ଅଵୋ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପର ଏକଯା ଗା ଗୁହା ତିଷ୍ଠନ୍ତୀରନୃତସ୍ଯ ସେତୌ । ବୃହସ୍ପତିସ୍ତମସି ଜ୍ଯୋତିରିଚ୍ଛନ୍ନୁଦୁସ୍ରା ଆକର୍ଵି ହି ତିସ୍ର ଆଵଃ
ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା, ଗୋଟିଏ ଦୂରେ ରହିଗଲା; ଗାଁମାନେ ଅସତ୍ୟର ବାରଣୀ ପଛରେ ଲୁଚିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଖୋଜି, ତିନିଟି ଉଷାକୁ ଆଣିଦେଲେ, ସେ ଏହାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଵିଭିଦ୍ଯା ପୁରଂ ଶଯଥେମପାଚୀଂ ନିସ୍ତ୍ରୀଣି ସାକମୁଦଧେରକୃନ୍ତତ୍ । ବୃହସ୍ପତିରୁଷସଂ ସୂର୍ଯଂ ଗାମର୍କଂ ଵିଵେଦ ସ୍ତନଯନ୍ନିଵ ଦ୍ଯୌଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ଗଢ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ସମୁଦ୍ରରୁ ତିନିଟିକୁ ଏକାସାଥି ଚିରିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଆକାଶ ପରି ଗଞ୍ଜି, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ ଓ ଆଲୋକକୁ ଖୋଜିପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଲଂ ରକ୍ଷିତାରଂ ଦୁଘାନାଂ କରେଣେଵ ଵି ଚକର୍ତା ରଵେଣ । ସ୍ଵେଦାଞ୍ଜିଭିରାଶିରମିଚ୍ଛମାନୋଽରୋଦଯତ୍ପଣିମା ଗା ଅମୁଷ୍ଣାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଁମାନେର ରକ୍ଷକ ବଳାକୁ ହାତରେ ପକାଇ ତାଙ୍କର ଗଞ୍ଜରେ ମାରିଦେଲେ। ଘିଅ ଲଗା ଧନ ପାଇଁ, ସେ ପଣିମାନେକୁ କାନ୍ଦାଇ, ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଈଂ ସତ୍ଯେଭିଃ ସଖିଭିଃ ଶୁଚଦ୍ଭିର୍ଗୋଧାଯସଂ ଵି ଧନସୈରଦର୍ଦଃ । ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ଵୃଷଭିର୍ଵରାହୈର୍ଘର୍ମସ୍ଵେଦେଭିର୍ଦ୍ରଵିଣଂ ଵ୍ଯାନଟ୍
ସତ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଲୋହା ଦୁର୍ଗକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ପ୍ରବଳ ବୃଷଭ ଓ ବିଶିଷ୍ଟମାନେ ସହିତ, ଘରମର ତାପରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ।
ତେ ସତ୍ଯେନ ମନସା ଗୋପତିଂ ଗା ଇଯାନାସ ଇଷଣଯନ୍ତ ଧୀଭିଃ । ବୃହସ୍ପତିର୍ମିଥୋଅଵଦ୍ଯପେଭିରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜତ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିଃ
ସତ୍ୟ ମନରେ ରଖି, ସେମାନେ ଗାଁମାନେର ମାଲିକଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପରସ୍ପର ପ୍ରଶଂସାରେ, ନିଜ ଯୋକରେ ଉଷାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ମତିଭିଃ ଶିଵାଭିଃ ସିଂହମିଵ ନାନଦତଂ ସଧସ୍ଥେ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଶୂରସାତୌ ଭରେଭରେ ଅନୁ ମଦେମ ଜିଷ୍ଣୁମ୍
ଶୁଭ ଭାବନାରେ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ସଭାରେ ସିଂହ ପରି ଗଞ୍ଜି, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରବଳ ଓ ବିଜୟୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା।
ଯଦା ଵାଜମସନଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପମା ଦ୍ଯାମରୁକ୍ଷଦୁତ୍ତରାଣି ସଦ୍ମ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ନାନା ସନ୍ତୋ ବିଭ୍ରତୋ ଜ୍ଯୋତିରାସା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରର ଫଳ ପାଇଲେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଉପର ଲୋକକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରବଳଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ସେମାନେ ଆଲୋକକୁ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବେ ଧାରଣ କଲେ।
ସତ୍ଯାମାଶିଷଂ କୃଣୁତା ଵଯୋଧୈ କୀରିଂ ଚିଦ୍ଧ୍ଯଵଥ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । ପଶ୍ଚା ମୃଧୋ ଅପ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାସ୍ତଦ୍ରୋଦସୀ ଶୃଣୁତଂ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେ
ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଗାୟକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ଦାନରେ ସାହାଯ୍ୟ କର। ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ପଛେ ରୁହୁ। ଦିନ ଓ ମାଟି, ଆମର ସମସ୍ତ ଆଶା ଶୁଣ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵି ମୂର୍ଧାନମଭିନଦର୍ବୁଦସ୍ଯ । ଅହନ୍ନହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ, ବଡ଼ ନାଗର ମୁଣ୍ଡି ଉପରେ ଗଞ୍ଜିଲେ। ସେ ଅହିକୁ ମାରି, ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦିନ ଓ ମାଟି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଉଦପ୍ରୁତୋ ନ ଵଯୋ ରକ୍ଷମାଣା ଵାଵଦତୋ ଅଭ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଘୋଷାଃ । ଗିରିଭ୍ରଜୋ ନୋର୍ମଯୋ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତିମଭ୍ଯର୍କା ଅନାଵନ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଉଡ଼ି, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ଦୁର୍ବଳଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପରି ଶୁଣାଯାଏ। ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଗଞ୍ଜୁଥିବା, ଆନନ୍ଦିତ, ଅର୍କମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ସଂ ଗୋଭିରାଙ୍ଗିରସୋ ନକ୍ଷମାଣୋ ଭଗ ଇଵେଦର୍ଯମଣଂ ନିନାଯ । ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଦମ୍ପତୀ ଅନକ୍ତି ବୃହସ୍ପତେ ଵାଜଯାଶୂଁରିଵାଜୌ
ଗାଁମାନେ ସହିତ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଭାଗ ପରି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସଭାରେ, ଦମ୍ପତି ପରି, ମିତ୍ର ସମ୍ମିଳନ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ତୁମେ ତ୍ୱରିତ।
ସାଧ୍ଵର୍ଯା ଅତିଥିନୀରିଷିରା ସ୍ପାର୍ହାଃ ସୁଵର୍ଣା ଅନଵଦ୍ଯରୂପାଃ । ବୃହସ୍ପତିଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିତୂର୍ଯା ନିର୍ଗା ଊପେ ଯଵମିଵ ସ୍ଥିଵିଭ୍ଯଃ
ଯଜ୍ଞର ଗୃହଣୀମାନେ, ଅତିଥିମାନେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁନା ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ଯବକୁ ଚାଫରୁ ଛାଣିଦିଏ ।
ଆପ୍ରୁଷାଯନ୍ମଧୁନ ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମଵକ୍ଷିପନ୍ନର୍କ ଉଲ୍କାମିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ବୃହସ୍ପତିରୁଦ୍ଧରନ୍ନଶ୍ମନୋ ଗା ଭୂମ୍ଯା ଉଦ୍ନେଵ ଵି ତ୍ଵଚଂ ବିଭେଦ
ସେ ମଧୁର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭରି, ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ନିପତିତ କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଉଠାଇଲେ, ମାଟିର ଚମଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ପାଣି ଚମଡ଼ ଫାଟି ଯାଏ ।
ଅପ ଜ୍ଯୋତିଷା ତମୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦୁଦ୍ନଃ ଶୀପାଲମିଵ ଵାତ ଆଜତ୍ । ବୃହସ୍ପତିରନୁମୃଶ୍ଯା ଵଲସ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଵାତ ଆ ଚକ୍ର ଆ ଗାଃ
ସେ ଆଲୋକରେ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ଜଳଠାରୁ ଚରାଇକୁ ଦୂର କରେ । ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜିଖୋଜି ଭଲାକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ, ବାତାସ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଗାଁମାନେକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଯଦା ଵଲସ୍ଯ ପୀଯତୋ ଜସୁଂ ଭେଦ୍ବୃହସ୍ପତିରଗ୍ନିତପୋଭିରର୍କୈଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ନ ଜିହ୍ଵା ପରିଵିଷ୍ଟମାଦଦାଵିର୍ନିଧୀଁରକୃଣୋଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେବେ ବୃହସ୍ପତି ଅଗ୍ନିର ତାପ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଲୋଭୀ ଭଲାର ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେ ଘେରାଯାଇଥିବାକୁ ଜିଭ୍ୟା ଚାଟିବା ପରି ଧରିଲେ, ଓ ପ୍ରଭାତର ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ବୃହସ୍ପତିରମତ ହି ତ୍ଯଦାସାଂ ନାମ ସ୍ଵରୀଣାଂ ସଦନେ ଗୁହା ଯତ୍ । ଆଣ୍ଡେଵ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶକୁନସ୍ଯ ଗର୍ଭମୁଦୁସ୍ରିଯାଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ମନାଜତ୍
ବୃହସ୍ପତି ଏହି ସ୍ୱରଗାୟକମାନଙ୍କର ନାମ ଗୁପ୍ତ ଗୃହରେ କେବଳ ନିଜେ ଜାଣିଥିଲେ । ପକ୍ଷୀର ଡିଅଁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁଆଁ ବାହାରିବା ପରି, ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ପ୍ରଭାତମାନେକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ନାପିନଦ୍ଧଂ ମଧୁ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ମତ୍ସ୍ଯଂ ନ ଦୀନ ଉଦନି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ନିଷ୍ଟଜ୍ଜଭାର ଚମସଂ ନ ଵୃକ୍ଷାଦ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିରଵେଣା ଵିକୃତ୍ଯ
ସେମାନେ ମଧୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ ରହିଥିଲା, ଜଳରେ ଅସହାୟ ମାଛ ପରି । ବୃହସ୍ପତି ଗର୍ଜନା କରି, ଗଛରୁ ଚମସ ହଲାଇ ତଳେ ପଡ଼ାଇବା ପରି, ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ସୋଷାମଵିନ୍ଦତ୍ସ ସ୍ଵଃ ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ସୋ ଅର୍କେଣ ଵି ବବାଧେ ତମାଂସି । ବୃହସ୍ପତିର୍ଗୋଵପୁଷୋ ଵଲସ୍ଯ ନିର୍ମଜ୍ଜାନଂ ନ ପର୍ଵଣୋ ଜଭାର
ସେ ଆଲୋକକୁ ମିଳିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ମିଳିଲେ, ନିଜ ସ୍ତୁତିରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଭଲା ଗାଁର ଦେହରୁ ମଜ୍ଜାକୁ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଅଂଗରୁ ଗଠିଏ ଅଲଗା କରାଯାଏ ।
ହିମେଵ ପର୍ଣା ମୁଷିତା ଵନାନି ବୃହସ୍ପତିନାକୃପଯଦ୍ଵଲୋ ଗାଃ । ଅନାନୁକୃତ୍ଯମପୁନଶ୍ଚକାର ଯାତ୍ସୂର୍ଯାମାସା ମିଥ ଉଚ୍ଚରାତଃ
ଯେପରି ହିମରେ ଗଛର ପତ୍ର ଝଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ବୃହସ୍ପତି ଦୟାନହିଁ ଭଲାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଛିଣିନେଲେ । ସେ ଯାହା ପୁନି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ତାହା କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତ ଏକାଏକି ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅଭି ଶ୍ଯାଵଂ ନ କୃଶନେଭିରଶ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭିଃ ପିତରୋ ଦ୍ଯାମପିଂଶନ୍ । ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତମୋ ଅଦଧୁର୍ଜ୍ଯୋତିରହନ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ
ପିତାମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ତାରାରେ ଶୋଭିତ କରନ୍ତି, କଳା ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ପରି, ସେମାନେ ରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଦିନରେ ଆଲୋକ ରଖିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଁମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ଇଦମକର୍ମ ନମୋ ଅଭ୍ରିଯାଯ ଯଃ ପୂର୍ଵୀରନ୍ଵାନୋନଵୀତି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହି ଗୋଭିଃ ସୋ ଅଶ୍ଵୈଃ ସ ଵୀରେଭିଃ ସ ନୃଭିର୍ନୋ ଵଯୋ ଧାତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ପୁରୁଣାମାନେଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି ନୂଆ ଭାବେ ଚାଲନ୍ତି । ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର, ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ ।
ଭଦ୍ରା ଅଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ସଂଦୃଶୋ ଵାମୀ ପ୍ରଣୀତିଃ ସୁରଣା ଉପେତଯଃ । ଯଦୀଂ ସୁମିତ୍ରା ଵିଶୋ ଅଗ୍ର ଇନ୍ଧତେ ଘୃତେନାହୁତୋ ଜରତେ ଦଵିଦ୍ଯୁତତ୍
ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଶୁଭ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଭଲ ଫଳଦାୟକ । ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ବଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ସେ ଅବିରତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି ।
ଘୃତମଗ୍ନେର୍ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ଧନଂ ଘୃତମନ୍ନଂ ଘୃତମ୍ଵସ୍ଯ ମେଦନମ୍ । ଘୃତେନାହୁତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ପପ୍ରଥେ ସୂର୍ଯ ଇଵ ରୋଚତେ ସର୍ପିରାସୁତିଃ
ଘୃତ ଅଗ୍ନି ଓ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ, ଘୃତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ । ଘୃତରେ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୃତଧାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ ।
ଯତ୍ତେ ମନୁର୍ଯଦନୀକଂ ସୁମିତ୍ରଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ତଦିଦଂ ନଵୀଯଃ । ସ ରେଵଚ୍ଛୋଚ ସ ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସ ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସ ଇହ ଶ୍ରଵୋ ଧାଃ
ମନୁ, ଅନୀକ, ସୁମିତ୍ର ଯେଉଁ ଆହୁତି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ନୂଆ ଭାବେ ହେଉ । ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅ, ଆମର ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ପୂର୍ଵମୀଳିତୋ ଵଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵଃ ସମୀଧେ ଅଗ୍ନେ ସ ଇଦଂ ଜୁଷସ୍ଵ । ସ ନ ସ୍ତିପା ଉତ ଭଵା ତନୂପା ଦାତ୍ରଂ ରକ୍ଷସ୍ଵ ଯଦିଦଂ ତେ ଅସ୍ମେ
ପୂର୍ବେ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦେଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆହୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର । ଆମର ରକ୍ଷକ ଓ ଶରୀରର ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅ, ତୁମର ଦାନକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କର ।
ଭଵା ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵୋତ ଗୋପା ମା ତ୍ଵା ତାରୀଦଭିମାତିର୍ଜନାନାମ୍ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ ସୁମିତ୍ରଃ ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ନାମ
ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ମହିମାଶାଳୀ ଓ ରକ୍ଷକ ହୁଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ସୁମିତ୍ର, ଶୂର ବୀର ପରି ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଅ, ମୁଁ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି ।
ସମଜ୍ର୍ଯା ପର୍ଵତ୍ଯା ଵସୂନି ଦାସା ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯାର୍ଯା ଜିଗେଥ । ଶୂର ଇଵ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚ୍ଯଵନୋ ଜନାନାଂ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପୃତନାଯୂଁରଭି ଷ୍ଯାଃ
ମହା ପାହାଡ଼ ସହିତ ତୁମେ ଧନ ଜିତିଛ, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ । ଅଗ୍ନି, ଶୂର ବୀର ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଛ ।
ଦୀର୍ଘତନ୍ତୁର୍ବୃହଦୁକ୍ଷାଯମଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରସ୍ତରୀଃ ଶତନୀଥ ଋଭ୍ଵା । ଦ୍ଯୁମାନ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ସୁ ନୃଭିର୍ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁମିତ୍ରେଷୁ ଦୀଦଯୋ ଦେଵଯତ୍ସୁ
ଦୀର୍ଘ ସୂତା, ବହୁ ଧନର ଅଗ୍ନି, ହଜାର ଶକ୍ତି, ଶତ ନେତା, ଦକ୍ଷ । ଦୀପ୍ତିମାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା, ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ତ୍ଵେ ଧେନୁଃ ସୁଦୁଘା ଜାତଵେଦୋଽସଶ୍ଚତେଵ ସମନା ସବର୍ଧୁକ୍ । ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ଦକ୍ଷିଣାଵଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ସୁମିତ୍ରେଭିରିଧ୍ଯସେ ଦେଵଯଦ୍ଭିଃ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ଗାଁରେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଉଛ, ଏକତା ଥିବା, ଗାଁ ଛୁଆଁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ପରି । ଅଗ୍ନି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଓ ସୁମିତ୍ର ଓ ଦେବପୂଜକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚିତ୍ତେ ଅମୃତା ଜାତଵେଦୋ ମହିମାନଂ ଵାଧ୍ର୍ଯଶ୍ଵ ପ୍ର ଵୋଚନ୍ । ଯତ୍ସମ୍ପୃଚ୍ଛଂ ମାନୁଷୀର୍ଵିଶ ଆଯନ୍ତ୍ଵଂ ନୃଭିରଜଯସ୍ତ୍ଵାଵୃଧେଭିଃ
ଓ ଜାତବେଦ, ଅମର ଦେବତାମାନେ ତୁମର ମହିମା ବଢ଼ାଇ ଗାଇଛନ୍ତି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ। ତୁମେ ପଚାରିଲେ, ମାନବ ଜନମାନେ ଆସନ୍ତୁ, କାରଣ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛ।