କୁରୁଶ୍ରଵଣମାଵୃଣି ରାଜାନଂ ତ୍ରାସଦସ୍ଯଵମ୍ । ମଂହିଷ୍ଠଂ ଵାଘତାମୃଷିଃ
ମୁଁ କୁରୁଶ୍ରବଣ ରାଜା ତ୍ରାସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ବାଛିଛି, ସେ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି।
ଯସ୍ଯ ମା ହରିତୋ ରଥେ ତିସ୍ରୋ ଵହନ୍ତି ସାଧୁଯା । ସ୍ତଵୈ ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣେ
ଯାହାଙ୍କ ରଥକୁ ତିନିଟି ଦୁଧରା ଘୋଡ଼ା ଭଲଭାବେ ଟାଣେ, ଯାହା ପାଇଁ ହଜାର ଦାନ ଦିଆଯାଉଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତି ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଵାଦସୋ ଗିର ଉପମଶ୍ରଵସଃ ପିତୁଃ । କ୍ଷେତ୍ରଂ ନ ରଣ୍ଵମୂଚୁଷେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧୁର ଗୀତ ତାଙ୍କ ପିତା ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଉପଜାଉଥିବା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅଧି ପୁତ୍ରୋପମଶ୍ରଵୋ ନପାନ୍ମିତ୍ରାତିଥେରିହି । ପିତୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ମି ଵନ୍ଦିତା
ମୁଁ ମିତ୍ରାତିଥିଙ୍କ ବଂଶଜ ପୁତ୍ର ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କୁ ଡାକୁଛି; ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଲୋକ।
ଯଦୀଶୀଯାମୃତାନାମୁତ ଵା ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଜୀଵେଦିନ୍ମଘଵା ମମ
ମୁଁ ଯଦି ଅମରମାନେ କିମ୍ବା ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିଥାନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତୁ।
ନ ଦେଵାନାମତି ଵ୍ରତଂ ଶତାତ୍ମା ଚନ ଜୀଵତି । ତଥା ଯୁଜା ଵି ଵାଵୃତେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିୟମକୁ କେହି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେନାହିଁ; ଶତଜନ୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଅମର ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ନିୟମରେ ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରାଵେପା ମା ବୃହତୋ ମାଦଯନ୍ତି ପ୍ରଵାତେଜା ଇରିଣେ ଵର୍ଵୃତାନାଃ । ସୋମସ୍ଯେଵ ମୌଜଵତସ୍ଯ ଭକ୍ଷୋ ଵିଭୀଦକୋ ଜାଗୃଵିର୍ମହ୍ଯମଚ୍ଛାନ୍
ବିଭୀଡ଼କ ଗଛର ଦାଡ଼ିଏ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ଶୁଖିଲା ମାଟି ଉପରେ ଛଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ମୁଜବତ ସୋମର ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ପରି, ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଜାଗାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ମା ମିମେଥ ନ ଜିହୀଳ ଏଷା ଶିଵା ସଖିଭ୍ଯ ଉତ ମହ୍ଯମାସୀତ୍ । ଅକ୍ଷସ୍ଯାହମେକପରସ୍ଯ ହେତୋରନୁଵ୍ରତାମପ ଜାଯାମରୋଧମ୍
ସେ କେବେ ମୋତେ ଡାଟିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗ କରିନାହାନ୍ତି; ସେ ମୋ ସଙ୍ଗମାନେ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଥିଲେ। ଏକ ଦାୟସ୍ତ ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ତାକୁ କାନ୍ଦାଇଦେଲି।
ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଶ୍ଵଶ୍ରୂରପ ଜାଯା ରୁଣଦ୍ଧି ନ ନାଥିତୋ ଵିନ୍ଦତେ ମର୍ଡିତାରମ୍ । ଅଶ୍ଵସ୍ଯେଵ ଜରତୋ ଵସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ନାହଂ ଵିନ୍ଦାମି କିତଵସ୍ଯ ଭୋଗମ୍
ଶ୍ୱଶୁରୀ ଝିଅକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି; ଅସହାୟ ଲୋକ କାହାରୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଉନାହାନ୍ତି। ବୁଢ଼ା ଘୋଡ଼ା ପରି, ମୁଁ ଜୁଆର ଜିତିଥିବା ଧନରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେ ଜାଯାଂ ପରି ମୃଶନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯାଗୃଧଦ୍ଵେଦନେ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷଃ । ପିତା ମାତା ଭ୍ରାତର ଏନମାହୁର୍ନ ଜାନୀମୋ ନଯତା ବଦ୍ଧମେତମ୍
ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛୁଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦାୟସ୍ତର ଲାଲସାରେ ମତ୍ତ। ବାପା, ମାଆ, ଭାଇମାନେ କହନ୍ତି: 'ଆମେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନୁନାହୁଁ; ଏହାକୁ ନେଇଯାଅ, ଏହା ବନ୍ଧା।'
ଯଦାଦୀଧ୍ଯେ ନ ଦଵିଷାଣ୍ଯେଭିଃ ପରାଯଦ୍ଭ୍ଯୋଽଵ ହୀଯେ ସଖିଭ୍ଯଃ । ନ୍ଯୁପ୍ତାଶ୍ଚ ବଭ୍ରଵୋ ଵାଚମକ୍ରତଁ ଏମୀଦେଷାଂ ନିଷ୍କୃତଂ ଜାରିଣୀଵ
ଯେବେ ମୁଁ ଠାରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲିନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ପଛରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା କଳା ଦାୟସ୍ତମାନେ କଥା କହିଲେ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଉଛି, ଯେପରି ଜନା ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ସଭାମେତି କିତଵଃ ପୃଚ୍ଛମାନୋ ଜେଷ୍ଯାମୀତି ତନ୍ଵା ଶୂଶୁଜାନଃ । ଅକ୍ଷାସୋ ଅସ୍ଯ ଵି ତିରନ୍ତି କାମଂ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ନେ ଦଧତ ଆ କୃତାନି
ଜୁଆରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, 'ମୁଁ ଜିତିପାରିବି କି?' ବୋଲି ପଚାରେ, ଦେହ କମ୍ପିଯାଏ। ଦାୟସ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଜିତିଥିବା ଧନ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ଅକ୍ଷାସ ଇଦଙ୍କୁଶିନୋ ନିତୋଦିନୋ ନିକୃତ୍ଵାନସ୍ତପନାସ୍ତାପଯିଷ୍ଣଵଃ । କୁମାରଦେଷ୍ଣା ଜଯତଃ ପୁନର୍ହଣୋ ମଧ୍ଵା ସମ୍ପୃକ୍ତାଃ କିତଵସ୍ଯ ବର୍ହଣା
ଦାୟସ୍ତମାନେ କଠିନ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଚାଳାକ ଓ ଜଳନ୍ତା; ଚଳାକି କରି ଜଳାଇଦେଉଛନ୍ତି। ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ହସିବା ପରି, ହାରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ମଧୁରେ ଲପେଟାଯାଇ, ଜୁଆରୀଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିପଞ୍ଚାଶଃ କ୍ରୀଳତି ଵ୍ରାତ ଏଷାଂ ଦେଵ ଇଵ ସଵିତା ସତ୍ଯଧର୍ମା । ଉଗ୍ରସ୍ଯ ଚିନ୍ମନ୍ଯଵେ ନା ନମନ୍ତେ ରାଜା ଚିଦେଭ୍ଯୋ ନମ ଇତ୍କୃଣୋତି
ଏହି ତିରପଞ୍ଚାଶି ଲୋକଙ୍କ ଦଳ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ପରି। ଉଗ୍ର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୁଆରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ରାଜା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନୀଚା ଵର୍ତନ୍ତ ଉପରି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯହସ୍ତାସୋ ହସ୍ତଵନ୍ତଂ ସହନ୍ତେ । ଦିଵ୍ଯା ଅଙ୍ଗାରା ଇରିଣେ ନ୍ଯୁପ୍ତାଃ ଶୀତାଃ ସନ୍ତୋ ହୃଦଯଂ ନିର୍ଦହନ୍ତି
ସେମାନେ ତଳେ ଚାଲନ୍ତି, ଉପରକୁ ଲାଫ ମାରନ୍ତି; ହାତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାତ ଥିବାକୁ ଜିତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଗୋଟିଗୁଡ଼ିକ, ଶୀତଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଷ୍କ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଜାଯା ତପ୍ଯତେ କିତଵସ୍ଯ ହୀନା ମାତା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚରତଃ କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍ । ଋଣାଵା ବିଭ୍ଯଦ୍ଧନମିଚ୍ଛମାନୋଽନ୍ଯେଷାମସ୍ତମୁପ ନକ୍ତମେତି
ଜୁଆରିଙ୍କ ଜଣେ ଜନା ଦୁଃଖିତ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି; ଘର ଛାଡ଼ି ଘୁରୁଥିବା ପୁଅଙ୍କ ମାଆ ପଚାରନ୍ତି, 'ସେ କେଉଁଠି?' ଋଣରେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ, ଧନ ଆଶାରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଘରକୁ ରାତିରେ ଯାଉଛି।
ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଯ କିତଵଂ ତତାପାନ୍ଯେଷାଂ ଜାଯାଂ ସୁକୃତଂ ଚ ଯୋନିମ୍ । ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଅଶ୍ଵାନ୍ଯୁଯୁଜେ ହି ବଭ୍ରୂନ୍ସୋ ଅଗ୍ନେରନ୍ତେ ଵୃଷଲଃ ପପାଦ
ଏକ ଜଣେ ଜନାକୁ ଦେଖିଲେ, ଜୁଆରି ଅନ୍ତରେ ଆଗ ଲାଗେ; ସେ ଅନ୍ୟର ଜନା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସୁଭାଗ୍ୟକୁ ଲୋଭ କରେ। ପ୍ରଭାତରେ ସେ ତାଙ୍କର ପିଲା ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ଖେଳ ଶେଷରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି।
ଯୋ ଵଃ ସେନାନୀର୍ମହତୋ ଗଣସ୍ଯ ରାଜା ଵ୍ରାତସ୍ଯ ପ୍ରଥମୋ ବଭୂଵ । ତସ୍ମୈ କୃଣୋମି ନ ଧନା ରୁଣଧ୍ମି ଦଶାହଂ ପ୍ରାଚୀସ୍ତଦୃତଂ ଵଦାମି
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ବଡ଼ ଦଳର ନେତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି: ମୁଁ ତୁମ ଧନ ଚାହେଁନି, ମୁଁ ତାହା ଦାବି କରେନି; ଦଶ ଦିନ ଧରି ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଏହି ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଅକ୍ଷୈର୍ମା ଦୀଵ୍ଯଃ କୃଷିମିତ୍କୃଷସ୍ଵ ଵିତ୍ତେ ରମସ୍ଵ ବହୁ ମନ୍ଯମାନଃ । ତତ୍ର ଗାଵଃ କିତଵ ତତ୍ର ଜାଯା ତନ୍ମେ ଵି ଚଷ୍ଟେ ସଵିତାଯମର୍ଯଃ
ଗୋଟିରେ ଖେଳ ଖେଳିବାକୁ ଯାଅନି; ଜମି ଚାଷ କର, ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବ। ସେଠି ଗାଈ ଅଛି, ଜୁଆରି, ସେଠି ତୋ ଜନା ଅଛି; ଏହିପରି ମୋତେ ସବିତା ଦେଖାଇଛନ୍ତି।
ମିତ୍ରଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ଖଲୁ ମୃଳତା ନୋ ମା ନୋ ଘୋରେଣ ଚରତାଭି ଧୃଷ୍ଣୁ । ନି ଵୋ ନୁ ମନ୍ଯୁର୍ଵିଶତାମରାତିରନ୍ଯୋ ବଭ୍ରୂଣାଂ ପ୍ରସିତୌ ନ୍ଵସ୍ତୁ
ମିତ୍ରତା କର, ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଅ; ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆସନି। ତୁମ ରୋଷ, ଶତ୍ରୁତା ଆମ ଭିତରେ ନ ଆସୁ; ଅନ୍ୟର ଗୋଟି ଲାଗି ଧାଉଥିବା ଆମଠାରୁ ଦୂର ରୁହୁ।
ଅବୁଧ୍ରମୁ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଜ୍ଯୋତିର୍ଭରନ୍ତ ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ । ମହୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଚେତତାମପୋଽଦ୍ଯା ଦେଵାନାମଵ ଆ ଵୃଣୀମହେ
ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାତରେ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି। ବଡ଼ ଦିନାକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ସଚେତନ ହେଅ; ଆଜି ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛୁ।
ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯୋରଵ ଆ ଵୃଣୀମହେ ମାତୄନ୍ସିନ୍ଧୂନ୍ପର୍ଵତାଞ୍ଛର୍ଯଣାଵତଃ । ଅନାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମୁଷାସମୀମହେ ଭଦ୍ରଂ ସୋମଃ ସୁଵାନୋ ଅଦ୍ଯା କୃଣୋତୁ ନଃ
ଦିନାକାଶ ଓ ପୃଥିବୀଠାରୁ ଆମେ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛୁ, ମାତୃସ୍ନାନୀ ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଠାରୁ। ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାଠାରୁ ଦୋଷମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛୁ; ଆଜି ଚାପା ହୋଇଥିବା ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ କରୁ।
ଦ୍ଯାଵା ନୋ ଅଦ୍ଯ ପୃଥିଵୀ ଅନାଗସୋ ମହୀ ତ୍ରାଯେତାଂ ସୁଵିତାଯ ମାତରା । ଉଷା ଉଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯପ ବାଧତାମଘଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଦିନାକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମର ବଡ଼ ମାଆମାନେ, ଆଜି ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଉଷା ଉଠି, ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଇଯଂ ନ ଉସ୍ରା ପ୍ରଥମା ସୁଦେଵ୍ଯଂ ରେଵତ୍ସନିଭ୍ଯୋ ରେଵତୀ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛତୁ । ଆରେ ମନ୍ଯୁଂ ଦୁର୍ଵିଦତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମହି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଏହି ପ୍ରଥମ, ଶୁଭ ଓ ଧନ୍ୟ ଉଷା ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଧନରେ ଭରପୂର। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ରୋଷ ଆମଠାରୁ ଦୂର ରୁହୁ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ପ୍ର ଯାଃ ସିସ୍ରତେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିର୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଭରନ୍ତୀରୁଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ । ଭଦ୍ରା ନୋ ଅଦ୍ଯ ଶ୍ରଵସେ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛତ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ବହୁତ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ପ୍ରଭାତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି—ସେମାନେ ଆଜି ଆମର ମହିମା ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଅନମୀଵା ଉଷସ ଆ ଚରନ୍ତୁ ନ ଉଦଗ୍ନଯୋ ଜିହତାଂ ଜ୍ଯୋତିଷା ବୃହତ୍ । ଆଯୁକ୍ଷାତାମଶ୍ଵିନା ତୂତୁଜିଂ ରଥଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଉଷାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଚଳନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନିମାନେ ବଡ଼ ଆଲୋକ ସହିତ ଉଠନ୍ତୁ। ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସଵିତର୍ଵରେଣ୍ଯଂ ଭାଗମା ସୁଵ ସ ହି ରତ୍ନଧା ଅସି । ରାଯୋ ଜନିତ୍ରୀଂ ଧିଷଣାମୁପ ବ୍ରୁଵେ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ସବିତା, ଆଜି ଆମକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ଧନର ଦାତା। ଧନର ମାଆ ଧିଷଣାଙ୍କୁ ମୁଁ ଡାକୁଛି; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ପିପର୍ତୁ ମା ତଦୃତସ୍ଯ ପ୍ରଵାଚନଂ ଦେଵାନାଂ ଯନ୍ମନୁଷ୍ଯା ଅମନ୍ମହି । ଵିଶ୍ଵା ଇଦୁସ୍ରା ସ୍ପଳୁଦେତି ସୂର୍ଯଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଦେବତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଯାହାକୁ ଆମେ ମଣିଷ ଭୁଲିଯାଉଛୁ, ସେଥିରୁ ଆମକୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଉଷା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠୁଛି; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଅଦ୍ଵେଷୋ ଅଦ୍ଯ ବର୍ହିଷ ସ୍ତରୀମଣି ଗ୍ରାଵ୍ଣାଂ ଯୋଗେ ମନ୍ମନଃ ସାଧ ଈମହେ । ଆଦିତ୍ଯାନାଂ ଶର୍ମଣି ସ୍ଥା ଭୁରଣ୍ଯସି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଆଜି ଆମେ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ିବା; ପାଥର ମଣ୍ଡଳୀରେ, ଆମେ ମନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଆ ନୋ ବର୍ହିଃ ସଧମାଦେ ବୃହଦ୍ଦିଵି ଦେଵାଁ ଈଳେ ସାଦଯା ସପ୍ତ ହୋତୄନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମିତ୍ରଂ ଵରୁଣଂ ସାତଯେ ଭଗଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମିଧାନମୀମହେ
ଦେବତାମାନେ, ଆମ ସମାବେଶରେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ଆସନ୍ତୁ, ସାତିଜଣ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ବସାନ୍ତୁ। ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଭଗଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ; ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।