିପା ଉତ ଭଵା ତନୂପା ଦାତ୍ରଂ ରକ୍ଷସ୍ଵ ଯଦିଦଂ ତେ ଅସ୍ମେ
ପୂର୍ବେ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦେଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆହୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର । ଆମର ରକ୍ଷକ ଓ ଶରୀରର ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅ, ତୁମର ଦାନକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କର ।
ଭଵା ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵୋତ ଗୋପା ମା ତ୍ଵା ତାରୀଦଭିମାତିର୍ଜନାନାମ୍ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ ସୁମିତ୍ରଃ ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ନାମ
ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ମହିମାଶାଳୀ ଓ ରକ୍ଷକ ହୁଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ସୁମିତ୍ର, ଶୂର ବୀର ପରି ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଅ, ମୁଁ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି ।
ସମଜ୍ର୍ଯା ପର୍ଵତ୍ଯା ଵସୂନି ଦାସା ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯାର୍ଯା ଜିଗେଥ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନୋ ଜନାନାଂ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପୃତନାଯୂଁରଭି ଷ୍ଯାଃ
ମହା ପାହାଡ଼ ସହିତ ତୁମେ ଧନ ଜିତିଛ, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ । ଅଗ୍ନି, ଶୂର ବୀର ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଛ ।
ଦୀର୍ଘତନ୍ତୁର୍ବୃହଦୁକ୍ଷାଯମଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରସ୍ତରୀଃ ଶତନୀଥ ଋଭ୍ଵା । ଦ୍ଯୁମାନ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ସୁ ନୃଭିର୍ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁମିତ୍ରେଷୁ ଦୀଦଯୋ ଦେଵଯତ୍ସୁ
ଦୀର୍ଘ ସୂତା, ବହୁ ଧନର ଅଗ୍ନି, ହଜାର ଶକ୍ତି, ଶତ ନେତା, ଦକ୍ଷ । ଦୀପ୍ତିମାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା, ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ତ୍ଵେ ଧେନୁଃ ସୁଦୁଘା ଜାତଵେଦୋଽସଶ୍ଚତେଵ ସମନା ସବର୍ଧୁକ୍ । ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ଦକ୍ଷିଣାଵଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ସୁମିତ୍ରେଭିରିଧ୍ଯସେ ଦେଵଯଦ୍ଭିଃ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ଗାଁରେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଉଛ, ଏକତା ଥିବା, ଗାଁ ଛୁଆଁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ପରି । ଅଗ୍ନି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଓ ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚିତ୍ତେ ଅମୃତା ଜାତଵେଦୋ ମହିମାନଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ ପ୍ର ଵୋଚନ୍ । ଯତ୍ସମ୍ପୃଚ୍ଛଂ ମାନୁଷୀର୍ଵିଶ ଆଯନ୍ତ୍ଵଂ ନୃଭିରଜଯସ୍ତ୍ଵାଵୃଧେଭିଃ
ଓ ଜାତବେଦ, ଅମର ଦେବତାମାନେ ତୁମର ମହିମା ବଢ଼ାଇ ଗାଇଛନ୍ତି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ। ତୁମେ ପଚାରିଲେ, ମାନବ ଜନମାନେ ଆସନ୍ତୁ, କାରଣ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛ।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରମବିଭରୁପସ୍ଥେ ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସପର୍ଯନ୍ । ଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଯ ସମିଧଂ ଯଵିଷ୍ଠୋତ ପୂର୍ଵାଁ ଅଵନୋର୍ଵ୍ରାଧତଶ୍ଚିତ୍
ଯେପରି ଜଣେ ବାପା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଘା ଉପରେ ରଖି ଦେଖେ, ସେପରି ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି। ସେ ତାଙ୍କର ହୋମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ଶଶ୍ଵଦଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ନୃଭିର୍ଜିଗାଯ ସୁତସୋମଵଦ୍ଭିଃ । ସମନଂ ଚିଦଦହଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୋଽଵ ଵ୍ରାଧନ୍ତମଭିନଦ୍ଵୃଧଶ୍ଚିତ୍
ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ପାଇଁ ସଦା ବିଜୟୀ ହୋଇ, ସୋମ ପିଇଥିବା ମଣିଷମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଛ। ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ଅପମାନକୁ ଦାହିଦେଉଛ, ଏବଂ ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିଦେଉଛ।
ଅଯମଗ୍ନିର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ସନକାତ୍ପ୍ରେଦ୍ଧୋ ନମସୋପଵାକ୍ଯଃ । ସ ନୋ ଅଜାମୀଁରୁତ ଵା ଵିଜାମୀନଭି ତିଷ୍ଠ ଶର୍ଧତୋ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃତ୍ର ନାଶକ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଜଳାଯାଉଛି। ଆମ ପିଲା ହେଉ କି ଅନ୍ୟଙ୍କର, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ଆମ ସହ ରୁହ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଇମାଂ ମେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧଂ ଜୁଷସ୍ଵେଳସ୍ପଦେ ପ୍ରତି ହର୍ଯା ଘୃତାଚୀମ୍ । ଵର୍ଷ୍ମନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସୁଦିନତ୍ଵେ ଅହ୍ନାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ସୁକ୍ରତୋ ଦେଵଯଜ୍ଯା
ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ହୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘିଅ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର। ପୃଥିବୀର ବିଶାଳତାରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରୁହ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି ଯେଉଁଠି।
ଆ ଦେଵାନାମଗ୍ରଯାଵେହ ଯାତୁ ନରାଶଂସୋ ଵିଶ୍ଵରୂପେଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଋତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ମିଯେଧୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵତମଃ ସୁଷୂଦତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ନରାଶଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଘୋଡ଼ା ସହ। ନ୍ୟାୟର ପଥରେ, ନମ୍ରତା ସହିତ, ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆହୁତି ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।
ଶଶ୍ଵତ୍ତମମୀଳତେ ଦୂତ୍ଯାଯ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ମନୁଷ୍ଯାସୋ ଅଗ୍ନିମ୍ । ଵହିଷ୍ଠୈରଶ୍ଵୈଃ ସୁଵୃତା ରଥେନା ଦେଵାନ୍ଵକ୍ଷି ନି ଷଦେହ ହୋତା
ମଣିଷମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୂତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ ଯୁତ ରଥ ସହ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଏବଂ ହୋତା ଭାବେ ବସ।
ଵି ପ୍ରଥତାଂ ଦେଵଜୁଷ୍ଟଂ ତିରଶ୍ଚା ଦୀର୍ଘଂ ଦ୍ରାଘ୍ମା ସୁରଭି ଭୂତ୍ଵସ୍ମେ । ଅହେଳତା ମନସା ଦେଵ ବର୍ହିରିନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠାଁ ଉଶତୋ ଯକ୍ଷି ଦେଵାନ୍
ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେହି ଦେବବର୍କୁ ବିସ୍ତାର କର, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସୁଗନ୍ଧ ହେଉ। ଶାନ୍ତ ମନ ସହିତ, ଦେବତା, ପବିତ୍ର କୁଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଦିଵୋ ଵା ସାନୁ ସ୍ପୃଶତା ଵରୀଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵା ମାତ୍ରଯା ଵି ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍ । ଉଶତୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ମହିନା ମହଦ୍ଭିର୍ଦେଵଂ ରଥଂ ରଥଯୁର୍ଧାରଯଧ୍ଵମ୍
ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଛୁଅ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ମାପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦେବତାଙ୍କର ରଥ, ରଥଚାଳକଙ୍କର ବଡ଼ ଗଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵୀ ଦିଵୋ ଦୁହିତରା ସୁଶିଲ୍ପେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଆ ଵାଂ ଦେଵାସ ଉଶତୀ ଉଶନ୍ତ ଉରୌ ସୀଦନ୍ତୁ ସୁଭଗେ ଉପସ୍ଥେ
ଦିବ୍ୟ ଦିନୀ, ଦିନର ଝିଅ ଉଷା ଓ ରାତି, ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ଏକାଠି ହେଇ, ଶୁଭ ଆଘାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବସନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗ୍ରାଵା ବୃହଦଗ୍ନିଃ ସମିଦ୍ଧଃ ପ୍ରିଯା ଧାମାନ୍ଯଦିତେରୁପସ୍ଥେ । ପୁରୋହିତାଵୃତ୍ଵିଜା ଯଜ୍ଞେ ଅସ୍ମିନ୍ଵିଦୁଷ୍ଟରା ଦ୍ରଵିଣମା ଯଜେଥାମ୍
ଉଚ୍ଚ ଥିବା ପାଥର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଅଦିତିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଆଘାର। ପୁରୋହିତ ଓ ବିଧିଅନୁସାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଜାଣିଥିବା, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।