ପତ୍ତୋ ଜଗାର ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମତ୍ତି ଶୀର୍ଷ୍ଣା ଶିରଃ ପ୍ରତି ଦଧୌ ଵରୂଥମ୍ । ଆସୀନ ଊର୍ଧ୍ଵାମୁପସି କ୍ଷିଣାତି ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନାମନ୍ଵେତି ଭୂମିମ୍
ବେଙ୍ଗଟି ଜାଗିଉଠିଛି, ପଛଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଉଛି, ମୁଣ୍ଡରେ ଢାଲି ରଖିଛି। ବସି ଉଭୟ ଉପରକୁ ଶୁଖାଉଛି, ଶୋଇ ଥିଲେ ଭୂମିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ବୃହନ୍ନଚ୍ଛାଯୋ ଅପଲାଶୋ ଅର୍ଵା ତସ୍ଥୌ ମାତା ଵିଷିତୋ ଅତ୍ତି ଗର୍ଭଃ । ଅନ୍ଯସ୍ଯା ଵତ୍ସଂ ରିହତୀ ମିମାଯ କଯା ଭୁଵା ନି ଦଧେ ଧେନୁରୂଧଃ
ବଡ଼ ଛାୟା ଥିବା, ପତ୍ର ନଥିବା ଗଛଟି ନିକଟରେ ଦଢ଼ିଆଛି; ମାଆ, ବିଧ୍ୱଂସିତ, ଗର୍ଭକୁ ଖାଉଛି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଗାଈ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ମାପେ, ଗର୍ଭବତୀ ଗାଈ କେଉଁପରି ତାହାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ରଖିଲା?
ସପ୍ତ ଵୀରାସୋ ଅଧରାଦୁଦାଯନ୍ନଷ୍ଟୋତ୍ତରାତ୍ତାତ୍ସମଜଗ୍ମିରନ୍ତେ । ନଵ ପଶ୍ଚାତାତ୍ସ୍ଥିଵିମନ୍ତ ଆଯନ୍ଦଶ ପ୍ରାକ୍ସାନୁ ଵି ତିରନ୍ତ୍ଯଶ୍ନଃ
ସାତିଜଣ ଶୂର ତଳୁଠାରୁ ଉଠିଲେ, ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ହରାଇଗଲେ, ସେମାନେ ଶେଷରେ ଏକାଠି ହେଲେ। ପଶ୍ଚିମରୁ ନଅଜଣ ଦଢ଼ିଆସିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଦଶଜଣ ଶିରା ଅଟକି ଖାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଶାନାମେକଂ କପିଲଂ ସମାନଂ ତଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି କ୍ରତଵେ ପାର୍ଯାଯ । ଗର୍ଭଂ ମାତା ସୁଧିତଂ ଵକ୍ଷଣାସ୍ଵଵେନନ୍ତଂ ତୁଷଯନ୍ତୀ ବିଭର୍ତି
ଦଶଟି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହଳଦିଆ ଏବଂ ସାଧାରଣ; ସେମାନେ ତାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପାରାପାର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ମାଆ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଭଲଭାବେ ପୋଷା ଗର୍ଭକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଧରିଛନ୍ତି।
ପୀଵାନଂ ମେଷମପଚନ୍ତ ଵୀରା ନ୍ଯୁପ୍ତା ଅକ୍ଷା ଅନୁ ଦୀଵ ଆସନ୍ । ଦ୍ଵା ଧନୁଂ ବୃହତୀମପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ପଵିତ୍ରଵନ୍ତା ଚରତଃ ପୁନନ୍ତା
ଶୂରମାନେ ମୋଟା ମେଷକୁ ରନ୍ଧିଲେ; ଦାଉଡ଼ି ଖେଳିବାକୁ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ବସି ଖେଳିଲେ। ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଧନୁଷ, ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଚଳିଛି, ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ପବିତ୍ର କରୁଛି।
ଵି କ୍ରୋଶନାସୋ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚ ଆଯନ୍ପଚାତି ନେମୋ ନହି ପକ୍ଷଦର୍ଧଃ । ଅଯଂ ମେ ଦେଵଃ ସଵିତା ତଦାହ ଦ୍ର୍ଵନ୍ନ ଇଦ୍ଵନଵତ୍ସର୍ପିରନ୍ନଃ
ଚିତ୍କାର କରୁଥିବାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ରନ୍ଧୁଆ ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି, ନାହିଁ ଡେଙ୍କାର ଅର୍ଦ୍ଧ। ଏହି ଦେବତା ସବିତା କହିଛନ୍ତି: 'ଦୌଡ଼ୁଥିବା, ଘିଅ ଖାଉଥିବାଟି ଯାଉ।'
ଅପଶ୍ଯଂ ଗ୍ରାମଂ ଵହମାନମାରାଦଚକ୍ରଯା ସ୍ଵଧଯା ଵର୍ତମାନମ୍ । ସିଷକ୍ତ୍ଯର୍ଯଃ ପ୍ର ଯୁଗା ଜନାନାଂ ସଦ୍ଯଃ ଶିଶ୍ନା ପ୍ରମିନାନୋ ନଵୀଯାନ୍
ମୁଁ ଦୂରରୁ ଏକ ଗ୍ରାମକୁ ଚକା ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା, ନିଜ ନିୟମରେ ଚାଲୁଥିବା ଦେଖିଲି। ଆର୍ୟମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଗ କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରନ୍ତି, ହଠାତ୍ ଯୁବକମାନେ ନିଜ ଲିଙ୍ଗରେ ମାପି ନବୀନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏତୌ ମେ ଗାଵୌ ପ୍ରମରସ୍ଯ ଯୁକ୍ତୌ ମୋ ଷୁ ପ୍ର ସେଧୀର୍ମୁହୁରିନ୍ମମନ୍ଧି । ଆପଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵି ନଶନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସୂରଶ୍ଚ ମର୍କ ଉପରୋ ବଭୂଵାନ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଗାଈ ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି; ଏମାନେକୁ ବାଧା ଦିଅନି, ପୁନିପୁନି ମୋତେ ତରଳ କରନ୍ତୁ। ଏହାର ଜଳ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ହରାଇଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାନର ଉପରେ ଅଧିକ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଯୋ ଵଜ୍ରଃ ପୁରୁଧା ଵିଵୃତ୍ତୋଽଵଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହତଃ ପୁରୀଷାତ୍ । ଶ୍ରଵ ଇଦେନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତି ତଦଵ୍ଯଥୀ ଜରିମାଣସ୍ତରନ୍ତି
ଏହି ବଜ୍ର, ବହୁଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଳ ଠାରୁ ତଳକୁ ଆସିଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ପାରହେଉଛନ୍ତି।
ଵୃକ୍ଷେଵୃକ୍ଷେ ନିଯତା ମୀମଯଦ୍ଗୌସ୍ତତୋ ଵଯଃ ପ୍ର ପତାନ୍ପୂରୁଷାଦଃ । ଅଥେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଭଯାତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନ୍ଵଦୃଷଯେ ଚ ଶିକ୍ଷତ୍
ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଗାଈ ମାପେ; ତାପରେ ଛୁଆମାନେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଖାଉଛନ୍ତି। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭିତ ହେଉ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର, ଋଷିଙ୍କୁ ଶିଖ।
ଦେଵାନାଂ ମାନେ ପ୍ରଥମା ଅତିଷ୍ଠନ୍କୃନ୍ତତ୍ରାଦେଷାମୁପରା ଉଦାଯନ୍ । ତ୍ରଯସ୍ତପନ୍ତି ପୃଥିଵୀମନୂପା ଦ୍ଵା ବୃବୂକଂ ଵହତଃ ପୁରୀଷମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମାପରେ ପ୍ରଥମମାନେ ଦଢ଼ିଆଉଛନ୍ତି; କାଟିବାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଠିଯାଆନ୍ତି। ତିନିଜଣ ଭୂମି ଓ ଜଳାଞ୍ଚଳକୁ ତାପିଅଛନ୍ତି; ଦୁଇଜଣ ମୁହଁରେ ମଳ ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ସା ତେ ଜୀଵାତୁରୁତ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି ମା ସ୍ମୈତାଦୃଗପ ଗୂହଃ ସମର୍ଯେ । ଆଵିଃ ସ୍ଵଃ କୃଣୁତେ ଗୂହତେ ବୁସଂ ସ ପାଦୁରସ୍ଯ ନିର୍ଣିଜୋ ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ସେହି ହେଉଛି ତୁମର ପ୍ରାଣଦାତା; ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଜାଣ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ଆପଣକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି। ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଉଛି; ସେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ, ତେବେ ସେ ଅଜଣା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵୋ ହ୍ଯନ୍ଯୋ ଅରିରାଜଗାମ ମମେଦହ ଶ୍ଵଶୁରୋ ନା ଜଗାମ । ଜକ୍ଷୀଯାଦ୍ଧାନା ଉତ ସୋମଂ ପପୀଯାତ୍ସ୍ଵାଶିତଃ ପୁନରସ୍ତଂ ଜଗାଯାତ୍
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଶ୍ବଶୁର ଯାଇନାହାନ୍ତି। ସେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉନ୍ତୁ, ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉନ୍ତୁ; ପୁରା ତୃପ୍ତି ହେଇ, ପୁନି ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଯାଉନ୍ତୁ।
ସ ରୋରୁଵଦ୍ଵୃଷଭସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵର୍ଷ୍ମନ୍ତସ୍ଥୌ ଵରିମନ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଵିଶ୍ଵେଷ୍ଵେନଂ ଵୃଜନେଷୁ ପାମି ଯୋ ମେ କୁକ୍ଷୀ ସୁତସୋମଃ ପୃଣାତି
ଗଜଗଜିଆ ବଳିଅଁଶ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ବର୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ପୃଥିବୀର ପଥକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛି। ସମସ୍ତ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯିଏ ମୋ ପେଟକୁ ସୋମ ରସରେ ପୂରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି।
ଅଦ୍ରିଣା ତେ ମନ୍ଦିନ ଇନ୍ଦ୍ର ତୂଯାନ୍ସୁନ୍ଵନ୍ତି ସୋମାନ୍ପିବସି ତ୍ଵମେଷାମ୍ । ପଚନ୍ତି ତେ ଵୃଷଭାଁ ଅତ୍ସି ତେଷାଂ ପୃକ୍ଷେଣ ଯନ୍ମଘଵନ୍ହୂଯମାନଃ
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ଚାପିଯାଉଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମେ ସେଉଁଠିରୁ ପିଉଛ। ବଳିଅଁଶମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ରନ୍ଧନ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ଖାଉଛ; ଯେତେବେଳେ ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଉପଚାର ସହିତ ଆହ୍ୱାନ ହୁଅଛ।
ଇଦଂ ସୁ ମେ ଜରିତରା ଚିକିଦ୍ଧି ପ୍ରତୀପଂ ଶାପଂ ନଦ୍ଯୋ ଵହନ୍ତି । ଲୋପାଶଃ ସିଂହଂ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମତ୍ସାଃ କ୍ରୋଷ୍ଟା ଵରାହଂ ନିରତକ୍ତ କକ୍ଷାତ୍
ଏହି କଥା, ହେ ଗାୟକ, ମୋ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉ। ନଦୀମାନେ ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଶାପକୁ ବହିନେଉଛନ୍ତି। ଲୋପାଶା ଶିଂହକୁ ଦେଖି ଫେରିଯାଆନ୍ତି, ମାଛମାନେ ଘରିଆଳକୁ ଦେଖି ଫେରନ୍ତି, କୁଏଁଶିଆ ଅଂଶୁ କୁଏଁଠୁ ଜଳିଯାଇ, ବନ୍ଦରୁ ଅଳଗା ହୁଏ।
କଥା ତ ଏତଦହମା ଚିକେତଂ ଗୃତ୍ସସ୍ଯ ପାକସ୍ତଵସୋ ମନୀଷାମ୍ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଋତୁଥା ଵି ଵୋଚୋ ଯମର୍ଧଂ ତେ ମଘଵନ୍କ୍ଷେମ୍ଯା ଧୂଃ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଗୃତ୍ସର ପକ୍ୱ ପ୍ରଜ୍ଞାକୁ ଜାଣିପାରିଲି? ତୁମେ ଜାଣିଛ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିଥାଏ, ଆମକୁ କହ, ତୁମେ କେତେ ଅଂଶ ରଖିବାକୁ ଚାହାଁ।
ଏଵା ହି ମାଂ ତଵସଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଦିଵଶ୍ଚିନ୍ମେ ବୃହତ ଉତ୍ତରା ଧୂଃ । ପୁରୂ ସହସ୍ରା ନି ଶିଶାମି ସାକମଶତ୍ରୁଂ ହି ମା ଜନିତା ଜଜାନ
ଏଭଳି ମୋର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଯାଉଛି, ଏହି ମହାକାଶ ଉପରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ହଜାର ହଜାରକୁ ଏକଠି ଶୋଇ ଦେଉଛି; କାରଣ ମୋ ଜନ୍ମଦାତା ମୋତେ ଅଜୟୀ କରି ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏଵା ହି ମାଂ ତଵସଂ ଜଜ୍ଞୁରୁଗ୍ରଂ କର୍ମନ୍କର୍ମନ୍ଵୃଷଣମିନ୍ଦ୍ର ଦେଵାଃ । ଵଧୀଂ ଵୃତ୍ରଂ ଵଜ୍ରେଣ ମନ୍ଦସାନୋଽପ ଵ୍ରଜଂ ମହିନା ଦାଶୁଷେ ଵମ୍
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ସଦା ପୁରୁଷାର୍ଥୀ। ମୁଁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି, ଆନନ୍ଦରେ, ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଶାଳା ଖୋଲିଦେଇଥିଲି।
ଦେଵାସ ଆଯନ୍ପରଶୂଁରବିଭ୍ରନ୍ଵନା ଵୃଶ୍ଚନ୍ତୋ ଅଭି ଵିଡ୍ଭିରାଯନ୍ । ନି ସୁଦ୍ର୍ଵଂ ଦଧତୋ ଵକ୍ଷଣାସୁ ଯତ୍ରା କୃପୀଟମନୁ ତଦ୍ଦହନ୍ତି
ଦେବତାମାନେ କୁହାଡ଼ି ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲ କଟିଥିଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଥିବାକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଖଣ୍ଡକୁ ଅନୁସରି ତାହାକୁ ଜଳାଯାଉଛି।
ଶଶଃ କ୍ଷୁରଂ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚଂ ଜଗାରାଦ୍ରିଂ ଲୋଗେନ ଵ୍ଯଭେଦମାରାତ୍ । ବୃହନ୍ତଂ ଚିଦୃହତେ ରନ୍ଧଯାନି ଵଯଦ୍ଵତ୍ସୋ ଵୃଷଭଂ ଶୂଶୁଵାନଃ
ଖରଗୋଷ ରେଜରକୁ ତିକ୍ଷ୍ଣ କରି, ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲା; ତାଙ୍କର ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ବଡ଼ଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଛିଦ୍ର କରିପାରିବି, ଯେପରି ଦୁଧପିଆ ଛୋଟ ଛାଗଳି ବଳିଅଁଶକୁ ଚାଟେ।
ସୁପର୍ଣ ଇତ୍ଥା ନଖମା ସିଷାଯାଵରୁଦ୍ଧଃ ପରିପଦଂ ନ ସିଂହଃ । ନିରୁଦ୍ଧଶ୍ଚିନ୍ମହିଷସ୍ତର୍ଷ୍ଯାଵାନ୍ଗୋଧା ତସ୍ମା ଅଯଥଂ କର୍ଷଦେତତ୍
ଗରୁଡ଼ ଏଭଳି ତାଙ୍କର ନଖକୁ ତିକ୍ଷ୍ଣ କଲେ, ପଥରେ ରୋକାଯାଇଥିବା ସିଂହ ପରି। ମହିଷ ରୋକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଚାହେ; ଏହିକାରଣରୁ ଗୋଧା ଏହାକୁ ଟାଣିନେଉଛି।
ତେଭ୍ଯୋ ଗୋଧା ଅଯଥଂ କର୍ଷଦେତଦ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରତିପୀଯନ୍ତ୍ଯନ୍ନୈଃ । ସିମ ଉକ୍ଷ୍ଣୋଽଵସୃଷ୍ଟାଁ ଅଦନ୍ତି ସ୍ଵଯଂ ବଲାନି ତନ୍ଵଃ ଶୃଣାନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଧା ଏହାକୁ ଟାଣିନେଉଛି—ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମବାଣୀକୁ ବିପରୀତ ହୋଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି। ଏବଂ ବଛାମାନେ, ବଳିଅଁଶଠାରୁ ଛାଡ଼ାହେବା ପରେ, ନିଜେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଦାଂତ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଏତେ ଶମୀଭିଃ ସୁଶମୀ ଅଭୂଵନ୍ଯେ ହିନ୍ଵିରେ ତନ୍ଵଃ ସୋମ ଉକ୍ଥୈଃ । ନୃଵଦ୍ଵଦନ୍ନୁପ ନୋ ମାହି ଵାଜାନ୍ଦିଵି ଶ୍ରଵୋ ଦଧିଷେ ନାମ ଵୀରଃ
ଏମାନେ ଶମୀ ଗଛର ଡାଳି ଦ୍ୱାରା ଛାୟା ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ସୋମ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିଛନ୍ତି। ପୁରୁଷମାନେ ଭଳି କଥା କହ, ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଦିବି ହେ ଶୂର, ତୁମେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଏବଂ ନାମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛ।
ଵନେ ନ ଵା ଯୋ ନ୍ଯଧାଯି ଚାକଞ୍ଛୁଚିର୍ଵାଂ ସ୍ତୋମୋ ଭୁରଣାଵଜୀଗଃ । ଯସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରୁଦିନେଷୁ ହୋତା ନୃଣାଂ ନର୍ଯୋ ନୃତମଃ କ୍ଷପାଵାନ୍
ବନରେ ଗଛ ପରି, ଯେଉଁଠି ରଖାଯାଇଛି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଯାହା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାରୀ, ମହାନ, ସବୁଠୁ ପୁରୁଷାର୍ଥୀ, ରାତିର ଅଧିପତି।
ପ୍ର ତେ ଅସ୍ଯା ଉଷସଃ ପ୍ରାପରସ୍ଯା ନୃତୌ ସ୍ଯାମ ନୃତମସ୍ଯ ନୃଣାମ୍ । ଅନୁ ତ୍ରିଶୋକଃ ଶତମାଵହନ୍ନୄନ୍କୁତ୍ସେନ ରଥୋ ଯୋ ଅସତ୍ସସଵାନ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ସବୁଠୁ ଦୂର ଉଷାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ; ଆମେ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପୁରୁଷାର୍ଥୀଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତ୍ରିଶୋକଙ୍କୁ ଅନୁସରି, ଶତମାନେ ପୁରୁଷ ଆଣି, ଯାହାଙ୍କର ରଥ କୁତ୍ସ ସହିତ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲା।
କସ୍ତେ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରନ୍ତ୍ଯୋ ଭୂଦ୍ଦୁରୋ ଗିରୋ ଅଭ୍ଯୁଗ୍ରୋ ଵି ଧାଵ । କଦ୍ଵାହୋ ଅର୍ଵାଗୁପ ମା ମନୀଷା ଆ ତ୍ଵା ଶକ୍ଯାମୁପମଂ ରାଧୋ ଅନ୍ନୈଃ
ତୁମର କେଉଁ ଆନନ୍ଦ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ? ହେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ଆମର ଗୀତକୁ ଦୂରରୁ ଦୌଡ଼ି ଆସ। କେଉଁ ସହାୟୀ, ନିକଟକୁ ଆସି, ମୋର ଚିନ୍ତାରେ ଆସିପାରିବ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ପାଇପାରିବି?
କଦୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଵତୋ ନୄନ୍କଯା ଧିଯା କରସେ କନ୍ନ ଆଗନ୍ । ମିତ୍ରୋ ନ ସତ୍ଯ ଉରୁଗାଯ ଭୃତ୍ଯା ଅନ୍ନେ ସମସ୍ଯ ଯଦସନ୍ମନୀଷାଃ
କେଉଁ ମହିମା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଛ? କେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? କିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସେ? ମିତ୍ର ପରି, ସତ୍ୟ ସେବାରେ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ଚିନ୍ତା ଖାଦ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ।
ପ୍ରେରଯ ସୂରୋ ଅର୍ଥଂ ନ ପାରଂ ଯେ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଜନିଧା ଇଵ ଗ୍ମନ୍ । ଗିରଶ୍ଚ ଯେ ତେ ତୁଵିଜାତ ପୂର୍ଵୀର୍ନର ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଶିକ୍ଷନ୍ତ୍ଯନ୍ନୈଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପଠା, ସେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ସନ୍ତାନ ପରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏବଂ ତୁମର ଅନେକ ଗୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଉଛନ୍ତି।
ମାତ୍ରେ ନୁ ତେ ସୁମିତେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵୀ ଦ୍ଯୌର୍ମଜ୍ମନା ପୃଥିଵୀ କାଵ୍ଯେନ । ଵରାଯ ତେ ଘୃତଵନ୍ତଃ ସୁତାସଃ ସ୍ଵାଦ୍ମନ୍ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ ମଧୂନି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମାଆ, ତୁମେ ଏବଂ ସୁମିତ୍ର ପାଇଁ ପୁରୁଣା ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ। ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଘିଅ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅର୍ପଣ ଏବଂ ମଧୁର ପାନୀୟ ତୁମେ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହୁ।