ଇଯଂ ଵାମହ୍ଵେ ଶୃଣୁତଂ ମେ ଅଶ୍ଵିନା ପୁତ୍ରାଯେଵ ପିତରା ମହ୍ଯଂ ଶିକ୍ଷତମ୍ । ଅନାପିରଜ୍ଞା ଅସଜାତ୍ଯାମତିଃ ପୁରା ତସ୍ଯା ଅଭିଶସ୍ତେରଵ ସ୍ପୃତମ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା; ପୁଅ ପାଇଁ ବାପାମାନେ ଯେପରି ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ମୋତେ ଶିଖାନ୍ତୁ; ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିବେକୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ହେଉନାହିଁ; ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅପଶାପ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ।
ଯୁଵଂ ରଥେନ ଵିମଦାଯ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଂ ନ୍ଯୂହଥୁଃ ପୁରୁମିତ୍ରସ୍ଯ ଯୋଷଣାମ୍ । ଯୁଵଂ ହଵଂ ଵଧ୍ରିମତ୍ଯା ଅଗଚ୍ଛତଂ ଯୁଵଂ ସୁଷୁତିଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ପୁରଂଧଯେ
ଆପଣେ ନିଜ ରଥରେ ଶୁନ୍ଧ୍ୟୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ; ପୁରୁମିତ୍ରଙ୍କ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆପଣେ ନେଇଯାଇଥିଲେ; ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କ ଡାକକୁ ଆପଣେ ଶୁଣିଥିଲେ; ପୁରନ୍ଧିଙ୍କୁ ସହଜ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ।
ଯୁଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଜରଣାମୁପେଯୁଷଃ ପୁନଃ କଲେରକୃଣୁତଂ ଯୁଵଦ୍ଵଯଃ । ଯୁଵଂ ଵନ୍ଦନମୃଶ୍ଯଦାଦୁଦୂପଥୁର୍ଯୁଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ପଲାମେତଵେ କୃଥଃ
ଆପଣେ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ; ଖେଳଙ୍କୁ ଆଉଥରେ ଯୁବ କରିଦେଲେ; ବନ୍ଦନଙ୍କୁ ନଦୀ ଅଟକାଉଥିବା ସ୍ଥାନ ଉପରେ ଆପଣେ ଚାଲିଯିବାକୁ ସହଯୋଗ କଲେ; ବିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଏକାଏକି ଦୌଢ଼ିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲେ।
ଯୁଵଂ ହ ରେଭଂ ଵୃଷଣା ଗୁହା ହିତମୁଦୈରଯତଂ ମମୃଵାଂସମଶ୍ଵିନା । ଯୁଵମୃବୀସମୁତ ତପ୍ତମତ୍ରଯ ଓମନ୍ଵନ୍ତଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ସପ୍ତଵଧ୍ରଯେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣେ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ରେଭଙ୍କୁ ଉଠାଇଦେଲେ; ଆପଣେ ରିଭୁମାନେ ଓ ତିନି ଜଣେ ତାପିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଉଥରେ ଜୀବନ ଦେଇ, ସପ୍ତ ବଧ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ଯୁଵଂ ଶ୍ଵେତଂ ପେଦଵେଽଶ୍ଵିନାଶ୍ଵଂ ନଵଭିର୍ଵାଜୈର୍ନଵତୀ ଚ ଵାଜିନମ୍ । ଚର୍କୃତ୍ଯଂ ଦଦଥୁର୍ଦ୍ରାଵଯତ୍ସଖଂ ଭଗଂ ନ ନୃଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ ମଯୋଭୁଵମ୍
ଆପଣେ ପେଦୁଙ୍କୁ ନଉ ଶକ୍ତି ଓ ନବତି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା; ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥିବା ସହଯୋଗୀ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଭାଗ୍ୟଦେବତା ଲୋକଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନ ତଂ ରାଜାନାଵଦିତେ କୁତଶ୍ଚନ ନାଂହୋ ଅଶ୍ନୋତି ଦୁରିତଂ ନକିର୍ଭଯମ୍ । ଯମଶ୍ଵିନା ସୁହଵା ରୁଦ୍ରଵର୍ତନୀ ପୁରୋରଥଂ କୃଣୁଥଃ ପତ୍ନ୍ଯା ସହ
ଯାହାକୁ ଆପଣେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ରୁଦ୍ରମାର୍ଗରେ ଦୟାଳୁ ଭାବେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେଠି କୌଣସି ରାଜା କିମ୍ବା ଅପମାନ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଭୟ ଆସିପାରେନାହିଁ।
