ଵଯୋ ନ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପଲାଶମାସଦନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦିନଶ୍ଚମୂଷଦଃ । ପ୍ରୈଷାମନୀକଂ ଶଵସା ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ଵିଦତ୍ସ୍ଵର୍ମନଵେ ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି; ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶକ୍ତିରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକେ, ସେ ନୂତନ ଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଜାଣନ୍ତି।
କୃତଂ ନ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି ଦେଵନେ ସଂଵର୍ଗଂ ଯନ୍ମଘଵା ସୂର୍ଯଂ ଜଯତ୍ । ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନୁ ଵୀର୍ଯଂ ଶକନ୍ନ ପୁରାଣୋ ମଘଵନ୍ନୋତ ନୂତନଃ
ଦ୍ରୁତ ଯିଏ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାମ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ, ମଘବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜିତିଥାନ୍ତି; ତୁମ ଶୌର୍ଯ୍ୟକୁ ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂଆ କେହି ମିଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଶଂଵିଶଂ ମଘଵା ପର୍ଯଶାଯତ ଜନାନାଂ ଧେନା ଅଵଚାକଶଦ୍ଵୃଷା । ଯସ୍ଯାହ ଶକ୍ରଃ ସଵନେଷୁ ରଣ୍ଯତି ସ ତୀଵ୍ରୈଃ ସୋମୈଃ ସହତେ ପୃତନ୍ଯତଃ
ମଘବାନ୍ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି, ବୃଷଭ ଗାଁମାନେକୁ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି; ଯାହାକୁ ଶକ୍ର ବଳିପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତୀବ୍ର ସୋମ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମୁକାବିଲା କରନ୍ତି।
ଆପୋ ନ ସିନ୍ଧୁମଭି ଯତ୍ସମକ୍ଷରନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କୁଲ୍ଯା ଇଵ ହ୍ରଦମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତି ଵିପ୍ରା ମହୋ ଅସ୍ଯ ସାଦନେ ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଦିଵ୍ଯେନ ଦାନୁନା
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସିନ୍ଧୁକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହ୍ରଦ ପରି ଯାଉଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷାରେ ଯବ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵୃଷା ନ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପତଯଦ୍ରଜସ୍ସ୍ଵା ଯୋ ଅର୍ଯପତ୍ନୀରକୃଣୋଦିମା ଅପଃ । ସ ସୁନ୍ଵତେ ମଘଵା ଜୀରଦାନଵେଽଵିନ୍ଦଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନଵେ ହଵିଷ୍ମତେ
ବୃଷଭ ପରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଆକାଶ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଯିଏ ଆର୍ୟଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଖାଇଥାନ୍ତି।
ଉଜ୍ଜାଯତାଂ ପରଶୁର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଭୂଯା ଋତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ପୁରାଣଵତ୍ । ଵି ରୋଚତାମରୁଷୋ ଭାନୁନା ଶୁଚିଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଶୁକ୍ରଂ ଶୁଶୁଚୀତ ସତ୍ପତିଃ
କୁହାଡ଼ି ଆଲୋକ ସହିତ ଚମକୁ, ଋତର ଗାଁ ପୁରୁଣାଦିନ ପରି ବହୁ ଦୁଧ ଦିଅ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାପରେ ଚମକୁ, ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱାମୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵପତିର୍ମଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଣା ତୂତୁଜାନସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷାଣୋ ଅତି ଵିଶ୍ଵା ସହାଂସ୍ଯପାରେଣ ମହତା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯେନ
ନିଜ ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିଜ ନୀତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ; ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସୁଷ୍ଠାମା ରଥଃ ସୁଯମା ହରୀ ତେ ମିମ୍ଯକ୍ଷ ଵଜ୍ରୋ ନୃପତେ ଗଭସ୍ତୌ । ଶୀଭଂ ରାଜନ୍ସୁପଥା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ଵର୍ଧାମ ତେ ପପୁଷୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି
ତୁମର ରଥ ଭଲ ତିଆରି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଭଲ ଯୁତିଆ, ହେ ରାଜା; ବଜ୍ର ତୁମ ହାତରେ ଚମକୁଛି; ଭଲ ପଥରେ ଆସ, ହେ ଶାସକ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ୁ ଓ ଫଳିଯାଉ।
ଏନ୍ଦ୍ରଵାହୋ ନୃପତିଂ ଵଜ୍ରବାହୁମୁଗ୍ରମୁଗ୍ରାସସ୍ତଵିଷାସ ଏନମ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷସଂ ଵୃଷଭଂ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମମେମସ୍ମତ୍ରା ସଧମାଦୋ ଵହନ୍ତୁ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଳ ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ; ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିବା ବୃଷଭଙ୍କୁ ଆମ ସହିତ ଏହି ଭୋଜନରେ ଆଣନ୍ତୁ।
ଏଵା ପତିଂ ଦ୍ରୋଣସାଚଂ ସଚେତସମୂର୍ଜ ସ୍କମ୍ଭଂ ଧରୁଣ ଆ ଵୃଷାଯସେ । ଓଜଃ କୃଷ୍ଵ ସଂ ଗୃଭାଯ ତ୍ଵେ ଅପ୍ଯସୋ ଯଥା କେନିପାନାମିନୋ ଵୃଧେ
ଏଭଳି, ଯିଏ ଦ୍ରୋଣ ପାତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସଚେତନ ଓ ଶକ୍ତିର ଆଧାର, ସେଇ ପତିଙ୍କ ସହ ଏକତା ବନ୍ଧ। ତୁମେ ଶକ୍ତି ଧର, ଏହାକୁ ଧରି ରଖ, ଏବଂ ନିଜ ଉପାୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି, ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଓ।
ଗମନ୍ନସ୍ମେ ଵସୂନ୍ଯା ହି ଶଂସିଷଂ ସ୍ଵାଶିଷଂ ଭରମା ଯାହି ସୋମିନଃ । ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସାସ୍ମିନ୍ନା ସତ୍ସି ବର୍ହିଷ୍ଯନାଧୃଷ୍ଯା ତଵ ପାତ୍ରାଣି ଧର୍ମଣା
ହେ ସୋମଧାରୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ନେଇ ଆସ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି ଓ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏଠାରେ ବସ, ତୁମେ ଏଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିରାଜ କର, ଏବଂ ତୁମର ପାତ୍ରମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ।
ପୃଥକ୍ପ୍ରାଯନ୍ପ୍ରଥମା ଦେଵହୂତଯୋଽକୃଣ୍ଵତ ଶ୍ରଵସ୍ଯାନି ଦୁଷ୍ଟରା । ନ ଯେ ଶେକୁର୍ଯଜ୍ଞିଯାଂ ନାଵମାରୁହମୀର୍ମୈଵ ତେ ନ୍ଯଵିଶନ୍ତ କେପଯଃ
ପ୍ରଥମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ଅଲଗା ଭାବେ, ମହିମାମୟ ଓ ଅପରାଜିତ ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞର ନୌକାକୁ ଚଢିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ଏଵୈଵାପାଗପରେ ସନ୍ତୁ ଦୂଢ୍ଯୋଽଶ୍ଵା ଯେଷାଂ ଦୁର୍ଯୁଜ ଆଯୁଯୁଜ୍ରେ । ଇତ୍ଥା ଯେ ପ୍ରାଗୁପରେ ସନ୍ତି ଦାଵନେ ପୁରୂଣି ଯତ୍ର ଵଯୁନାନି ଭୋଜନା
ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଓ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କର ଘୋଡାମାନେ, ଯାହାକୁ ଯୁତ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେମାନେ ଯୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ।
ଗିରୀଁରଜ୍ରାନ୍ରେଜମାନାଁ ଅଧାରଯଦ୍ଦ୍ଯୌଃ କ୍ରନ୍ଦଦନ୍ତରିକ୍ଷାଣି କୋପଯତ୍ । ସମୀଚୀନେ ଧିଷଣେ ଵି ଷ୍କଭାଯତି ଵୃଷ୍ଣଃ ପୀତ୍ଵା ମଦ ଉକ୍ଥାନି ଶଂସତି
କମ୍ପିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ରହିଲେ, ଆକାଶ ଗର୍ଜିଲା, ମଧ୍ୟାକାଶ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଜ୍ଞାନୀ, ସମନ୍ୱିତ ହୋଇ, ବିସ୍ତାର କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଇମଂ ବିଭର୍ମି ସୁକୃତଂ ତେ ଅଙ୍କୁଶଂ ଯେନାରୁଜାସି ମଘଵଞ୍ଛଫାରୁଜଃ । ଅସ୍ମିନ୍ସୁ ତେ ସଵନେ ଅସ୍ତ୍ଵୋକ୍ଯଂ ସୁତ ଇଷ୍ଟୌ ମଘଵନ୍ବୋଧ୍ଯାଭଗଃ
ମୁଁ ଏହି ଭଲ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ, ମଘବାନ୍, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଖୁର ଭଙ୍ଗ କର। ଏହି ସବୁ ସ୍ୱରସ୍ତୁତିରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ରହୁ, ନିବେଦନରେ, ମଘବାନ୍, ତୁମେ ଅଂଶରେ ସଚେତନ ରୁହ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଦ୍ୱାରା, ଦୂର ଶତ୍ରୁତା ଓ ସମସ୍ତ ଭୁଖକୁ ଦୂର କର, ହେ ବହୁବାର ପୁକାରିତ। ଆମେ, ପ୍ରଥମ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଧନ ସମ୍ପଦ ଜିତିବାକୁ ପାରିବା।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ସହିତ ରହୁନ୍ତୁ, ସେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ।
ଦିଵସ୍ପରି ପ୍ରଥମଂ ଜଜ୍ଞେ ଅଗ୍ନିରସ୍ମଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପରି ଜାତଵେଦାଃ । ତୃତୀଯମପ୍ସୁ ନୃମଣା ଅଜସ୍ରମିନ୍ଧାନ ଏନଂ ଜରତେ ସ୍ଵାଧୀଃ
ଆକାଶରୁ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା। ତୃତୀୟ, ଜଳରେ ଅବିରତ ଜଳିଥାଏ; ସ୍ୱଯ଼ଂଜାତ ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଵିଦ୍ମା ତେ ଅଗ୍ନେ ତ୍ରେଧା ତ୍ରଯାଣି ଵିଦ୍ମା ତେ ଧାମ ଵିଭୃତା ପୁରୁତ୍ରା । ଵିଦ୍ମା ତେ ନାମ ପରମଂ ଗୁହା ଯଦ୍ଵିଦ୍ମା ତମୁତ୍ସଂ ଯତ ଆଜଗନ୍ଥ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ତିନି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜାଣୁଛୁ; ତୁମର ତିନିଟି ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ବିସ୍ତୃତ। ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ନାମ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ; ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, ସେ ମୂଳକୁ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ।
ସମୁଦ୍ରେ ତ୍ଵା ନୃମଣା ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତର୍ନୃଚକ୍ଷା ଈଧେ ଦିଵୋ ଅଗ୍ନ ଊଧନ୍ । ତୃତୀଯେ ତ୍ଵା ରଜସି ତସ୍ଥିଵାଂସମପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷା ଅଵର୍ଧନ୍
ସମୁଦ୍ରରେ, ସ୍ୱଯ଼ଂଜାତ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି; ଜଳରେ, ଋଷିମାନେ; ଆକାଶରେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁଧର ଉତ୍ସ। ତୃତୀୟ ଲୋକରେ, ତୁମେ ଦଢ଼ିଅଛ; ଜଳର କୋଳରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ଅକ୍ରନ୍ଦଦଗ୍ନି ସ୍ତନଯନ୍ନିଵ ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷାମା ରେରିହଦ୍ଵୀରୁଧଃ ସମଞ୍ଜନ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵି ହୀମିଦ୍ଧୋ ଅଖ୍ଯଦା ରୋଦସୀ ଭାନୁନା ଭାତ୍ଯନ୍ତଃ
ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜିଲେ, ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନ ଭଳି; ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଲା, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ହଠାତ୍ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ଜ୍ୱଳିଲେ; ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବରେ ଚମକୁଛି।
ଶ୍ରୀଣାମୁଦାରୋ ଧରୁଣୋ ରଯୀଣାଂ ମନୀଷାଣାଂ ପ୍ରାର୍ପଣଃ ସୋମଗୋପାଃ । ଵସୁଃ ସୂନୁଃ ସହସୋ ଅପ୍ସୁ ରାଜା ଵି ଭାତ୍ଯଗ୍ର ଉଷସାମିଧାନଃ
ସେ ଉଦାର, ଧନର ଆଧାର, ଚିନ୍ତାମଣିଷାର ପୂରଣ, ସୋମର ରକ୍ଷକ। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଜଳରେ ରାଜା, ଉଷାମାନେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ, ସେ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ଚମକେ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ କେତୁର୍ଭୁଵନସ୍ଯ ଗର୍ଭ ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣାଜ୍ଜାଯମାନଃ । ଵୀଳୁଂ ଚିଦଦ୍ରିମଭିନତ୍ପରାଯଞ୍ଜନା ଯଦଗ୍ନିମଯଜନ୍ତ ପଞ୍ଚ
ସେ ସମସ୍ତର ଚିହ୍ନ, ସୃଷ୍ଟିର ଗର୍ଭ; ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କଲେ। ସେ ପଥ ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଭାଗିଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚ ଜନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଉଶିକ୍ପାଵକୋ ଅରତିଃ ସୁମେଧା ମର୍ତେଷ୍ଵଗ୍ନିରମୃତୋ ନି ଧାଯି । ଇଯର୍ତି ଧୂମମରୁଷଂ ଭରିଭ୍ରଦୁଚ୍ଛୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଦ୍ଯାମିନକ୍ଷନ୍
ପବିତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନି, ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଭାବେ ବିରାଜିତ। ସେ ଧୂଆଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରନ୍ତି, ରକ୍ତିମ ଓ ଭାରବାହୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ଦୃଶାନୋ ରୁକ୍ମ ଉର୍ଵିଯା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌଦ୍ଦୁର୍ମର୍ଷମାଯୁଃ ଶ୍ରିଯେ ରୁଚାନଃ । ଅଗ୍ନିରମୃତୋ ଅଭଵଦ୍ଵଯୋଭିର୍ଯଦେନଂ ଦ୍ଯୌର୍ଜନଯତ୍ସୁରେତାଃ
ଚମକୁଥିବା, ସୁନା ଭଳି, ସେ ବିସ୍ତୃତ ହେଉଛନ୍ତି; ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର, ମହିମା ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନି ଦୁଇ ଜୀବନ ସହିତ ଅମର ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ, ବୀଜରେ ସମୃଦ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଯସ୍ତେ ଅଦ୍ଯ କୃଣଵଦ୍ଭଦ୍ରଶୋଚେଽପୂପଂ ଦେଵ ଘୃତଵନ୍ତମଗ୍ନେ । ପ୍ର ତଂ ନଯ ପ୍ରତରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛାଭି ସୁମ୍ନଂ ଦେଵଭକ୍ତଂ ଯଵିଷ୍ଠ
ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନିବେଦନ, ଘୃତ ଭରିତ ପିଠା, ଦେଉଛ, ହେ ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ତାହାକୁ ଆଗକୁ ନେଉ, ଧନୀଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାଅ, ଭଲ ମନୋଭାବ ଓ ଦେବପ୍ରିୟତାକୁ ଦିଅ।
ଆ ତଂ ଭଜ ସୌଶ୍ରଵସେଷ୍ଵଗ୍ନ ଉକ୍ଥଉକ୍ଥ ଆ ଭଜ ଶସ୍ଯମାନେ । ପ୍ରିଯଃ ସୂର୍ଯେ ପ୍ରିଯୋ ଅଗ୍ନା ଭଵାତ୍ଯୁଜ୍ଜାତେନ ଭିନଦଦୁଜ୍ଜନିତ୍ଵୈଃ
ଏହାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କର, ହେ ଅଗ୍ନି; ସ୍ତୁତି ସହିତ, ପ୍ରଶଂସିତ ଯାହା, ତାହାକୁ ବଣ୍ଟନ କର। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସେ ଜନ୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଚମକେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଯଜମାନା ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ଵିଶ୍ଵା ଵସୁ ଦଧିରେ ଵାର୍ଯାଣି । ତ୍ଵଯା ସହ ଦ୍ରଵିଣମିଚ୍ଛମାନା ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିନରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ତୁମ ପାଖରେ ରଖିଛନ୍ତି। ଧନ ଲାଗି ତୁମ ସହିତ ଇଚ୍ଛା କରି, ଉଶିଜମାନେ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଶାଳାକୁ ଖୋଲିଛନ୍ତି।