କୁହ ସ୍ଵିଦ୍ଦୋଷା କୁହ ଵସ୍ତୋରଶ୍ଵିନା କୁହାଭିପିତ୍ଵଂ କରତଃ କୁହୋଷତୁଃ । କୋ ଵାଂ ଶଯୁତ୍ରା ଵିଧଵେଵ ଦେଵରଂ ମର୍ଯଂ ନ ଯୋଷା କୃଣୁତେ ସଧସ୍ଥ ଆ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଭାତ କେଉଁଠି? ଆପଣଙ୍କ ନିବାସ କେଉଁଠି? କେଉଁଠି ଆପଣ ମୁହଁ ଦେଖାନ୍ତି? କିଏ, ବିଧବା ଭଉଣୀ ପରି, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ଡାକେ, ଯେପରି ଜଣେ କନ୍ୟା ଯୁବକୁ ଡାକେ?
ପ୍ରାତର୍ଜରେଥେ ଜରଣେଵ କାପଯା ଵସ୍ତୋର୍ଵସ୍ତୋର୍ଯଜତା ଗଚ୍ଛଥୋ ଗୃହମ୍ । କସ୍ଯ ଧ୍ଵସ୍ରା ଭଵଥଃ କସ୍ଯ ଵା ନରା ରାଜପୁତ୍ରେଵ ସଵନାଵ ଗଚ୍ଛଥଃ
ଆପଣେ ପ୍ରଭାତରେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ପରି ଗୃହେ ଗୃହେ ଯାନ୍ତି, ଆଦର ସହିତ ଆହ୍ୱାନ ମିଳେ; କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଅତିଥି ହୁଅନ୍ତି? କିଏ ରାଜପୁତ୍ର ପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକେ?
ଯୁଵାଂ ମୃଗେଵ ଵାରଣା ମୃଗଣ୍ଯଵୋ ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ହଵିଷା ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ଯୁଵଂ ହୋତ୍ରାମୃତୁଥା ଜୁହ୍ଵତେ ନରେଷଂ ଜନାଯ ଵହଥଃ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତରେ ମୃଗ ପରି ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ହବି ଦେଉଛୁ; ଆପଣେ ଯଜ୍ଞପରିଚାଳକ ଭାବେ ଲୋକଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଆପଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ନେଇଯାନ୍ତି, ଶୋଭାର ମାଲିକ।
ଯୁଵାଂ ହ ଘୋଷା ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ଯତୀ ରାଜ୍ଞ ଊଚେ ଦୁହିତା ପୃଚ୍ଛେ ଵାଂ ନରା । ଭୂତଂ ମେ ଅହ୍ନ ଉତ ଭୂତମକ୍ତଵେଽଶ୍ଵାଵତେ ରଥିନେ ଶକ୍ତମର୍ଵତେ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଘୋଷା ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ; ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ: 'ଦିନରେ ମୋ ପାଖରେ ଥାନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ, ରଥି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ।'
ଯୁଵଂ କଵୀ ଷ୍ଠଃ ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ରଥଂ ଵିଶୋ ନ କୁତ୍ସୋ ଜରିତୁର୍ନଶାଯଥଃ । ଯୁଵୋର୍ହ ମକ୍ଷା ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ମଧ୍ଵାସା ଭରତ ନିଷ୍କୃତଂ ନ ଯୋଷଣା
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ରଥକୁ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ଯେପରି କୁତ୍ସ ଗାୟକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଥାଏ; ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର ଦାନ ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ନିଜ ଅଳଙ୍କାର ଖୋଜେ, ସେପରି ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କ ଦାନ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ହ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଯୁଵମଶ୍ଵିନା ଵଶଂ ଯୁଵଂ ଶିଞ୍ଜାରମୁଶନାମୁପାରଥୁଃ । ଯୁଵୋ ରରାଵା ପରି ସଖ୍ଯମାସତେ ଯୁଵୋରହମଵସା ସୁମ୍ନମା ଚକେ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଆପଣମାନେ ବଶଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଶିଞ୍ଜାର ଓ ଉଶନାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଆପଣମାନେଙ୍କର ଦୁଇଟି ହସ୍ତୀ ମିତ୍ରତାରେ ବନ୍ଧାଅଛି, ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କର କୃପା ଓ ସହାୟତା ଚାହିଁଛି।
