ଆ ଵାମଗନ୍ସୁମତିର୍ଵାଜିନୀଵସୂ ନ୍ଯଶ୍ଵିନା ହୃତ୍ସୁ କାମା ଅଯଂସତ । ଅଭୂତଂ ଗୋପା ମିଥୁନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ପ୍ରିଯା ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ଦୁର୍ଯାଁ ଅଶୀମହି
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା ଦାତା, ଆମ ହୃଦୟରେ ଆଶା ଭରିଦେଲେ। ଦୟାକରି, ଦୁଇଜଣେ ମିଳି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ତା ମନ୍ଦସାନା ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସହଵୀରଂ ଵଚସ୍ଯଵେ । କୃତଂ ତୀର୍ଥଂ ସୁପ୍ରପାଣଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ସ୍ଥାଣୁଂ ପଥେଷ୍ଠାମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହତମ୍
ହେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଉତାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ। ଆମ ପଥରେ ସହଜ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଜାଗା ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଦୃଢ଼ ଭିତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦଦ୍ଯ କତମାସ୍ଵଶ୍ଵିନା ଵିକ୍ଷୁ ଦସ୍ରା ମାଦଯେତେ ଶୁଭସ୍ପତୀ । କ ଈଂ ନି ଯେମେ କତମସ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁର୍ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯଜମାନସ୍ଯ ଵା ଗୃହମ୍
ଏହି ଦିନ କେଉଁ ଦେଶରେ, କେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି? କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, କାହାର ଘରକୁ ଗଲେ—କବିଙ୍କି, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥଙ୍କି?
ସମାନମୁ ତ୍ଯଂ ପୁରୁହୂତମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ରଥଂ ତ୍ରିଚକ୍ରଂ ସଵନା ଗନିଗ୍ମତମ୍ । ପରିଜ୍ମାନଂ ଵିଦଥ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିର୍ଵଯଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟା ଉଷସୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆମେ ସେଇ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗୀତପ୍ରିୟ, ତିନିଚକା ରଥକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଚାଲେ, ସଭାରେ ଘୂରେ, ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆସେ।
ପ୍ରାତର୍ଯୁଜଂ ନାସତ୍ଯାଧି ତିଷ୍ଠଥଃ ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣଂ ମଧୁଵାହନଂ ରଥମ୍ । ଵିଶୋ ଯେନ ଗଚ୍ଛଥୋ ଯଜ୍ଵରୀର୍ନରା କୀରେଶ୍ଚିଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ହୋତୃମନ୍ତମଶ୍ଵିନା
ପ୍ରଭାତେ ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣେ ତୁମେ ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଯୋଗାଇ ଚଢ଼ିଯାଉଛ, ଏହି ରଥ ଉପରେ ବସି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅନେକ ଉପହାର ଥିବା ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଯାଉଛ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଂ ଵା ମଧୁପାଣିଂ ସୁହସ୍ତ୍ଯମଗ୍ନିଧଂ ଵା ଧୃତଦକ୍ଷଂ ଦମୂନସମ୍ । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯତ୍ସଵନାନି ଗଚ୍ଛଥୋଽତ ଆ ଯାତଂ ମଧୁପେଯମଶ୍ଵିନା
ଯେଉଁ ପୁରୋହିତ ମଧୁ ଲଗା ହାତରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା ଭଲ ହାତ ଥିବା ଅଗ୍ନି ଜଳାଉଥିବା, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କିମ୍ବା ଅନୁପ୍ରେରିତ ଯଜ୍ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠାକୁ ଆସ, ମଧୁ ମିଶିତ ପାନୀୟ ପିଇବାକୁ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ଭୂଷନ୍ନିଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏକ ଶିଳ୍ପୀ ଯେପରି ତାର ଉପକରଣକୁ ଧାର କରେ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ତୁତି ଆଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ଉତ୍ତମ କଥା କହ, ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କର।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଗାଈକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ଖୋଜ, ବନ୍ଧୁକୁ ଜଗା, ଗାୟକ, ବୃଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦେ, ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ଯେପରି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେପରି ଦାନ ପାଇଁ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ଭୋଗକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କହନ୍ତି କି? ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ କେବେ ଭୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଧନର ଅଂଶ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଭାଗ ଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ସତ୍ୟ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ଦେଉଛି, ସେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ କରେ। ହେ ବୀର, ଯିଏ ସୋମ ନ ଦେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହେ।