ଆ ତେନ ଯାତଂ ମନସୋ ଜଵୀଯସା ରଥଂ ଯଂ ଵାମୃଭଵଶ୍ଚକ୍ରୁରଶ୍ଵିନା । ଯସ୍ଯ ଯୋଗେ ଦୁହିତା ଜାଯତେ ଦିଵ ଉଭେ ଅହନୀ ସୁଦିନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସେହି ମନଃପ୍ରବଳ ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ରିଭୁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା; ଯାହା ଯୋଗକୁ ଦେଖି ଆକାଶକୁ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ଦୁଇ ଦିନ, ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତା ଵର୍ତିର୍ଯାତଂ ଜଯୁଷା ଵି ପର୍ଵତମପିନ୍ଵତଂ ଶଯଵେ ଧେନୁମଶ୍ଵିନା । ଵୃକସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵର୍ତିକାମନ୍ତରାସ୍ଯାଦ୍ଯୁଵଂ ଶଚୀଭିର୍ଗ୍ରସିତାମମୁଞ୍ଚତମ୍
ସେହି ବିଜୟୀ ପଥରେ ଆପଣେ ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଶୋଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ; ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆପଣେ ବଘାର ମୁହଁରୁ ଧରାଯାଇଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଏତଂ ଵାଂ ସ୍ତୋମମଶ୍ଵିନାଵକର୍ମାତକ୍ଷାମ ଭୃଗଵୋ ନ ରଥମ୍ । ନ୍ଯମୃକ୍ଷାମ ଯୋଷଣାଂ ନ ମର୍ଯେ ନିତ୍ଯଂ ନ ସୂନୁଂ ତନଯଂ ଦଧାନାଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଭୃଗୁମାନେ ଯେପରି ରଥ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଯୁବକ ପାଇଁ ଜଣେ କନ୍ୟା ଯେପରି ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଉଛୁ, ଯେପରି ଜଣେ ମାଆ ସଦା ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଧରିଥାଏ।
ରଥଂ ଯାନ୍ତଂ କୁହ କୋ ହ ଵାଂ ନରା ପ୍ରତି ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ସୁଵିତାଯ ଭୂଷତି । ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଶେଵିଶେ ଵସ୍ତୋର୍ଵସ୍ତୋର୍ଵହମାନଂ ଧିଯା ଶମି
ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରଥ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ଆସେ, ସେଠି କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରେ? ପ୍ରଭାତରେ କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୃହେ ଗୃହେ ଦେଖି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମ୍ପଦ ଆଣିଥିବାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ?
କୁହ ସ୍ଵିଦ୍ଦୋଷା କୁହ ଵସ୍ତୋରଶ୍ଵିନା କୁହାଭିପିତ୍ଵଂ କରତଃ କୁହୋଷତୁଃ । କୋ ଵାଂ ଶଯୁତ୍ରା ଵିଧଵେଵ ଦେଵରଂ ମର୍ଯଂ ନ ଯୋଷା କୃଣୁତେ ସଧସ୍ଥ ଆ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଭାତ କେଉଁଠି? ଆପଣଙ୍କ ନିବାସ କେଉଁଠି? କେଉଁଠି ଆପଣ ମୁହଁ ଦେଖାନ୍ତି? କିଏ, ବିଧବା ଭଉଣୀ ପରି, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ଡାକେ, ଯେପରି ଜଣେ କନ୍ୟା ଯୁବକୁ ଡାକେ?
ପ୍ରାତର୍ଜରେଥେ ଜରଣେଵ କାପଯା ଵସ୍ତୋର୍ଵସ୍ତୋର୍ଯଜତା ଗଚ୍ଛଥୋ ଗୃହମ୍ । କସ୍ଯ ଧ୍ଵସ୍ରା ଭଵଥଃ କସ୍ଯ ଵା ନରା ରାଜପୁତ୍ରେଵ ସଵନାଵ ଗଚ୍ଛଥଃ
ଆପଣେ ପ୍ରଭାତରେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ପରି ଗୃହେ ଗୃହେ ଯାନ୍ତି, ଆଦର ସହିତ ଆହ୍ୱାନ ମିଳେ; କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଅତିଥି ହୁଅନ୍ତି? କିଏ ରାଜପୁତ୍ର ପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକେ?