ଯୁଵଂ ହ କୃଶଂ ଯୁଵମଶ୍ଵିନା ଶଯୁଂ ଯୁଵଂ ଵିଧନ୍ତଂ ଵିଧଵାମୁରୁଷ୍ଯଥଃ । ଯୁଵଂ ସନିଭ୍ଯ ସ୍ତନଯନ୍ତମଶ୍ଵିନାପ ଵ୍ରଜମୂର୍ଣୁଥଃ ସପ୍ତାସ୍ଯମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣେ କୃଶ ଓ ଶୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ବିଧନ୍ତ ଓ ଏକ ବିଧବାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଆପଣେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ଗାୟକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସାତଟି ମୁହଁ ଥିବା ଗୋଶାଳାକୁ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ।
ଜନିଷ୍ଟ ଯୋଷା ପତଯତ୍କନୀନକୋ ଵି ଚାରୁହନ୍ଵୀରୁଧୋ ଦଂସନା ଅନୁ । ଆସ୍ମୈ ରୀଯନ୍ତେ ନିଵନେଵ ସିନ୍ଧଵୋଽସ୍ମା ଅହ୍ନେ ଭଵତି ତତ୍ପତିତ୍ଵନମ୍
ଏକ ଯୁବତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଖସିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତକୁ ଅନୁସରି ଉଦ୍ଭିଦଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ଗଭୀର ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନଟି ତାଙ୍କର ପତନ ହେଲା।
ଜୀଵଂ ରୁଦନ୍ତି ଵି ମଯନ୍ତେ ଅଧ୍ଵରେ ଦୀର୍ଘାମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦୀଧିଯୁର୍ନରଃ । ଵାମଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯ ଇଦଂ ସମେରିରେ ମଯଃ ପତିଭ୍ଯୋ ଜନଯଃ ପରିଷ୍ଵଜେ
ଜୀବନ୍ତ ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଏହି କଥା ତାଙ୍କର ପିତାମାନେ ସହିତ ମନୋମତି ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନନୀମାନେ ଖୁସିରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ମ ତଦୁ ଷୁ ପ୍ର ଵୋଚତ ଯୁଵା ହ ଯଦ୍ଯୁଵତ୍ଯାଃ କ୍ଷେତି ଯୋନିଷୁ । ପ୍ରିଯୋସ୍ରିଯସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ରେତିନୋ ଗୃହଂ ଗମେମାଶ୍ଵିନା ତଦୁଶ୍ମସି
ଆମେ ଏହାକୁ ଜାଣୁନାହିଁ, ଆପଣ ସଠିକ୍ କହନ୍ତୁ—ଯୁବକ କି ଯୁବତୀଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ବସିଥାଏ କି? ହେ ଆଶ୍ୱିନ ଦେବତା, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରିୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଥିବା, ବୀଜଦାତାଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା—ଏହି ଆମର ଆଶା।
ଆ ଵାମଗନ୍ସୁମତିର୍ଵାଜିନୀଵସୂ ନ୍ଯଶ୍ଵିନା ହୃତ୍ସୁ କାମା ଅଯଂସତ । ଅଭୂତଂ ଗୋପା ମିଥୁନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ପ୍ରିଯା ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ଦୁର୍ଯାଁ ଅଶୀମହି
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା ଦାତା, ଆମ ହୃଦୟରେ ଆଶା ଭରିଦେଲେ। ଦୟାକରି, ଦୁଇଜଣେ ମିଳି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ତା ମନ୍ଦସାନା ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସହଵୀରଂ ଵଚସ୍ଯଵେ । କୃତଂ ତୀର୍ଥଂ ସୁପ୍ରପାଣଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ସ୍ଥାଣୁଂ ପଥେଷ୍ଠାମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହତମ୍
ହେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଉତାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ। ଆମ ପଥରେ ସହଜ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଜାଗା ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଦୃଢ଼ ଭିତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦଦ୍ଯ କତମାସ୍ଵଶ୍ଵିନା ଵିକ୍ଷୁ ଦସ୍ରା ମାଦଯେତେ ଶୁଭସ୍ପତୀ । କ ଈଂ ନି ଯେମେ କତମସ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁର୍ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯଜମାନସ୍ଯ ଵା ଗୃହମ୍
ଏହି ଦିନ କେଉଁ ଦେଶରେ, କେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି? କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, କାହାର ଘରକୁ ଗଲେ—କବିଙ୍କି, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥଙ୍କି?
ସମାନମୁ ତ୍ଯଂ ପୁରୁହୂତମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ରଥଂ ତ୍ରିଚକ୍ରଂ ସଵନା ଗନିଗ୍ମତମ୍ । ପରିଜ୍ମାନଂ ଵିଦଥ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିର୍ଵଯଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟା ଉଷସୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆମେ ସେଇ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗୀତପ୍ରିୟ, ତିନିଚକା ରଥକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଚାଲେ, ସଭାରେ ଘୂରେ, ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆସେ।
ପ୍ରାତର୍ଯୁଜଂ ନାସତ୍ଯାଧି ତିଷ୍ଠଥଃ ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣଂ ମଧୁଵାହନଂ ରଥମ୍ । ଵିଶୋ ଯେନ ଗଚ୍ଛଥୋ ଯଜ୍ଵରୀର୍ନରା କୀରେଶ୍ଚିଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ହୋତୃମନ୍ତମଶ୍ଵିନା
ପ୍ରଭାତେ ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣେ ତୁମେ ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଯୋଗାଇ ଚଢ଼ିଯାଉଛ, ଏହି ରଥ ଉପରେ ବସି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅନେକ ଉପହାର ଥିବା ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଯାଉଛ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଂ ଵା ମଧୁପାଣିଂ ସୁହସ୍ତ୍ଯମଗ୍ନିଧଂ ଵା ଧୃତଦକ୍ଷଂ ଦମୂନସମ୍ । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯତ୍ସଵନାନି ଗଚ୍ଛଥୋଽତ ଆ ଯାତଂ ମଧୁପେଯମଶ୍ଵିନା
ଯେଉଁ ପୁରୋହିତ ମଧୁ ଲଗା ହାତରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା ଭଲ ହାତ ଥିବା ଅଗ୍ନି ଜଳାଉଥିବା, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କିମ୍ବା ଅନୁପ୍ରେରିତ ଯଜ୍ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠାକୁ ଆସ, ମଧୁ ମିଶିତ ପାନୀୟ ପିଇବାକୁ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ଭୂଷନ୍ନିଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏକ ଶିଳ୍ପୀ ଯେପରି ତାର ଉପକରଣକୁ ଧାର କରେ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ତୁତି ଆଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ଉତ୍ତମ କଥା କହ, ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କର।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଗାଈକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ଖୋଜ, ବନ୍ଧୁକୁ ଜଗା, ଗାୟକ, ବୃଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦେ, ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ଯେପରି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେପରି ଦାନ ପାଇଁ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ଭୋଗକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କହନ୍ତି କି? ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ କେବେ ଭୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଧନର ଅଂଶ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଭାଗ ଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ସତ୍ୟ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ଦେଉଛି, ସେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ କରେ। ହେ ବୀର, ଯିଏ ସୋମ ନ ଦେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହେ।
ଧନଂ ନ ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ସୋମାଁ ଆସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ସୁତୁକାନ୍ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ସୋମ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠି ପ୍ରଚୁର ଧନ ଝରିଯାଏ। ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରଭାତରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ତୁମ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କର।
ଯସ୍ମିନ୍ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କରୁନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ମହିମା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମିଯାଉ।
ଆରାଚ୍ଛତ୍ରୁମପ ବାଧସ୍ଵ ଦୂରମୁଗ୍ରୋ ଯଃ ଶମ୍ବଃ ପୁରୁହୂତ ତେନ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଯଵମଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର କୃଧୀ ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜରତ୍ନାମ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସତ୍ରୁମାନେ ଦୂରକୁ ହଟାଇଦେଅ, ଯେପରି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ବି ଏହା କରିଛ। ଆମକୁ ଯବ ଓ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଗାୟକ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ପ୍ର ଯମନ୍ତର୍ଵୃଷସଵାସୋ ଅଗ୍ମନ୍ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମା ବହୁଲାନ୍ତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ନାହ ଦାମାନଂ ମଘଵା ନି ଯଂସନ୍ନି ସୁନ୍ଵତେ ଵହତି ଭୂରି ଵାମମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଚୁର ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ମଘବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳତାକୁ କେବେ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ, ସୋମ ପିନ୍ଦୁଥିବାକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵ୍ଯା ଜଯାତି କୃତଂ ଯଚ୍ଛ୍ଵଘ୍ନୀ ଵିଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନା ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯା ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ଯିଏ ଦ୍ରୁତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ସବୁବେଳେ ଜିତିଥାଏ, ସମୟରେ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ଖୋଜି ନେଉଥାଏ; ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହେଁ, ସେ ଧନକୁ ରୋକି ରଖେନାହିଁ, ନିଜେ ନିଜେ ଧନ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଁ, ଯବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଆମେ ଦୂର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମର ନେତାମାନେ ସହିତ, ଆମର ଉଦ୍ୟମରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଦିଅ।
* ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ସ୍ୱରୂପେ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ । ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତେ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ
ଆମ ସମସ୍ତ ଭାବନା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମନ୍ୱିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଆଲୋକକୁ ଜାଣି; ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ମଘବାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନ ଘା ତ୍ଵଦ୍ରିଗପ ଵେତି ମେ ମନସ୍ତ୍ଵେ ଇତ୍କାମଂ ପୁରୁହୂତ ଶିଶ୍ରଯ । ରାଜେଵ ଦସ୍ମ ନି ଷଦୋଽଧି ବର୍ହିଷ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୁ ସୋମେଽଵପାନମସ୍ତୁ ତେ
ମୋର ମନ ତୁମଠାରୁ କେବେ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ମୁଁ ତୁମଠାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ରଖିଛି; ରାଜା ପରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସ, ଏହି ସୋମ ତୁମର ପାନୀୟ ହେଉ।
ଵିଷୂଵୃଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅମତେରୁତ କ୍ଷୁଧଃ ସ ଇଦ୍ରାଯୋ ମଘଵା ଵସ୍ଵ ଈଶତେ । ତସ୍ଯେଦିମେ ପ୍ରଵଣେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵୋ ଵଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତି ଵୃଷଭସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ଆର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଭୁକ୍ତି ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ଧନର ନାଥ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ନାଳୀରେ, ସାତ ନଦୀ ବଳବତୀ ହୁଏ, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷିତ।