ଵଯଂ ସୋମ ଵ୍ରତେ ତଵ ମନସ୍ତନୂଷୁ ବିଭ୍ରତଃ । ପ୍ରଜାଵନ୍ତଃ ସଚେମହି
ହେ ସୋମ, ତୁମର ନିୟମରେ, ଆମ ଦେହରେ ମନ ଧାରଣ କରି, ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା।
ଯତ୍ତେ ଯମଂ ଵୈଵସ୍ଵତଂ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଦିଵଂ ଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ଆକାଶ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଭୂମିଂ ଚତୁର୍ଭୃଷ୍ଟିଂ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ଚାରିଦିଗ ପୃଥିବୀକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶୋ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ଚାରିଟି ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ସମୁଦ୍ରମର୍ଣଵଂ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ନଦୀକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ମରୀଚୀଃ ପ୍ରଵତୋ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଝରଣାକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଘରେ ରହିବା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଅପୋ ଯଦୋଷଧୀର୍ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ଜଳ ଓ ଔଷଧିରେ ଦୂରକୁ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ସୂର୍ଯଂ ଯଦୁଷସଂ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତକୁ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ପର୍ଵତାନ୍ବୃହତୋ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଜଗନ୍ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଜଗତରେ ଦୂରକୁ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ପରାଃ ପରାଵତୋ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ଦୂର ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ଯତ୍ତେ ଭୂତଂ ଚ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ମନୋ ଜଗାମ ଦୂରକମ୍ । ତତ୍ତ ଆ ଵର୍ତଯାମସୀହ କ୍ଷଯାଯ ଜୀଵସେ
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବ, ସେଠାକୁ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିଲା, ସେଇ ମନକୁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛୁ, ଏଠିରେ ବସିବା ଓ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।
ପ୍ର ତାର୍ଯାଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ନଵୀଯ ସ୍ଥାତାରେଵ କ୍ରତୁମତା ରଥସ୍ଯ । ଅଧ ଚ୍ଯଵାନ ଉତ୍ତଵୀତ୍ଯର୍ଥଂ ପରାତରଂ ସୁ ନିରୃତିର୍ଜିହୀତାମ୍
ଆମେ ଜୀବନକୁ ଏପାରରୁ ସେପାରକୁ ନେଉ, ଯେପରି ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ ରଥକୁ ଚଳାଏ। ଦୁର୍ବଳତା ଓ ବିନାଶ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ସାମନ୍ନୁ ରାଯେ ନିଧିମନ୍ନ୍ଵନ୍ନଂ କରାମହେ ସୁ ପୁରୁଧ ଶ୍ରଵାଂସି । ତା ନୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଜରିତା ମମତ୍ତୁ ପରାତରଂ ସୁ ନିରୃତିର୍ଜିହୀତାମ୍
ଗୀତ, ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଆମେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଆଣୁ। ଗାୟକ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଭଲକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନ୍ତୁ, ବିନାଶ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଅଭୀ ଷ୍ଵର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯୈର୍ଭଵେମ ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମିଂ ଗିରଯୋ ନାଜ୍ରାନ୍ । ତା ନୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଜରିତା ଚିକେତ ପରାତରଂ ସୁ ନିରୃତିର୍ଜିହୀତାମ୍
ଆମେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଗାୟକ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଭଲକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ବିନାଶ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ମୋ ଷୁ ଣଃ ସୋମ ମୃତ୍ଯଵେ ପରା ଦାଃ ପଶ୍ଯେମ ନୁ ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍ । ଦ୍ଯୁଭିର୍ହିତୋ ଜରିମା ସୂ ନୋ ଅସ୍ତୁ ପରାତରଂ ସୁ ନିରୃତିର୍ଜିହୀତାମ୍
ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦିଅନି। ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟମାନ ଦେଖୁ। ଦେବତାମାନେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ, ବିନାଶ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଅସୁନୀତେ ମନୋ ଅସ୍ମାସୁ ଧାରଯ ଜୀଵାତଵେ ସୁ ପ୍ର ତିରା ନ ଆଯୁଃ । ରାରନ୍ଧି ନଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସଂଦୃଶି ଘୃତେନ ତ୍ଵଂ ତନ୍ଵଂ ଵର୍ଧଯସ୍ଵ
ହେ ପ୍ରାଣଦାତା, ଆମ ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଧରି ରଖ। ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ା। ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉ। ଘୃତରେ ଆମ ଶରୀରକୁ ପୋଷଣ କର।
ଅସୁନୀତେ ପୁନରସ୍ମାସୁ ଚକ୍ଷୁଃ ପୁନଃ ପ୍ରାଣମିହ ନୋ ଧେହି ଭୋଗମ୍ । ଜ୍ଯୋକ୍ପଶ୍ଯେମ ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମନୁମତେ ମୃଳଯା ନଃ ସ୍ଵସ୍ତି
ହେ ପ୍ରାଣଦାତା, ଆମକୁ ପୁଣି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ପୁଣି ଶ୍ୱାସ ଦିଅ, ଏଠିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ। ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟମାନ ଦେଖୁ। ଅନୁମତି ଦେବୀ, ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।
ପୁନର୍ନୋ ଅସୁଂ ପୃଥିଵୀ ଦଦାତୁ ପୁନର୍ଦ୍ଯୌର୍ଦେଵୀ ପୁନରନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ପୁନର୍ନଃ ସୋମସ୍ତନ୍ଵଂ ଦଦାତୁ ପୁନଃ ପୂଷା ପଥ୍ଯାଂ ଯା ସ୍ଵସ୍ତିଃ
ପୃଥିବୀ ପୁଣି ଆମକୁ ପ୍ରାଣ ଦିଅ, ଦେବୀ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ପୁଣି ଆମକୁ ପ୍ରାଣ ଦିଅ। ସୋମ ଆମ ଶରୀରକୁ ପୁଣି ଦିଅ, ପୂଷା ପୁଣି ଆମକୁ ନିରାପଦ ପଥ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।
ଶଂ ରୋଦସୀ ସୁବନ୍ଧଵେ ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା । ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ନିକଟ ଓ ଯୁବତୀ ଋତର ମାତାମାନେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ଅଵ ଦ୍ଵକେ ଅଵ ତ୍ରିକା ଦିଵଶ୍ଚରନ୍ତି ଭେଷଜା । କ୍ଷମା ଚରିଷ୍ଣ୍ଵେକକଂ ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ଦୁଇଥର ଓ ତିନିଥର ଔଷଧମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥାନ୍ତି; ଏକଟି ଭୂମିରେ ଚଳେ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ସମିନ୍ଦ୍ରେରଯ ଗାମନଡ୍ଵାହଂ ଯ ଆଵହଦୁଶୀନରାଣ୍ଯା ଅନଃ । ଭରତାମପ ଯଦ୍ରପୋ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵି କ୍ଷମା ରପୋ ମୋ ଷୁ ତେ କିଂ ଚନାମମତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ପଶୁକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର, ଯିଏ ଉଶୀନରମାନଙ୍କର ରଥକୁ ଆଣିଥିଲେ। କିଛି ଅପକାର ଥାଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ତାହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ, ତୁମଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହୁନାହିଁ।
ଆ ଜନଂ ତ୍ଵେଷସଂଦୃଶଂ ମାହୀନାନାମୁପସ୍ତୁତମ୍ । ଅଗନ୍ମ ବିଭ୍ରତୋ ନମଃ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାନଙ୍କ ସଭାକୁ, ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଅସ୍ଥାନକୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନେଇ ଆସିଛୁ।
ଅସମାତିଂ ନିତୋଶନଂ ତ୍ଵେଷଂ ନିଯଯିନଂ ରଥମ୍ । ଭଜେରଥସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଅପରାଜିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ, ଆମେ ଏହି ରଥର ସତ୍ୟ ମାଲିକଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଯୋ ଜନାନ୍ମହିଷାଁ ଇଵାତିତସ୍ଥୌ ପଵୀରଵାନ୍ । ଉତାପଵୀରଵାନ୍ଯୁଧା
ଯିଏ ପବିତ୍ରତାରେ ଭରପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଲୋକମାନେଠାରୁ ମହିଷ ଭଳି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପବିତ୍ରତାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯେକ୍ଷ୍ଵାକୁରୁପ ଵ୍ରତେ ରେଵାନ୍ମରାଯ୍ଯେଧତେ । ଦିଵୀଵ ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିୟମରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଉନ୍ନତି ପାଉଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚଟି ଜନଜାତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଗି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବିକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷତ୍ରାସମାତିଷୁ ରଥପ୍ରୋଷ୍ଠେଷୁ ଧାରଯ । ଦିଵୀଵ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଭାମାନେ ଓ ରଥର ଆସନରେ ତୁମର ଶାସନକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ନଦ୍ଭ୍ଯଃ ସପ୍ତୀ ଯୁନକ୍ଷି ରୋହିତା । ପଣୀନ୍ନ୍ଯକ୍ରମୀରଭି ଵିଶ୍ଵାନ୍ରାଜନ୍ନରାଧସଃ
ତୁମେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନଦୀପାନିଁକୁ ଯୋଗ କର, ପଣିମାନେକୁ ତୁମେ ଜୟ କରିଛ, ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ।
ଅଯଂ ମାତାଯଂ ପିତାଯଂ ଜୀଵାତୁରାଗମତ୍ । ଇଦଂ ତଵ ପ୍ରସର୍ପଣଂ ସୁବନ୍ଧଵେହି ନିରିହି
ଏହିଏ ମାଆଠାରେ ଆସିଛି, ଏହିଏ ବାପାଠାରେ ଆସିଛି, ଏହିଏ ଜୀବନ୍ତମାନେଠାରେ ଆସିଛି; ଏହା, ତୁମର ଗତି, ହେ ସୁବନ୍ଧୁ, ଆଗକୁ ଯାଅ, ବାହାରିଯାଅ।