ତଂ ସିନ୍ଧଵୋ ମତ୍ସରମିନ୍ଦ୍ରପାନମୂର୍ମିଂ ପ୍ର ହେତ ଯ ଉଭେ ଇଯର୍ତି । ମଦଚ୍ଯୁତମୌଶାନଂ ନଭୋଜାଂ ପରି ତ୍ରିତନ୍ତୁଂ ଵିଚରନ୍ତମୁତ୍ସମ୍
ସେଇ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାନୀୟ ଝରଣା, ହେ ନଦୀମାନେ, ଚଳାଅ, ଯାହାକୁ ଦୁଇ ଜଗତ୍ ପଠାଏ—ମଦରେ ବହୁଥିବା, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉତ୍ସକୁ ଘେରି ତାନାବାନା କରୁଥିବା।
ଆଵର୍ଵୃତତୀରଧ ନୁ ଦ୍ଵିଧାରା ଗୋଷୁଯୁଧୋ ନ ନିଯଵଂ ଚରନ୍ତୀଃ । ଋଷେ ଜନିତ୍ରୀର୍ଭୁଵନସ୍ଯ ପତ୍ନୀରପୋ ଵନ୍ଦସ୍ଵ ସଵୃଧଃ ସଯୋନୀଃ
ସେମାନେ ସଦା ବହୁଥିବା, ଏବେ ଦୁଇ ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ, ଗାଁଠିକୁ ଯିବା ଗାଈମାନେ ପରି ଚଳିଛନ୍ତି—ହେ ନଦୀମାନେ, ଋଷିଙ୍କର ମାଆ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୃହଣୀ, ସେମାନେ ଏକ ଆସନ ଭାଗ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।
ହିନୋତା ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଦେଵଯଜ୍ଯା ହିନୋତ ବ୍ରହ୍ମ ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଋତସ୍ଯ ଯୋଗେ ଵି ଷ୍ଯଧ୍ଵମୂଧଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଵରୀର୍ଭୂତନାସ୍ମଭ୍ଯମାପଃ
ଆମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଢେଳ, ଧନ ଲାଗି ପ୍ରାର୍ଥନା କର। ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତାରେ ତୁମେ ଭ୍ରମରହିତ ହୁଅ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ, ହେ ଜଳ।
ଆପୋ ରେଵତୀଃ କ୍ଷଯଥା ହି ଵସ୍ଵଃ କ୍ରତୁଂ ଚ ଭଦ୍ରଂ ବିଭୃଥାମୃତଂ ଚ । ରାଯଶ୍ଚ ସ୍ଥ ସ୍ଵପତ୍ଯସ୍ଯ ପତ୍ନୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ତଦ୍ଗୃଣତେ ଵଯୋ ଧାତ୍
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳମାନେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଧନର ମାଲିକ, ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଓ ଅମୃତତ୍ୱ ଧାରଣ କର। ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧିର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୃହଣୀ, ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ଆମକୁ ସେଇ ମହିମା ଦିଅ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସିତ।
ପ୍ରତି ଯଦାପୋ ଅଦୃଶ୍ରମାଯତୀର୍ଘୃତଂ ପଯାଂସି ବିଭ୍ରତୀର୍ମଧୂନି । ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଭିର୍ମନସା ସଂଵିଦାନା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଂ ସୁଷୁତଂ ଭରନ୍ତୀଃ
ଯେତେବେଳେ ଘିଅ, ଦୁଧ ଓ ମଧୁ ବୋଝି ଜଳ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ବହୁଥାଏ, ପ୍ରାଣ୍ତରେ ଚଳିଥାଏ—ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ ସହିତ ମନରେ ଏକତା ହୋଇ, ସେମାନେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଏମା ଅଗ୍ମନ୍ରେଵତୀର୍ଜୀଵଧନ୍ଯା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ସାଦଯତା ସଖାଯଃ । ନି ବର୍ହିଷି ଧତ୍ତନ ସୋମ୍ଯାସୋଽପାଂ ନପ୍ତ୍ରା ସଂଵିଦାନାସ ଏନାଃ
ଏବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜୀବନଦାୟିନୀ ଜଳମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ସେମାନୋକୁ ବସାଅ, ହେ ସାଙ୍ଗମାନେ। ସୋମ ଅର୍ପଣକୁ ଦର୍ଭରେ ରଖ, ଜଳର ପୁତ୍ର ସହିତ ଏକତାରେ।
ଆଗ୍ମନ୍ନାପ ଉଶତୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ନ୍ଯଧ୍ଵରେ ଅସଦନ୍ଦେଵଯନ୍ତୀଃ । ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ସୁନୁତେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମଭୂଦୁ ଵଃ ସୁଶକା ଦେଵଯଜ୍ଯା
ଉତ୍ସାହିତ ଜଳମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଦର୍ଭରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପ, ତୁମର ଦେବପ୍ରସନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେଲା।
ଆ ନୋ ଦେଵାନାମୁପ ଵେତୁ ଶଂସୋ ଵିଶ୍ଵେଭିସ୍ତୁରୈରଵସେ ଯଜତ୍ରଃ । ତେଭିର୍ଵଯଂ ସୁଷଖାଯୋ ଭଵେମ ତରନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ସ୍ଯାମ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ଭଲ ମିତ୍ର ହେବା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ।
ପରି ଚିନ୍ମର୍ତୋ ଦ୍ରଵିଣଂ ମମନ୍ଯାଦୃତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ଵିଵାସେତ୍ । ଉତ ସ୍ଵେନ କ୍ରତୁନା ସଂ ଵଦେତ ଶ୍ରେଯାଂସଂ ଦକ୍ଷଂ ମନସା ଜଗୃଭ୍ଯାତ୍
କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଧନ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟର ପଥରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ତାହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କଥା କହୁ, ଏବଂ ମନରେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଧାରଣ କରୁ ।
ଅଧାଯି ଧୀତିରସସୃଗ୍ରମଂଶାସ୍ତୀର୍ଥେ ନ ଦସ୍ମମୁପ ଯନ୍ତ୍ଯୂମାଃ । ଅଭ୍ଯାନଶ୍ମ ସୁଵିତସ୍ଯ ଶୂଷଂ ନଵେଦସୋ ଅମୃତାନାମଭୂମ
ଅନୁପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି; ସ୍ନାନ ନଦୀ ପରି ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡିକ ତୀର୍ଥକୁ ବହିଯାଉଛି, କୃପାଳୁଙ୍କୁ ଖୋଜି । ଆମେ ଦାନଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦୟାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛୁ, ଏବଂ ଅମୃତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଛୁ ।
ନିତ୍ଯଶ୍ଚାକନ୍ଯାତ୍ସ୍ଵପତିର୍ଦମୂନା ଯସ୍ମା ଉ ଦେଵଃ ସଵିତା ଜଜାନ । ଭଗୋ ଵା ଗୋଭିରର୍ଯମେମନଜ୍ଯାତ୍ସୋ ଅସ୍ମୈ ଚାରୁଶ୍ଛଦଯଦୁତ ସ୍ଯାତ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତା ସବିତା ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ଯୁବକ, ଘରର ମାଲିକ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା । ଭାଗ ବା ଅର୍ୟମାନ୍ ସେଠାରୁ ଗାଈ ଅଟକାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କୁ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଢାକିଦିଅନ୍ତୁ, ଏହିପରି ହେଉ ।
ଇଯଂ ସା ଭୂଯା ଉଷସାମିଵ କ୍ଷା ଯଦ୍ଧ କ୍ଷୁମନ୍ତଃ ଶଵସା ସମାଯନ୍ । ଅସ୍ଯ ସ୍ତୁତିଂ ଜରିତୁର୍ଭିକ୍ଷମାଣା ଆ ନଃ ଶଗ୍ମାସ ଉପ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ
ଏହି ଭୂମି ଉଷା ଦିନମାନେ ପରି ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଆଶା କରି, ତ୍ୱରିତ ଫଳ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ ।
ଅସ୍ଯେଦେଷା ସୁମତିଃ ପପ୍ରଥାନାଭଵତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯା ଭୂମନା ଗୌଃ । ଅସ୍ଯ ସନୀଳା ଅସୁରସ୍ଯ ଯୋନୌ ସମାନ ଆ ଭରଣେ ବିଭ୍ରମାଣାଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ପୁରୁଣା ଏବଂ ବିଶାଳ ଗାଈ ପରି । ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘରରେ, ସହଚରମାନେ ଏକାସାଥିରେ ରହି, ଏକ ଉପଜୀବିକା ଉପରେ ଚଳିଛନ୍ତି ।
କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵନଂ କ ଉ ସ ଵୃକ୍ଷ ଆସ ଯତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ । ସଂତସ୍ଥାନେ ଅଜରେ ଇତଊତୀ ଅହାନି ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଜରନ୍ତ
ସେ କେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, କିଏ ସେ ଗଛ ଥିଲା, ଯାହାରୁ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ତିଆରି ହେଲା? ସେମାନେ ଅଚଳ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି; ଅନେକ ଦିନ ଓ ଉଷା ଜରା ପାଇଛି ।
ନୈତାଵଦେନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷା ସ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ବିଭର୍ତି । ତ୍ଵଚଂ ପଵିତ୍ରଂ କୃଣୁତ ସ୍ଵଧାଵାନ୍ଯଦୀଂ ସୂର୍ଯଂ ନ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ଏହାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ; ବୃଷଭ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛି । ନିଜେ ନିଜେ ଚାଲିଥିବାମାନେ ଚର୍ମ, ଛାନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ବହନ କରନ୍ତି ।
ସ୍ତେଗୋ ନ କ୍ଷାମତ୍ଯେତି ପୃଥ୍ଵୀଂ ମିହଂ ନ ଵାତୋ ଵି ହ ଵାତି ଭୂମ । ମିତ୍ରୋ ଯତ୍ର ଵରୁଣୋ ଅଜ୍ଯମାନୋଽଗ୍ନିର୍ଵନେ ନ ଵ୍ଯସୃଷ୍ଟ ଶୋକମ୍
ବୃଷଭ ପରି ସେ ପୃଥିବୀରେ କେବେ ଥକେନାହିଁ; ପବନ ପରି ସେ ଆକାଶରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାଏ । ଯେଉଁଠାରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ତାପ ଛାଡ଼ିନାହିଁ ।
ସ୍ତରୀର୍ଯତ୍ସୂତ ସଦ୍ଯୋ ଅଜ୍ଯମାନା ଵ୍ଯଥିରଵ୍ଯଥୀଃ କୃଣୁତ ସ୍ଵଗୋପା । ପୁତ୍ରୋ ଯତ୍ପୂର୍ଵଃ ପିତ୍ରୋର୍ଜନିଷ୍ଟ ଶମ୍ଯାଂ ଗୌର୍ଜଗାର ଯଦ୍ଧ ପୃଚ୍ଛାନ୍
ଯେତେବେଳେ ସାରଥି ତ୍ୱରିତ ଗଡ଼ିଏ ଚଳାଏ, ସେ ଅଶାନ୍ତମାନେକୁ ସ୍ଥିର କରେ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ । ପୁଅ ପିତାମାତାଠାରୁ ପୂର୍ବେ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ଗାଈ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ବଛାମାନେକୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା ।
ଉତ କଣ୍ଵଂ ନୃଷଦଃ ପୁତ୍ରମାହୁରୁତ ଶ୍ଯାଵୋ ଧନମାଦତ୍ତ ଵାଜୀ । ପ୍ର କୃଷ୍ଣାଯ ରୁଶଦପିନ୍ଵତୋଧରୃତମତ୍ର ନକିରସ୍ମା ଅପୀପେତ୍
କେହି କହନ୍ତି କଣ୍ବ ମନୁଷ୍ୟର ପୁଅ, ଶ୍ୟାବ ଜୟୀ ହୋଇ ଧନ ଲାଗିଛି । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି କଥାରେ, କେହି ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନାହାନ୍ତି ।
ପ୍ର ସୁ ଗ୍ମନ୍ତା ଧିଯସାନସ୍ଯ ସକ୍ଷଣି ଵରେଭିର୍ଵରାଁ ଅଭି ଷୁ ପ୍ରସୀଦତଃ । ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଉଭଯଂ ଜୁଜୋଷତି ଯତ୍ସୋମ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ବୁବୋଧତି
ଉତ୍ସାହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପହାର ନେଇ, ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସୋମ ରସ ଚାଖିଛ ।
ଵୀନ୍ଦ୍ର ଯାସି ଦିଵ୍ଯାନି ରୋଚନା ଵି ପାର୍ଥିଵାନି ରଜସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ଯେ ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି ମୁହୁରଧ୍ଵରାଁ ଉପ ତେ ସୁ ଵନ୍ଵନ୍ତୁ ଵଗ୍ଵନାଁ ଅରାଧସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟ ଦେଖି ଚଳିଥାଅ, ହେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ । ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ ।
ତଦିନ୍ମେ ଛନ୍ତ୍ସଦ୍ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟରଂ ପୁତ୍ରୋ ଯଜ୍ଜାନଂ ପିତ୍ରୋରଧୀଯତି । ଜାଯା ପତିଂ ଵହତି ଵଗ୍ନୁନା ସୁମତ୍ପୁଂସ ଇଦ୍ଭଦ୍ରୋ ଵହତୁଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ପିତାମାତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ପୁଅ ଶିଖିଲେ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ମହାନ ହେଉ । ଜନାନୀ ନିଜ ଉତ୍ସାହରେ ପତିକୁ ଧାରଣ କରେ; ସୁସଜ୍ଜିତ ଏହି ଦମ୍ପତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ ।
ତଦିତ୍ସଧସ୍ଥମଭି ଚାରୁ ଦୀଧଯ ଗାଵୋ ଯଚ୍ଛାସନ୍ଵହତୁଂ ନ ଧେନଵଃ । ମାତା ଯନ୍ମନ୍ତୁର୍ଯୂଥସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯାଭି ଵାଣସ୍ଯ ସପ୍ତଧାତୁରିଜ୍ଜନଃ
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଆସନ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଦେବା ଗାଈ ପରି ଯୋଜନା ପାଇଁ ତିଆରି ଅଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଝୁଣ୍ଡର ପୁରୁଣା ମାଆ, ସପ୍ତ ରୂପର ସ୍ୱରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ।
ପ୍ର ଵୋଽଚ୍ଛା ରିରିଚେ ଦେଵଯୁଷ୍ପଦମେକୋ ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଯାତି ତୁର୍ଵଣିଃ । ଜରା ଵା ଯେଷ୍ଵମୃତେଷୁ ଦାଵନେ ପରି ଵ ଊମେଭ୍ଯଃ ସିଞ୍ଚତା ମଧୁ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନିବାସ ସୂଚନା କରିଛି; ତୁର୍ବଣି ଏକା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯାଉଛି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ଝରାନ୍ତୁ ।
ନିଧୀଯମାନମପଗୂଳ୍ହମପ୍ସୁ ପ୍ର ମେ ଦେଵାନାଂ ଵ୍ରତପା ଉଵାଚ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ଚଚକ୍ଷ ତେନାହମଗ୍ନେ ଅନୁଶିଷ୍ଟ ଆଗାମ୍
ପାଣିରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ନୀତିର ରକ୍ଷକ ମୋତେ କହିଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିଥିବା ଏହି କଥା ତୁମକୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି; ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ।
ଅକ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍କ୍ଷେତ୍ରଵିଦଂ ହ୍ଯପ୍ରାଟ୍ ସ ପ୍ରୈତି କ୍ଷେତ୍ରଵିଦାନୁଶିଷ୍ଟଃ । ଏତଦ୍ଵୈ ଭଦ୍ରମନୁଶାସନସ୍ଯୋତ ସ୍ରୁତିଂ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଞ୍ଜସୀନାମ୍
ଯିଏ ଜମି ଜାଣେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପାଏ, ସେ ଜମି ଜାଣୁଥିବାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ଆଗେ ବଢ଼େ । ଏହି ଅନୁଶାସନର ଭଲ ଫଳ ଏହି, ଏବଂ ସେ ସିଧାସଳଖ ରାସ୍ତା ଖୋଜିପାଏ ।
ଅଦ୍ଯେଦୁ ପ୍ରାଣୀଦମମନ୍ନିମାହାପୀଵୃତୋ ଅଧଯନ୍ମାତୁରୂଧଃ । ଏମେନମାପ ଜରିମା ଯୁଵାନମହେଳନ୍ଵସୁଃ ସୁମନା ବଭୂଵ
ଆଜି ଏହି ଜୀବ ଖାଇଲା, ତାହାର ପେଟ ଭରିଗଲା, ମାଆର ଦେହରେ ବଢିଗଲା। ଯୁବକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା; ଦାନଶୀଳ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ ମନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ଏତାନି ଭଦ୍ରା କଲଶ କ୍ରିଯାମ କୁରୁଶ୍ରଵଣ ଦଦତୋ ମଘାନି । ଦାନ ଇଦ୍ଵୋ ମଘଵାନଃ ସୋ ଅସ୍ତ୍ଵଯଂ ଚ ସୋମୋ ହୃଦି ଯଂ ବିଭର୍ମି
ଆସ, ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିବା; ହେ କୁରୁଶ୍ରବଣ, ଅଧିକ ଦାନ ଦେଇବା। ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ମନରେ ଧରିଥିବା ଏହି ସୋମ ଏମିତି ହେଉ।
ପ୍ର ମା ଯୁଯୁଜ୍ରେ ପ୍ରଯୁଜୋ ଜନାନାଂ ଵହାମି ସ୍ମ ପୂଷଣମନ୍ତରେଣ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଧ ମାମରକ୍ଷନ୍ଦୁଃଶାସୁରାଗାଦିତି ଘୋଷ ଆସୀତ୍
ମୋତେ କେହି ବନ୍ଧିନାହାନ୍ତି; ପୁଷଣ ବିନା ମୁଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟାୟୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ସଂ ମା ତପନ୍ତ୍ଯଭିତଃ ସପତ୍ନୀରିଵ ପର୍ଶଵଃ । ନି ବାଧତେ ଅମତିର୍ନଗ୍ନତା ଜସୁର୍ଵେର୍ନ ଵେଵୀଯତେ ମତିଃ
ଚାରିପଟେ ମୋତେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ପାଶଳି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ଅସହାୟତା ମୋତେ ଦବାଉଛି; ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦେଉଛି, ମୋର ମନ ତରଳ ଘୋଡ଼ା ପରି କମ୍ପିଯାଉଛି।
ମୂଷୋ ନ ଶିଶ୍ନା ଵ୍ଯଦନ୍ତି ମାଧ୍ଯ ସ୍ତୋତାରଂ ତେ ଶତକ୍ରତୋ । ସକୃତ୍ସୁ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ମୃଳଯାଧା ପିତେଵ ନୋ ଭଵ
ଯେପରି ଉନ୍ଦୁର ଲିଙ୍ଗ କଟେ, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେପରି ତୁମ ଗାୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକଥର ଦୟା କର; ବାପା ପରି ଆମ ପ୍ରତି ହେଉ।