ଏଵା ଦେଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଵ୍ଯେ ନୄନ୍ପ୍ର ଚ୍ଯୌତ୍ନେନ ମଘଵା ସତ୍ଯରାଧାଃ । ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ହରିଵଃ ଶଚୀଵୋଽଭି ତୁରାସଃ ସ୍ଵଯଶୋ ଗୃଣନ୍ତି
ଏଭଳି ଦେବମାନେ, ଦାନଶୀଳ ଓ ସତ୍ୟବାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବୀରତାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଛନ୍ତି; ହରିବ, ସମସ୍ତେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ଯଶ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମନ୍ଦମାନାଯାନ୍ଧସୋଽର୍ଚା ଵିଶ୍ଵାନରାଯ ଵିଶ୍ଵାଭୁଵେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ସୁମଖଂ ସହୋ ମହି ଶ୍ରଵୋ ନୃମ୍ଣଂ ଚ ରୋଦସୀ ସପର୍ଯତଃ
ଯିଏ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେଇ ମହାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଶ୍ୱାନରକୁ, ଆପଣମାନେ ଗୀତ ଉଠାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯଶ ଓ ବୀରତା ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ପୂଜିତ।
ସୋ ଚିନ୍ନୁ ସଖ୍ଯା ନର୍ଯ ଇନ ସ୍ତୁତଶ୍ଚର୍କୃତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମାଵତେ ନରେ । ଵିଶ୍ଵାସୁ ଧୂର୍ଷୁ ଵାଜକୃତ୍ଯେଷୁ ସତ୍ପତେ ଵୃତ୍ରେ ଵାପ୍ସ୍ଵଭି ଶୂର ମନ୍ଦସେ
ସେଉଁଠି, ଉତ୍ତମ ସଖ୍ୟତାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହାୟ ଇନ୍ଦ୍ର; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଶୂରବୀର, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ।
କେ ତେ ନର ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ତ ଇଷେ ଯେ ତେ ସୁମ୍ନଂ ସଧନ୍ଯମିଯକ୍ଷାନ୍ । କେ ତେ ଵାଜାଯାସୁର୍ଯାଯ ହିନ୍ଵିରେ କେ ଅପ୍ସୁ ସ୍ଵାସୂର୍ଵରାସୁ ପୌଂସ୍ଯେ
କେଉଁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହାନ୍ତି, ତୁମ ଦୟା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଶା କରନ୍ତି? କେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କେଉଁମାନେ ଜଳରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନରେ, ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ତୁମକୁ ଖୋଜନ୍ତି?
ଭୁଵସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣା ମହାନ୍ଭୁଵୋ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ସଵନେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ । ଭୁଵୋ ନୄଁଶ୍ଚ୍ଯୌତ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମିନ୍ଭରେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣେ
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ମହାନ୍; ସମସ୍ତ ୟଜ୍ଞରେ ପୂଜ୍ୟ; ସମସ୍ତ ସଭାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଉପଦେଶ ସର୍ବୋପରି।
ଅଵା ନୁ କଂ ଜ୍ଯାଯାନ୍ଯଜ୍ଞଵନସୋ ମହୀଂ ତ ଓମାତ୍ରାଂ କୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଦୁଃ । ଅସୋ ନୁ କମଜରୋ ଵର୍ଧାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେଦେତା ସଵନା ତୂତୁମା କୃଷେ
ଏବେ ବଡ଼ ୟଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଲୋକମାନେ ତୁମ ଅପାର ମାପ ଜାଣନ୍ତି; ଏହି ଅଜର, ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି।
