ଆ ମଧ୍ଵୋ ଅସ୍ମା ଅସିଚନ୍ନମତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଣଂ ସ ହି ସତ୍ଯରାଧାଃ । ସ ଵାଵୃଧେ ଵରିମନ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଭି କ୍ରତ୍ଵା ନର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯୈଶ୍ଚ
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାପର ମଧୁର ପାନୀୟ ଢେଳାଯାଇଛି, କାରଣ ସେ ସତ୍ୟରେ ଦାନଶୀଳ। ସେ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ବୀରତା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳରେ ମହାନ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯାନଳିନ୍ଦ୍ରଃ ପୃତନାଃ ସ୍ଵୋଜା ଆସ୍ମୈ ଯତନ୍ତେ ସଖ୍ଯାଯ ପୂର୍ଵୀଃ । ଆ ସ୍ମା ରଥଂ ନ ପୃତନାସୁ ତିଷ୍ଠ ଯଂ ଭଦ୍ରଯା ସୁମତ୍ଯା ଚୋଦଯାସେ
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଚିଥରାଇଦେଇଥାନ୍ତି; ଅନେକେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୱ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ରଥ ପରି ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଯାହାକୁ ତୁମର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଦୟାରେ ଆଗକୁ ଚଳାଅ।
ପ୍ର ଦେଵତ୍ରା ବ୍ରହ୍ମଣେ ଗାତୁରେତ୍ଵପୋ ଅଚ୍ଛା ମନସୋ ନ ପ୍ରଯୁକ୍ତି । ମହୀଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାସିଂ ପୃଥୁଜ୍ରଯସେ ରୀରଧା ସୁଵୃକ୍ତିମ୍
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଯାଉ, ମନର ତ୍ୱରିତ ଚେତନା ପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଉ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ମହାନ ନୀତି ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି, ସେମାନେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ହି ଭୂତାଚ୍ଛାପ ଇତୋଶତୀରୁଶନ୍ତଃ । ଅଵ ଯାଶ୍ଚଷ୍ଟେ ଅରୁଣଃ ସୁପର୍ଣସ୍ତମାସ୍ଯଧ୍ଵମୂର୍ମିମଦ୍ଯା ସୁହସ୍ତାଃ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ତୁମେ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ, ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଆଗକୁ ଆସ। ଲାଲ ଓ ସୁନ୍ଦର ପାଖି ପରି ଯିଏ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ପାନୀୟ ଝରଣା ଢେଳ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋଽପ ଇତା ସମୁଦ୍ରମପାଂ ନପାତଂ ହଵିଷା ଯଜଧ୍ଵମ୍ । ସ ଵୋ ଦଦଦୂର୍ମିମଦ୍ଯା ସୁପୂତଂ ତସ୍ମୈ ସୋମଂ ମଧୁମନ୍ତଂ ସୁନୋତ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଜଳକୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଅ, ଜଳର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂଜା କର। ସେ ତୁମକୁ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଝୁରୁକା ପାନୀୟ ଦେବେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ଚାପିବା।
ଯୋ ଅନିଧ୍ମୋ ଦୀଦଯଦପ୍ସ୍ଵନ୍ତର୍ଯଂ ଵିପ୍ରାସ ଈଳତେ ଅଧ୍ଵରେଷୁ । ଅପାଂ ନପାନ୍ମଧୁମତୀରପୋ ଦା ଯାଭିରିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଵୃଧେ ଵୀର୍ଯାଯ
