ତଦିନ୍ମେ ଛନ୍ତ୍ସଦ୍ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟରଂ ପୁତ୍ରୋ ଯଜ୍ଜାନଂ ପିତ୍ରୋରଧୀଯତି । ଜାଯା ପତିଂ ଵହତି ଵଗ୍ନୁନା ସୁମତ୍ପୁଂସ ଇଦ୍ଭଦ୍ରୋ ଵହତୁଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ପିତାମାତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ପୁଅ ଶିଖିଲେ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ମହାନ ହେଉ । ଜନାନୀ ନିଜ ଉତ୍ସାହରେ ପତିକୁ ଧାରଣ କରେ; ସୁସଜ୍ଜିତ ଏହି ଦମ୍ପତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ ।
ତଦିତ୍ସଧସ୍ଥମଭି ଚାରୁ ଦୀଧଯ ଗାଵୋ ଯଚ୍ଛାସନ୍ଵହତୁଂ ନ ଧେନଵଃ । ମାତା ଯନ୍ମନ୍ତୁର୍ଯୂଥସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯାଭି ଵାଣସ୍ଯ ସପ୍ତଧାତୁରିଜ୍ଜନଃ
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଆସନ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଦେବା ଗାଈ ପରି ଯୋଜନା ପାଇଁ ତିଆରି ଅଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଝୁଣ୍ଡର ପୁରୁଣା ମାଆ, ସପ୍ତ ରୂପର ସ୍ୱରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ।
ପ୍ର ଵୋଽଚ୍ଛା ରିରିଚେ ଦେଵଯୁଷ୍ପଦମେକୋ ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଯାତି ତୁର୍ଵଣିଃ । ଜରା ଵା ଯେଷ୍ଵମୃତେଷୁ ଦାଵନେ ପରି ଵ ଊମେଭ୍ଯଃ ସିଞ୍ଚତା ମଧୁ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନିବାସ ସୂଚନା କରିଛି; ତୁର୍ବଣି ଏକା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯାଉଛି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ଝରାନ୍ତୁ ।
ନିଧୀଯମାନମପଗୂଳ୍ହମପ୍ସୁ ପ୍ର ମେ ଦେଵାନାଂ ଵ୍ରତପା ଉଵାଚ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ଚଚକ୍ଷ ତେନାହମଗ୍ନେ ଅନୁଶିଷ୍ଟ ଆଗାମ୍
ପାଣିରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ନୀତିର ରକ୍ଷକ ମୋତେ କହିଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିଥିବା ଏହି କଥା ତୁମକୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି; ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ।
ଅକ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍କ୍ଷେତ୍ରଵିଦଂ ହ୍ଯପ୍ରାଟ୍ ସ ପ୍ରୈତି କ୍ଷେତ୍ରଵିଦାନୁଶିଷ୍ଟଃ । ଏତଦ୍ଵୈ ଭଦ୍ରମନୁଶାସନସ୍ଯୋତ ସ୍ରୁତିଂ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଞ୍ଜସୀନାମ୍
ଯିଏ ଜମି ଜାଣେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପାଏ, ସେ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ଆଗେ ବଢ଼େ । ଏହି ଅନୁଶାସନର ଭଲ ଫଳ ଏହି, ଏବଂ ସେ ସିଧାସଳଖ ରାସ୍ତା ଖୋଜିପାଏ ।
ଅଦ୍ଯେଦୁ ପ୍ରାଣୀଦମମନ୍ନିମାହାପୀଵୃତୋ ଅଧଯନ୍ମାତୁରୂଧଃ । ଏମେନମାପ ଜରିମା ଯୁଵାନମହେଳନ୍ଵସୁଃ ସୁମନା ବଭୂଵ
ଆଜି ଏହି ଜୀବ ଖାଇଲା, ତାହାର ପେଟ ଭରିଗଲା, ମାଆର ଦେହରେ ବଢିଗଲା। ଯୁବକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା; ଦାନଶୀଳ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ ମନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ଏତାନି ଭଦ୍ରା କଲଶ କ୍ରିଯାମ କୁରୁଶ୍ରଵଣ ଦଦତୋ ମଘାନି । ଦାନ ଇଦ୍ଵୋ ମଘଵାନଃ ସୋ ଅସ୍ତ୍ଵଯଂ ଚ ସୋମୋ ହୃଦି ଯଂ ବିଭର୍ମି
ଆସ, ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିବା; ହେ କୁରୁଶ୍ରବଣ, ଅଧିକ ଦାନ ଦେଇବା। ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ମନରେ ଧରିଥିବା ଏହି ସୋମ ଏମିତି ହେଉ।
ପ୍ର ମା ଯୁଯୁଜ୍ରେ ପ୍ରଯୁଜୋ ଜନାନାଂ ଵହାମି ସ୍ମ ପୂଷଣମନ୍ତରେଣ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଧ ମାମରକ୍ଷନ୍ଦୁଃଶାସୁରାଗାଦିତି ଘୋଷ ଆସୀତ୍
ମୋତେ କେହି ବନ୍ଧିନାହାନ୍ତି; ପୁଷଣ ବିନା ମୁଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟାୟୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ନି ବାଧତେ ଅମତିର୍ନଗ୍ନତା ଜସୁର୍ଵେର୍ନ ଵେଵୀଯତେ ମତିଃ
ଚାରିପଟେ ମୋତେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ପାଶଳି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ଅସହାୟତା ମୋତେ ଦବାଉଛି; ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦେଉଛି, ମୋର ମନ ତରଳ ଘୋଡ଼ା ପରି କମ୍ପିଯାଉଛି।
ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ । ସକୃତ୍ସୁ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ମୃଳଯାଧା ପିତେଵ ନୋ ଭଵ
ଯେପରି ଉନ୍ଦୁର ଲିଙ୍ଗ କଟେ, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେପରି ତୁମ ଗାୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକଥର ଦୟା କର; ବାପା ପରି ଆମ ପ୍ରତି ହେଉ।
କୁରୁଶ୍ରଵଣମାଵୃଣି ରାଜାନଂ ତ୍ରାସଦସ୍ଯଵମ୍ । ମଂହିଷ୍ଠଂ ଵାଘତାମୃଷିଃ
ମୁଁ କୁରୁଶ୍ରବଣ ରାଜା ତ୍ରାସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ବାଛିଛି, ସେ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି।
ଯସ୍ଯ ମା ହରିତୋ ରଥେ ତିସ୍ରୋ ଵହନ୍ତି ସାଧୁଯା । ସ୍ତଵୈ ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣେ
ଯାହାଙ୍କ ରଥକୁ ତିନିଟି ଦୁଧରା ଘୋଡ଼ା ଭଲଭାବେ ଟାଣେ, ଯାହା ପାଇଁ ହଜାର ଦାନ ଦିଆଯାଉଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତି ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଵାଦସୋ ଗିର ଉପମଶ୍ରଵସଃ ପିତୁଃ । କ୍ଷେତ୍ରଂ ନ ରଣ୍ଵମୂଚୁଷେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧୁର ଗୀତ ତାଙ୍କ ପିତା ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଉପଜାଉଥିବା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅଧି ପୁତ୍ରୋପମଶ୍ରଵୋ ନପାନ୍ମିତ୍ରାତିଥେରିହି । ପିତୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ମି ଵନ୍ଦିତା
ମୁଁ ମିତ୍ରାତିଥିଙ୍କ ବଂଶଜ ପୁତ୍ର ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କୁ ଡାକୁଛି; ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଲୋକ।
ଯଦୀଶୀଯାମୃତାନାମୁତ ଵା ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଜୀଵେଦିନ୍ମଘଵା ମମ
ମୁଁ ଯଦି ଅମରମାନେ କିମ୍ବା ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିଥାନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତୁ।
ନ ଦେଵାନାମତି ଵ୍ରତଂ ଶତାତ୍ମା ଚନ ଜୀଵତି । ତଥା ଯୁଜା ଵି ଵାଵୃତେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିୟମକୁ କେହି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେନାହିଁ; ଶତଜନ୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଅମର ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ନିୟମରେ ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରାଵେପା ମା ବୃହତୋ ମାଦଯନ୍ତି ପ୍ରଵାତେଜା ଇରିଣେ ଵର୍ଵୃତାନାଃ । ସୋମସ୍ଯେଵ ମୌଜଵତସ୍ଯ ଭକ୍ଷୋ ଵିଭୀଦକୋ ଜାଗୃଵିର୍ମହ୍ଯମଚ୍ଛାନ୍
ବିଭୀଡ଼କ ଗଛର ଦାଡ଼ିଏ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ଶୁଖିଲା ମାଟି ଉପରେ ଛଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ମୁଜବତ ସୋମର ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ପରି, ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଜାଗାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ମା ମିମେଥ ନ ଜିହୀଳ ଏଷା ଶିଵା ସଖିଭ୍ଯ ଉତ ମହ୍ଯମାସୀତ୍ । ଅକ୍ଷସ୍ଯାହମେକପରସ୍ଯ ହେତୋରନୁଵ୍ରତାମପ ଜାଯାମରୋଧମ୍
ସେ କେବେ ମୋତେ ଡାଟିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗ କରିନାହାନ୍ତି; ସେ ମୋ ସଙ୍ଗମାନେ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଥିଲେ। ଏକ ଦାୟସ୍ତ ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ତାକୁ କାନ୍ଦାଇଦେଲି।
ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଶ୍ଵଶ୍ରୂରପ ଜାଯା ରୁଣଦ୍ଧି ନ ନାଥିତୋ ଵିନ୍ଦତେ ମର୍ଡିତାରମ୍ । ଅଶ୍ଵସ୍ଯେଵ ଜରତୋ ଵସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ନାହଂ ଵିନ୍ଦାମି କିତଵସ୍ଯ ଭୋଗମ୍
ଶ୍ୱଶୁରୀ ଝିଅକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି; ଅସହାୟ ଲୋକ କାହାରୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଉନାହାନ୍ତି। ବୁଢ଼ା ଘୋଡ଼ା ପରି, ମୁଁ ଜୁଆର ଜିତିଥିବା ଧନରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେ ଜାଯାଂ ପରି ମୃଶନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯାଗୃଧଦ୍ଵେଦନେ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷଃ । ପିତା ମାତା ଭ୍ରାତର ଏନମାହୁର୍ନ ଜାନୀମୋ ନଯତା ବଦ୍ଧମେତମ୍
ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛୁଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦାୟସ୍ତର ଲାଲସାରେ ମତ୍ତ। ବାପା, ମାଆ, ଭାଇମାନେ କହନ୍ତି: 'ଆମେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନୁନାହୁଁ; ଏହାକୁ ନେଇଯାଅ, ଏହା ବନ୍ଧା।'
ଯଦାଦୀଧ୍ଯେ ନ ଦଵିଷାଣ୍ଯେଭିଃ ପରାଯଦ୍ଭ୍ଯୋଽଵ ହୀଯେ ସଖିଭ୍ଯଃ । ନ୍ଯୁପ୍ତାଶ୍ଚ ବଭ୍ରଵୋ ଵାଚମକ୍ରତଁ ଏମୀଦେଷାଂ ନିଷ୍କୃତଂ ଜାରିଣୀଵ
ଯେବେ ମୁଁ ଠାରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲିନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ପଛରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା କଳା ଦାୟସ୍ତମାନେ କଥା କହିଲେ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଉଛି, ଯେପରି ଜନା ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ସଭାମେତି କିତଵଃ ପୃଚ୍ଛମାନୋ ଜେଷ୍ଯାମୀତି ତନ୍ଵା ଶୂଶୁଜାନଃ । ଅକ୍ଷାସୋ ଅସ୍ଯ ଵି ତିରନ୍ତି କାମଂ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ନେ ଦଧତ ଆ କୃତାନି
ଜୁଆରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, 'ମୁଁ ଜିତିପାରିବି କି?' ବୋଲି ପଚାରେ, ଦେହ କମ୍ପିଯାଏ। ଦାୟସ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଜିତିଥିବା ଧନ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ଅକ୍ଷାସ ଇଦଙ୍କୁଶିନୋ ନିତୋଦିନୋ ନିକୃତ୍ଵାନସ୍ତପନାସ୍ତାପଯିଷ୍ଣଵଃ । କୁମାରଦେଷ୍ଣା ଜଯତଃ ପୁନର୍ହଣୋ ମଧ୍ଵା ସମ୍ପୃକ୍ତାଃ କିତଵସ୍ଯ ବର୍ହଣା
ଦାୟସ୍ତମାନେ କଠିନ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଚାଳାକ ଓ ଜଳନ୍ତା; ଚଳାକି କରି ଜଳାଇଦେଉଛନ୍ତି। ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ହସିବା ପରି, ହାରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ମଧୁରେ ଲପେଟାଯାଇ, ଜୁଆରୀଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି।
ତ୍ରିପଞ୍ଚାଶଃ କ୍ରୀଳତି ଵ୍ରାତ ଏଷାଂ ଦେଵ ଇଵ ସଵିତା ସତ୍ଯଧର୍ମା । ଉଗ୍ରସ୍ଯ ଚିନ୍ମନ୍ଯଵେ ନା ନମନ୍ତେ ରାଜା ଚିଦେଭ୍ଯୋ ନମ ଇତ୍କୃଣୋତି
ଏହି ତିରପଞ୍ଚାଶି ଲୋକଙ୍କ ଦଳ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ପରି। ଉଗ୍ର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୁଆରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ରାଜା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନୀଚା ଵର୍ତନ୍ତ ଉପରି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯହସ୍ତାସୋ ହସ୍ତଵନ୍ତଂ ସହନ୍ତେ । ଦିଵ୍ଯା ଅଙ୍ଗାରା ଇରିଣେ ନ୍ଯୁପ୍ତାଃ ଶୀତାଃ ସନ୍ତୋ ହୃଦଯଂ ନିର୍ଦହନ୍ତି
ସେମାନେ ତଳେ ଚାଲନ୍ତି, ଉପରକୁ ଲାଫ ମାରନ୍ତି; ହାତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାତ ଥିବାକୁ ଜିତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଗୋଟିଗୁଡ଼ିକ, ଶୀତଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଷ୍କ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଜାଯା ତପ୍ଯତେ କିତଵସ୍ଯ ହୀନା ମାତା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚରତଃ କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍ । ଋଣାଵା ବିଭ୍ଯଦ୍ଧନମିଚ୍ଛମାନୋଽନ୍ଯେଷାମସ୍ତମୁପ ନକ୍ତମେତି
ଜୁଆରିଙ୍କ ଜଣେ ଜନା ଦୁଃଖିତ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି; ଘର ଛାଡ଼ି ଘୁରୁଥିବା ପୁଅଙ୍କ ମାଆ ପଚାରନ୍ତି, 'ସେ କେଉଁଠି?' ଋଣରେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ, ଧନ ଆଶାରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଘରକୁ ରାତିରେ ଯାଉଛି।
ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଯ କିତଵଂ ତତାପାନ୍ଯେଷାଂ ଜାଯାଂ ସୁକୃତଂ ଚ ଯୋନିମ୍ । ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଅଶ୍ଵାନ୍ଯୁଯୁଜେ ହି ବଭ୍ରୂନ୍ସୋ ଅଗ୍ନେରନ୍ତେ ଵୃଷଲଃ ପପାଦ
ଏକ ଜଣେ ଜନାକୁ ଦେଖିଲେ, ଜୁଆରି ଅନ୍ତରେ ଆଗ ଲାଗେ; ସେ ଅନ୍ୟର ଜନା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସୁଭାଗ୍ୟକୁ ଲୋଭ କରେ। ପ୍ରଭାତରେ ସେ ତାଙ୍କର ପିଲା ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ଖେଳ ଶେଷରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି।
ଯୋ ଵଃ ସେନାନୀର୍ମହତୋ ଗଣସ୍ଯ ରାଜା ଵ୍ରାତସ୍ଯ ପ୍ରଥମୋ ବଭୂଵ । ତସ୍ମୈ କୃଣୋମି ନ ଧନା ରୁଣଧ୍ମି ଦଶାହଂ ପ୍ରାଚୀସ୍ତଦୃତଂ ଵଦାମି
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ବଡ଼ ଦଳର ନେତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି: ମୁଁ ତୁମ ଧନ ଚାହେଁନି, ମୁଁ ତାହା ଦାବି କରେନି; ଦଶ ଦିନ ଧରି ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଏହି ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଅକ୍ଷୈର୍ମା ଦୀଵ୍ଯଃ କୃଷିମିତ୍କୃଷସ୍ଵ ଵିତ୍ତେ ରମସ୍ଵ ବହୁ ମନ୍ଯମାନଃ । ତତ୍ର ଗାଵଃ କିତଵ ତତ୍ର ଜାଯା ତନ୍ମେ ଵି ଚଷ୍ଟେ ସଵିତାଯମର୍ଯଃ
ଗୋଟିରେ ଖେଳ ଖେଳିବାକୁ ଯାଅନି; ଜମି ଚାଷ କର, ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବ। ସେଠି ଗାଈ ଅଛି, ଜୁଆରି, ସେଠି ତୋ ଜନା ଅଛି; ଏହିପରି ମୋତେ ସବିତା ଦେଖାଇଛନ୍ତି।
ମିତ୍ରଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ଖଲୁ ମୃଳତା ନୋ ମା ନୋ ଘୋରେଣ ଚରତାଭି ଧୃଷ୍ଣୁ । ନି ଵୋ ନୁ ମନ୍ଯୁର୍ଵିଶତାମରାତିରନ୍ଯୋ ବଭ୍ରୂଣାଂ ପ୍ରସିତୌ ନ୍ଵସ୍ତୁ
ମିତ୍ରତା କର, ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଅ; ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆସନି। ତୁମ ରୋଷ, ଶତ୍ରୁତା ଆମ ଭିତରେ ନ ଆସୁ; ଅନ୍ୟର ଗୋଟି ଲାଗି ଧାଉଥିବା ଆମଠାରୁ ଦୂର ରୁହୁ।