ଅଶ୍ମନ୍ଵତୀ ରୀଯତେ ସଂ ରଭଧ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠତ ପ୍ର ତରତା ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରା ଜହାମ ଯେ ଅସନ୍ନଶେଵାଃ ଶିଵାନ୍ଵଯମୁତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ପାଥରିଆ ରଥ ଚାଲୁଛି—ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଉଠ, ଅତିକ୍ରମ କର, ହେ ସଙ୍ଗୀମାନେ। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ସହଯୋଗୀ ନୁହେଁ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଆମେ ଅଧିକ ଲାଭ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେବା।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ମାଯା ଵେଦପସାମପସ୍ତମୋ ବିଭ୍ରତ୍ପାତ୍ରା ଦେଵପାନାନି ଶଂତମା । ଶିଶୀତେ ନୂନଂ ପରଶୁଂ ସ୍ଵାଯସଂ ଯେନ ଵୃଶ୍ଚାଦେତଶୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳା ଓ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ମଦ ପାନର ପାତ୍ର ବହନ କରନ୍ତି। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲୋହାର କୁହାଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଇଥିଲେ।
ସତୋ ନୂନଂ କଵଯଃ ସଂ ଶିଶୀତ ଵାଶୀଭିର୍ଯାଭିରମୃତାଯ ତକ୍ଷଥ । ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ପଦା ଗୁହ୍ଯାନି କର୍ତନ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅମୃତତ୍ଵମାନଶୁଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ କୁହାଡ଼ି ନେଇ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅମୃତତ୍ୱ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଗୁପ୍ତ ପଦକ୍ରମ ଜାଣି, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଗର୍ଭେ ଯୋଷାମଦଧୁର୍ଵତ୍ସମାସନ୍ଯପୀଚ୍ଯେନ ମନସୋତ ଜିହ୍ଵଯା । ସ ଵିଶ୍ଵାହା ସୁମନା ଯୋଗ୍ଯା ଅଭି ସିଷାସନିର୍ଵନତେ କାର ଇଜ୍ଜିତିମ୍
ଗାଈର ଗର୍ଭରେ ବଛାକୁ ରଖିଦେଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନ ଓ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା। ସେ ସଦା ଭଲମନେ, ସମସ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜିଏ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଗାୟକ।
ତାଂ ସୁ ତେ କୀର୍ତିଂ ମଘଵନ୍ମହିତ୍ଵା ଯତ୍ତ୍ଵା ଭୀତେ ରୋଦସୀ ଅହ୍ଵଯେତାମ୍ । ପ୍ରାଵୋ ଦେଵାଁ ଆତିରୋ ଦାସମୋଜଃ ପ୍ରଜାଯୈ ତ୍ଵସ୍ଯୈ ଯଦଶିକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର
ମଘବାନ୍, ତୁମର ସେ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଭୟଭୀତ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ—ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ, ଦାସଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେଠାରେ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ହେଇଥିଲେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଦଚରସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧାନୋ ବଲାନୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣୋ ଜନେଷୁ । ମାଯେତ୍ସା ତେ ଯାନି ଯୁଦ୍ଧାନ୍ଯାହୁର୍ନାଦ୍ଯ ଶତ୍ରୁଂ ନନୁ ପୁରା ଵିଵିତ୍ସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦେହ ଓ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଘୋଷଣା କଲେ—ସେଠି ତୁମର ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ମାୟା ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି; ଆଜି ଶତ୍ରୁ ପୂର୍ବପରି ନୁହେଁ, ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କ ଉ ନୁ ତେ ମହିମନଃ ସମସ୍ଯାସ୍ମତ୍ପୂର୍ଵ ଋଷଯୋଽନ୍ତମାପୁଃ । ଯନ୍ମାତରଂ ଚ ପିତରଂ ଚ ସାକମଜନଯଥାସ୍ତନ୍ଵଃ ସ୍ଵାଯାଃ
ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱର ସୀମା କିଏ ପହଞ୍ଚିଛି? ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ଜାଣିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର? ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଦେହରୁ ମା' ଓ ବାପାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଚତ୍ଵାରି ତେ ଅସୁର୍ଯାଣି ନାମାଦାଭ୍ଯାନି ମହିଷସ୍ଯ ସନ୍ତି । ତ୍ଵମଙ୍ଗ ତାନି ଵିଶ୍ଵାନି ଵିତ୍ସେ ଯେଭିଃ କର୍ମାଣି ମଘଵଞ୍ଚକର୍ଥ
ତୁମର ଚାରିଟି ଆଧିପତ୍ୟ ନାମ ବଢ଼ିଆ ମହିଷରେ ରହିଛି। ହେ ମଘବାନ୍, ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵା ଦଧିଷେ କେଵଲାନି ଯାନ୍ଯାଵିର୍ଯା ଚ ଗୁହା ଵସୂନି । କାମମିନ୍ମେ ମଘଵନ୍ମା ଵି ତାରୀସ୍ତ୍ଵମାଜ୍ଞାତା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ଦାତା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦେଖିପାରିବା ଓ ଗୁପ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଧାରଣ କର। ମୋର ଇଚ୍ଛାକୁ ବାଧା ଦିଅନି, ହେ ମଘବାନ୍। ତୁମେ ଜ୍ଞାତା, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାତା।
ଯୋ ଅଦଧାଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷି ଜ୍ଯୋତିରନ୍ତର୍ଯୋ ଅସୃଜନ୍ମଧୁନା ସଂ ମଧୂନି । ଅଧ ପ୍ରିଯଂ ଶୂଷମିନ୍ଦ୍ରାଯ ମନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମକୃତୋ ବୃହଦୁକ୍ଥାଦଵାଚି
ଯିଏ ଆଲୋକ ଭିତରେ ଆଲୋକ ରଖିଥିଲେ, ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ମଧୁରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ତା'ପରେ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ତୁତି, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ଗୀତ କହିଛି।
ଦୂରେ ତନ୍ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ପରାଚୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵା ଭୀତେ ଅହ୍ଵଯେତାଂ ଵଯୋଧୈ । ଉଦସ୍ତଭ୍ନାଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମଭୀକେ ଭ୍ରାତୁଃ ପୁତ୍ରାନ୍ମଘଵନ୍ତିତ୍ଵିଷାଣଃ
ସେ ଦୂର ଗୁପ୍ତ ନାମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତମାନେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ। ହେ ମଘବାନ୍, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ତୁମର ଭାଇଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ମହତ୍ତନ୍ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ପୁରୁସ୍ପୃଗ୍ଯେନ ଭୂତଂ ଜନଯୋ ଯେନ ଭଵ୍ଯମ୍ । ପ୍ରତ୍ନଂ ଜାତଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରିଯାଃ ସମଵିଶନ୍ତ ପଞ୍ଚ
ସେ ମହାନ ଗୁପ୍ତ ନାମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହେ ଅନେକ କଳାର ଅଧିକାରୀ, ତୁମେ ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମଦେଇଥିବା ପୁରୁଣା ଆଲୋକ, ପ୍ରିୟମାନେ ଏକାଠି ପଞ୍ଚ ଜଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣାଦୋତ ମଧ୍ଯଂ ପଞ୍ଚ ଦେଵାଁ ଋତୁଶଃ ସପ୍ତସପ୍ତ । ଚତୁସ୍ତ୍ରିଂଶତା ପୁରୁଧା ଵି ଚଷ୍ଟେ ସରୂପେଣ ଜ୍ଯୋତିଷା ଵିଵ୍ରତେନ
ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପୂରଣ କଲେ, ପଞ୍ଚ ଦେବତା ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ, ସାତି ସାତି ହୋଇ। ଚଉତିସ୍ ରୂପରେ, ସେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଯଦୁଷ ଔଚ୍ଛଃ ପ୍ରଥମା ଵିଭାନାମଜନଯୋ ଯେନ ପୁଷ୍ଟସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟମ୍ । ଯତ୍ତେ ଜାମିତ୍ଵମଵରଂ ପରସ୍ଯା ମହନ୍ମହତ୍ଯା ଅସୁରତ୍ଵମେକମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ପ୍ରଥମ ଆଲୋକ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ଜଣ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମର ନିକଟତା ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଅଧୋ, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ମହାଶକ୍ତିରେ।
ଵିଧୁଂ ଦଦ୍ରାଣଂ ସମନେ ବହୂନାଂ ଯୁଵାନଂ ସନ୍ତଂ ପଲିତୋ ଜଗାର । ଦେଵସ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଵ୍ଯଂ ମହିତ୍ଵାଦ୍ଯା ମମାର ସ ହ୍ଯଃ ସମାନ
ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ବଢ଼ୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଯୁବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧଳା କେଶ ହୋଇଛି, ସେ ଜାଗିଉଠନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ କବିର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖ, ସେ ଗତକାଲି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଏହି ଦିନ ନବଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶାକ୍ମନା ଶାକୋ ଅରୁଣଃ ସୁପର୍ଣ ଆ ଯୋ ମହଃ ଶୂରଃ ସନାଦନୀଳଃ । ଯଚ୍ଚିକେତ ସତ୍ଯମିତ୍ତନ୍ନ ମୋଘଂ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହମୁତ ଜେତୋତ ଦାତା
ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତିମ, ଗରୁଡ଼, ଯିଏ ମହାନ, ବୀର, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସେ ଯାହା ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ସତ୍ୟ, କେବେ ଅନର୍ଥକ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କର ଧନ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଜିତିବା ଓ ଦେଇବା ଉଭୟ।
ଐଭିର୍ଦଦେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ପୌଂସ୍ଯାନି ଯେଭିରୌକ୍ଷଦ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯାଯ ଵଜ୍ରୀ । ଯେ କର୍ମଣଃ କ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ମହ୍ନ ଋତେକର୍ମମୁଦଜାଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ସେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯୁଜା କର୍ମାଣି ଜନଯନ୍ଵିଶ୍ଵୌଜା ଅଶସ୍ତିହା ଵିଶ୍ଵମନାସ୍ତୁରାଷାଟ୍ । ପୀତ୍ଵୀ ସୋମସ୍ଯ ଦିଵ ଆ ଵୃଧାନଃ ଶୂରୋ ନିର୍ଯୁଧାଧମଦ୍ଦସ୍ଯୂନ୍
ଏକତ୍ୱରେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନର ଅଧିପତି, ଶାସକ। ସୋମ ପାନ କରି, ଦିଗନ୍ତରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ସେ ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ଇଦଂ ତ ଏକଂ ପର ଊ ତ ଏକଂ ତୃତୀଯେନ ଜ୍ଯୋତିଷା ସଂ ଵିଶସ୍ଵ । ସଂଵେଶନେ ତନ୍ଵଶ୍ଚାରୁରେଧି ପ୍ରିଯୋ ଦେଵାନାଂ ପରମେ ଜନିତ୍ରେ
ଏହା ତୁମର, ଗୋଟିଏ; ସେଠା ମଧ୍ୟ ତୁମର, ଆଉ ତୃତୀୟ ଆଲୋକରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। ସମାବେଶରେ, ତୁମର ଦେହମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥଳରେ।
ତନୂଷ୍ଟେ ଵାଜିନ୍ତନ୍ଵଂ ନଯନ୍ତୀ ଵାମମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଧାତୁ ଶର୍ମ ତୁଭ୍ଯମ୍ । ଅହ୍ରୁତୋ ମହୋ ଧରୁଣାଯ ଦେଵାନ୍ଦିଵୀଵ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵମା ମିମୀଯାଃ
ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୂପ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣୁ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ଏବଂ ଆକାଶର ଆଲୋକ ପରି ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନିଜେ ତିଆରି କର।
ଵାଜ୍ଯସି ଵାଜିନେନା ସୁଵେନୀଃ ସୁଵିତ ସ୍ତୋମଂ ସୁଵିତୋ ଦିଵଂ ଗାଃ । ସୁଵିତୋ ଧର୍ମ ପ୍ରଥମାନୁ ସତ୍ଯା ସୁଵିତୋ ଦେଵାନ୍ସୁଵିତୋଽନୁ ପତ୍ମ
ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଲଭ କର। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା ଲଭ କର, ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିଗନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚ। ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ ନୀତିକୁ ଅନୁସର, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁସର, ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିବା।
ମହିମ୍ନ ଏଷାଂ ପିତରଶ୍ଚନେଶିରେ ଦେଵା ଦେଵେଷ୍ଵଦଧୁରପି କ୍ରତୁମ୍ । ସମଵିଵ୍ଯଚୁରୁତ ଯାନ୍ଯତ୍ଵିଷୁରୈଷାଂ ତନୂଷୁ ନି ଵିଵିଶୁଃ ପୁନଃ
ଏମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନକୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ବଣ୍ଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସହୋଭିର୍ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଚକ୍ରମୂ ରଜଃ ପୂର୍ଵା ଧାମାନ୍ଯମିତା ମିମାନାଃ । ତନୂଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ନି ଯେମିରେ ପ୍ରାସାରଯନ୍ତ ପୁରୁଧ ପ୍ରଜା ଅନୁ
ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଅସୀମ ଆଶ୍ରୟକୁ ମାପିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜନସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଦ୍ଵିଧା ସୂନଵୋଽସୁରଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦମାସ୍ଥାପଯନ୍ତ ତୃତୀଯେନ କର୍ମଣା । ସ୍ଵାଂ ପ୍ରଜାଂ ପିତରଃ ପିତ୍ର୍ଯଂ ସହ ଆଵରେଷ୍ଵଦଧୁସ୍ତନ୍ତୁମାତତମ୍
ପୁଅମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଅସୁରକୁ ଦୁଇଭାଗ କଲେ, ତୃତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କଲେ। ପିତୃମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ପୂର୍ବଜ ଝୁଲିକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦେଲେ।
ନାଵା ନ କ୍ଷୋଦଃ ପ୍ରଦିଶଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସ୍ଵସ୍ତିଭିରତି ଦୁର୍ଗାଣି ଵିଶ୍ଵା । ସ୍ଵାଂ ପ୍ରଜାଂ ବୃହଦୁକ୍ଥୋ ମହିତ୍ଵାଵରେଷ୍ଵଦଧାଦା ପରେଷୁ
ଏକ ନୌକା ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଯିଏ ଚାଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଦିଗମାନେ, ସେପରି ଶୁଭାଶୀଷ ସହିତ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ମହାନ ତାଙ୍କର ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଓ ପୂର୍ବତନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦେଲେ।
ମା ପ୍ର ଗାମ ପଥୋ ଵଯଂ ମା ଯଜ୍ଞାଦିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ମାନ୍ତ ସ୍ଥୁର୍ନୋ ଅରାତଯଃ
ଆମେ ଏହି ପଥରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବା ନାହିଁ, ବଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଯଜ୍ଞରୁ ବି ଦୂର ହେବା ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ହରାଇବା ନାହିଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନସ୍ତନ୍ତୁର୍ଦେଵେଷ୍ଵାତତଃ । ତମାହୁତଂ ନଶୀମହି
ଯେଉଁ ସୂତା ଯଜ୍ଞକୁ ଗଠନ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେଇ ସୂତାକୁ ଆମେ ଭଲଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ମନୋ ନ୍ଵା ହୁଵାମହେ ନାରାଶଂସେନ ସୋମେନ । ପିତୄଣାଂ ଚ ମନ୍ମଭିଃ
ଏବେ ଆମେ ମନକୁ ଡାକୁଛୁ, ନାରାଶଂସ ଓ ସୋମର କୃପା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପିତୃମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା।
ଆ ତ ଏତୁ ମନଃ ପୁନଃ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ଜୀଵସେ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ସେଇ ମନ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସୁ, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ, ଦକ୍ଷତା, ଜୀବନ ପାଇଁ, ଏବଂ ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରିବା ପାଇଁ।
ପୁନର୍ନଃ ପିତରୋ ମନୋ ଦଦାତୁ ଦୈଵ୍ଯୋ ଜନଃ । ଜୀଵଂ ଵ୍ରାତଂ ସଚେମହି
ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଦେବମାନବ ସଂପ୍ରଦାୟ, ଆମକୁ ପୁଣି ମନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା।