ମାଂ ଦେଵା ଦଧିରେ ହଵ୍ଯଵାହମପମ୍ଲୁକ୍ତଂ ବହୁ କୃଚ୍ଛ୍ରା ଚରନ୍ତମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ଯଜ୍ଞଂ ନଃ କଲ୍ପଯାତି ପଞ୍ଚଯାମଂ ତ୍ରିଵୃତଂ ସପ୍ତତନ୍ତୁମ୍
ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ହବିଷ୍ୟ ବହନକାରୀ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ କେବେ ଥକେନାହିଁ, ବହୁ କଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ। ଅଗ୍ନି, ଜଣା ଥିବା, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ପଞ୍ଚ ଭାଗ, ତିନି ଭାଗ ଓ ସାତ ତାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ।
ଆ ଵୋ ଯକ୍ଷ୍ଯମୃତତ୍ଵଂ ସୁଵୀରଂ ଯଥା ଵୋ ଦେଵା ଵରିଵଃ କରାଣି । ଆ ବାହ୍ଵୋର୍ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେଯାମଥେମା ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଜଯାତି
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଓ ବୀରତା ଆଣିପାରିବି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କରିପାରିବି। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରକୁ ତୁମର ବାହୁରେ ରଖିଦେଉ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ।
ତ୍ରୀଣି ଶତା ତ୍ରୀ ସହସ୍ରାଣ୍ଯଗ୍ନିଂ ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଦେଵା ନଵ ଚାସପର୍ଯନ୍ । ଔକ୍ଷନ୍ଘୃତୈରସ୍ତୃଣନ୍ବର୍ହିରସ୍ମା ଆଦିଦ୍ଧୋତାରଂ ନ୍ଯସାଦଯନ୍ତ
ତିନି ଶହ ତିନି ହଜାର ଦେବତା, ତାହା ସହିତ ତିରିଶି ଏବଂ ନଉ ଅଧିକ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ। ସେମାନେ ଘୃତ ଲଗାଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୁଶ ଛାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଲେ।
ଯମୈଚ୍ଛାମ ମନସା ସୋଽଯମାଗାଦ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ପରୁଷଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ସ ନୋ ଯକ୍ଷଦ୍ଦେଵତାତା ଯଜୀଯାନ୍ନି ହି ଷତ୍ସଦନ୍ତରଃ ପୂର୍ଵୋ ଅସ୍ମତ୍
ଯାହାକୁ ଆମେ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲୁ, ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତା ଥିବା। ସେ, ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ, ଆମ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ସେ ଏଠାରେ ଥିବା, ଆମଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ।
ଅରାଧି ହୋତା ନିଷଦା ଯଜୀଯାନଭି ପ୍ରଯାଂସି ସୁଧିତାନି ହି ଖ୍ଯତ୍ । ଯଜାମହୈ ଯଜ୍ଞିଯାନ୍ହନ୍ତ ଦେଵାଁ ଈଳାମହା ଈଡ୍ଯାଁ ଆଜ୍ଯେନ
ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ହୋତା ବସନ୍ତୁ, ସୁସଜ୍ଜିତ ଆହୁତିମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ। ଆମେ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା—ଆସନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା।
ସାଧ୍ଵୀମକର୍ଦେଵଵୀତିଂ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଜିହ୍ଵାମଵିଦାମ ଗୁହ୍ଯାମ୍ । ସ ଆଯୁରାଗାତ୍ସୁରଭିର୍ଵସାନୋ ଭଦ୍ରାମକର୍ଦେଵହୂତିଂ ନୋ ଅଦ୍ଯ
ଆଜି ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଆମର ଆହ୍ୱାନକୁ ସଫଳ କରିଛ। ଆମେ ଯଜ୍ଞର ଗୁପ୍ତ ଜିଭାକୁ ଖୋଜିପାଇଛୁ। ସେ ଜୀବନ ନେଇ, ସୁଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରି ଆସିଛନ୍ତି। ଆଜି ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଆମର ଆହ୍ୱାନକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ କରିଛ।
ତଦଦ୍ଯ ଵାଚଃ ପ୍ରଥମଂ ମସୀଯ ଯେନାସୁରାଁ ଅଭି ଦେଵା ଅସାମ । ଊର୍ଜାଦ ଉତ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ ପଞ୍ଚ ଜନା ମମ ହୋତ୍ରଂ ଜୁଷଧ୍ଵମ୍
ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରଥମ କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ। ଶକ୍ତିରେ ପୋଷିତ, ପୂଜ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ଜନ ମୋର ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ପଞ୍ଚ ଜନା ମମ ହୋତ୍ରଂ ଜୁଷନ୍ତାଂ ଗୋଜାତା ଉତ ଯେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ପୃଥିଵୀ ନଃ ପାର୍ଥିଵାତ୍ପାତ୍ଵଂହସୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦିଵ୍ଯାତ୍ପାତ୍ଵସ୍ମାନ୍
ପାଞ୍ଚ ଜନେ ମୋର ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଗଉମୂଳ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ। ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଭୂଲୋକର ଅପଦ୍ରବ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତ ଆମକୁ ଉପର ଅପଦ୍ରବ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ତନ୍ତୁଂ ତନ୍ଵନ୍ରଜସୋ ଭାନୁମନ୍ଵିହି ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତଃ ପଥୋ ରକ୍ଷ ଧିଯା କୃତାନ୍ । ଅନୁଲ୍ବଣଂ ଵଯତ ଜୋଗୁଵାମପୋ ମନୁର୍ଭଵ ଜନଯା ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ତୁମେ ତାନ ବୁଣ, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଅନୁସର। ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଭିନାଶୀ ଭାବେ ତାନ ବୁଣ, ହେ ଜଳ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମନୁ ପରି ହୁଅ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିଅ।
ଅକ୍ଷାନହୋ ନହ୍ଯତନୋତ ସୋମ୍ଯା ଇଷ୍କୃଣୁଧ୍ଵଂ ରଶନା ଓତ ପିଂଶତ । ଅଷ୍ଟାଵନ୍ଧୁରଂ ଵହତାଭିତୋ ରଥଂ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅନଯନ୍ନଭି ପ୍ରିଯମ୍
ଯୋକ୍ତା ଖୋଲ, ହେ ସୋମ ଭରିଥିବାମାନେ, ରଶି ଢିଲା କର, ରାଶି ଖୋଲି ଚିକ୍କଣ କର। ଆଠ ଚକା ଥିବା ରଥକୁ ଚାଲାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଅଶ୍ମନ୍ଵତୀ ରୀଯତେ ସଂ ରଭଧ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠତ ପ୍ର ତରତା ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରା ଜହାମ ଯେ ଅସନ୍ନଶେଵାଃ ଶିଵାନ୍ଵଯମୁତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ପାଥରିଆ ରଥ ଚାଲୁଛି—ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଉଠ, ଅତିକ୍ରମ କର, ହେ ସଙ୍ଗୀମାନେ। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ସହଯୋଗୀ ନୁହେଁ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଆମେ ଅଧିକ ଲାଭ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେବା।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ମାଯା ଵେଦପସାମପସ୍ତମୋ ବିଭ୍ରତ୍ପାତ୍ରା ଦେଵପାନାନି ଶଂତମା । ଶିଶୀତେ ନୂନଂ ପରଶୁଂ ସ୍ଵାଯସଂ ଯେନ ଵୃଶ୍ଚାଦେତଶୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳା ଓ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ମଦ ପାନର ପାତ୍ର ବହନ କରନ୍ତି। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲୋହାର କୁହାଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଇଥିଲେ।
ସତୋ ନୂନଂ କଵଯଃ ସଂ ଶିଶୀତ ଵାଶୀଭିର୍ଯାଭିରମୃତାଯ ତକ୍ଷଥ । ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ପଦା ଗୁହ୍ଯାନି କର୍ତନ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅମୃତତ୍ଵମାନଶୁଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ କୁହାଡ଼ି ନେଇ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅମୃତତ୍ୱ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଗୁପ୍ତ ପଦକ୍ରମ ଜାଣି, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଗର୍ଭେ ଯୋଷାମଦଧୁର୍ଵତ୍ସମାସନ୍ଯପୀଚ୍ଯେନ ମନସୋତ ଜିହ୍ଵଯା । ସ ଵିଶ୍ଵାହା ସୁମନା ଯୋଗ୍ଯା ଅଭି ସିଷାସନିର୍ଵନତେ କାର ଇଜ୍ଜିତିମ୍
ଗାଈର ଗର୍ଭରେ ବଛାକୁ ରଖିଦେଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନ ଓ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା। ସେ ସଦା ଭଲମନେ, ସମସ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜିଏ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଗାୟକ।
ତାଂ ସୁ ତେ କୀର୍ତିଂ ମଘଵନ୍ମହିତ୍ଵା ଯତ୍ତ୍ଵା ଭୀତେ ରୋଦସୀ ଅହ୍ଵଯେତାମ୍ । ପ୍ରାଵୋ ଦେଵାଁ ଆତିରୋ ଦାସମୋଜଃ ପ୍ରଜାଯୈ ତ୍ଵସ୍ଯୈ ଯଦଶିକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର
ମଘବାନ୍, ତୁମର ସେ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଭୟଭୀତ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ—ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ, ଦାସଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେଠାରେ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ହେଇଥିଲେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଦଚରସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧାନୋ ବଲାନୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣୋ ଜନେଷୁ । ମାଯେତ୍ସା ତେ ଯାନି ଯୁଦ୍ଧାନ୍ଯାହୁର୍ନାଦ୍ଯ ଶତ୍ରୁଂ ନନୁ ପୁରା ଵିଵିତ୍ସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦେହ ଓ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଘୋଷଣା କଲେ—ସେଠି ତୁମର ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ମାୟା ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି; ଆଜି ଶତ୍ରୁ ପୂର୍ବପରି ନୁହେଁ, ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କ ଉ ନୁ ତେ ମହିମନଃ ସମସ୍ଯାସ୍ମତ୍ପୂର୍ଵ ଋଷଯୋଽନ୍ତମାପୁଃ । ଯନ୍ମାତରଂ ଚ ପିତରଂ ଚ ସାକମଜନଯଥାସ୍ତନ୍ଵଃ ସ୍ଵାଯାଃ
ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱର ସୀମା କିଏ ପହଞ୍ଚିଛି? ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ଜାଣିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର? ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଦେହରୁ ମା' ଓ ବାପାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଚତ୍ଵାରି ତେ ଅସୁର୍ଯାଣି ନାମାଦାଭ୍ଯାନି ମହିଷସ୍ଯ ସନ୍ତି । ତ୍ଵମଙ୍ଗ ତାନି ଵିଶ୍ଵାନି ଵିତ୍ସେ ଯେଭିଃ କର୍ମାଣି ମଘଵଞ୍ଚକର୍ଥ
ତୁମର ଚାରିଟି ଆଧିପତ୍ୟ ନାମ ବଢ଼ିଆ ମହିଷରେ ରହିଛି। ହେ ମଘବାନ୍, ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵା ଦଧିଷେ କେଵଲାନି ଯାନ୍ଯାଵିର୍ଯା ଚ ଗୁହା ଵସୂନି । କାମମିନ୍ମେ ମଘଵନ୍ମା ଵି ତାରୀସ୍ତ୍ଵମାଜ୍ଞାତା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ଦାତା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦେଖିପାରିବା ଓ ଗୁପ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଧାରଣ କର। ମୋର ଇଚ୍ଛାକୁ ବାଧା ଦିଅନି, ହେ ମଘବାନ୍। ତୁମେ ଜ୍ଞାତା, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାତା।
ଯୋ ଅଦଧାଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷି ଜ୍ଯୋତିରନ୍ତର୍ଯୋ ଅସୃଜନ୍ମଧୁନା ସଂ ମଧୂନି । ଅଧ ପ୍ରିଯଂ ଶୂଷମିନ୍ଦ୍ରାଯ ମନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମକୃତୋ ବୃହଦୁକ୍ଥାଦଵାଚି
ଯିଏ ଆଲୋକ ଭିତରେ ଆଲୋକ ରଖିଥିଲେ, ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ମଧୁରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ତା'ପରେ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ତୁତି, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ଗୀତ କହିଛି।
ଦୂରେ ତନ୍ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ପରାଚୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵା ଭୀତେ ଅହ୍ଵଯେତାଂ ଵଯୋଧୈ । ଉଦସ୍ତଭ୍ନାଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମଭୀକେ ଭ୍ରାତୁଃ ପୁତ୍ରାନ୍ମଘଵନ୍ତିତ୍ଵିଷାଣଃ
ସେ ଦୂର ଗୁପ୍ତ ନାମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତମାନେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ। ହେ ମଘବାନ୍, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ତୁମର ଭାଇଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ମହତ୍ତନ୍ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ପୁରୁସ୍ପୃଗ୍ଯେନ ଭୂତଂ ଜନଯୋ ଯେନ ଭଵ୍ଯମ୍ । ପ୍ରତ୍ନଂ ଜାତଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରିଯାଃ ସମଵିଶନ୍ତ ପଞ୍ଚ
ସେ ମହାନ ଗୁପ୍ତ ନାମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହେ ଅନେକ କଳାର ଅଧିକାରୀ, ତୁମେ ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମଦେଇଥିବା ପୁରୁଣା ଆଲୋକ, ପ୍ରିୟମାନେ ଏକାଠି ପଞ୍ଚ ଜଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣାଦୋତ ମଧ୍ଯଂ ପଞ୍ଚ ଦେଵାଁ ଋତୁଶଃ ସପ୍ତସପ୍ତ । ଚତୁସ୍ତ୍ରିଂଶତା ପୁରୁଧା ଵି ଚଷ୍ଟେ ସରୂପେଣ ଜ୍ଯୋତିଷା ଵିଵ୍ରତେନ
ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପୂରଣ କଲେ, ପଞ୍ଚ ଦେବତା ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ, ସାତି ସାତି ହୋଇ। ଚଉତିସ୍ ରୂପରେ, ସେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଯଦୁଷ ଔଚ୍ଛଃ ପ୍ରଥମା ଵିଭାନାମଜନଯୋ ଯେନ ପୁଷ୍ଟସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟମ୍ । ଯତ୍ତେ ଜାମିତ୍ଵମଵରଂ ପରସ୍ଯା ମହନ୍ମହତ୍ଯା ଅସୁରତ୍ଵମେକମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ପ୍ରଥମ ଆଲୋକ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ଜଣ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମର ନିକଟତା ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଅଧୋ, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ମହାଶକ୍ତିରେ।
ଵିଧୁଂ ଦଦ୍ରାଣଂ ସମନେ ବହୂନାଂ ଯୁଵାନଂ ସନ୍ତଂ ପଲିତୋ ଜଗାର । ଦେଵସ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଵ୍ଯଂ ମହିତ୍ଵାଦ୍ଯା ମମାର ସ ହ୍ଯଃ ସମାନ
ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ବଢ଼ୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଯୁବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧଳା କେଶ ହୋଇଛି, ସେ ଜାଗିଉଠନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ କବିର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖ, ସେ ଗତକାଲି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଏହି ଦିନ ନବଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶାକ୍ମନା ଶାକୋ ଅରୁଣଃ ସୁପର୍ଣ ଆ ଯୋ ମହଃ ଶୂରଃ ସନାଦନୀଳଃ । ଯଚ୍ଚିକେତ ସତ୍ଯମିତ୍ତନ୍ନ ମୋଘଂ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହମୁତ ଜେତୋତ ଦାତା
ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତିମ, ଗରୁଡ଼, ଯିଏ ମହାନ, ବୀର, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସେ ଯାହା ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ସତ୍ୟ, କେବେ ଅନର୍ଥକ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କର ଧନ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଜିତିବା ଓ ଦେଇବା ଉଭୟ।
ଐଭିର୍ଦଦେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ପୌଂସ୍ଯାନି ଯେଭିରୌକ୍ଷଦ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯାଯ ଵଜ୍ରୀ । ଯେ କର୍ମଣଃ କ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ମହ୍ନ ଋତେକର୍ମମୁଦଜାଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ସେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯୁଜା କର୍ମାଣି ଜନଯନ୍ଵିଶ୍ଵୌଜା ଅଶସ୍ତିହା ଵିଶ୍ଵମନାସ୍ତୁରାଷାଟ୍ । ପୀତ୍ଵୀ ସୋମସ୍ଯ ଦିଵ ଆ ଵୃଧାନଃ ଶୂରୋ ନିର୍ଯୁଧାଧମଦ୍ଦସ୍ଯୂନ୍
ଏକତ୍ୱରେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନର ଅଧିପତି, ଶାସକ। ସୋମ ପାନ କରି, ଦିଗନ୍ତରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ସେ ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ଇଦଂ ତ ଏକଂ ପର ଊ ତ ଏକଂ ତୃତୀଯେନ ଜ୍ଯୋତିଷା ସଂ ଵିଶସ୍ଵ । ସଂଵେଶନେ ତନ୍ଵଶ୍ଚାରୁରେଧି ପ୍ରିଯୋ ଦେଵାନାଂ ପରମେ ଜନିତ୍ରେ
ଏହା ତୁମର, ଗୋଟିଏ; ସେଠା ମଧ୍ୟ ତୁମର, ଆଉ ତୃତୀୟ ଆଲୋକରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। ସମାବେଶରେ, ତୁମର ଦେହମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥଳରେ।
ତନୂଷ୍ଟେ ଵାଜିନ୍ତନ୍ଵଂ ନଯନ୍ତୀ ଵାମମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଧାତୁ ଶର୍ମ ତୁଭ୍ଯମ୍ । ଅହ୍ରୁତୋ ମହୋ ଧରୁଣାଯ ଦେଵାନ୍ଦିଵୀଵ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵମା ମିମୀଯାଃ
ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୂପ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣୁ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ଏବଂ ଆକାଶର ଆଲୋକ ପରି ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନିଜେ ତିଆରି କର।