ଯିଏ ଇଂଧନ ଛଡ଼ା ଜଳମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ହେ ଜଳର ପୁତ୍ର, ଆମକୁ ସେଇ ମଧୁର ଝରଣା ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।
ଯାଭିଃ ସୋମୋ ମୋଦତେ ହର୍ଷତେ ଚ କଲ୍ଯାଣୀଭିର୍ଯୁଵତିଭିର୍ନ ମର୍ଯଃ । ତା ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅପୋ ଅଚ୍ଛା ପରେହି ଯଦାସିଞ୍ଚା ଓଷଧୀଭିଃ ପୁନୀତାତ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷ ପାଉଛି, ଶୁଭ୍ରା ଯୁବତୀମାନେ ସହ ଯୁବକ ପରି—ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଜଳକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଔଷଧି ସହିତ ସୋମ ଢେଳିବା, ସେଠି ଜଳ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତୁ।
ଏଵେଦ୍ଯୂନେ ଯୁଵତଯୋ ନମନ୍ତ ଯଦୀମୁଶନ୍ନୁଶତୀରେତ୍ଯଚ୍ଛ । ସଂ ଜାନତେ ମନସା ସଂ ଚିକିତ୍ରେଽଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଧିଷଣାପଶ୍ଚ ଦେଵୀଃ
ଏଠାରେ ଯୁବତୀମାନେ ଡାକାଯିବା ପରେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଆସନ୍ତି। ସେମାନେ ମନ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତା ହୁଅନ୍ତି—ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ ଓ ଦେବୀ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜଳ।
ଯୋ ଵୋ ଵୃତାଭ୍ଯୋ ଅକୃଣୋଦୁ ଲୋକଂ ଯୋ ଵୋ ମହ୍ଯା ଅଭିଶସ୍ତେରମୁଞ୍ଚତ୍ । ତସ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମନ୍ତମୂର୍ମିଂ ଦେଵମାଦନଂ ପ୍ର ହିଣୋତନାପଃ
ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ଜାଗାରୁ ପଥ ଖୋଲିଥିଲେ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମଧୁର ଝରଣା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପାନୀୟ ଅର୍ପଣ କର, ହେ ଜଳ।
ପ୍ରାସ୍ମୈ ହିନୋତ ମଧୁମନ୍ତମୂର୍ମିଂ ଗର୍ଭୋ ଯୋ ଵଃ ସିନ୍ଧଵୋ ମଧ୍ଵ ଉତ୍ସଃ । ଘୃତପୃଷ୍ଠମୀଡ୍ଯମଧ୍ଵରେଷ୍ଵାପୋ ରେଵତୀଃ ଶୃଣୁତା ହଵଂ ମେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଝରଣା ଢେଳ, ତୁମ ନଦୀମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ମଧୁର ଉତ୍ସ। ଘିଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଜଳମାନେ, ମୋ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ତଂ ସିନ୍ଧଵୋ ମତ୍ସରମିନ୍ଦ୍ରପାନମୂର୍ମିଂ ପ୍ର ହେତ ଯ ଉଭେ ଇଯର୍ତି । ମଦଚ୍ଯୁତମୌଶାନଂ ନଭୋଜାଂ ପରି ତ୍ରିତନ୍ତୁଂ ଵିଚରନ୍ତମୁତ୍ସମ୍
ସେଇ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାନୀୟ ଝରଣା, ହେ ନଦୀମାନେ, ଚଳାଅ, ଯାହାକୁ ଦୁଇ ଜଗତ୍ ପଠାଏ—ମଦରେ ବହୁଥିବା, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉତ୍ସକୁ ଘେରି ତାନାବାନା କରୁଥିବା।
ଆଵର୍ଵୃତତୀରଧ ନୁ ଦ୍ଵିଧାରା ଗୋଷୁଯୁଧୋ ନ ନିଯଵଂ ଚରନ୍ତୀଃ । ଋଷେ ଜନିତ୍ରୀର୍ଭୁଵନସ୍ଯ ପତ୍ନୀରପୋ ଵନ୍ଦସ୍ଵ ସଵୃଧଃ ସଯୋନୀଃ
ସେମାନେ ସଦା ବହୁଥିବା, ଏବେ ଦୁଇ ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ, ଗାଁଠିକୁ ଯିବା ଗାଈମାନେ ପରି ଚଳିଛନ୍ତି—ହେ ନଦୀମାନେ, ଋଷିଙ୍କର ମାଆ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୃହଣୀ, ସେମାନେ ଏକ ଆସନ ଭାଗ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।
