ଯସ୍ଯ ତ୍ଯନ୍ମହିତ୍ଵଂ ଵାତାପ୍ଯମଯଂ ଜନଃ । ଵିପ୍ର ଆ ଵଂସଦ୍ଧୀତିଭିଶ୍ଚିକେତ ସୁଷ୍ଟୁତୀନାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଏହି ଜନମାନେ ପବନ ପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି।
ସ ଵେଦ ସୁଷ୍ଟୁତୀନାମିନ୍ଦୁର୍ନ ପୂଷା ଵୃଷା । ଅଭି ପ୍ସୁରଃ ପ୍ରୁଷାଯତି ଵ୍ରଜଂ ନ ଆ ପ୍ରୁଷାଯତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷା, ଦୁଇଁଜଣ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସେ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଆଗକୁ ଆଗ୍ରସର କରେ।
ମଂସୀମହି ତ୍ଵା ଵଯମସ୍ମାକଂ ଦେଵ ପୂଷନ୍ । ମତୀନାଂ ଚ ସାଧନଂ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଚାଧଵମ୍
ହେ ଦେବତା ପୂଷା, ଆମେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ। ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟର ସଫଳତା ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ।
ପ୍ରତ୍ଯର୍ଧିର୍ଯଜ୍ଞାନାମଶ୍ଵହଯୋ ରଥାନାମ୍ । ଋଷିଃ ସ ଯୋ ମନୁର୍ହିତୋ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଯାଵଯତ୍ସଖଃ
ଯଜ୍ଞର ଜିତା, ଘୋଡ଼ାପରି ତିବ୍ର ଗତିରଥ। ସେ ଋଷି, ମନୁଙ୍କ ଚୟିତ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ମିତ୍ର।
ଆଧୀଷମାଣାଯାଃ ପତିଃ ଶୁଚାଯାଶ୍ଚ ଶୁଚସ୍ଯ ଚ । ଵାସୋଵାଯୋଽଵୀନାମା ଵାସାଂସି ମର୍ମୃଜତ୍
ଯିଏ ଚାହିଁଥିବା ଓ ପବିତ୍ର ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଓ ପବିତ୍ରତାର ମାଲିକ। ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣଙ୍କର ବସ୍ତ୍ରକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଦେଲ।
ଇନୋ ଵାଜାନାଂ ପତିରିନଃ ପୁଷ୍ଟୀନାଂ ସଖା । ପ୍ର ଶ୍ମଶ୍ରୁ ହର୍ଯତୋ ଦୂଧୋଦ୍ଵି ଵୃଥା ଯୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ
ସେ ପୁରସ୍କାରର ମାଲିକ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧିର ମିତ୍ର। ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଦାଢ଼ି ବଢ଼ିଛି, ସେ ଅଜୟ।
ଆ ତେ ରଥସ୍ଯ ପୂଷନ୍ନଜା ଧୁରଂ ଵଵୃତ୍ଯୁଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାର୍ଥିନଃ ସଖା ସନୋଜା ଅନପଚ୍ଯୁତଃ
ହେ ପୂଷା, ତୁମ ରଥର ଯୋକୁ ଛେଗାମାନେ ଘୁଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଚାହିଁଥିବାଙ୍କର ମିତ୍ର, ସଦା ସାଥି, ଅଚ୍ୟୁତ।
ଅସ୍ମାକମୂର୍ଜା ରଥଂ ପୂଷା ଅଵିଷ୍ଟୁ ମାହିନଃ । ଭୁଵଦ୍ଵାଜାନାଂ ଵୃଧ ଇମଂ ନଃ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ପ୍ରଭଳ ପୂଷା ଆମ ଶକ୍ତିର ରଥକୁ ଯୋଗାନ୍ତୁ। ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅସତ୍ସୁ ମେ ଜରିତଃ ସାଭିଵେଗୋ ଯତ୍ସୁନ୍ଵତେ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷମ୍ । ଅନାଶୀର୍ଦାମହମସ୍ମି ପ୍ରହନ୍ତା ସତ୍ଯଧ୍ଵୃତଂ ଵୃଜିନାଯନ୍ତମାଭୁମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ନାହିଁ, ମୁଁ ଗାୟକ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଛି। ମୁଁ ଶାପ ଦେବାଳୁ, ଦଣ୍ଡ ଦେବାଳୁ, ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରେ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ଯଦୀଦହଂ ଯୁଧଯେ ସଂନଯାନ୍ଯଦେଵଯୂନ୍ତନ୍ଵା ଶୂଶୁଜାନାନ୍ । ଅମା ତେ ତୁମ୍ରଂ ଵୃଷଭଂ ପଚାନି ତୀଵ୍ରଂ ସୁତଂ ପଞ୍ଚଦଶଂ ନି ଷିଞ୍ଚମ୍
ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା ନ କରୁଥିବା ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାମାନେ ମିଶାଇ ନେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ପ୍ରବଳ ବୃଷଭ, ତିବ୍ର ସୋମ ରସ ପକାଏ ଏବଂ ପନ୍ଦରଟିଏ ପିଇଁ ଢାଳିଦେଉଛି।
ନାହଂ ତଂ ଵେଦ ଯ ଇତି ବ୍ରଵୀତ୍ଯଦେଵଯୂନ୍ସମରଣେ ଜଘନ୍ଵାନ୍ । ଯଦାଵାଖ୍ଯତ୍ସମରଣମୃଘାଵଦାଦିଦ୍ଧ ମେ ଵୃଷଭା ପ୍ର ବ୍ରୁଵନ୍ତି
ଯିଏ ଏପରି କହେ ଯେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା ନ କରୁଥିବାମାନେ ମାରିଦେଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭୟଙ୍କର ବୋଲି କହେ, ସେତେବେଳେ ମୋ ବୃଷଭମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦଜ୍ଞାତେଷୁ ଵୃଜନେଷ୍ଵାସଂ ଵିଶ୍ଵେ ସତୋ ମଘଵାନୋ ମ ଆସନ୍ । ଜିନାମି ଵେତ୍କ୍ଷେମ ଆ ସନ୍ତମାଭୁଂ ପ୍ର ତଂ କ୍ଷିଣାଂ ପର୍ଵତେ ପାଦଗୃହ୍ଯ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଅଜଣା ଗ୍ରାମରେ ଥିଲି, ସମସ୍ତ ଦାନଶୀଳ ଲୋକେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ। ମୁଁ ଜିତିଥାଏ, ନିରାପଦ ଥିବାକୁ ଜାଣେ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ପାହାଡ଼ରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଟାଣେ।
ନ ଵା ଉ ମାଂ ଵୃଜନେ ଵାରଯନ୍ତେ ନ ପର୍ଵତାସୋ ଯଦହଂ ମନସ୍ଯେ । ମମ ସ୍ଵନାତ୍କୃଧୁକର୍ଣୋ ଭଯାତ ଏଵେଦନୁ ଦ୍ଯୂନ୍କିରଣଃ ସମେଜାତ୍
ଗ୍ରାମରେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ରେ ମୋତେ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମନ ଲଗାଏ। ମୋ ଗର୍ଜନର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କର କାନ କମ୍ପିଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଏକାଠି ଚଳିଯାଏ।
ଦର୍ଶନ୍ନ୍ଵତ୍ର ଶୃତପାଁ ଅନିନ୍ଦ୍ରାନ୍ବାହୁକ୍ଷଦଃ ଶରଵେ ପତ୍ଯମାନାନ୍ । ଘୃଷୁଂ ଵା ଯେ ନିନିଦୁଃ ସଖାଯମଧ୍ଯୂ ନ୍ଵେଷୁ ପଵଯୋ ଵଵୃତ୍ଯୁଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ଯେଉଁମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ବୁହାଡ଼ି ପଡ଼ୁଛନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଅପବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ମଧ୍ୟରୁ ଛୋଟମାନେ ଯୁବକମାନେଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି।
