ଶଂ ରୋଦସୀ ସୁବନ୍ଧଵେ ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା । ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ନିକଟ ଓ ଯୁବତୀ ଋତର ମାତାମାନେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ଅଵ ଦ୍ଵକେ ଅଵ ତ୍ରିକା ଦିଵଶ୍ଚରନ୍ତି ଭେଷଜା । କ୍ଷମା ଚରିଷ୍ଣ୍ଵେକକଂ ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ଦୁଇଥର ଓ ତିନିଥର ଔଷଧମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥାନ୍ତି; ଏକଟି ଭୂମିରେ ଚଳେ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ସମିନ୍ଦ୍ରେରଯ ଗାମନଡ୍ଵାହଂ ଯ ଆଵହଦୁଶୀନରାଣ୍ଯା ଅନଃ । ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ପଶୁକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର, ଯିଏ ଉଶୀନରମାନଙ୍କର ରଥକୁ ଆଣିଥିଲେ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ଆ ଜନଂ ତ୍ଵେଷସଂଦୃଶଂ ମାହୀନାନାମୁପସ୍ତୁତମ୍ । ଅଗନ୍ମ ବିଭ୍ରତୋ ନମଃ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାନଙ୍କ ସଭାକୁ, ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଅସ୍ଥାନକୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନେଇ ଆସିଛୁ।
ଅସମାତିଂ ନିତୋଶନଂ ତ୍ଵେଷଂ ନିଯଯିନଂ ରଥମ୍ । ଭଜେରଥସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଅପରାଜିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ, ଆମେ ଏହି ରଥର ସତ୍ୟ ମାଲିକଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଯୋ ଜନାନ୍ମହିଷାଁ ଇଵାତିତସ୍ଥୌ ପଵୀରଵାନ୍ । ଉତାପଵୀରଵାନ୍ଯୁଧା
ଯିଏ ପବିତ୍ରତାରେ ଭରପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଲୋକମାନେଠାରୁ ମହିଷ ଭଳି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପବିତ୍ରତାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯେକ୍ଷ୍ଵାକୁରୁପ ଵ୍ରତେ ରେଵାନ୍ମରାଯ୍ଯେଧତେ । ଦିଵୀଵ ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିୟମରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଉନ୍ନତି ପାଉଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚଟି ଜନଜାତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଗି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବିକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷତ୍ରାସମାତିଷୁ ରଥପ୍ରୋଷ୍ଠେଷୁ ଧାରଯ । ଦିଵୀଵ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଭାମାନେ ଓ ରଥର ଆସନରେ ତୁମର ଶାସନକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ନଦ୍ଭ୍ଯଃ ସପ୍ତୀ ଯୁନକ୍ଷି ରୋହିତା । ପଣୀନ୍ନ୍ଯକ୍ରମୀରଭି ଵିଶ୍ଵାନ୍ରାଜନ୍ନରାଧସଃ
ତୁମେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନଦୀପାନିଁକୁ ଯୋଗ କର, ପଣିମାନେକୁ ତୁମେ ଜୟ କରିଛ, ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ।
ଅଯଂ ମାତାଯଂ ପିତାଯଂ ଜୀଵାତୁରାଗମତ୍ । ଇଦଂ ତଵ ପ୍ରସର୍ପଣଂ ସୁବନ୍ଧଵେହି ନିରିହି
ଏହିଏ ମାଆଠାରେ ଆସିଛି, ଏହିଏ ବାପାଠାରେ ଆସିଛି, ଏହିଏ ଜୀବନ୍ତମାନେଠାରେ ଆସିଛି; ଏହା, ତୁମର ଗତି, ହେ ସୁବନ୍ଧୁ, ଆଗକୁ ଯାଅ, ବାହାରିଯାଅ।
ଯଥା ଯୁଗଂ ଵରତ୍ରଯା ନହ୍ଯନ୍ତି ଧରୁଣାଯ କମ୍ । ଏଵା ଦାଧାର ତେ ମନୋ ଜୀଵାତଵେ ନ ମୃତ୍ଯଵେଽଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତଯେ
ଯେପରି ତିନିଟି ଦାଗାରେ ଯୁଗ ଧରି ଗଢ଼ାଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ରହିବା ପାଇଁ।
ଯଥେଯଂ ପୃଥିଵୀ ମହୀ ଦାଧାରେମାନ୍ଵନସ୍ପତୀନ୍ । ଏଵା ଦାଧାର ତେ ମନୋ ଜୀଵାତଵେ ନ ମୃତ୍ଯଵେଽଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତଯେ
ଯେପରି ଏହି ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଗଛମାନେକୁ ଧରିରଖିଛି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ରହିବା ପାଇଁ।
ଯମାଦହଂ ଵୈଵସ୍ଵତାତ୍ସୁବନ୍ଧୋର୍ମନ ଆଭରମ୍ । ଜୀଵାତଵେ ନ ମୃତ୍ଯଵେଽଥୋ ଅରିଷ୍ଟତାତଯେ
ଯେ ମନକୁ ମୁଁ ଯମ, ବୈବସ୍ୱତ ଓ ସୁବନ୍ଧୁଠାରୁ ନେଇଛି, ସେହି ମନକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଫେରାଇ ଦେଉଛି, ଜୀବନ ପାଇଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ରହିବା ପାଇଁ।
ନ୍ଯଗ୍ଵାତୋଽଵ ଵାତି ନ୍ଯକ୍ତପତି ସୂର୍ଯଃ । ନୀଚୀନମଘ୍ନ୍ଯା ଦୁହେ ନ୍ଯଗ୍ଭଵତୁ ତେ ରପଃ
ବାତାସ ତଳକୁ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳକୁ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ଗାଈ ତଳକୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି—ଏଭଳି ତୁମ ରୋଗ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଯାଉ।
ଅଯଂ ମେ ହସ୍ତୋ ଭଗଵାନଯଂ ମେ ଭଗଵତ୍ତରଃ । ଅଯଂ ମେ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋଽଯଂ ଶିଵାଭିମର୍ଶନଃ
ଏହି ମୋ ହାତ ଦେବତାସମ, ଏହି ମୋ ହାତ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଶୁଭ, ଏହି ମୋ ହାତ ସମସ୍ତ ଔଷଧର ଉପଚାରକ, ଏହି ମୋ ହାତ ଛୁଆଁରେ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ଇଦମିତ୍ଥା ରୌଦ୍ରଂ ଗୂର୍ତଵଚା ବ୍ରହ୍ମ କ୍ରତ୍ଵା ଶଚ୍ଯାମନ୍ତରାଜୌ । କ୍ରାଣା ଯଦସ୍ଯ ପିତରା ମଂହନେଷ୍ଠାଃ ପର୍ଷତ୍ପକ୍ଥେ ଅହନ୍ନା ସପ୍ତ ହୋତୄନ୍
ଏହା ହେଉଛି ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଶଂସିତ କଥା, ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ, ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ; ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ପିତାମାତା ରକ୍ଷା କଲେ, ସେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ସାତିଜଣ ହୋତାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସ ଇଦ୍ଦାନାଯ ଦଭ୍ଯାଯ ଵନ୍ଵଞ୍ଚ୍ଯଵାନଃ ସୂଦୈରମିମୀତ ଵେଦିମ୍ । ତୂର୍ଵଯାଣୋ ଗୂର୍ତଵଚସ୍ତମଃ କ୍ଷୋଦୋ ନ ରେତ ଇତଊତି ସିଞ୍ଚତ୍
ସେ ଦାନ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରି, ବଳି ଦେଇ ଯଜ୍ଞବେଦିକୁ ମାପିଥିଲେ; ଉତ୍ସାହରେ, ପ୍ରଶଂସିତ କଥା କହି, ନଦୀଭଳି ତାଙ୍କର ବୀଜକୁ ଢାଳିଥିଲେ, ଯେପରି ପେଷଣ ପାଥର ଝରେ।
ମନୋ ନ ଯେଷୁ ହଵନେଷୁ ତିଗ୍ମଂ ଵିପଃ ଶଚ୍ଯା ଵନୁଥୋ ଦ୍ରଵନ୍ତା । ଆ ଯଃ ଶର୍ଯାଭିସ୍ତୁଵିନୃମ୍ଣୋ ଅସ୍ଯାଶ୍ରୀଣୀତାଦିଶଂ ଗଭସ୍ତୌ
ଯେଉଁମାନେଙ୍କର ହବିରେ ମନ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଶୀଘ୍ର, ଯିଏ ତୀବ୍ର ବଳଶାଳୀ ହୋଇ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ହାତକୁ ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣା ଯଦ୍ଗୋଷ୍ଵରୁଣୀଷୁ ସୀଦଦ୍ଦିଵୋ ନପାତାଶ୍ଵିନା ହୁଵେ ଵାମ୍ । ଵୀତଂ ମେ ଯଜ୍ଞମା ଗତଂ ମେ ଅନ୍ନଂ ଵଵନ୍ଵାଂସା ନେଷମସ୍ମୃତଧ୍ରୂ
ଯେତେବେଳେ କଳା ମାନେ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ହେ ଅଶ୍ୱିନ, ଦିବସନ୍ତାନ; ମୋ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ମୋ ଖାଦ୍ୟକୁ ଆସ, ଉତ୍ସୁକ ଅଛ, ମୋତେ ଭୁଲିଯିଅନି, ହେ ନେତାମାନେ।
ପ୍ରଥିଷ୍ଟ ଯସ୍ଯ ଵୀରକର୍ମମିଷ୍ଣଦନୁଷ୍ଠିତଂ ନୁ ନର୍ଯୋ ଅପୌହତ୍ । ପୁନସ୍ତଦା ଵୃହତି ଯତ୍କନାଯା ଦୁହିତୁରା ଅନୁଭୃତମନର୍ଵା
ଯାହାଙ୍କର ବୀରତାପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଓ ଭଲଭାବେ କରାଯାଇଛି, ଯାହାକୁ ପୁରୁଷମାନେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନାହିଁ; ପୁନି ସେଇ ଯାହା ଶିଘ୍ରା ଝିଅ ଦ୍ୱାରା ବହନ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଉପରେ ଉଠିଯାଏ, ଧାରକଙ୍କର ଆଧାର।
ମଧ୍ଯା ଯତ୍କର୍ତ୍ଵମଭଵଦଭୀକେ କାମଂ କୃଣ୍ଵାନେ ପିତରି ଯୁଵତ୍ଯାମ୍ । ମନାନଗ୍ରେତୋ ଜହତୁର୍ଵିଯନ୍ତା ସାନୌ ନିଷିକ୍ତଂ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ
ମଧ୍ୟରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତରେ ହେଲା, ଯୁବତୀରେ ପିତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି; ଆରମ୍ଭରେ ଦୁଇଟି ମନ ଅଲଗା ହେଲା, ଭଲଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବୀଜ ଗର୍ଭରେ ରଖାଯାଇଲା।
ପିତା ଯତ୍ସ୍ଵାଂ ଦୁହିତରମଧିଷ୍କନ୍କ୍ଷ୍ମଯା ରେତଃ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ନି ଷିଞ୍ଚତ୍ । ସ୍ଵାଧ୍ଯୋଽଜନଯନ୍ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵା ଵାସ୍ତୋଷ୍ପତିଂ ଵ୍ରତପାଂ ନିରତକ୍ଷନ୍
ଯେତେବେଳେ ପିତା ନିଜ ଝିଅପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବୀର୍ୟ ଧାରଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଗୃହପତି, ନିୟମର ରକ୍ଷକ, ତିଆରି କଲେ।
ସ ଈଂ ଵୃଷା ନ ଫେନମସ୍ଯଦାଜୌ ସ୍ମଦା ପରୈଦପ ଦଭ୍ରଚେତାଃ । ସରତ୍ପଦା ନ ଦକ୍ଷିଣା ପରାଵୃଙ୍ନ ତା ନୁ ମେ ପୃଶନ୍ଯୋ ଜଗୃଭ୍ରେ
ସେ ଶୂଣ୍ଠି ଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଝାଗ ଛାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଦକ୍ଷିଣା ଭଳି ହାତ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିହ୍ନିତ ଜଣେ ମୋତେ ଧରିଲେ।
ମକ୍ଷୂ ନ ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରଜାଯା ଉପବ୍ଦିରଗ୍ନିଂ ନ ନଗ୍ନ ଉପ ସୀଦଦୂଧଃ । ସନିତେଧ୍ମଂ ସନିତୋତ ଵାଜଂ ସ ଧର୍ତା ଜଜ୍ଞେ ସହସା ଯଵୀଯୁତ୍
ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଯେପରି ତ୍ୱରିତ ହୁଏ, ଉପବ୍ଦି ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆସେ; ନଗ୍ନ ପୁରୁଷ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଥିବା ପରି, ସେ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ଜଳନ୍ତି ଅଗ୍ନି ଉପରେ ବସେ। ସେ ଧାନ୍ୟ ଚାହେ, ଶକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ନିରନ୍ତର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଧାରକ।
ମକ୍ଷୂ କନାଯାଃ ସଖ୍ଯଂ ନଵଗ୍ଵା ଋତଂ ଵଦନ୍ତ ଋତଯୁକ୍ତିମଗ୍ମନ୍ । ଦ୍ଵିବର୍ହସୋ ଯ ଉପ ଗୋପମାଗୁରଦକ୍ଷିଣାସୋ ଅଚ୍ଯୁତା ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍
ନବଗ୍ବାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିକୁ ଆସିଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହି, ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତା ହେଲେ। ଦୁଇ ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଯେମାନେ ଗୋପାଳକଙ୍କୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ଅଟୁଟ, ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ମକ୍ଷୂ କନାଯାଃ ସଖ୍ଯଂ ନଵୀଯୋ ରାଧୋ ନ ରେତ ଋତମିତ୍ତୁରଣ୍ଯନ୍ । ଶୁଚି ଯତ୍ତେ ରେକ୍ଣ ଆଯଜନ୍ତ ସବର୍ଦୁଘାଯାଃ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାଃ
ନବୀନ ଭାବରେ, କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିକୁ ତ୍ୱରିତ ଆସିଲେ; ଉପହାର ପରି, ସତ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ବହିଯାଏ। ସେମାନେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ତୁମକୁ ଆସିଲେ, ସେ ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ପଶ୍ଵା ଯତ୍ପଶ୍ଚା ଵିଯୁତା ବୁଧନ୍ତେତି ବ୍ରଵୀତି ଵକ୍ତରୀ ରରାଣଃ । ଵସୋର୍ଵସୁତ୍ଵା କାରଵୋଽନେହା ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଵେଷ୍ଟି ଦ୍ରଵିଣମୁପ କ୍ଷୁ
ଗାଈମାନେ ପଛୁଆ ଭାଗରୁ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ, ଗାନାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ଗାୟକ ଏହା କହିଥାଏ। ବସୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଧନ ଚାହି, ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଧନ ଚିହ୍ନି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି।
ତଦିନ୍ନ୍ଵସ୍ଯ ପରିଷଦ୍ଵାନୋ ଅଗ୍ମନ୍ପୁରୂ ସଦନ୍ତୋ ନାର୍ଷଦଂ ବିଭିତ୍ସନ୍ । ଵି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ସଂଗ୍ରଥିତମନର୍ଵା ଵିଦତ୍ପୁରୁପ୍ରଜାତସ୍ଯ ଗୁହା ଯତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଥିବା ଅନେକ ଲୋକ ଆସିଲେ, ଅନେକ ଏକତ୍ର ହେଇ, ଅମର ଫଳ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଅଟୁଟ ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନିଲେ।
ଭର୍ଗୋ ହ ନାମୋତ ଯସ୍ଯ ଦେଵାଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଯେ ତ୍ରିଷଧସ୍ଥେ ନିଷେଦୁଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହ ନାମୋତ ଜାତଵେଦାଃ ଶ୍ରୁଧୀ ନୋ ହୋତରୃତସ୍ଯ ହୋତାଧ୍ରୁକ୍
ଏହା ହେଉଛି ଭାସ୍କର୍ୟ, ଯାହାର ନାମ ଦେବମାନେ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ନାମ, ଜାତବେଦାସ; ହେ ହୋତା, ଆମକୁ ଶୁଣ, ସତ୍ୟର ପୂଜାରୀ।
ଉତ ତ୍ଯା ମେ ରୌଦ୍ରାଵର୍ଚିମନ୍ତା ନାସତ୍ଯାଵିନ୍ଦ୍ର ଗୂର୍ତଯେ ଯଜଧ୍ଯୈ । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ ରରାଣା ମନ୍ଦୂ ହିତପ୍ରଯସା ଵିକ୍ଷୁ ଯଜ୍ଯୂ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ରୌଦ୍ର ଆଲୋକରେ ତ୍ୱରିତ, ହେ ଅଶ୍ୱିନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେଉ। ମାନବମାନେ ଉପରେ ବିଛିତ ତୃଣରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଭଲ ଅର୍ପିତ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।