ମଧ୍ଯା ଯତ୍କର୍ତ୍ଵମଭଵଦଭୀକେ କାମଂ କୃଣ୍ଵାନେ ପିତରି ଯୁଵତ୍ଯାମ୍ । ମନାନଗ୍ରେତୋ ଜହତୁର୍ଵିଯନ୍ତା ସାନୌ ନିଷିକ୍ତଂ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ
ମଧ୍ୟରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତରେ ହେଲା, ଯୁବତୀରେ ପିତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି; ଆରମ୍ଭରେ ଦୁଇଟି ମନ ଅଲଗା ହେଲା, ଭଲଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବୀଜ ଗର୍ଭରେ ରଖାଯାଇଲା।
ପିତା ଯତ୍ସ୍ଵାଂ ଦୁହିତରମଧିଷ୍କନ୍କ୍ଷ୍ମଯା ରେତଃ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ନି ଷିଞ୍ଚତ୍ । ସ୍ଵାଧ୍ଯୋଽଜନଯନ୍ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵା ଵାସ୍ତୋଷ୍ପତିଂ ଵ୍ରତପାଂ ନିରତକ୍ଷନ୍
ଯେତେବେଳେ ପିତା ନିଜ ଝିଅପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବୀର୍ୟ ଧାରଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଗୃହପତି, ନିୟମର ରକ୍ଷକ, ତିଆରି କଲେ।
ସ ଈଂ ଵୃଷା ନ ଫେନମସ୍ଯଦାଜୌ ସ୍ମଦା ପରୈଦପ ଦଭ୍ରଚେତାଃ । ସରତ୍ପଦା ନ ଦକ୍ଷିଣା ପରାଵୃଙ୍ନ ତା ନୁ ମେ ପୃଶନ୍ଯୋ ଜଗୃଭ୍ରେ
ସେ ଶୂଣ୍ଠି ଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଝାଗ ଛାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଦକ୍ଷିଣା ଭଳି ହାତ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିହ୍ନିତ ଜଣେ ମୋତେ ଧରିଲେ।
ମକ୍ଷୂ ନ ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରଜାଯା ଉପବ୍ଦିରଗ୍ନିଂ ନ ନଗ୍ନ ଉପ ସୀଦଦୂଧଃ । ସନିତେଧ୍ମଂ ସନିତୋତ ଵାଜଂ ସ ଧର୍ତା ଜଜ୍ଞେ ସହସା ଯଵୀଯୁତ୍
ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଯେପରି ତ୍ୱରିତ ହୁଏ, ଉପବ୍ଦି ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆସେ; ନଗ୍ନ ପୁରୁଷ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଥିବା ପରି, ସେ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ଜଳନ୍ତି ଅଗ୍ନି ଉପରେ ବସେ। ସେ ଧାନ୍ୟ ଚାହେ, ଶକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ନିରନ୍ତର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଧାରକ।
ମକ୍ଷୂ କନାଯାଃ ସଖ୍ଯଂ ନଵଗ୍ଵା ଋତଂ ଵଦନ୍ତ ଋତଯୁକ୍ତିମଗ୍ମନ୍ । ଦ୍ଵିବର୍ହସୋ ଯ ଉପ ଗୋପମାଗୁରଦକ୍ଷିଣାସୋ ଅଚ୍ଯୁତା ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍
ନବଗ୍ବାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିକୁ ଆସିଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହି, ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତା ହେଲେ। ଦୁଇ ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଯେମାନେ ଗୋପାଳକଙ୍କୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ଅଟୁଟ, ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ମକ୍ଷୂ କନାଯାଃ ସଖ୍ଯଂ ନଵୀଯୋ ରାଧୋ ନ ରେତ ଋତମିତ୍ତୁରଣ୍ଯନ୍ । ଶୁଚି ଯତ୍ତେ ରେକ୍ଣ ଆଯଜନ୍ତ ସବର୍ଦୁଘାଯାଃ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାଃ
ନବୀନ ଭାବରେ, କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିକୁ ତ୍ୱରିତ ଆସିଲେ; ଉପହାର ପରି, ସତ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ବହିଯାଏ। ସେମାନେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ତୁମକୁ ଆସିଲେ, ସେ ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ପଶ୍ଵା ଯତ୍ପଶ୍ଚା ଵିଯୁତା ବୁଧନ୍ତେତି ବ୍ରଵୀତି ଵକ୍ତରୀ ରରାଣଃ । ଵସୋର୍ଵସୁତ୍ଵା କାରଵୋଽନେହା ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଵେଷ୍ଟି ଦ୍ରଵିଣମୁପ କ୍ଷୁ
ଗାଈମାନେ ପଛୁଆ ଭାଗରୁ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ, ଗାନାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ଗାୟକ ଏହା କହିଥାଏ। ବସୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଧନ ଚାହି, ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଧନ ଚିହ୍ନି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି।
ତଦିନ୍ନ୍ଵସ୍ଯ ପରିଷଦ୍ଵାନୋ ଅଗ୍ମନ୍ପୁରୂ ସଦନ୍ତୋ ନାର୍ଷଦଂ ବିଭିତ୍ସନ୍ । ଵି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ସଂଗ୍ରଥିତମନର୍ଵା ଵିଦତ୍ପୁରୁପ୍ରଜାତସ୍ଯ ଗୁହା ଯତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଥିବା ଅନେକ ଲୋକ ଆସିଲେ, ଅନେକ ଏକତ୍ର ହେଇ, ଅମର ଫଳ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଅଟୁଟ ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନିଲେ।
ଭର୍ଗୋ ହ ନାମୋତ ଯସ୍ଯ ଦେଵାଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଯେ ତ୍ରିଷଧସ୍ଥେ ନିଷେଦୁଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହ ନାମୋତ ଜାତଵେଦାଃ ଶ୍ରୁଧୀ ନୋ ହୋତରୃତସ୍ଯ ହୋତାଧ୍ରୁକ୍
ଏହା ହେଉଛି ଭାସ୍କର୍ୟ, ଯାହାର ନାମ ଦେବମାନେ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ନାମ, ଜାତବେଦାସ; ହେ ହୋତା, ଆମକୁ ଶୁଣ, ସତ୍ୟର ପୂଜାରୀ।
ଉତ ତ୍ଯା ମେ ରୌଦ୍ରାଵର୍ଚିମନ୍ତା ନାସତ୍ଯାଵିନ୍ଦ୍ର ଗୂର୍ତଯେ ଯଜଧ୍ଯୈ । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ ରରାଣା ମନ୍ଦୂ ହିତପ୍ରଯସା ଵିକ୍ଷୁ ଯଜ୍ଯୂ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ରୌଦ୍ର ଆଲୋକରେ ତ୍ୱରିତ, ହେ ଅଶ୍ୱିନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେଉ। ମାନବମାନେ ଉପରେ ବିଛିତ ତୃଣରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଭଲ ଅର୍ପିତ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଅଯଂ ସ୍ତୁତୋ ରାଜା ଵନ୍ଦି ଵେଧା ଅପଶ୍ଚ ଵିପ୍ରସ୍ତରତି ସ୍ଵସେତୁଃ । ସ କକ୍ଷୀଵନ୍ତଂ ରେଜଯତ୍ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ନେମିଂ ନ ଚକ୍ରମର୍ଵତୋ ରଘୁଦ୍ରୁ
ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ରାଜା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଗାୟକ, ନିଜ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରି ଜଳ ଅପାର କରେ। ସେ ଶାଖାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହଲାଇ, ଚକ୍ରର ରିମ୍ ପରି, ତ୍ୱରିତ ଚଳିଥିବା ଅସ୍ଥିରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ।
ସ ଦ୍ଵିବନ୍ଧୁର୍ଵୈତରଣୋ ଯଷ୍ଟା ସବର୍ଧୁଂ ଧେନୁମସ୍ଵଂ ଦୁହଧ୍ଯୈ । ସଂ ଯନ୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵୃଞ୍ଜ ଉକ୍ଥୈର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିରର୍ଯମଣଂ ଵରୂଥୈଃ
ଏହି ଦୁଇ ସୀମା ଥିବା ବୈତରଣୀ, ପୂଜାରୀ, ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ଓ ଅଶ୍ୱକୁ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହେ। ଯେତେବେଳେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଆର୍ୟମାନ ଜେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ।
ତଦ୍ବନ୍ଧୁଃ ସୂରିର୍ଦିଵି ତେ ଧିଯଂଧା ନାଭାନେଦିଷ୍ଠୋ ରପତି ପ୍ର ଵେନନ୍ । ସା ନୋ ନାଭିଃ ପରମାସ୍ଯ ଵା ଘାହଂ ତତ୍ପଶ୍ଚା କତିଥଶ୍ଚିଦାସ
ସେ ବନ୍ଧୁ, ଋଷି, ତୁମର ଚିନ୍ତାକୁ ଦିବାରେ ରଖିଛି, ସବୁଠୁ ନିକଟ ନାଭି, ଗାୟକ ଘୋଷଣା କରେ। ସେ ନାଭି ଆମର ହେଉ, ଦୂର ହେଉ କି ନିକଟ, ମୁଁ ପରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି।
ଇଯଂ ମେ ନାଭିରିହ ମେ ସଧସ୍ଥମିମେ ମେ ଦେଵା ଅଯମସ୍ମି ସର୍ଵଃ । ଦ୍ଵିଜା ଅହ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯେଦଂ ଧେନୁରଦୁହଜ୍ଜାଯମାନା
ଏହି ମୋର ନାଭି, ଏଠା ମୋର ଆସନ; ଏମାନେ ମୋର ଦେବମାନେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ। ଦୁଇଥର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ଏହି ଗାଈ ନୂତନ ଛାନ୍ଦା ଦେଇ ଦୁଧ ଦେଲା।
ଅଧାସୁ ମନ୍ଦ୍ରୋ ଅରତିର୍ଵିଭାଵାଵ ସ୍ଯତି ଦ୍ଵିଵର୍ତନିର୍ଵନେଷାଟ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵା ଯଚ୍ଛ୍ରେଣିର୍ନ ଶିଶୁର୍ଦନ୍ମକ୍ଷୂ ସ୍ଥିରଂ ଶେଵୃଧଂ ସୂତ ମାତା
ତାପରେ ମୃଦୁ, ଅସ୍ଥିର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକଟି ହେବ, ଦୁଇ ଘୁଞ୍ଚିବା, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ଯେତେବେଳେ ଉପରକୁ ରେଖା, ଶିଶୁ ପରି, ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ମା ଦୃଢ଼ ଓ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ସନ୍ତାନକୁ ଦେଇଥାଏ।
ଅଧା ଗାଵ ଉପମାତିଂ କନାଯା ଅନୁ ଶ୍ଵାନ୍ତସ୍ଯ କସ୍ଯ ଚିତ୍ପରେଯୁଃ । ଶ୍ରୁଧି ତ୍ଵଂ ସୁଦ୍ରଵିଣୋ ନସ୍ତ୍ଵଂ ଯାଳାଶ୍ଵଘ୍ନସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ ସୂନୃତାଭିଃ
ତାପରେ ଗାଈମାନେ କନାୟାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ ଅନୁସରିଲେ, କିଛି କୁକୁରର ଭଉଁ ଶବ୍ଦ ପରେ। ହେ ଧନବାନ, ଆମକୁ ଶୁଣ, ତୁମେ ଅଶ୍ୱଘ୍ନର ପ୍ରଶଂସାରେ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିବା, ସତ୍ୟ କଥାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଧ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ମାନ୍ମହୋ ରାଯେ ନୃପତେ ଵଜ୍ରବାହୁଃ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ମଘୋନଃ ପାହି ସୂରୀନନେହସସ୍ତେ ହରିଵୋ ଅଭିଷ୍ଟୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଆଘାତ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ବଳିୟା ଭୁଜା ଥିବା, ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ। ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାନଶୀଳ, ଆମର ବୀରମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମର କୃପାରେ, ଅବିରତ।
ଅଧ ଯଦ୍ରାଜାନା ଗଵିଷ୍ଟୌ ସରତ୍ସରଣ୍ଯୁଃ କାରଵେ ଜରଣ୍ଯୁଃ । ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ ହ୍ଯେଷାଂ ବଭୂଵ ପରା ଚ ଵକ୍ଷଦୁତ ପର୍ଷଦେନାନ୍
ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ଗାଈ ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ସରଣ୍ୟୁ କବି ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ଜରଣ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ। ଅତି ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରେରିତ, ସେମାନେର ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ସେ ଆଗକୁ ଯିବେ, କିମ୍ବା ସେମାନେ ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ।
ଅଧା ନ୍ଵସ୍ଯ ଜେନ୍ଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟୌ ଵୃଥା ରେଭନ୍ତ ଈମହେ ତଦୂ ନୁ । ସରଣ୍ଯୁରସ୍ଯ ସୂନୁରଶ୍ଵୋ ଵିପ୍ରଶ୍ଚାସି ଶ୍ରଵସଶ୍ଚ ସାତୌ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନର ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଡାକୁଛୁ, ଅପରାପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ସରଣ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଅଶ୍ୱ; ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ କୀର୍ତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯୁଵୋର୍ଯଦି ସଖ୍ଯାଯାସ୍ମେ ଶର୍ଧାଯ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଜୁଷେ ନମସ୍ଵାନ୍ । ଵିଶ୍ଵତ୍ର ଯସ୍ମିନ୍ନା ଗିରଃ ସମୀଚୀଃ ପୂର୍ଵୀଵ ଗାତୁର୍ଦାଶତ୍ସୂନୃତାଯୈ
ଯଦି ଆମେ ତୁମର ସାଙ୍ଗତି, ତୁମର ଦଳ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ଅର୍ପଣ କରିଛୁ, ନମ୍ରତା ସହିତ; ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ, ସମନ୍ୱୟ ହୋଇ, ପୂର୍ବରୁ ଦାତା ପାଇଁ, ସତ୍ୟ କଥା ଲାଗି ଏକତ୍ର ହୁଏ।
ସ ଗୃଣାନୋ ଅଦ୍ଭିର୍ଦେଵଵାନିତି ସୁବନ୍ଧୁର୍ନମସା ସୂକ୍ତୈଃ । ଵର୍ଧଦୁକ୍ଥୈର୍ଵଚୋଭିରା ହି ନୂନଂ ଵ୍ଯଧ୍ଵୈତି ପଯସ ଉସ୍ରିଯାଯାଃ
ସେ, ଗାୟନ କରି, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଜଳ ସହିତ, ଭଲ ବନ୍ଧୁ, ନମ୍ରତା ଓ ସ୍ତୁତିରେ। ସେ ପ୍ରଶଂସା, ଶବ୍ଦରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ; ଏବେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈର ଦୁଧକୁ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।
ତ ଊ ଷୁ ଣୋ ମହୋ ଯଜତ୍ରା ଭୂତ ଦେଵାସ ଊତଯେ ସଜୋଷାଃ । ଯେ ଵାଜାଁ ଅନଯତା ଵିଯନ୍ତୋ ଯେ ସ୍ଥା ନିଚେତାରୋ ଅମୂରାଃ
ଓ ପୂଜ୍ୟ ଦେବଗଣ, ଆପଣମାନେ ଏକତାରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ । ଆପଣମାନେ ଯେ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ସ୍ବଚ୍ଛନ୍ଦ ଭାବରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ଦୃଢ ଭାବରେ ଦଉଁଥାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅବିନଶୀ ।
ଯେ ଯଜ୍ଞେନ ଦକ୍ଷିଣଯା ସମକ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯମମୃତତ୍ଵମାନଶ । ତେଭ୍ଯୋ ଭଦ୍ରମଙ୍ଗିରସୋ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ମାନଵଂ ସୁମେଧସଃ
ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଏକତାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଖ୍ୟ ଓ ଅମରତ୍ୱ ଚାହିଛନ୍ତି, ଆଙ୍ଗିରସ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ମାନବ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ଯ ଉଦାଜନ୍ପିତରୋ ଗୋମଯଂ ଵସ୍ଵୃତେନାଭିନ୍ଦନ୍ପରିଵତ୍ସରେ ଵଲମ୍ । ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵମଙ୍ଗିରସୋ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ମାନଵଂ ସୁମେଧସଃ
ଯେ ପିତାମାନେ ସତ୍ୟତା ସହିତ ଗୋମୟ ଅଟକା ଭାଗକୁ ଭାଙ୍ଗି ଏକ ବର୍ଷରେ ଗୋମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ମାନବ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ଯ ଋତେନ ସୂର୍ଯମାରୋହଯନ୍ଦିଵ୍ଯପ୍ରଥଯନ୍ପୃଥିଵୀଂ ମାତରଂ ଵି । ସୁପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵମଙ୍ଗିରସୋ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ମାନଵଂ ସୁମେଧସଃ
ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ, ମାତୃଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ମାନବ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ଅଯଂ ନାଭା ଵଦତି ଵଲ୍ଗୁ ଵୋ ଗୃହେ ଦେଵପୁତ୍ରା ଋଷଯସ୍ତଚ୍ଛୃଣୋତନ । ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯମଙ୍ଗିରସୋ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ମାନଵଂ ସୁମେଧସଃ
ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ମଧୁର କଥା କହେ, ଦେବପୁତ୍ର ଋଷିମାନେ, ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ । ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦିଅନ୍ତୁ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ମାନବ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ଵିରୂପାସ ଇଦୃଷଯସ୍ତ ଇଦ୍ଗମ୍ଭୀରଵେପସଃ । ତେ ଅଙ୍ଗିରସଃ ସୂନଵସ୍ତେ ଅଗ୍ନେଃ ପରି ଜଜ୍ଞିରେ
ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଗଭୀର କମ୍ପନ ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ଯେ ଅଗ୍ନେଃ ପରି ଜଜ୍ଞିରେ ଵିରୂପାସୋ ଦିଵସ୍ପରି । ନଵଗ୍ଵୋ ନୁ ଦଶଗ୍ଵୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମୋ ସଚା ଦେଵେଷୁ ମଂହତେ
ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଦିବସ୍ରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ନବ ଗୋ ଓ ଦଶ ଗୋ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଯୁଜା ନିଃ ସୃଜନ୍ତ ଵାଘତୋ ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ସହସ୍ରଂ ମେ ଦଦତୋ ଅଷ୍ଟକର୍ଣ୍ଯଃ ଶ୍ରଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵକ୍ରତ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହଯୋଗରେ, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱିନ ଓ ଗୋଧନ ଭରିତ ଝୁଣ୍ଡକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି । ଅଷ୍ଟ କଣ୍ଣ ଥିବାମାନେ ହଜାର ଦେଇ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ର ନୂନଂ ଜାଯତାମଯଂ ମନୁସ୍ତୋକ୍ମେଵ ରୋହତୁ । ଯଃ ସହସ୍ରଂ ଶତାଶ୍ଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଦାନାଯ ମଂହତେ
ଏବେ ଏହି ମନୁ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତୁ, ଶିଶୁ ଭଳି ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଉ । ଯେ ଏକାଥିରେ ହଜାର ଓ ଶତ ଅଶ୍ୱ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ।