ଧନଂ ନ ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ସୋମାଁ ଆସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ସୁତୁକାନ୍ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ସୋମ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଧନ ଝରିଯାଏ। ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରଭାତରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ତୁମ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କର।
ଯସ୍ମିନ୍ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କରୁନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ମହିମା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମିଯାଉ।
ଆରାଚ୍ଛତ୍ରୁମପ ବାଧସ୍ଵ ଦୂରମୁଗ୍ରୋ ଯଃ ଶମ୍ବଃ ପୁରୁହୂତ ତେନ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଯଵମଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର କୃଧୀ ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜରତ୍ନାମ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସତ୍ରୁମାନେ ଦୂରକୁ ହଟାଇଦେଅ, ଯେପରି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ବି ଏହା କରିଛ। ଆମକୁ ଯବ ଓ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଗାୟକ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ପ୍ର ଯମନ୍ତର୍ଵୃଷସଵାସୋ ଅଗ୍ମନ୍ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମା ବହୁଲାନ୍ତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ନାହ ଦାମାନଂ ମଘଵା ନି ଯଂସନ୍ନି ସୁନ୍ଵତେ ଵହତି ଭୂରି ଵାମମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଚୁର ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳତାକୁ କେବେ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ, ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବାକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵ୍ଯା ଜଯାତି କୃତଂ ଯଚ୍ଛ୍ଵଘ୍ନୀ ଵିଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନା ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯା ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ଯିଏ ଦ୍ରୁତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ସବୁବେଳେ ଜିତିଥାଏ, ସମୟରେ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ; ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହେଁ, ସେ ଧନକୁ ରୋକି ରଖେନାହିଁ, ନିଜେ ନିଜେ ଧନ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
* ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ । ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତେ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ
ଆମ ସମସ୍ତ ଭାବନା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମନ୍ୱିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଆଲୋକକୁ ଜାଣି; ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ମଘବାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନ ଘା ତ୍ଵଦ୍ରିଗପ ଵେତି ମେ ମନସ୍ତ୍ଵେ ଇତ୍କାମଂ ପୁରୁହୂତ ଶିଶ୍ରଯ । ରାଜେଵ ଦସ୍ମ ନି ଷଦୋଽଧି ବର୍ହିଷ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୁ ସୋମେଽଵପାନମସ୍ତୁ ତେ
ମୋର ମନ ତୁମଠାରୁ କେବେ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ମୁଁ ତୁମଠାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ରଖିଛି; ରାଜା ପରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସ, ଏହି ସୋମ ତୁମର ପାନୀୟ ହେଉ।
ଵିଷୂଵୃଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅମତେରୁତ କ୍ଷୁଧଃ ସ ଇଦ୍ରାଯୋ ମଘଵା ଵସ୍ଵ ଈଶତେ । ତସ୍ଯେଦିମେ ପ୍ରଵଣେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵୋ ଵଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତି ଵୃଷଭସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ଆର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଭୁକ୍ତି ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ଧନର ନାଥ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ନାଳୀରେ, ସାତ ନଦୀ ବଳବତୀ ହୁଏ, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷିତ।
ଵଯୋ ନ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପଲାଶମାସଦନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦିନଶ୍ଚମୂଷଦଃ । ପ୍ରୈଷାମନୀକଂ ଶଵସା ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ଵିଦତ୍ସ୍ଵର୍ମନଵେ ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି; ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶକ୍ତିରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକେ, ସେ ନୂତନ ଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଜାଣନ୍ତି।
କୃତଂ ନ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି ଦେଵନେ ସଂଵର୍ଗଂ ଯନ୍ମଘଵା ସୂର୍ଯଂ ଜଯତ୍ । ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନୁ ଵୀର୍ଯଂ ଶକନ୍ନ ପୁରାଣୋ ମଘଵନ୍ନୋତ ନୂତନଃ
ଦ୍ରୁତ ଯିଏ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାମ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ, ମଘବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜିତିଥାନ୍ତି; ତୁମ ଶୌର୍ଯ୍ୟକୁ ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂଆ କେହି ମିଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଶଂଵିଶଂ ମଘଵା ପର୍ଯଶାଯତ ଜନାନାଂ ଧେନା ଅଵଚାକଶଦ୍ଵୃଷା । ଯସ୍ଯାହ ଶକ୍ରଃ ସଵନେଷୁ ରଣ୍ଯତି ସ ତୀଵ୍ରୈଃ ସୋମୈଃ ସହତେ ପୃତନ୍ଯତଃ
ମଘବାନ୍ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି, ବୃଷଭ ଗାଁମାନେକୁ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି; ଯାହାକୁ ଶକ୍ର ବଳିପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତୀବ୍ର ସୋମ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମୁକାବିଲା କରନ୍ତି।
ଆପୋ ନ ସିନ୍ଧୁମଭି ଯତ୍ସମକ୍ଷରନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କୁଲ୍ଯା ଇଵ ହ୍ରଦମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତି ଵିପ୍ରା ମହୋ ଅସ୍ଯ ସାଦନେ ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଦିଵ୍ଯେନ ଦାନୁନା
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସିନ୍ଧୁକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହ୍ରଦ ପରି ଯାଉଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷାରେ ଯବ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵୃଷା ନ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପତଯଦ୍ରଜସ୍ସ୍ଵା ଯୋ ଅର୍ଯପତ୍ନୀରକୃଣୋଦିମା ଅପଃ । ସ ସୁନ୍ଵତେ ମଘଵା ଜୀରଦାନଵେଽଵିନ୍ଦଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନଵେ ହଵିଷ୍ମତେ
ବୃଷଭ ପରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଆକାଶ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଯିଏ ଆର୍ୟଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଖାଇଥାନ୍ତି।
ଉଜ୍ଜାଯତାଂ ପରଶୁର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଭୂଯା ଋତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ପୁରାଣଵତ୍ । ଵି ରୋଚତାମରୁଷୋ ଭାନୁନା ଶୁଚିଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଶୁକ୍ରଂ ଶୁଶୁଚୀତ ସତ୍ପତିଃ
କୁହାଡ଼ି ଆଲୋକ ସହିତ ଚମକୁ, ଋତର ଗାଁ ପୁରୁଣାଦିନ ପରି ବହୁ ଦୁଧ ଦିଅ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାପରେ ଚମକୁ, ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱାମୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵପତିର୍ମଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଣା ତୂତୁଜାନସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷାଣୋ ଅତି ଵିଶ୍ଵା ସହାଂସ୍ଯପାରେଣ ମହତା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯେନ
ନିଜ ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିଜ ନୀତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ; ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସୁଷ୍ଠାମା ରଥଃ ସୁଯମା ହରୀ ତେ ମିମ୍ଯକ୍ଷ ଵଜ୍ରୋ ନୃପତେ ଗଭସ୍ତୌ । ଶୀଭଂ ରାଜନ୍ସୁପଥା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ଵର୍ଧାମ ତେ ପପୁଷୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି
ତୁମର ରଥ ଭଲ ତିଆରି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଭଲ ଯୁତିଆ, ହେ ରାଜା; ବଜ୍ର ତୁମ ହାତରେ ଚମକୁଛି; ଭଲ ପଥରେ ଆସ, ହେ ଶାସକ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ୁ ଓ ଫଳିଯାଉ।
ଏନ୍ଦ୍ରଵାହୋ ନୃପତିଂ ଵଜ୍ରବାହୁମୁଗ୍ରମୁଗ୍ରାସସ୍ତଵିଷାସ ଏନମ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷସଂ ଵୃଷଭଂ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମମେମସ୍ମତ୍ରା ସଧମାଦୋ ଵହନ୍ତୁ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଳ ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ; ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିବା ବୃଷଭଙ୍କୁ ଆମ ସହିତ ଏହି ଭୋଜନରେ ଆଣନ୍ତୁ।
ଏଵା ପତିଂ ଦ୍ରୋଣସାଚଂ ସଚେତସମୂର୍ଜ ସ୍କମ୍ଭଂ ଧରୁଣ ଆ ଵୃଷାଯସେ । ଓଜଃ କୃଷ୍ଵ ସଂ ଗୃଭାଯ ତ୍ଵେ ଅପ୍ଯସୋ ଯଥା କେନିପାନାମିନୋ ଵୃଧେ
ଏଭଳି, ଯିଏ ଦ୍ରୋଣ ପାତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସଚେତନ ଓ ଶକ୍ତିର ଆଧାର, ସେଇ ପତିଙ୍କ ସହ ଏକତା ବନ୍ଧ। ତୁମେ ଶକ୍ତି ଧର, ଏହାକୁ ଧରି ରଖ, ଏବଂ ନିଜ ଉପାୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି, ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଓ।
ଗମନ୍ନସ୍ମେ ଵସୂନ୍ଯା ହି ଶଂସିଷଂ ସ୍ଵାଶିଷଂ ଭରମା ଯାହି ସୋମିନଃ । ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସାସ୍ମିନ୍ନା ସତ୍ସି ବର୍ହିଷ୍ଯନାଧୃଷ୍ଯା ତଵ ପାତ୍ରାଣି ଧର୍ମଣା
ହେ ସୋମଧାରୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ନେଇ ଆସ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି ଓ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏଠାରେ ବସ, ତୁମେ ଏଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିରାଜ କର, ଏବଂ ତୁମର ପାତ୍ରମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ।
ପୃଥକ୍ପ୍ରାଯନ୍ପ୍ରଥମା ଦେଵହୂତଯୋଽକୃଣ୍ଵତ ଶ୍ରଵସ୍ଯାନି ଦୁଷ୍ଟରା । ନ ଯେ ଶେକୁର୍ଯଜ୍ଞିଯାଂ ନାଵମାରୁହମୀର୍ମୈଵ ତେ ନ୍ଯଵିଶନ୍ତ କେପଯଃ
ପ୍ରଥମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ଅଲଗା ଭାବେ, ମହିମାମୟ ଓ ଅପରାଜିତ ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞର ନୌକାକୁ ଚଢିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ଏଵୈଵାପାଗପରେ ସନ୍ତୁ ଦୂଢ୍ଯୋଽଶ୍ଵା ଯେଷାଂ ଦୁର୍ଯୁଜ ଆଯୁଯୁଜ୍ରେ । ଇତ୍ଥା ଯେ ପ୍ରାଗୁପରେ ସନ୍ତି ଦାଵନେ ପୁରୂଣି ଯତ୍ର ଵଯୁନାନି ଭୋଜନା
ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଓ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କର ଘୋଡାମାନେ, ଯାହାକୁ ଯୁତ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେମାନେ ଯୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ।
ଗିରୀଁରଜ୍ରାନ୍ରେଜମାନାଁ ଅଧାରଯଦ୍ଦ୍ଯୌଃ କ୍ରନ୍ଦଦନ୍ତରିକ୍ଷାଣି କୋପଯତ୍ । ସମୀଚୀନେ ଧିଷଣେ ଵି ଷ୍କଭାଯତି ଵୃଷ୍ଣଃ ପୀତ୍ଵା ମଦ ଉକ୍ଥାନି ଶଂସତି
କମ୍ପିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ରହିଲେ, ଆକାଶ ଗର୍ଜିଲା, ମଧ୍ୟାକାଶ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଜ୍ଞାନୀ, ସମନ୍ୱିତ ହୋଇ, ବିସ୍ତାର କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଇମଂ ବିଭର୍ମି ସୁକୃତଂ ତେ ଅଙ୍କୁଶଂ ଯେନାରୁଜାସି ମଘଵଞ୍ଛଫାରୁଜଃ । ଅସ୍ମିନ୍ସୁ ତେ ସଵନେ ଅସ୍ତ୍ଵୋକ୍ଯଂ ସୁତ ଇଷ୍ଟୌ ମଘଵନ୍ବୋଧ୍ଯାଭଗଃ
ମୁଁ ଏହି ଭଲ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ, ମଘବାନ୍, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଖୁର ଭଙ୍ଗ କର। ଏହି ସବୁ ସ୍ୱରସ୍ତୁତିରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ରହୁ, ନିବେଦନରେ, ମଘବାନ୍, ତୁମେ ଅଂଶରେ ସଚେତନ ରୁହ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଦ୍ୱାରା, ଦୂର ଶତ୍ରୁତା ଓ ସମସ୍ତ ଭୁଖକୁ ଦୂର କର, ହେ ବହୁବାର ପୁକାରିତ। ଆମେ, ପ୍ରଥମ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଧନ ସମ୍ପଦ ଜିତିବାକୁ ପାରିବା।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ସହିତ ରହୁନ୍ତୁ, ସେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ।
ଦିଵସ୍ପରି ପ୍ରଥମଂ ଜଜ୍ଞେ ଅଗ୍ନିରସ୍ମଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପରି ଜାତଵେଦାଃ । ତୃତୀଯମପ୍ସୁ ନୃମଣା ଅଜସ୍ରମିନ୍ଧାନ ଏନଂ ଜରତେ ସ୍ଵାଧୀଃ
ଆକାଶରୁ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା। ତୃତୀୟ, ଜଳରେ ଅବିରତ ଜଳିଥାଏ; ସ୍ୱଯ଼ଂଜାତ ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।