ଧନଂ ନ ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ସୋମାଁ ଆସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ସୁତୁକାନ୍ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ସୋମ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଧନ ଝରିଯାଏ। ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରଭାତରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ତୁମ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କର।
ଯସ୍ମିନ୍ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କରୁନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ମହିମା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମିଯାଉ।
ଆରାଚ୍ଛତ୍ରୁମପ ବାଧସ୍ଵ ଦୂରମୁଗ୍ରୋ ଯଃ ଶମ୍ବଃ ପୁରୁହୂତ ତେନ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଯଵମଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର କୃଧୀ ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜରତ୍ନାମ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସତ୍ରୁମାନେ ଦୂରକୁ ହଟାଇଦେଅ, ଯେପରି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ବି ଏହା କରିଛ। ଆମକୁ ଯବ ଓ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଗାୟକ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ପ୍ର ଯମନ୍ତର୍ଵୃଷସଵାସୋ ଅଗ୍ମନ୍ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମା ବହୁଲାନ୍ତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ନାହ ଦାମାନଂ ମଘଵା ନି ଯଂସନ୍ନି ସୁନ୍ଵତେ ଵହତି ଭୂରି ଵାମମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଚୁର ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳତାକୁ କେବେ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ, ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବାକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵ୍ଯା ଜଯାତି କୃତଂ ଯଚ୍ଛ୍ଵଘ୍ନୀ ଵିଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନା ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯା ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ଯିଏ ଦ୍ରୁତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ସବୁବେଳେ ଜିତିଥାଏ, ସମୟରେ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ; ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହେଁ, ସେ ଧନକୁ ରୋକି ରଖେନାହିଁ, ନିଜେ ନିଜେ ଧନ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
* ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ । ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତେ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ
ଆମ ସମସ୍ତ ଭାବନା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମନ୍ୱିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଆଲୋକକୁ ଜାଣି; ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ମଘବାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନ ଘା ତ୍ଵଦ୍ରିଗପ ଵେତି ମେ ମନସ୍ତ୍ଵେ ଇତ୍କାମଂ ପୁରୁହୂତ ଶିଶ୍ରଯ । ରାଜେଵ ଦସ୍ମ ନି ଷଦୋଽଧି ବର୍ହିଷ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୁ ସୋମେଽଵପାନମସ୍ତୁ ତେ
ମୋର ମନ ତୁମଠାରୁ କେବେ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ମୁଁ ତୁମଠାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ରଖିଛି; ରାଜା ପରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସ, ଏହି ସୋମ ତୁମର ପାନୀୟ ହେଉ।
ଵିଷୂଵୃଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅମତେରୁତ କ୍ଷୁଧଃ ସ ଇଦ୍ରାଯୋ ମଘଵା ଵସ୍ଵ ଈଶତେ । ତସ୍ଯେଦିମେ ପ୍ରଵଣେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵୋ ଵଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତି ଵୃଷଭସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ଆର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଭୁକ୍ତି ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ଧନର ନାଥ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ନାଳୀରେ, ସାତ ନଦୀ ବଳବତୀ ହୁଏ, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷିତ।
ଵଯୋ ନ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପଲାଶମାସଦନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦିନଶ୍ଚମୂଷଦଃ । ପ୍ରୈଷାମନୀକଂ ଶଵସା ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ଵିଦତ୍ସ୍ଵର୍ମନଵେ ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି; ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶକ୍ତିରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକେ, ସେ ନୂତନ ଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଜାଣନ୍ତି।
କୃତଂ ନ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି ଦେଵନେ ସଂଵର୍ଗଂ ଯନ୍ମଘଵା ସୂର୍ଯଂ ଜଯତ୍ । ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନୁ ଵୀର୍ଯଂ ଶକନ୍ନ ପୁରାଣୋ ମଘଵନ୍ନୋତ ନୂତନଃ
ଦ୍ରୁତ ଯିଏ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାମ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ, ମଘବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜିତିଥାନ୍ତି; ତୁମ ଶୌର୍ଯ୍ୟକୁ ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂଆ କେହି ମିଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଶଂଵିଶଂ ମଘଵା ପର୍ଯଶାଯତ ଜନାନାଂ ଧେନା ଅଵଚାକଶଦ୍ଵୃଷା । ଯସ୍ଯାହ ଶକ୍ରଃ ସଵନେଷୁ ରଣ୍ଯତି ସ ତୀଵ୍ରୈଃ ସୋମୈଃ ସହତେ ପୃତନ୍ଯତଃ
ମଘବାନ୍ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି, ବୃଷଭ ଗାଁମାନେକୁ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି; ଯାହାକୁ ଶକ୍ର ବଳିପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତୀବ୍ର ସୋମ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମୁକାବିଲା କରନ୍ତି।
ଆପୋ ନ ସିନ୍ଧୁମଭି ଯତ୍ସମକ୍ଷରନ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କୁଲ୍ଯା ଇଵ ହ୍ରଦମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତି ଵିପ୍ରା ମହୋ ଅସ୍ଯ ସାଦନେ ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଦିଵ୍ଯେନ ଦାନୁନା
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସିନ୍ଧୁକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ସୋମ ପିଷା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହ୍ରଦ ପରି ଯାଉଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷାରେ ଯବ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵୃଷା ନ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପତଯଦ୍ରଜସ୍ସ୍ଵା ଯୋ ଅର୍ଯପତ୍ନୀରକୃଣୋଦିମା ଅପଃ । ସ ସୁନ୍ଵତେ ମଘଵା ଜୀରଦାନଵେଽଵିନ୍ଦଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନଵେ ହଵିଷ୍ମତେ
ବୃଷଭ ପରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଆକାଶ ଦେଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଯିଏ ଆର୍ୟଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଖାଇଥାନ୍ତି।
ଉଜ୍ଜାଯତାଂ ପରଶୁର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଭୂଯା ଋତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ପୁରାଣଵତ୍ । ଵି ରୋଚତାମରୁଷୋ ଭାନୁନା ଶୁଚିଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଶୁକ୍ରଂ ଶୁଶୁଚୀତ ସତ୍ପତିଃ
କୁହାଡ଼ି ଆଲୋକ ସହିତ ଚମକୁ, ଋତର ଗାଁ ପୁରୁଣାଦିନ ପରି ବହୁ ଦୁଧ ଦିଅ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାପରେ ଚମକୁ, ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱାମୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵପତିର୍ମଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଣା ତୂତୁଜାନସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷାଣୋ ଅତି ଵିଶ୍ଵା ସହାଂସ୍ଯପାରେଣ ମହତା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯେନ
ନିଜ ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିଜ ନୀତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ; ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସୁଷ୍ଠାମା ରଥଃ ସୁଯମା ହରୀ ତେ ମିମ୍ଯକ୍ଷ ଵଜ୍ରୋ ନୃପତେ ଗଭସ୍ତୌ । ଶୀଭଂ ରାଜନ୍ସୁପଥା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ଵର୍ଧାମ ତେ ପପୁଷୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି
ତୁମର ରଥ ଭଲ ତିଆରି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଭଲ ଯୁତିଆ, ହେ ରାଜା; ବଜ୍ର ତୁମ ହାତରେ ଚମକୁଛି; ଭଲ ପଥରେ ଆସ, ହେ ଶାସକ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ୁ ଓ ଫଳିଯାଉ।