ଅଭୂର୍ଵୌକ୍ଷୀର୍ଵ୍ଯୁ ଆଯୁରାନଡ୍ଦର୍ଷନ୍ନୁ ପୂର୍ଵୋ ଅପରୋ ନୁ ଦର୍ଷତ୍ । ଦ୍ଵେ ପଵସ୍ତେ ପରି ତଂ ନ ଭୂତୋ ଯୋ ଅସ୍ଯ ପାରେ ରଜସୋ ଵିଵେଷ
ବୃଷମାନେ ବାହାରିଆସିଛନ୍ତି, ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା। ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଆସିଲେ। ଦୁଇଟି ପବନ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କର ଦୂର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲାନି।
ଗାଵୋ ଯଵଂ ପ୍ରଯୁତା ଅର୍ଯୋ ଅକ୍ଷନ୍ତା ଅପଶ୍ଯଂ ସହଗୋପାଶ୍ଚରନ୍ତୀଃ । ହଵା ଇଦର୍ଯୋ ଅଭିତଃ ସମାଯନ୍କିଯଦାସୁ ସ୍ଵପତିଶ୍ଛନ୍ଦଯାତେ
ଗାଁଠି ହୋଇ ଯବ ଚାଷ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି, ଆର୍ୟମାନେ ସେମାନେକୁ ଗଣନା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ସେମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି। ଆର୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଠିକି ଗୋସ୍ୱାମୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚୟନ କରନ୍ତି, ଏହା କେଉଁଠି ଜଣାଯାଏ?
ସଂ ଯଦ୍ଵଯଂ ଯଵସାଦୋ ଜନାନାମହଂ ଯଵାଦ ଉର୍ଵଜ୍ରେ ଅନ୍ତଃ । ଅତ୍ରା ଯୁକ୍ତୋଽଵସାତାରମିଚ୍ଛାଦଥୋ ଅଯୁକ୍ତଂ ଯୁନଜଦ୍ଵଵନ୍ଵାନ୍
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯବ ଖାଉଛୁ, ମୁଁ ଚାରାଘର ଭିତରେ ଯବ ଖାଉଛି। ଏଠି, ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବାଟି ଅବସାନକାରୀକୁ ଖୋଜେ, ଯେଉଁଟି ଯୋଡ଼ାଯାଇନାହିଁ, ଚଳାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ତାହାକୁ ଯୋଡ଼ିଦେଇଥାଏ।
ଅତ୍ରେଦୁ ମେ ମଂସସେ ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚତୁଷ୍ପାତ୍ସଂସୃଜାନି । ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଯୋ ଅତ୍ର ଵୃଷଣଂ ପୃତନ୍ଯାଦଯୁଦ୍ଧୋ ଅସ୍ଯ ଵି ଭଜାନି ଵେଦଃ
ଏଠି, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ମାଂସରୁ, ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜନ୍ତୁରୁ ଯାହା ମିଳେ। ଏଠି, ଯିଏ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁରୁଷକୁ ବାଣ୍ଟିଦିଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ କେମିତି ବଣ୍ଟନ କରିବା ଜାଣେ।
ଯସ୍ଯାନକ୍ଷା ଦୁହିତା ଜାତ୍ଵାସ କସ୍ତାଂ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଭି ମନ୍ଯାତେ ଅନ୍ଧାମ୍ । କତରୋ ମେନିଂ ପ୍ରତି ତଂ ମୁଚାତେ ଯ ଈଂ ଵହାତେ ଯ ଈଂ ଵା ଵରେଯାତ୍
ଯାହାର କୌଣସି ଜୁଆ ନଥିବା ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଉଁଠି କିଏ ତାକୁ ଜାଣେ, କିଏ ସେ ଅନ୍ଧାକୁ ଚାହେ? କିଏ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିବ, କିଏ ତାକୁ ବହନ କରିବ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ?
କିଯତୀ ଯୋଷା ମର୍ଯତୋ ଵଧୂଯୋଃ ପରିପ୍ରୀତା ପନ୍ଯସା ଵାର୍ଯେଣ । ଭଦ୍ରା ଵଧୂର୍ଭଵତି ଯତ୍ସୁପେଶାଃ ସ୍ଵଯଂ ସା ମିତ୍ରଂ ଵନୁତେ ଜନେ ଚିତ୍
ଏକ ନାରୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେତେ ମାନ୍ୟତା ଓ ସ୍ନେହ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାରରେ ଘେରାଯାଇଥାଏ? ଯେତେବେଳେ ବଧୂ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ସେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ହୁଏ; ସେ ନିଜେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବନ୍ଧୁ ବାଛିନେଇ।
ପତ୍ତୋ ଜଗାର ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମତ୍ତି ଶୀର୍ଷ୍ଣା ଶିରଃ ପ୍ରତି ଦଧୌ ଵରୂଥମ୍ । ଆସୀନ ଊର୍ଧ୍ଵାମୁପସି କ୍ଷିଣାତି ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନାମନ୍ଵେତି ଭୂମିମ୍
ବେଙ୍ଗଟି ଜାଗିଉଠିଛି, ପଛଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଉଛି, ମୁଣ୍ଡରେ ଢାଲି ରଖିଛି। ବସି ଉଭୟ ଉପରକୁ ଶୁଖାଉଛି, ଶୋଇ ଥିଲେ ଭୂମିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ବୃହନ୍ନଚ୍ଛାଯୋ ଅପଲାଶୋ ଅର୍ଵା ତସ୍ଥୌ ମାତା ଵିଷିତୋ ଅତ୍ତି ଗର୍ଭଃ । ଅନ୍ଯସ୍ଯା ଵତ୍ସଂ ରିହତୀ ମିମାଯ କଯା ଭୁଵା ନି ଦଧେ ଧେନୁରୂଧଃ
ବଡ଼ ଛାୟା ଥିବା, ପତ୍ର ନଥିବା ଗଛଟି ନିକଟରେ ଦଢ଼ିଆଛି; ମାଆ, ବିଧ୍ୱଂସିତ, ଗର୍ଭକୁ ଖାଉଛି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଗାଈ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ମାପେ, ଗର୍ଭବତୀ ଗାଈ କେଉଁପରି ତାହାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ରଖିଲା?
ସପ୍ତ ଵୀରାସୋ ଅଧରାଦୁଦାଯନ୍ନଷ୍ଟୋତ୍ତରାତ୍ତାତ୍ସମଜଗ୍ମିରନ୍ତେ । ନଵ ପଶ୍ଚାତାତ୍ସ୍ଥିଵିମନ୍ତ ଆଯନ୍ଦଶ ପ୍ରାକ୍ସାନୁ ଵି ତିରନ୍ତ୍ଯଶ୍ନଃ
ସାତିଜଣ ଶୂର ତଳୁଠାରୁ ଉଠିଲେ, ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ହରାଇଗଲେ, ସେମାନେ ଶେଷରେ ଏକାଠି ହେଲେ। ପଶ୍ଚିମରୁ ନଅଜଣ ଦଢ଼ିଆସିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଦଶଜଣ ଶିରା ଅଟକି ଖାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଶାନାମେକଂ କପିଲଂ ସମାନଂ ତଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି କ୍ରତଵେ ପାର୍ଯାଯ । ଗର୍ଭଂ ମାତା ସୁଧିତଂ ଵକ୍ଷଣାସ୍ଵଵେନନ୍ତଂ ତୁଷଯନ୍ତୀ ବିଭର୍ତି
ଦଶଟି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହଳଦିଆ ଏବଂ ସାଧାରଣ; ସେମାନେ ତାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପାରାପାର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ମାଆ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଭଲଭାବେ ପୋଷା ଗର୍ଭକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଧରିଛନ୍ତି।
ପୀଵାନଂ ମେଷମପଚନ୍ତ ଵୀରା ନ୍ଯୁପ୍ତା ଅକ୍ଷା ଅନୁ ଦୀଵ ଆସନ୍ । ଦ୍ଵା ଧନୁଂ ବୃହତୀମପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ପଵିତ୍ରଵନ୍ତା ଚରତଃ ପୁନନ୍ତା
ଶୂରମାନେ ମୋଟା ମେଷକୁ ରନ୍ଧିଲେ; ଦାଉଡ଼ି ଖେଳିବାକୁ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ବସି ଖେଳିଲେ। ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଧନୁଷ, ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଚଳିଛି, ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ପବିତ୍ର କରୁଛି।
ଵି କ୍ରୋଶନାସୋ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚ ଆଯନ୍ପଚାତି ନେମୋ ନହି ପକ୍ଷଦର୍ଧଃ । ଅଯଂ ମେ ଦେଵଃ ସଵିତା ତଦାହ ଦ୍ର୍ଵନ୍ନ ଇଦ୍ଵନଵତ୍ସର୍ପିରନ୍ନଃ
ଚିତ୍କାର କରୁଥିବାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ରନ୍ଧୁଆ ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି, ନାହିଁ ଡେଙ୍କାର ଅର୍ଦ୍ଧ। ଏହି ଦେବତା ସବିତା କହିଛନ୍ତି: 'ଦୌଡ଼ୁଥିବା, ଘିଅ ଖାଉଥିବାଟି ଯାଉ।'
ଅପଶ୍ଯଂ ଗ୍ରାମଂ ଵହମାନମାରାଦଚକ୍ରଯା ସ୍ଵଧଯା ଵର୍ତମାନମ୍ । ସିଷକ୍ତ୍ଯର୍ଯଃ ପ୍ର ଯୁଗା ଜନାନାଂ ସଦ୍ଯଃ ଶିଶ୍ନା ପ୍ରମିନାନୋ ନଵୀଯାନ୍
ମୁଁ ଦୂରରୁ ଏକ ଗ୍ରାମକୁ ଚକା ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା, ନିଜ ନିୟମରେ ଚାଲୁଥିବା ଦେଖିଲି। ଆର୍ୟମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଗ କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରନ୍ତି, ହଠାତ୍ ଯୁବକମାନେ ନିଜ ଲିଙ୍ଗରେ ମାପି ନବୀନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏତୌ ମେ ଗାଵୌ ପ୍ରମରସ୍ଯ ଯୁକ୍ତୌ ମୋ ଷୁ ପ୍ର ସେଧୀର୍ମୁହୁରିନ୍ମମନ୍ଧି । ଆପଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵି ନଶନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସୂରଶ୍ଚ ମର୍କ ଉପରୋ ବଭୂଵାନ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଗାଈ ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି; ଏମାନେକୁ ବାଧା ଦିଅନି, ପୁନିପୁନି ମୋତେ ତରଳ କରନ୍ତୁ। ଏହାର ଜଳ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ହରାଇଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାନର ଉପରେ ଅଧିକ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଯୋ ଵଜ୍ରଃ ପୁରୁଧା ଵିଵୃତ୍ତୋଽଵଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହତଃ ପୁରୀଷାତ୍ । ଶ୍ରଵ ଇଦେନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତି ତଦଵ୍ଯଥୀ ଜରିମାଣସ୍ତରନ୍ତି
ଏହି ବଜ୍ର, ବହୁଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଳ ଠାରୁ ତଳକୁ ଆସିଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ପାରହେଉଛନ୍ତି।
ଵୃକ୍ଷେଵୃକ୍ଷେ ନିଯତା ମୀମଯଦ୍ଗୌସ୍ତତୋ ଵଯଃ ପ୍ର ପତାନ୍ପୂରୁଷାଦଃ । ଅଥେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଭଯାତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନ୍ଵଦୃଷଯେ ଚ ଶିକ୍ଷତ୍
ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଗାଈ ମାପେ; ତାପରେ ଛୁଆମାନେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଖାଉଛନ୍ତି। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭିତ ହେଉ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର, ଋଷିଙ୍କୁ ଶିଖ।