ଏତା ଵିଶ୍ଵା ସଵନା ତୂତୁମା କୃଷେ ସ୍ଵଯଂ ସୂନୋ ସହସୋ ଯାନି ଦଧିଷେ । ଵରାଯ ତେ ପାତ୍ରଂ ଧର୍ମଣେ ତନା ଯଜ୍ଞୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତଂ ଵଚଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଯାହା ତୁମେ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିଛ; ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ପାତ୍ର ରଖାଯାଇଛି, ୟଜ୍ଞ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୋଇଛି।
ଯେ ତେ ଵିପ୍ର ବ୍ରହ୍ମକୃତଃ ସୁତେ ସଚା ଵସୂନାଂ ଚ ଵସୁନଶ୍ଚ ଦାଵନେ । ପ୍ର ତେ ସୁମ୍ନସ୍ଯ ମନସା ପଥା ଭୁଵନ୍ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ସୋମ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମ ପାଇଁ ସୁତକାଳରେ ମନ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଛନ୍ତି ଓ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନରେ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରି, ସୁତ ସୋମର ଆନନ୍ଦର ପଥ ଅନୁସରନ୍ତି।
ମହତ୍ତଦୁଲ୍ବଂ ସ୍ଥଵିରଂ ତଦାସୀଦ୍ଯେନାଵିଷ୍ଟିତଃ ପ୍ରଵିଵେଶିଥାପଃ । ଵିଶ୍ଵା ଅପଶ୍ଯଦ୍ବହୁଧା ତେ ଅଗ୍ନେ ଜାତଵେଦସ୍ତନ୍ଵୋ ଦେଵ ଏକଃ
ସେ ମହାନ୍, ପୁରୁଣା ଅଣ୍ଡ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ; ଏକମାତ୍ର ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦା, ତୁମେ ନିଜ ଦେହର ସମସ୍ତ ରୂପ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲ।
କୋ ମା ଦଦର୍ଶ କତମଃ ସ ଦେଵୋ ଯୋ ମେ ତନ୍ଵୋ ବହୁଧା ପର୍ଯପଶ୍ଯତ୍ । କ୍ଵାହ ମିତ୍ରାଵରୁଣା କ୍ଷିଯନ୍ତ୍ଯଗ୍ନେର୍ଵିଶ୍ଵାଃ ସମିଧୋ ଦେଵଯାନୀଃ
କିଏ ମୋତେ ଦେଖିଲା, କେଉଁ ଦେବତା ସେ, ଯିଏ ମୋର ଦେହର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦେଖିଥିଲେ? କେଉଁଠି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ବସନ୍ତି, କେଉଁଠି ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେବମୟ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଅଛି?
ଐଚ୍ଛାମ ତ୍ଵା ବହୁଧା ଜାତଵେଦଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟମଗ୍ନେ ଅପ୍ସ୍ଵୋଷଧୀଷୁ । ତଂ ତ୍ଵା ଯମୋ ଅଚିକେଚ୍ଚିତ୍ରଭାନୋ ଦଶାନ୍ତରୁଷ୍ଯାଦତିରୋଚମାନମ୍
ଆମେ ତୁମକୁ, ଜାତବେଦା, ବହୁ ରୂପରେ ଦେଖିଛୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ଔଷଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା; ଯମ, ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜସ୍ୱୀ, ତୁମକୁ ଦଶ ଦିଗରୁ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିବା ବୁଝିଥିଲେ।
ହୋତ୍ରାଦହଂ ଵରୁଣ ବିଭ୍ଯଦାଯଂ ନେଦେଵ ମା ଯୁନଜନ୍ନତ୍ର ଦେଵାଃ । ତସ୍ଯ ମେ ତନ୍ଵୋ ବହୁଧା ନିଵିଷ୍ଟା ଏତମର୍ଥଂ ନ ଚିକେତାହମଗ୍ନିଃ
ହୋତା ଭୂମିକାରୁ, ମୁଁ ବରୁଣଙ୍କୁ ଭୟ କରି ପଛୁଆଇଲି; ସେଠି ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଏକତ୍ର କରିଲେନି; ମୋର ଦେହର ବହୁ ରୂପ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲିନି।
ଏହି ମନୁର୍ଦେଵଯୁର୍ଯଜ୍ଞକାମୋଽରଂକୃତ୍ଯା ତମସି କ୍ଷେଷ୍ଯଗ୍ନେ । ସୁଗାନ୍ପଥଃ କୃଣୁହି ଦେଵଯାନାନ୍ଵହ ହଵ୍ଯାନି ସୁମନସ୍ଯମାନଃ
ଆସ, ମନୁ, ୟଜ୍ଞ ଆଶା କରୁଥିବା ଦେବମୟ, ଅଗ୍ନିକୁ ଠିକ୍ ପଥରେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାର କର; ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ କର, ଭଲ ମନେ ହବ୍ୟ ଆଣ।
ଅଗ୍ନେଃ ପୂର୍ଵେ ଭ୍ରାତରୋ ଅର୍ଥମେତଂ ରଥୀଵାଧ୍ଵାନମନ୍ଵାଵରୀଵୁଃ । ତସ୍ମାଦ୍ଭିଯା ଵରୁଣ ଦୂରମାଯଂ ଗୌରୋ ନ କ୍ଷେପ୍ନୋରଵିଜେ ଜ୍ଯାଯାଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୂର୍ବ ଭାଇମାନେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ରଥଚାଳକ ରାସ୍ତାକୁ ଅନୁସରେ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ବରୁଣ, ଭୟରେ ମୁଁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଆସିଛି, ଯେପରି ଫିକା ରଙ୍ଗର ଏକ ଜଣ ଅଜୟ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ନୁହେଁ।
କୁର୍ମସ୍ତ ଆଯୁରଜରଂ ଯଦଗ୍ନେ ଯଥା ଯୁକ୍ତୋ ଜାତଵେଦୋ ନ ରିଷ୍ଯାଃ । ଅଥା ଵହାସି ସୁମନସ୍ଯମାନୋ ଭାଗଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵିଷଃ ସୁଜାତ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଅବିନାଶୀ କରୁଛୁ, ଯେପରି ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଯୋଜିତ ହେଲେ ତୁମେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହାଁ। ଏହାପରେ, ଭଲ ମନେଇ ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହବିଷ୍ୟ ଭାଗ ଉଠାଇ ନେଉଛ।
ପ୍ରଯାଜାନ୍ମେ ଅନୁଯାଜାଁଶ୍ଚ କେଵଲାନୂର୍ଜସ୍ଵନ୍ତଂ ହଵିଷୋ ଦତ୍ତ ଭାଗମ୍ । ଘୃତଂ ଚାପାଂ ପୁରୁଷଂ ଚୌଷଧୀନାମଗ୍ନେଶ୍ଚ ଦୀର୍ଘମାଯୁରସ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ମୋତେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦିଆଯାଉଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଥିବା ହବିଷ୍ୟର ଭାଗ ଦିଅ। ଘୃତ, ଜଳର ସାର, ଔଷଧିର ସାର ଦିଅ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତଵ ପ୍ରଯାଜା ଅନୁଯାଜାଶ୍ଚ କେଵଲ ଊର୍ଜସ୍ଵନ୍ତୋ ହଵିଷଃ ସନ୍ତୁ ଭାଗାଃ । ତଵାଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞୋଽଯମସ୍ତୁ ସର୍ଵସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମନ୍ତାଂ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ତୁମର ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ହବିଷ୍ୟର ଭାଗ ସବୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଏହି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ତୁମର ହେଉ, ଏବଂ ଚାରିଦିଗ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁ।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ଶାସ୍ତନ ମା ଯଥେହ ହୋତା ଵୃତୋ ମନଵୈ ଯନ୍ନିଷଦ୍ଯ । ପ୍ର ମେ ବ୍ରୂତ ଭାଗଧେଯଂ ଯଥା ଵୋ ଯେନ ପଥା ହଵ୍ଯମା ଵୋ ଵହାନି
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ମୋତେ ଏଠାରେ ଶିଖାଅ, ଯେପରି ନିର୍ବାଚିତ ହୋତା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି। ମୋର ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାଗ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯେପରି ଚାହାଅ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ହବିଷ୍ୟ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି।
ଅହଂ ହୋତା ନ୍ଯସୀଦଂ ଯଜୀଯାନ୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ମରୁତୋ ମା ଜୁନନ୍ତି । ଅହରହରଶ୍ଵିନାଧ୍ଵର୍ଯଵଂ ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମା ସମିଦ୍ଭଵତି ସାହୁତିର୍ଵାମ୍
ମୁଁ ହୋତା ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବସିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ମରୁତମାନେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ଦିନ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମର ପୁରୋହିତ ହବିଷ୍ୟ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଏହି ଆହୁତି ତୁମ ପାଇଁ।
ଅଯଂ ଯୋ ହୋତା କିରୁ ସ ଯମସ୍ଯ କମପ୍ଯୂହେ ଯତ୍ସମଞ୍ଜନ୍ତି ଦେଵାଃ । ଅହରହର୍ଜାଯତେ ମାସିମାସ୍ଯଥା ଦେଵା ଦଧିରେ ହଵ୍ଯଵାହମ୍
ଏହି ହୋତା, ଯେଉଁଠି ଯିଏ ହେଉନାହିଁ, ସେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉଅଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଯାହା ମନୋନୀତ କରନ୍ତି, ସେହି ଉପରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରେ। ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ନବଜନ୍ମ ହୁଏ, ପ୍ରତିମାସ ଏହିପରି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ହବିଷ୍ୟ ବହନକାରୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ମାଂ ଦେଵା ଦଧିରେ ହଵ୍ଯଵାହମପମ୍ଲୁକ୍ତଂ ବହୁ କୃଚ୍ଛ୍ରା ଚରନ୍ତମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ଯଜ୍ଞଂ ନଃ କଲ୍ପଯାତି ପଞ୍ଚଯାମଂ ତ୍ରିଵୃତଂ ସପ୍ତତନ୍ତୁମ୍
ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ହବିଷ୍ୟ ବହନକାରୀ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ କେବେ ଥକେନାହିଁ, ବହୁ କଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ। ଅଗ୍ନି, ଜଣା ଥିବା, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ପଞ୍ଚ ଭାଗ, ତିନି ଭାଗ ଓ ସାତ ତାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ।
ଆ ଵୋ ଯକ୍ଷ୍ଯମୃତତ୍ଵଂ ସୁଵୀରଂ ଯଥା ଵୋ ଦେଵା ଵରିଵଃ କରାଣି । ଆ ବାହ୍ଵୋର୍ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେଯାମଥେମା ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଜଯାତି
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଓ ବୀରତା ଆଣିପାରିବି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କରିପାରିବି। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରକୁ ତୁମର ବାହୁରେ ରଖିଦେଉ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ।
ତ୍ରୀଣି ଶତା ତ୍ରୀ ସହସ୍ରାଣ୍ଯଗ୍ନିଂ ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଦେଵା ନଵ ଚାସପର୍ଯନ୍ । ଔକ୍ଷନ୍ଘୃତୈରସ୍ତୃଣନ୍ବର୍ହିରସ୍ମା ଆଦିଦ୍ଧୋତାରଂ ନ୍ଯସାଦଯନ୍ତ
ତିନି ଶହ ତିନି ହଜାର ଦେବତା, ତାହା ସହିତ ତିରିଶି ଏବଂ ନଉ ଅଧିକ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ। ସେମାନେ ଘୃତ ଲଗାଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୁଶ ଛାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଲେ।
ଯମୈଚ୍ଛାମ ମନସା ସୋଽଯମାଗାଦ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ପରୁଷଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ସ ନୋ ଯକ୍ଷଦ୍ଦେଵତାତା ଯଜୀଯାନ୍ନି ହି ଷତ୍ସଦନ୍ତରଃ ପୂର୍ଵୋ ଅସ୍ମତ୍
ଯାହାକୁ ଆମେ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲୁ, ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତା ଥିବା। ସେ, ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ, ଆମ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ସେ ଏଠାରେ ଥିବା, ଆମଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ।
ଅରାଧି ହୋତା ନିଷଦା ଯଜୀଯାନଭି ପ୍ରଯାଂସି ସୁଧିତାନି ହି ଖ୍ଯତ୍ । ଯଜାମହୈ ଯଜ୍ଞିଯାନ୍ହନ୍ତ ଦେଵାଁ ଈଳାମହା ଈଡ୍ଯାଁ ଆଜ୍ଯେନ
ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ହୋତା ବସନ୍ତୁ, ସୁସଜ୍ଜିତ ଆହୁତିମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ। ଆମେ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା—ଆସନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା।
ସାଧ୍ଵୀମକର୍ଦେଵଵୀତିଂ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଜିହ୍ଵାମଵିଦାମ ଗୁହ୍ଯାମ୍ । ସ ଆଯୁରାଗାତ୍ସୁରଭିର୍ଵସାନୋ ଭଦ୍ରାମକର୍ଦେଵହୂତିଂ ନୋ ଅଦ୍ଯ
ଆଜି ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଆମର ଆହ୍ୱାନକୁ ସଫଳ କରିଛ। ଆମେ ଯଜ୍ଞର ଗୁପ୍ତ ଜିଭାକୁ ଖୋଜିପାଇଛୁ। ସେ ଜୀବନ ନେଇ, ସୁଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରି ଆସିଛନ୍ତି। ଆଜି ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଆମର ଆହ୍ୱାନକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ କରିଛ।
ତଦଦ୍ଯ ଵାଚଃ ପ୍ରଥମଂ ମସୀଯ ଯେନାସୁରାଁ ଅଭି ଦେଵା ଅସାମ । ଊର୍ଜାଦ ଉତ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ ପଞ୍ଚ ଜନା ମମ ହୋତ୍ରଂ ଜୁଷଧ୍ଵମ୍
ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରଥମ କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ। ଶକ୍ତିରେ ପୋଷିତ, ପୂଜ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ଜନ ମୋର ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ପଞ୍ଚ ଜନା ମମ ହୋତ୍ରଂ ଜୁଷନ୍ତାଂ ଗୋଜାତା ଉତ ଯେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ପୃଥିଵୀ ନଃ ପାର୍ଥିଵାତ୍ପାତ୍ଵଂହସୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦିଵ୍ଯାତ୍ପାତ୍ଵସ୍ମାନ୍
ପାଞ୍ଚ ଜନେ ମୋର ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଗଉମୂଳ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ। ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଭୂଲୋକର ଅପଦ୍ରବ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତ ଆମକୁ ଉପର ଅପଦ୍ରବ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ତନ୍ତୁଂ ତନ୍ଵନ୍ରଜସୋ ଭାନୁମନ୍ଵିହି ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତଃ ପଥୋ ରକ୍ଷ ଧିଯା କୃତାନ୍ । ଅନୁଲ୍ବଣଂ ଵଯତ ଜୋଗୁଵାମପୋ ମନୁର୍ଭଵ ଜନଯା ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ତୁମେ ତାନ ବୁଣ, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଅନୁସର। ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଭିନାଶୀ ଭାବେ ତାନ ବୁଣ, ହେ ଜଳ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମନୁ ପରି ହୁଅ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିଅ।
ଅକ୍ଷାନହୋ ନହ୍ଯତନୋତ ସୋମ୍ଯା ଇଷ୍କୃଣୁଧ୍ଵଂ ରଶନା ଓତ ପିଂଶତ । ଅଷ୍ଟାଵନ୍ଧୁରଂ ଵହତାଭିତୋ ରଥଂ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅନଯନ୍ନଭି ପ୍ରିଯମ୍
ଯୋକ୍ତା ଖୋଲ, ହେ ସୋମ ଭରିଥିବାମାନେ, ରଶି ଢିଲା କର, ରାଶି ଖୋଲି ଚିକ୍କଣ କର। ଆଠ ଚକା ଥିବା ରଥକୁ ଚାଲାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଥିଲେ।