ନିତ୍ଯଶ୍ଚାକନ୍ଯାତ୍ସ୍ଵପତିର୍ଦମୂନା ଯସ୍ମା ଉ ଦେଵଃ ସଵିତା ଜଜାନ । ଭଗୋ ଵା ଗୋଭିରର୍ଯମେମନଜ୍ଯାତ୍ସୋ ଅସ୍ମୈ ଚାରୁଶ୍ଛଦଯଦୁତ ସ୍ଯାତ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତା ସବିତା ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ଯୁବକ, ଘରର ମାଲିକ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା । ଭାଗ ବା ଅର୍ୟମାନ୍ ସେଠାରୁ ଗାଈ ଅଟକାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କୁ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଢାକିଦିଅନ୍ତୁ, ଏହିପରି ହେଉ ।
ଇଯଂ ସା ଭୂଯା ଉଷସାମିଵ କ୍ଷା ଯଦ୍ଧ କ୍ଷୁମନ୍ତଃ ଶଵସା ସମାଯନ୍ । ଅସ୍ଯ ସ୍ତୁତିଂ ଜରିତୁର୍ଭିକ୍ଷମାଣା ଆ ନଃ ଶଗ୍ମାସ ଉପ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ
ଏହି ଭୂମି ଉଷା ଦିନମାନେ ପରି ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଆଶା କରି, ତ୍ୱରିତ ଫଳ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ ।
ଅସ୍ଯେଦେଷା ସୁମତିଃ ପପ୍ରଥାନାଭଵତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯା ଭୂମନା ଗୌଃ । ଅସ୍ଯ ସନୀଳା ଅସୁରସ୍ଯ ଯୋନୌ ସମାନ ଆ ଭରଣେ ବିଭ୍ରମାଣାଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ପୁରୁଣା ଏବଂ ବିଶାଳ ଗାଈ ପରି । ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘରରେ, ସହଚରମାନେ ଏକାସାଥିରେ ରହି, ଏକ ଉପଜୀବିକା ଉପରେ ଚଳିଛନ୍ତି ।
କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵନଂ କ ଉ ସ ଵୃକ୍ଷ ଆସ ଯତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ । ସଂତସ୍ଥାନେ ଅଜରେ ଇତଊତୀ ଅହାନି ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଜରନ୍ତ
ସେ କେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, କିଏ ସେ ଗଛ ଥିଲା, ଯାହାରୁ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ତିଆରି ହେଲା? ସେମାନେ ଅଚଳ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି; ଅନେକ ଦିନ ଓ ଉଷା ଜରା ପାଇଛି ।
ନୈତାଵଦେନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷା ସ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ବିଭର୍ତି । ତ୍ଵଚଂ ପଵିତ୍ରଂ କୃଣୁତ ସ୍ଵଧାଵାନ୍ଯଦୀଂ ସୂର୍ଯଂ ନ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ଏହାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ; ବୃଷଭ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛି । ନିଜେ ନିଜେ ଚାଲିଥିବାମାନେ ଚର୍ମ, ଛାନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ବହନ କରନ୍ତି ।
ସ୍ତେଗୋ ନ କ୍ଷାମତ୍ଯେତି ପୃଥ୍ଵୀଂ ମିହଂ ନ ଵାତୋ ଵି ହ ଵାତି ଭୂମ । ମିତ୍ରୋ ଯତ୍ର ଵରୁଣୋ ଅଜ୍ଯମାନୋଽଗ୍ନିର୍ଵନେ ନ ଵ୍ଯସୃଷ୍ଟ ଶୋକମ୍
ବୃଷଭ ପରି ସେ ପୃଥିବୀରେ କେବେ ଥକେନାହିଁ; ପବନ ପରି ସେ ଆକାଶରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାଏ । ଯେଉଁଠାରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ତାପ ଛାଡ଼ିନାହିଁ ।
ସ୍ତରୀର୍ଯତ୍ସୂତ ସଦ୍ଯୋ ଅଜ୍ଯମାନା ଵ୍ଯଥିରଵ୍ଯଥୀଃ କୃଣୁତ ସ୍ଵଗୋପା । ପୁତ୍ରୋ ଯତ୍ପୂର୍ଵଃ ପିତ୍ରୋର୍ଜନିଷ୍ଟ ଶମ୍ଯାଂ ଗୌର୍ଜଗାର ଯଦ୍ଧ ପୃଚ୍ଛାନ୍
ଯେତେବେଳେ ସାରଥି ତ୍ୱରିତ ଗଡ଼ିଏ ଚଳାଏ, ସେ ଅଶାନ୍ତମାନେକୁ ସ୍ଥିର କରେ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ । ପୁଅ ପିତାମାତାଠାରୁ ପୂର୍ବେ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ଗାଈ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ବଛାମାନେକୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା ।
ଉତ କଣ୍ଵଂ ନୃଷଦଃ ପୁତ୍ରମାହୁରୁତ ଶ୍ଯାଵୋ ଧନମାଦତ୍ତ ଵାଜୀ । ପ୍ର କୃଷ୍ଣାଯ ରୁଶଦପିନ୍ଵତୋଧରୃତମତ୍ର ନକିରସ୍ମା ଅପୀପେତ୍
କେହି କହନ୍ତି କଣ୍ବ ମନୁଷ୍ୟର ପୁଅ, ଶ୍ୟାବ ଜୟୀ ହୋଇ ଧନ ଲାଗିଛି । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି କଥାରେ, କେହି ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନାହାନ୍ତି ।
ପ୍ର ସୁ ଗ୍ମନ୍ତା ଧିଯସାନସ୍ଯ ସକ୍ଷଣି ଵରେଭିର୍ଵରାଁ ଅଭି ଷୁ ପ୍ରସୀଦତଃ । ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଉଭଯଂ ଜୁଜୋଷତି ଯତ୍ସୋମ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ବୁବୋଧତି
ଉତ୍ସାହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପହାର ନେଇ, ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସୋମ ରସ ଚାଖିଛ ।
ଵୀନ୍ଦ୍ର ଯାସି ଦିଵ୍ଯାନି ରୋଚନା ଵି ପାର୍ଥିଵାନି ରଜସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ଯେ ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି ମୁହୁରଧ୍ଵରାଁ ଉପ ତେ ସୁ ଵନ୍ଵନ୍ତୁ ଵଗ୍ଵନାଁ ଅରାଧସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟ ଦେଖି ଚଳିଥାଅ, ହେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ । ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ ।
ତଦିନ୍ମେ ଛନ୍ତ୍ସଦ୍ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟରଂ ପୁତ୍ରୋ ଯଜ୍ଜାନଂ ପିତ୍ରୋରଧୀଯତି । ଜାଯା ପତିଂ ଵହତି ଵଗ୍ନୁନା ସୁମତ୍ପୁଂସ ଇଦ୍ଭଦ୍ରୋ ଵହତୁଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ପିତାମାତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ପୁଅ ଶିଖିଲେ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ମହାନ ହେଉ । ଜନାନୀ ନିଜ ଉତ୍ସାହରେ ପତିକୁ ଧାରଣ କରେ; ସୁସଜ୍ଜିତ ଏହି ଦମ୍ପତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ ।
ତଦିତ୍ସଧସ୍ଥମଭି ଚାରୁ ଦୀଧଯ ଗାଵୋ ଯଚ୍ଛାସନ୍ଵହତୁଂ ନ ଧେନଵଃ । ମାତା ଯନ୍ମନ୍ତୁର୍ଯୂଥସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯାଭି ଵାଣସ୍ଯ ସପ୍ତଧାତୁରିଜ୍ଜନଃ
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଆସନ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଦେବା ଗାଈ ପରି ଯୋଜନା ପାଇଁ ତିଆରି ଅଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଝୁଣ୍ଡର ପୁରୁଣା ମାଆ, ସପ୍ତ ରୂପର ସ୍ୱରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ।
ପ୍ର ଵୋଽଚ୍ଛା ରିରିଚେ ଦେଵଯୁଷ୍ପଦମେକୋ ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଯାତି ତୁର୍ଵଣିଃ । ଜରା ଵା ଯେଷ୍ଵମୃତେଷୁ ଦାଵନେ ପରି ଵ ଊମେଭ୍ଯଃ ସିଞ୍ଚତା ମଧୁ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନିବାସ ସୂଚନା କରିଛି; ତୁର୍ବଣି ଏକା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯାଉଛି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ଝରାନ୍ତୁ ।
ନିଧୀଯମାନମପଗୂଳ୍ହମପ୍ସୁ ପ୍ର ମେ ଦେଵାନାଂ ଵ୍ରତପା ଉଵାଚ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ଚଚକ୍ଷ ତେନାହମଗ୍ନେ ଅନୁଶିଷ୍ଟ ଆଗାମ୍
ପାଣିରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ନୀତିର ରକ୍ଷକ ମୋତେ କହିଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିଥିବା ଏହି କଥା ତୁମକୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି; ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ।
ଅକ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍କ୍ଷେତ୍ରଵିଦଂ ହ୍ଯପ୍ରାଟ୍ ସ ପ୍ରୈତି କ୍ଷେତ୍ରଵିଦାନୁଶିଷ୍ଟଃ । ଏତଦ୍ଵୈ ଭଦ୍ରମନୁଶାସନସ୍ଯୋତ ସ୍ରୁତିଂ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଞ୍ଜସୀନାମ୍
ଯିଏ ଜମି ଜାଣେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପାଏ, ସେ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ଆଗେ ବଢ଼େ । ଏହି ଅନୁଶାସନର ଭଲ ଫଳ ଏହି, ଏବଂ ସେ ସିଧାସଳଖ ରାସ୍ତା ଖୋଜିପାଏ ।
ଅଦ୍ଯେଦୁ ପ୍ରାଣୀଦମମନ୍ନିମାହାପୀଵୃତୋ ଅଧଯନ୍ମାତୁରୂଧଃ । ଏମେନମାପ ଜରିମା ଯୁଵାନମହେଳନ୍ଵସୁଃ ସୁମନା ବଭୂଵ
ଆଜି ଏହି ଜୀବ ଖାଇଲା, ତାହାର ପେଟ ଭରିଗଲା, ମାଆର ଦେହରେ ବଢିଗଲା। ଯୁବକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା; ଦାନଶୀଳ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ ମନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ଏତାନି ଭଦ୍ରା କଲଶ କ୍ରିଯାମ କୁରୁଶ୍ରଵଣ ଦଦତୋ ମଘାନି । ଦାନ ଇଦ୍ଵୋ ମଘଵାନଃ ସୋ ଅସ୍ତ୍ଵଯଂ ଚ ସୋମୋ ହୃଦି ଯଂ ବିଭର୍ମି
ଆସ, ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିବା; ହେ କୁରୁଶ୍ରବଣ, ଅଧିକ ଦାନ ଦେଇବା। ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ମନରେ ଧରିଥିବା ଏହି ସୋମ ଏମିତି ହେଉ।
ପ୍ର ମା ଯୁଯୁଜ୍ରେ ପ୍ରଯୁଜୋ ଜନାନାଂ ଵହାମି ସ୍ମ ପୂଷଣମନ୍ତରେଣ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଧ ମାମରକ୍ଷନ୍ଦୁଃଶାସୁରାଗାଦିତି ଘୋଷ ଆସୀତ୍
ମୋତେ କେହି ବନ୍ଧିନାହାନ୍ତି; ପୁଷଣ ବିନା ମୁଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟାୟୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ନି ବାଧତେ ଅମତିର୍ନଗ୍ନତା ଜସୁର୍ଵେର୍ନ ଵେଵୀଯତେ ମତିଃ
ଚାରିପଟେ ମୋତେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ପାଶଳି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ଅସହାୟତା ମୋତେ ଦବାଉଛି; ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦେଉଛି, ମୋର ମନ ତରଳ ଘୋଡ଼ା ପରି କମ୍ପିଯାଉଛି।
ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ । ସକୃତ୍ସୁ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ମୃଳଯାଧା ପିତେଵ ନୋ ଭଵ
ଯେପରି ଉନ୍ଦୁର ଲିଙ୍ଗ କଟେ, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେପରି ତୁମ ଗାୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକଥର ଦୟା କର; ବାପା ପରି ଆମ ପ୍ରତି ହେଉ।
କୁରୁଶ୍ରଵଣମାଵୃଣି ରାଜାନଂ ତ୍ରାସଦସ୍ଯଵମ୍ । ମଂହିଷ୍ଠଂ ଵାଘତାମୃଷିଃ
ମୁଁ କୁରୁଶ୍ରବଣ ରାଜା ତ୍ରାସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ବାଛିଛି, ସେ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି।
ଯସ୍ଯ ମା ହରିତୋ ରଥେ ତିସ୍ରୋ ଵହନ୍ତି ସାଧୁଯା । ସ୍ତଵୈ ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣେ
ଯାହାଙ୍କ ରଥକୁ ତିନିଟି ଦୁଧରା ଘୋଡ଼ା ଭଲଭାବେ ଟାଣେ, ଯାହା ପାଇଁ ହଜାର ଦାନ ଦିଆଯାଉଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତି ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଵାଦସୋ ଗିର ଉପମଶ୍ରଵସଃ ପିତୁଃ । କ୍ଷେତ୍ରଂ ନ ରଣ୍ଵମୂଚୁଷେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧୁର ଗୀତ ତାଙ୍କ ପିତା ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଉପଜାଉଥିବା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅଧି ପୁତ୍ରୋପମଶ୍ରଵୋ ନପାନ୍ମିତ୍ରାତିଥେରିହି । ପିତୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ମି ଵନ୍ଦିତା
ମୁଁ ମିତ୍ରାତିଥିଙ୍କ ବଂଶଜ ପୁତ୍ର ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କୁ ଡାକୁଛି; ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଲୋକ।
ଯଦୀଶୀଯାମୃତାନାମୁତ ଵା ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଜୀଵେଦିନ୍ମଘଵା ମମ
ମୁଁ ଯଦି ଅମରମାନେ କିମ୍ବା ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିଥାନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତୁ।
ନ ଦେଵାନାମତି ଵ୍ରତଂ ଶତାତ୍ମା ଚନ ଜୀଵତି । ତଥା ଯୁଜା ଵି ଵାଵୃତେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିୟମକୁ କେହି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେନାହିଁ; ଶତଜନ୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଅମର ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ନିୟମରେ ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରାଵେପା ମା ବୃହତୋ ମାଦଯନ୍ତି ପ୍ରଵାତେଜା ଇରିଣେ ଵର୍ଵୃତାନାଃ । ସୋମସ୍ଯେଵ ମୌଜଵତସ୍ଯ ଭକ୍ଷୋ ଵିଭୀଦକୋ ଜାଗୃଵିର୍ମହ୍ଯମଚ୍ଛାନ୍
ବିଭୀଡ଼କ ଗଛର ଦାଡ଼ିଏ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ଶୁଖିଲା ମାଟି ଉପରେ ଛଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ମୁଜବତ ସୋମର ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ପରି, ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଦାୟସ୍ତମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଜାଗାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ମା ମିମେଥ ନ ଜିହୀଳ ଏଷା ଶିଵା ସଖିଭ୍ଯ ଉତ ମହ୍ଯମାସୀତ୍ । ଅକ୍ଷସ୍ଯାହମେକପରସ୍ଯ ହେତୋରନୁଵ୍ରତାମପ ଜାଯାମରୋଧମ୍
ସେ କେବେ ମୋତେ ଡାଟିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗ କରିନାହାନ୍ତି; ସେ ମୋ ସଙ୍ଗମାନେ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଥିଲେ। ଏକ ଦାୟସ୍ତ ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ତାକୁ କାନ୍ଦାଇଦେଲି।
ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଶ୍ଵଶ୍ରୂରପ ଜାଯା ରୁଣଦ୍ଧି ନ ନାଥିତୋ ଵିନ୍ଦତେ ମର୍ଡିତାରମ୍ । ଅଶ୍ଵସ୍ଯେଵ ଜରତୋ ଵସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ନାହଂ ଵିନ୍ଦାମି କିତଵସ୍ଯ ଭୋଗମ୍
ଶ୍ୱଶୁରୀ ଝିଅକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି; ଅସହାୟ ଲୋକ କାହାରୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଉନାହାନ୍ତି। ବୁଢ଼ା ଘୋଡ଼ା ପରି, ମୁଁ ଜୁଆର ଜିତିଥିବା ଧନରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେ ଜାଯାଂ ପରି ମୃଶନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯାଗୃଧଦ୍ଵେଦନେ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷଃ । ପିତା ମାତା ଭ୍ରାତର ଏନମାହୁର୍ନ ଜାନୀମୋ ନଯତା ବଦ୍ଧମେତମ୍
ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଛୁଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦାୟସ୍ତର ଲାଲସାରେ ମତ୍ତ। ବାପା, ମାଆ, ଭାଇମାନେ କହନ୍ତି: 'ଆମେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନୁନାହୁଁ; ଏହାକୁ ନେଇଯାଅ, ଏହା ବନ୍ଧା।'