ଯୁଵାଂ ମୃଗେଵ ଵାରଣା ମୃଗଣ୍ଯଵୋ ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ହଵିଷା ନି ହ୍ଵଯାମହେ । ଯୁଵଂ ହୋତ୍ରାମୃତୁଥା ଜୁହ୍ଵତେ ନରେଷଂ ଜନାଯ ଵହଥଃ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତରେ ମୃଗ ପରି ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ହବି ଦେଉଛୁ; ଆପଣେ ଯଜ୍ଞପରିଚାଳକ ଭାବେ ଲୋକଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଆପଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ନେଇଯାନ୍ତି, ଶୋଭାର ମାଲିକ।
ଯୁଵାଂ ହ ଘୋଷା ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ଯତୀ ରାଜ୍ଞ ଊଚେ ଦୁହିତା ପୃଚ୍ଛେ ଵାଂ ନରା । ଭୂତଂ ମେ ଅହ୍ନ ଉତ ଭୂତମକ୍ତଵେଽଶ୍ଵାଵତେ ରଥିନେ ଶକ୍ତମର୍ଵତେ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଘୋଷା ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ; ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ: 'ଦିନରେ ମୋ ପାଖରେ ଥାନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ, ରଥି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ।'
ଯୁଵଂ କଵୀ ଷ୍ଠଃ ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ରଥଂ ଵିଶୋ ନ କୁତ୍ସୋ ଜରିତୁର୍ନଶାଯଥଃ । ଯୁଵୋର୍ହ ମକ୍ଷା ପର୍ଯଶ୍ଵିନା ମଧ୍ଵାସା ଭରତ ନିଷ୍କୃତଂ ନ ଯୋଷଣା
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ରଥକୁ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ଯେପରି କୁତ୍ସ ଗାୟକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଥାଏ; ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର ଦାନ ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ନିଜ ଅଳଙ୍କାର ଖୋଜେ, ସେପରି ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କ ଦାନ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ହ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଯୁଵମଶ୍ଵିନା ଵଶଂ ଯୁଵଂ ଶିଞ୍ଜାରମୁଶନାମୁପାରଥୁଃ । ଯୁଵୋ ରରାଵା ପରି ସଖ୍ଯମାସତେ ଯୁଵୋରହମଵସା ସୁମ୍ନମା ଚକେ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଆପଣମାନେ ବଶଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଶିଞ୍ଜାର ଓ ଉଶନାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଆପଣମାନେଙ୍କର ଦୁଇଟି ହସ୍ତୀ ମିତ୍ରତାରେ ବନ୍ଧାଅଛି, ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କର କୃପା ଓ ସହାୟତା ଚାହିଁଛି।
ଯୁଵଂ ହ କୃଶଂ ଯୁଵମଶ୍ଵିନା ଶଯୁଂ ଯୁଵଂ ଵିଧନ୍ତଂ ଵିଧଵାମୁରୁଷ୍ଯଥଃ । ଯୁଵଂ ସନିଭ୍ଯ ସ୍ତନଯନ୍ତମଶ୍ଵିନାପ ଵ୍ରଜମୂର୍ଣୁଥଃ ସପ୍ତାସ୍ଯମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣେ କୃଶ ଓ ଶୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ବିଧନ୍ତ ଓ ଏକ ବିଧବାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଆପଣେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ଗାୟକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସାତଟି ମୁହଁ ଥିବା ଗୋଶାଳାକୁ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ।
ଜନିଷ୍ଟ ଯୋଷା ପତଯତ୍କନୀନକୋ ଵି ଚାରୁହନ୍ଵୀରୁଧୋ ଦଂସନା ଅନୁ । ଆସ୍ମୈ ରୀଯନ୍ତେ ନିଵନେଵ ସିନ୍ଧଵୋଽସ୍ମା ଅହ୍ନେ ଭଵତି ତତ୍ପତିତ୍ଵନମ୍
ଏକ ଯୁବତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଖସିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତକୁ ଅନୁସରି ଉଦ୍ଭିଦଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ଗଭୀର ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନଟି ତାଙ୍କର ପତନ ହେଲା।
ଜୀଵଂ ରୁଦନ୍ତି ଵି ମଯନ୍ତେ ଅଧ୍ଵରେ ଦୀର୍ଘାମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦୀଧିଯୁର୍ନରଃ । ଵାମଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯ ଇଦଂ ସମେରିରେ ମଯଃ ପତିଭ୍ଯୋ ଜନଯଃ ପରିଷ୍ଵଜେ
ଜୀବନ୍ତ ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ଏହି କଥା ତାଙ୍କର ପିତାମାନେ ସହିତ ମନୋମତି ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନନୀମାନେ ଖୁସିରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ମ ତଦୁ ଷୁ ପ୍ର ଵୋଚତ ଯୁଵା ହ ଯଦ୍ଯୁଵତ୍ଯାଃ କ୍ଷେତି ଯୋନିଷୁ । ପ୍ରିଯୋସ୍ରିଯସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ରେତିନୋ ଗୃହଂ ଗମେମାଶ୍ଵିନା ତଦୁଶ୍ମସି
ଆମେ ଏହାକୁ ଜାଣୁନାହିଁ, ଆପଣ ସଠିକ୍ କହନ୍ତୁ—ଯୁବକ କି ଯୁବତୀଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ବସିଥାଏ କି? ହେ ଆଶ୍ୱିନ ଦେବତା, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରିୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଥିବା, ବୀଜଦାତାଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା—ଏହି ଆମର ଆଶା।
ଆ ଵାମଗନ୍ସୁମତିର୍ଵାଜିନୀଵସୂ ନ୍ଯଶ୍ଵିନା ହୃତ୍ସୁ କାମା ଅଯଂସତ । ଅଭୂତଂ ଗୋପା ମିଥୁନା ଶୁଭସ୍ପତୀ ପ୍ରିଯା ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ଦୁର୍ଯାଁ ଅଶୀମହି
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା ଦାତା, ଆମ ହୃଦୟରେ ଆଶା ଭରିଦେଲେ। ଦୟାକରି, ଦୁଇଜଣେ ମିଳି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ତା ମନ୍ଦସାନା ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସହଵୀରଂ ଵଚସ୍ଯଵେ । କୃତଂ ତୀର୍ଥଂ ସୁପ୍ରପାଣଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ସ୍ଥାଣୁଂ ପଥେଷ୍ଠାମପ ଦୁର୍ମତିଂ ହତମ୍
ହେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଉତାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ। ଆମ ପଥରେ ସହଜ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଜାଗା ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଦୃଢ଼ ଭିତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦଦ୍ଯ କତମାସ୍ଵଶ୍ଵିନା ଵିକ୍ଷୁ ଦସ୍ରା ମାଦଯେତେ ଶୁଭସ୍ପତୀ । କ ଈଂ ନି ଯେମେ କତମସ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁର୍ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯଜମାନସ୍ଯ ଵା ଗୃହମ୍
ଏହି ଦିନ କେଉଁ ଦେଶରେ, କେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଆପଣମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି? କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, କାହାର ଘରକୁ ଗଲେ—କବିଙ୍କି, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥଙ୍କି?
ସମାନମୁ ତ୍ଯଂ ପୁରୁହୂତମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ରଥଂ ତ୍ରିଚକ୍ରଂ ସଵନା ଗନିଗ୍ମତମ୍ । ପରିଜ୍ମାନଂ ଵିଦଥ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିର୍ଵଯଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟା ଉଷସୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆମେ ସେଇ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗୀତପ୍ରିୟ, ତିନିଚକା ରଥକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଚାଲେ, ସଭାରେ ଘୂରେ, ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆସେ।
ପ୍ରାତର୍ଯୁଜଂ ନାସତ୍ଯାଧି ତିଷ୍ଠଥଃ ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣଂ ମଧୁଵାହନଂ ରଥମ୍ । ଵିଶୋ ଯେନ ଗଚ୍ଛଥୋ ଯଜ୍ଵରୀର୍ନରା କୀରେଶ୍ଚିଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ହୋତୃମନ୍ତମଶ୍ଵିନା
ପ୍ରଭାତେ ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣେ ତୁମେ ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଯୋଗାଇ ଚଢ଼ିଯାଉଛ, ଏହି ରଥ ଉପରେ ବସି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅନେକ ଉପହାର ଥିବା ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳକୁ ଯାଉଛ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଂ ଵା ମଧୁପାଣିଂ ସୁହସ୍ତ୍ଯମଗ୍ନିଧଂ ଵା ଧୃତଦକ୍ଷଂ ଦମୂନସମ୍ । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯତ୍ସଵନାନି ଗଚ୍ଛଥୋଽତ ଆ ଯାତଂ ମଧୁପେଯମଶ୍ଵିନା
ଯେଉଁ ପୁରୋହିତ ମଧୁ ଲଗା ହାତରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା ଭଲ ହାତ ଥିବା ଅଗ୍ନି ଜଳାଉଥିବା, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କିମ୍ବା ଅନୁପ୍ରେରିତ ଯଜ୍ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଉଛ, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠାକୁ ଆସ, ମଧୁ ମିଶିତ ପାନୀୟ ପିଇବାକୁ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ଭୂଷନ୍ନିଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏକ ଶିଳ୍ପୀ ଯେପରି ତାର ଉପକରଣକୁ ଧାର କରେ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ତୁତି ଆଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ଉତ୍ତମ କଥା କହ, ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କର।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଗାଈକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ଖୋଜ, ବନ୍ଧୁକୁ ଜଗା, ଗାୟକ, ବୃଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦେ, ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ଯେପରି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେପରି ଦାନ ପାଇଁ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ଭୋଗକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କହନ୍ତି କି? ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ କେବେ ଭୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଧନର ଅଂଶ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଭାଗ ଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ସତ୍ୟ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ଦେଉଛି, ସେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ କରେ। ହେ ବୀର, ଯିଏ ସୋମ ନ ଦେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହେ।