ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନଯନ୍ନଭି ଵ୍ରତାପ ଓଷଧୀର୍ଵନିନାନି ଯଜ୍ଞିଯା । ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସ୍ଵରା ପପ୍ରୁରୂତଯେ ଵଶଂ ଦେଵାସସ୍ତନ୍ଵୀ ନି ମାମୃଜୁଃ
ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ନୀତି ଅନୁସାରେ ପାଣି, ଔଷଧି ଓ ବନସ୍ପତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଦେହର ଆକୃତି ଗଢ଼ିଥିଲେ।
ଧର୍ତାରୋ ଦିଵ ଋଭଵଃ ସୁହସ୍ତା ଵାତାପର୍ଜନ୍ଯା ମହିଷସ୍ଯ ତନ୍ଯତୋଃ । ଆପ ଓଷଧୀଃ ପ୍ର ତିରନ୍ତୁ ନୋ ଗିରୋ ଭଗୋ ରାତିର୍ଵାଜିନୋ ଯନ୍ତୁ ମେ ହଵମ୍
ଆକାଶର ଧାରକ, ଭଲ ହାତ ଥିବା ଋଭୁମାନେ, ପବନ, ପର୍ଜନ୍ୟ, ତଡ଼ିତ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ପାଣି ଓ ଔଷଧି ଆମର ଗୀତକୁ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମୋ ଡାକକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ସମୁଦ୍ରଃ ସିନ୍ଧୂ ରଜୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମଜ ଏକପାତ୍ତନଯିତ୍ନୁରର୍ଣଵଃ । ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯଃ ଶୃଣଵଦ୍ଵଚାଂସି ମେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ ଉତ ସୂରଯୋ ମମ
ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ମଣ୍ଡଳ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ, ଏକପାଦ ସନ୍ତାନ, ତଡ଼ିତ୍, ବଡ଼ ଜଳସ୍ରୋତ; ଅହି ବୁଧ୍ନ୍ୟ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଉତ୍ତମମାନେ ମଧ୍ୟ।
ସ୍ଯାମ ଵୋ ମନଵୋ ଦେଵଵୀତଯେ ପ୍ରାଞ୍ଚଂ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ର ଣଯତ ସାଧୁଯା । ଆଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ସୁଦାନଵ ଇମା ବ୍ରହ୍ମ ଶସ୍ଯମାନାନି ଜିନ୍ଵତ
ମନୁଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ, ଆମେ ତୁମ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ହେଉ। ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ସଠିକ୍ ପଥରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁମାନେ — ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେ — ଏହି ପାଠ ଗୀତମାନେକୁ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ପୁରୋହିତ ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେମି ସାଧୁଯା । କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପତିଂ ପ୍ରତିଵେଶମୀମହେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଦେଵାଁ ଅମୃତାଁ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛତଃ
ଦେବତା ହୋତାମାନେ, ପ୍ରଥମ ପୁରୋହିତମାନେ, ମୁଁ ଭଲ ଭାବନାରେ ସତ୍ୟର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଛି। ଆମେ ଛେତ୍ରର ମାଲିକ, ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ ଆମ ଆଶା କରୁଛୁ। ସମସ୍ତ ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ନିଜ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଵସିଷ୍ଠାସଃ ପିତୃଵଦ୍ଵାଚମକ୍ରତ ଦେଵାଁ ଈଳାନା ଋଷିଵତ୍ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ପ୍ରୀତା ଇଵ ଜ୍ଞାତଯଃ କାମମେତ୍ଯାସ୍ମେ ଦେଵାସୋଽଵ ଧୂନୁତା ଵସୁ
ବସିଷ୍ଠମାନେ, ପିତୃମାନେ ପରି, ମଧୁର କଥା ରଚନା କରିଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ, ପୂଜାର ଆଶାରେ, ଋଷିମାନେ ପରି, ଭଲର ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ପରି ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯେପରି ଖୁସି ହୋଇ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏମିତି ଦେବତାମାନେ, ଆମଠାରୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଦେଵାନ୍ଵସିଷ୍ଠୋ ଅମୃତାନ୍ଵଵନ୍ଦେ ଯେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଭି ପ୍ରତସ୍ଥୁଃ । ତେ ନୋ ରାସନ୍ତାମୁରୁଗାଯମଦ୍ଯ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ବସିଷ୍ଠ ଅମୃତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାରିତ। ସେମାନେ ଆଜି ଆମକୁ ବିଶାଳ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଇମାଂ ଧିଯଂ ସପ୍ତଶୀର୍ଷ୍ଣୀଂ ପିତା ନ ଋତପ୍ରଜାତାଂ ବୃହତୀମଵିନ୍ଦତ୍ । ତୁରୀଯଂ ସ୍ଵିଜ୍ଜନଯଦ୍ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯୋଽଯାସ୍ଯ ଉକ୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶଂସନ୍
ପିତା ଏହି ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ, ସାତ ମୁଣ୍ଡିଆ, ସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେ ଚତୁର୍ଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଋତଂ ଶଂସନ୍ତ ଋଜୁ ଦୀଧ୍ଯାନା ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଵୀରାଃ । ଵିପ୍ରଂ ପଦମଙ୍ଗିରସୋ ଦଧାନା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ମନନ୍ତ
ସତ୍ୟ କହି, ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅସୁରଙ୍କ ଶୂରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ପଥକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଥମ ଆସନକୁ ମନରେ ରଖନ୍ତି।
ହଂସୈରିଵ ସଖିଭିର୍ଵାଵଦଦ୍ଭିରଶ୍ମନ୍ମଯାନି ନହନା ଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ । ବୃହସ୍ପତିରଭିକନିକ୍ରଦଦ୍ଗା ଉତ ପ୍ରାସ୍ତୌଦୁଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଗାଯତ୍
ହଂସମାନେ ପରି ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଆଲାପ କରୁଥିବା, ପାଥର ଦେଉଳକୁ ଭାଙ୍ଗି, ବୃହସ୍ପତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜିଲେ; ସେ ଗୀତ ଚାଲିଦେଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଉପରକୁ ଗାଇଲେ।
ଅଵୋ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପର ଏକଯା ଗା ଗୁହା ତିଷ୍ଠନ୍ତୀରନୃତସ୍ଯ ସେତୌ । ବୃହସ୍ପତିସ୍ତମସି ଜ୍ଯୋତିରିଚ୍ଛନ୍ନୁଦୁସ୍ରା ଆକର୍ଵି ହି ତିସ୍ର ଆଵଃ
ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା, ଗୋଟିଏ ଦୂରେ ରହିଗଲା; ଗାଁମାନେ ଅସତ୍ୟର ବାରଣୀ ପଛରେ ଲୁଚିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଖୋଜି, ତିନିଟି ଉଷାକୁ ଆଣିଦେଲେ, ସେ ଏହାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଵିଭିଦ୍ଯା ପୁରଂ ଶଯଥେମପାଚୀଂ ନିସ୍ତ୍ରୀଣି ସାକମୁଦଧେରକୃନ୍ତତ୍ । ବୃହସ୍ପତିରୁଷସଂ ସୂର୍ଯଂ ଗାମର୍କଂ ଵିଵେଦ ସ୍ତନଯନ୍ନିଵ ଦ୍ଯୌଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ଗଢ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ସମୁଦ୍ରରୁ ତିନିଟିକୁ ଏକାସାଥି ଚିରିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଆକାଶ ପରି ଗଞ୍ଜି, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ ଓ ଆଲୋକକୁ ଖୋଜିପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଲଂ ରକ୍ଷିତାରଂ ଦୁଘାନାଂ କରେଣେଵ ଵି ଚକର୍ତା ରଵେଣ । ସ୍ଵେଦାଞ୍ଜିଭିରାଶିରମିଚ୍ଛମାନୋଽରୋଦଯତ୍ପଣିମା ଗା ଅମୁଷ୍ଣାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଁମାନେର ରକ୍ଷକ ବଳାକୁ ହାତରେ ପକାଇ ତାଙ୍କର ଗଞ୍ଜରେ ମାରିଦେଲେ। ଘିଅ ଲଗା ଧନ ପାଇଁ, ସେ ପଣିମାନେକୁ କାନ୍ଦାଇ, ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଈଂ ସତ୍ଯେଭିଃ ସଖିଭିଃ ଶୁଚଦ୍ଭିର୍ଗୋଧାଯସଂ ଵି ଧନସୈରଦର୍ଦଃ । ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ଵୃଷଭିର୍ଵରାହୈର୍ଘର୍ମସ୍ଵେଦେଭିର୍ଦ୍ରଵିଣଂ ଵ୍ଯାନଟ୍
ସତ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଲୋହା ଦୁର୍ଗକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ପ୍ରବଳ ବୃଷଭ ଓ ବିଶିଷ୍ଟମାନେ ସହିତ, ଘରମର ତାପରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ।
ତେ ସତ୍ଯେନ ମନସା ଗୋପତିଂ ଗା ଇଯାନାସ ଇଷଣଯନ୍ତ ଧୀଭିଃ । ବୃହସ୍ପତିର୍ମିଥୋଅଵଦ୍ଯପେଭିରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜତ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିଃ
ସତ୍ୟ ମନରେ ରଖି, ସେମାନେ ଗାଁମାନେର ମାଲିକଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପରସ୍ପର ପ୍ରଶଂସାରେ, ନିଜ ଯୋକରେ ଉଷାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ମତିଭିଃ ଶିଵାଭିଃ ସିଂହମିଵ ନାନଦତଂ ସଧସ୍ଥେ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଶୂରସାତୌ ଭରେଭରେ ଅନୁ ମଦେମ ଜିଷ୍ଣୁମ୍
ଶୁଭ ଭାବନାରେ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ସଭାରେ ସିଂହ ପରି ଗଞ୍ଜି, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରବଳ ଓ ବିଜୟୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା।
ଯଦା ଵାଜମସନଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପମା ଦ୍ଯାମରୁକ୍ଷଦୁତ୍ତରାଣି ସଦ୍ମ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ନାନା ସନ୍ତୋ ବିଭ୍ରତୋ ଜ୍ଯୋତିରାସା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରର ଫଳ ପାଇଲେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଉପର ଲୋକକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରବଳଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ସେମାନେ ଆଲୋକକୁ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବେ ଧାରଣ କଲେ।
ସତ୍ଯାମାଶିଷଂ କୃଣୁତା ଵଯୋଧୈ କୀରିଂ ଚିଦ୍ଧ୍ଯଵଥ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । ପଶ୍ଚା ମୃଧୋ ଅପ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାସ୍ତଦ୍ରୋଦସୀ ଶୃଣୁତଂ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେ
ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଗାୟକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ଦାନରେ ସାହାଯ୍ୟ କର। ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ପଛେ ରୁହୁ। ଦିନ ଓ ମାଟି, ଆମର ସମସ୍ତ ଆଶା ଶୁଣ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵି ମୂର୍ଧାନମଭିନଦର୍ବୁଦସ୍ଯ । ଅହନ୍ନହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ, ବଡ଼ ନାଗର ମୁଣ୍ଡି ଉପରେ ଗଞ୍ଜିଲେ। ସେ ଅହିକୁ ମାରି, ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦିନ ଓ ମାଟି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଉଦପ୍ରୁତୋ ନ ଵଯୋ ରକ୍ଷମାଣା ଵାଵଦତୋ ଅଭ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଘୋଷାଃ । ଗିରିଭ୍ରଜୋ ନୋର୍ମଯୋ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତିମଭ୍ଯର୍କା ଅନାଵନ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଉଡ଼ି, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ଦୁର୍ବଳଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପରି ଶୁଣାଯାଏ। ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଗଞ୍ଜୁଥିବା, ଆନନ୍ଦିତ, ଅର୍କମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ସଂ ଗୋଭିରାଙ୍ଗିରସୋ ନକ୍ଷମାଣୋ ଭଗ ଇଵେଦର୍ଯମଣଂ ନିନାଯ । ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଦମ୍ପତୀ ଅନକ୍ତି ବୃହସ୍ପତେ ଵାଜଯାଶୂଁରିଵାଜୌ
ଗାଁମାନେ ସହିତ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଭାଗ ପରି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସଭାରେ, ଦମ୍ପତି ପରି, ମିତ୍ର ସମ୍ମିଳନ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ତୁମେ ତ୍ୱରିତ।
ସାଧ୍ଵର୍ଯା ଅତିଥିନୀରିଷିରା ସ୍ପାର୍ହାଃ ସୁଵର୍ଣା ଅନଵଦ୍ଯରୂପାଃ । ବୃହସ୍ପତିଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିତୂର୍ଯା ନିର୍ଗା ଊପେ ଯଵମିଵ ସ୍ଥିଵିଭ୍ଯଃ
ଯଜ୍ଞର ଗୃହଣୀମାନେ, ଅତିଥିମାନେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁନା ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଏହାମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ଯବକୁ ଚାଫରୁ ଛାଣିଦିଏ ।
ଆପ୍ରୁଷାଯନ୍ମଧୁନ ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମଵକ୍ଷିପନ୍ନର୍କ ଉଲ୍କାମିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ବୃହସ୍ପତିରୁଦ୍ଧରନ୍ନଶ୍ମନୋ ଗା ଭୂମ୍ଯା ଉଦ୍ନେଵ ଵି ତ୍ଵଚଂ ବିଭେଦ
ସେ ମଧୁର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭରି, ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ନିପତିତ କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଉଠାଇଲେ, ମାଟିର ଚମଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ପାଣି ଚମଡ଼ ଫାଟି ଯାଏ ।
ଅପ ଜ୍ଯୋତିଷା ତମୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦୁଦ୍ନଃ ଶୀପାଲମିଵ ଵାତ ଆଜତ୍ । ବୃହସ୍ପତିରନୁମୃଶ୍ଯା ଵଲସ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଵାତ ଆ ଚକ୍ର ଆ ଗାଃ
ସେ ଆଲୋକରେ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ଜଳଠାରୁ ଚରାଇକୁ ଦୂର କରେ । ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜିଖୋଜି ଭଲାକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ, ବାତାସ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି, ଗାଁମାନେକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଯଦା ଵଲସ୍ଯ ପୀଯତୋ ଜସୁଂ ଭେଦ୍ବୃହସ୍ପତିରଗ୍ନିତପୋଭିରର୍କୈଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ନ ଜିହ୍ଵା ପରିଵିଷ୍ଟମାଦଦାଵିର୍ନିଧୀଁରକୃଣୋଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେବେ ବୃହସ୍ପତି ଅଗ୍ନିର ତାପ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଲୋଭୀ ଭଲାର ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେ ଘେରାଯାଇଥିବାକୁ ଜିଭ୍ୟା ଚାଟିବା ପରି ଧରିଲେ, ଓ ପ୍ରଭାତର ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ବୃହସ୍ପତିରମତ ହି ତ୍ଯଦାସାଂ ନାମ ସ୍ଵରୀଣାଂ ସଦନେ ଗୁହା ଯତ୍ । ଆଣ୍ଡେଵ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶକୁନସ୍ଯ ଗର୍ଭମୁଦୁସ୍ରିଯାଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ମନାଜତ୍
ବୃହସ୍ପତି ଏହି ସ୍ୱରଗାୟକମାନଙ୍କର ନାମ ଗୁପ୍ତ ଗୃହରେ କେବଳ ନିଜେ ଜାଣିଥିଲେ । ପକ୍ଷୀର ଡିଅଁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁଆଁ ବାହାରିବା ପରି, ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ପ୍ରଭାତମାନେକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବାହାର କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ନାପିନଦ୍ଧଂ ମଧୁ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ମତ୍ସ୍ଯଂ ନ ଦୀନ ଉଦନି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ନିଷ୍ଟଜ୍ଜଭାର ଚମସଂ ନ ଵୃକ୍ଷାଦ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିରଵେଣା ଵିକୃତ୍ଯ
ସେମାନେ ମଧୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ ରହିଥିଲା, ଜଳରେ ଅସହାୟ ମାଛ ପରି । ବୃହସ୍ପତି ଗର୍ଜନା କରି, ଗଛରୁ ଚମସ ହଲାଇ ତଳେ ପଡ଼ାଇବା ପରି, ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ସୋଷାମଵିନ୍ଦତ୍ସ ସ୍ଵଃ ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ସୋ ଅର୍କେଣ ଵି ବବାଧେ ତମାଂସି । ବୃହସ୍ପତିର୍ଗୋଵପୁଷୋ ଵଲସ୍ଯ ନିର୍ମଜ୍ଜାନଂ ନ ପର୍ଵଣୋ ଜଭାର
ସେ ଆଲୋକକୁ ମିଳିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ମିଳିଲେ, ନିଜ ସ୍ତୁତିରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଭଲା ଗାଁର ଦେହରୁ ମଜ୍ଜାକୁ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଅଂଗରୁ ଗଠିଏ ଅଲଗା କରାଯାଏ ।
ହିମେଵ ପର୍ଣା ମୁଷିତା ଵନାନି ବୃହସ୍ପତିନାକୃପଯଦ୍ଵଲୋ ଗାଃ । ଅନାନୁକୃତ୍ଯମପୁନଶ୍ଚକାର ଯାତ୍ସୂର୍ଯାମାସା ମିଥ ଉଚ୍ଚରାତଃ
ଯେପରି ହିମରେ ଗଛର ପତ୍ର ଝଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ବୃହସ୍ପତି ଦୟାନହିଁ ଭଲାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଛିଣିନେଲେ । ସେ ଯାହା ପୁନି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ତାହା କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତ ଏକାଏକି ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅଭି ଶ୍ଯାଵଂ ନ କୃଶନେଭିରଶ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭିଃ ପିତରୋ ଦ୍ଯାମପିଂଶନ୍ । ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତମୋ ଅଦଧୁର୍ଜ୍ଯୋତିରହନ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ
ପିତାମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ତାରାରେ ଶୋଭିତ କରନ୍ତି, କଳା ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ପରି, ସେମାନେ ରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଦିନରେ ଆଲୋକ ରଖିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଁମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।