ହିନୋତା ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଦେଵଯଜ୍ଯା ହିନୋତ ବ୍ରହ୍ମ ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଋତସ୍ଯ ଯୋଗେ ଵି ଷ୍ଯଧ୍ଵମୂଧଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଵରୀର୍ଭୂତନାସ୍ମଭ୍ଯମାପଃ
ଆମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଢେଳ, ଧନ ଲାଗି ପ୍ରାର୍ଥନା କର। ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତାରେ ତୁମେ ଭ୍ରମରହିତ ହୁଅ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ, ହେ ଜଳ।
ଆପୋ ରେଵତୀଃ କ୍ଷଯଥା ହି ଵସ୍ଵଃ କ୍ରତୁଂ ଚ ଭଦ୍ରଂ ବିଭୃଥାମୃତଂ ଚ । ରାଯଶ୍ଚ ସ୍ଥ ସ୍ଵପତ୍ଯସ୍ଯ ପତ୍ନୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ତଦ୍ଗୃଣତେ ଵଯୋ ଧାତ୍
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳମାନେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଧନର ମାଲିକ, ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଓ ଅମୃତତ୍ୱ ଧାରଣ କର। ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧିର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୃହଣୀ, ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ଆମକୁ ସେଇ ମହିମା ଦିଅ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସିତ।
ପ୍ରତି ଯଦାପୋ ଅଦୃଶ୍ରମାଯତୀର୍ଘୃତଂ ପଯାଂସି ବିଭ୍ରତୀର୍ମଧୂନି । ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଭିର୍ମନସା ସଂଵିଦାନା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଂ ସୁଷୁତଂ ଭରନ୍ତୀଃ
ଯେତେବେଳେ ଘିଅ, ଦୁଧ ଓ ମଧୁ ବୋଝି ଜଳ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ବହୁଥାଏ, ପ୍ରାଣ୍ତରେ ଚଳିଥାଏ—ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ ସହିତ ମନରେ ଏକତା ହୋଇ, ସେମାନେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଏମା ଅଗ୍ମନ୍ରେଵତୀର୍ଜୀଵଧନ୍ଯା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ସାଦଯତା ସଖାଯଃ । ନି ବର୍ହିଷି ଧତ୍ତନ ସୋମ୍ଯାସୋଽପାଂ ନପ୍ତ୍ରା ସଂଵିଦାନାସ ଏନାଃ
ଏବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜୀବନଦାୟିନୀ ଜଳମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ସେମାନୋକୁ ବସାଅ, ହେ ସାଙ୍ଗମାନେ। ସୋମ ଅର୍ପଣକୁ ଦର୍ଭରେ ରଖ, ଜଳର ପୁତ୍ର ସହିତ ଏକତାରେ।
ଆଗ୍ମନ୍ନାପ ଉଶତୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ନ୍ଯଧ୍ଵରେ ଅସଦନ୍ଦେଵଯନ୍ତୀଃ । ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ସୁନୁତେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମଭୂଦୁ ଵଃ ସୁଶକା ଦେଵଯଜ୍ଯା
ଉତ୍ସାହିତ ଜଳମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଦର୍ଭରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପ, ତୁମର ଦେବପ୍ରସନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେଲା।
ଆ ନୋ ଦେଵାନାମୁପ ଵେତୁ ଶଂସୋ ଵିଶ୍ଵେଭିସ୍ତୁରୈରଵସେ ଯଜତ୍ରଃ । ତେଭିର୍ଵଯଂ ସୁଷଖାଯୋ ଭଵେମ ତରନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ସ୍ଯାମ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ଭଲ ମିତ୍ର ହେବା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ।
ପରି ଚିନ୍ମର୍ତୋ ଦ୍ରଵିଣଂ ମମନ୍ଯାଦୃତସ୍ଯ ପଥା ନମସା ଵିଵାସେତ୍ । ଉତ ସ୍ଵେନ କ୍ରତୁନା ସଂ ଵଦେତ ଶ୍ରେଯାଂସଂ ଦକ୍ଷଂ ମନସା ଜଗୃଭ୍ଯାତ୍
କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଧନ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟର ପଥରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ତାହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କଥା କହୁ, ଏବଂ ମନରେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଧାରଣ କରୁ ।
ଅଧାଯି ଧୀତିରସସୃଗ୍ରମଂଶାସ୍ତୀର୍ଥେ ନ ଦସ୍ମମୁପ ଯନ୍ତ୍ଯୂମାଃ । ଅଭ୍ଯାନଶ୍ମ ସୁଵିତସ୍ଯ ଶୂଷଂ ନଵେଦସୋ ଅମୃତାନାମଭୂମ
ଅନୁପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି; ସ୍ନାନ ନଦୀ ପରି ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡିକ ତୀର୍ଥକୁ ବହିଯାଉଛି, କୃପାଳୁଙ୍କୁ ଖୋଜି । ଆମେ ଦାନଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦୟାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛୁ, ଏବଂ ଅମୃତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଛୁ ।
ନିତ୍ଯଶ୍ଚାକନ୍ଯାତ୍ସ୍ଵପତିର୍ଦମୂନା ଯସ୍ମା ଉ ଦେଵଃ ସଵିତା ଜଜାନ । ଭଗୋ ଵା ଗୋଭିରର୍ଯମେମନଜ୍ଯାତ୍ସୋ ଅସ୍ମୈ ଚାରୁଶ୍ଛଦଯଦୁତ ସ୍ଯାତ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତା ସବିତା ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ଯୁବକ, ଘରର ମାଲିକ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା । ଭାଗ ବା ଅର୍ୟମାନ୍ ସେଠାରୁ ଗାଈ ଅଟକାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କୁ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଢାକିଦିଅନ୍ତୁ, ଏହିପରି ହେଉ ।
ଇଯଂ ସା ଭୂଯା ଉଷସାମିଵ କ୍ଷା ଯଦ୍ଧ କ୍ଷୁମନ୍ତଃ ଶଵସା ସମାଯନ୍ । ଅସ୍ଯ ସ୍ତୁତିଂ ଜରିତୁର୍ଭିକ୍ଷମାଣା ଆ ନଃ ଶଗ୍ମାସ ଉପ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ
ଏହି ଭୂମି ଉଷା ଦିନମାନେ ପରି ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଆଶା କରି, ତ୍ୱରିତ ଫଳ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ ।
ଅସ୍ଯେଦେଷା ସୁମତିଃ ପପ୍ରଥାନାଭଵତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯା ଭୂମନା ଗୌଃ । ଅସ୍ଯ ସନୀଳା ଅସୁରସ୍ଯ ଯୋନୌ ସମାନ ଆ ଭରଣେ ବିଭ୍ରମାଣାଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ପୁରୁଣା ଏବଂ ବିଶାଳ ଗାଈ ପରି । ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘରରେ, ସହଚରମାନେ ଏକାସାଥିରେ ରହି, ଏକ ଉପଜୀବିକା ଉପରେ ଚଳିଛନ୍ତି ।
କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵନଂ କ ଉ ସ ଵୃକ୍ଷ ଆସ ଯତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ । ସଂତସ୍ଥାନେ ଅଜରେ ଇତଊତୀ ଅହାନି ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଜରନ୍ତ
ସେ କେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, କିଏ ସେ ଗଛ ଥିଲା, ଯାହାରୁ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ତିଆରି ହେଲା? ସେମାନେ ଅଚଳ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି; ଅନେକ ଦିନ ଓ ଉଷା ଜରା ପାଇଛି ।
ନୈତାଵଦେନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷା ସ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ବିଭର୍ତି । ତ୍ଵଚଂ ପଵିତ୍ରଂ କୃଣୁତ ସ୍ଵଧାଵାନ୍ଯଦୀଂ ସୂର୍ଯଂ ନ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ଏହାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ; ବୃଷଭ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛି । ନିଜେ ନିଜେ ଚାଲିଥିବାମାନେ ଚର୍ମ, ଛାନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ବହନ କରନ୍ତି ।
ସ୍ତେଗୋ ନ କ୍ଷାମତ୍ଯେତି ପୃଥ୍ଵୀଂ ମିହଂ ନ ଵାତୋ ଵି ହ ଵାତି ଭୂମ । ମିତ୍ରୋ ଯତ୍ର ଵରୁଣୋ ଅଜ୍ଯମାନୋଽଗ୍ନିର୍ଵନେ ନ ଵ୍ଯସୃଷ୍ଟ ଶୋକମ୍
ବୃଷଭ ପରି ସେ ପୃଥିବୀରେ କେବେ ଥକେନାହିଁ; ପବନ ପରି ସେ ଆକାଶରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାଏ । ଯେଉଁଠାରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ତାପ ଛାଡ଼ିନାହିଁ ।
ସ୍ତରୀର୍ଯତ୍ସୂତ ସଦ୍ଯୋ ଅଜ୍ଯମାନା ଵ୍ଯଥିରଵ୍ଯଥୀଃ କୃଣୁତ ସ୍ଵଗୋପା । ପୁତ୍ରୋ ଯତ୍ପୂର୍ଵଃ ପିତ୍ରୋର୍ଜନିଷ୍ଟ ଶମ୍ଯାଂ ଗୌର୍ଜଗାର ଯଦ୍ଧ ପୃଚ୍ଛାନ୍
ଯେତେବେଳେ ସାରଥି ତ୍ୱରିତ ଗଡ଼ିଏ ଚଳାଏ, ସେ ଅଶାନ୍ତମାନେକୁ ସ୍ଥିର କରେ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ । ପୁଅ ପିତାମାତାଠାରୁ ପୂର୍ବେ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ଗାଈ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ବଛାମାନେକୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା ।
ଉତ କଣ୍ଵଂ ନୃଷଦଃ ପୁତ୍ରମାହୁରୁତ ଶ୍ଯାଵୋ ଧନମାଦତ୍ତ ଵାଜୀ । ପ୍ର କୃଷ୍ଣାଯ ରୁଶଦପିନ୍ଵତୋଧରୃତମତ୍ର ନକିରସ୍ମା ଅପୀପେତ୍
କେହି କହନ୍ତି କଣ୍ବ ମନୁଷ୍ୟର ପୁଅ, ଶ୍ୟାବ ଜୟୀ ହୋଇ ଧନ ଲାଗିଛି । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜଳ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି କଥାରେ, କେହି ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନାହାନ୍ତି ।
ପ୍ର ସୁ ଗ୍ମନ୍ତା ଧିଯସାନସ୍ଯ ସକ୍ଷଣି ଵରେଭିର୍ଵରାଁ ଅଭି ଷୁ ପ୍ରସୀଦତଃ । ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଉଭଯଂ ଜୁଜୋଷତି ଯତ୍ସୋମ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ବୁବୋଧତି
ଉତ୍ସାହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପହାର ନେଇ, ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସୋମ ରସ ଚାଖିଛ ।
ଵୀନ୍ଦ୍ର ଯାସି ଦିଵ୍ଯାନି ରୋଚନା ଵି ପାର୍ଥିଵାନି ରଜସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ଯେ ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି ମୁହୁରଧ୍ଵରାଁ ଉପ ତେ ସୁ ଵନ୍ଵନ୍ତୁ ଵଗ୍ଵନାଁ ଅରାଧସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟ ଦେଖି ଚଳିଥାଅ, ହେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ । ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ ।