ଉତ ଵ୍ରତାନି ସୋମ ତେ ପ୍ରାହଂ ମିନାମି ପାକ୍ଯା । ଅଧା ପିତେଵ ସୂନଵେ ଵି ଵୋ ମଦେ ମୃଳା ନୋ ଅଭି ଚିଦ୍ଵଧାଦ୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ମୁଁ ତୁମ ନିୟମ ବା ଉପକାରକ କାମକୁ କେବେ ଉଲଂଘନ କରେନି, ହେ ସୋମ । ଏଭଳି, ପିତା ଯେପରି ପୁଅ ପାଇଁ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଆମଠାରୁ ଅପରାଧ ଦୂରେଇ ଦୟା କର, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ସମୁ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଧୀତଯଃ ସର୍ଗାସୋଽଵତାଁ ଇଵ । କ୍ରତୁଂ ନଃ ସୋମ ଜୀଵସେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଧାରଯା ଚମସାଁ ଇଵ ଵିଵକ୍ଷସେ
ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତାମାନେ ଏକାସাথে, ଝରଣା ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଆନ୍ତି । ଶକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ସୋମ, ଜୀବନ ପାଇଁ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ପାତ୍ର ଭଳି ଆମକୁ ଧାରଣ କର, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ତଵ ତ୍ଯେ ସୋମ ଶକ୍ତିଭିର୍ନିକାମାସୋ ଵ୍ଯୃଣ୍ଵିରେ । ଗୃତ୍ସସ୍ଯ ଧୀରାସ୍ତଵସୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନଂ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୋମ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ବାଛାଯାଇଛନ୍ତି । ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରେରିତମାନେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଧନଧାନ୍ୟର ଚରାଗାହ ଓ ଗୋଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ପଶୁଂ ନଃ ସୋମ ରକ୍ଷସି ପୁରୁତ୍ରା ଵିଷ୍ଠିତଂ ଜଗତ୍ । ସମାକୃଣୋଷି ଜୀଵସେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ସମ୍ପଶ୍ଯନ୍ଭୁଵନା ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମେ, ହେ ସୋମ, ଆମ ପଶୁମାନେଂକୁ ରକ୍ଷା କର, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ । ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜୀବନ ପାଇଁ ସେମାନେଂକୁ ଏକଠା କର, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ତ୍ଵଂ ନଃ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତୋ ଗୋପା ଅଦାଭ୍ଯୋ ଭଵ । ସେଧ ରାଜନ୍ନପ ସ୍ରିଧୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ମା ନୋ ଦୁଃଶଂସ ଈଶତା ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମେ, ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆମ ରକ୍ଷକ, ଅଦମ୍ୟ ହୁଅ । ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେଂକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅ; ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଆମ ଉପରେ ଶାସନ କରିନପାରୁନ୍ତୁ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ତ୍ଵଂ ନଃ ସୋମ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵଯୋଧେଯାଯ ଜାଗୃହି । କ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍ତରୋ ମନୁଷୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ଦ୍ରୁହୋ ନଃ ପାହ୍ଯଂହସୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ସୋମ, ଆମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଜାଗୃତ ହେଉ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ କ୍ଷେତ୍ର ଦେଉଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁତା ଓ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ତୁମେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେନ୍ଦୋ ଶିଵଃ ସଖା । ଯତ୍ସୀଂ ହଵନ୍ତେ ସମିଥେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଯୁଧ୍ଯମାନାସ୍ତୋକସାତୌ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଓ ବୃତ୍ର ନାଶକ। ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ସଭାରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ସନ୍ତାନ ଓ ଘର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବାକୁ ତୁମେ ଚାହୁଁଛ।
ଅଯଂ ଘ ସ ତୁରୋ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵର୍ଧତ ପ୍ରିଯଃ । ଅଯଂ କକ୍ଷୀଵତୋ ମହୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ମତିଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵର୍ଧଯଦ୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ଏହି ତିବ୍ର ଆନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାଏ, କାରଣ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ଅଯଂ ଵିପ୍ରାଯ ଦାଶୁଷେ ଵାଜାଁ ଇଯର୍ତି ଗୋମତଃ । ଅଯଂ ସପ୍ତଭ୍ଯ ଆ ଵରଂ ଵି ଵୋ ମଦେ ପ୍ରାନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋଣଂ ଚ ତାରିଷଦ୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ଏହି ଆନନ୍ଦ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଧନ ସମ୍ପଦ ଆଣିଦିଏ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ସପ୍ତଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଅନ୍ଧତା ଓ ବଧିରତାକୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଟକାଇ ଦିଏ, କାରଣ ଉପରେ ଚାହୁଁଛ।
ପ୍ର ହ୍ଯଚ୍ଛା ମନୀଷା ସ୍ପାର୍ହା ଯନ୍ତି ନିଯୁତଃ । ପ୍ର ଦସ୍ରା ନିଯୁଦ୍ରଥଃ ପୂଷା ଅଵିଷ୍ଟୁ ମାହିନଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଯୋଜିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟମାନେ ରଥରେ ଯୋଗ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ପ୍ରଭଳ ପୂଷା ଏହାକୁ ଚଳାନ୍ତୁ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଯନ୍ମହିତ୍ଵଂ ଵାତାପ୍ଯମଯଂ ଜନଃ । ଵିପ୍ର ଆ ଵଂସଦ୍ଧୀତିଭିଶ୍ଚିକେତ ସୁଷ୍ଟୁତୀନାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଏହି ଜନମାନେ ପବନ ପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି।
ସ ଵେଦ ସୁଷ୍ଟୁତୀନାମିନ୍ଦୁର୍ନ ପୂଷା ଵୃଷା । ଅଭି ପ୍ସୁରଃ ପ୍ରୁଷାଯତି ଵ୍ରଜଂ ନ ଆ ପ୍ରୁଷାଯତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷା, ଦୁଇଁଜଣ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସେ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଆଗକୁ ଆଗ୍ରସର କରେ।
ମଂସୀମହି ତ୍ଵା ଵଯମସ୍ମାକଂ ଦେଵ ପୂଷନ୍ । ମତୀନାଂ ଚ ସାଧନଂ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଚାଧଵମ୍
ହେ ଦେବତା ପୂଷା, ଆମେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ। ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟର ସଫଳତା ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ।
ପ୍ରତ୍ଯର୍ଧିର୍ଯଜ୍ଞାନାମଶ୍ଵହଯୋ ରଥାନାମ୍ । ଋଷିଃ ସ ଯୋ ମନୁର୍ହିତୋ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଯାଵଯତ୍ସଖଃ
ଯଜ୍ଞର ଜିତା, ଘୋଡ଼ାପରି ତିବ୍ର ଗତିରଥ। ସେ ଋଷି, ମନୁଙ୍କ ଚୟିତ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ମିତ୍ର।
ଆଧୀଷମାଣାଯାଃ ପତିଃ ଶୁଚାଯାଶ୍ଚ ଶୁଚସ୍ଯ ଚ । ଵାସୋଵାଯୋଽଵୀନାମା ଵାସାଂସି ମର୍ମୃଜତ୍
ଯିଏ ଚାହିଁଥିବା ଓ ପବିତ୍ର ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଓ ପବିତ୍ରତାର ମାଲିକ। ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣଙ୍କର ବସ୍ତ୍ରକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଦେଲ।
ଇନୋ ଵାଜାନାଂ ପତିରିନଃ ପୁଷ୍ଟୀନାଂ ସଖା । ପ୍ର ଶ୍ମଶ୍ରୁ ହର୍ଯତୋ ଦୂଧୋଦ୍ଵି ଵୃଥା ଯୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ
ସେ ପୁରସ୍କାରର ମାଲିକ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧିର ମିତ୍ର। ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଦାଢ଼ି ବଢ଼ିଛି, ସେ ଅଜୟ।
ଆ ତେ ରଥସ୍ଯ ପୂଷନ୍ନଜା ଧୁରଂ ଵଵୃତ୍ଯୁଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାର୍ଥିନଃ ସଖା ସନୋଜା ଅନପଚ୍ଯୁତଃ
ହେ ପୂଷା, ତୁମ ରଥର ଯୋକୁ ଛେଗାମାନେ ଘୁଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଚାହିଁଥିବାଙ୍କର ମିତ୍ର, ସଦା ସାଥି, ଅଚ୍ୟୁତ।
ଅସ୍ମାକମୂର୍ଜା ରଥଂ ପୂଷା ଅଵିଷ୍ଟୁ ମାହିନଃ । ଭୁଵଦ୍ଵାଜାନାଂ ଵୃଧ ଇମଂ ନଃ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ପ୍ରଭଳ ପୂଷା ଆମ ଶକ୍ତିର ରଥକୁ ଯୋଗାନ୍ତୁ। ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅସତ୍ସୁ ମେ ଜରିତଃ ସାଭିଵେଗୋ ଯତ୍ସୁନ୍ଵତେ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷମ୍ । ଅନାଶୀର୍ଦାମହମସ୍ମି ପ୍ରହନ୍ତା ସତ୍ଯଧ୍ଵୃତଂ ଵୃଜିନାଯନ୍ତମାଭୁମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ନାହିଁ, ମୁଁ ଗାୟକ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଛି। ମୁଁ ଶାପ ଦେବାଳୁ, ଦଣ୍ଡ ଦେବାଳୁ, ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରେ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ଯଦୀଦହଂ ଯୁଧଯେ ସଂନଯାନ୍ଯଦେଵଯୂନ୍ତନ୍ଵା ଶୂଶୁଜାନାନ୍ । ଅମା ତେ ତୁମ୍ରଂ ଵୃଷଭଂ ପଚାନି ତୀଵ୍ରଂ ସୁତଂ ପଞ୍ଚଦଶଂ ନି ଷିଞ୍ଚମ୍
ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା ନ କରୁଥିବା ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାମାନେ ମିଶାଇ ନେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ପ୍ରବଳ ବୃଷଭ, ତିବ୍ର ସୋମ ରସ ପକାଏ ଏବଂ ପନ୍ଦରଟିଏ ପିଇଁ ଢାଳିଦେଉଛି।
ନାହଂ ତଂ ଵେଦ ଯ ଇତି ବ୍ରଵୀତ୍ଯଦେଵଯୂନ୍ସମରଣେ ଜଘନ୍ଵାନ୍ । ଯଦାଵାଖ୍ଯତ୍ସମରଣମୃଘାଵଦାଦିଦ୍ଧ ମେ ଵୃଷଭା ପ୍ର ବ୍ରୁଵନ୍ତି
ଯିଏ ଏପରି କହେ ଯେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା ନ କରୁଥିବାମାନେ ମାରିଦେଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭୟଙ୍କର ବୋଲି କହେ, ସେତେବେଳେ ମୋ ବୃଷଭମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦଜ୍ଞାତେଷୁ ଵୃଜନେଷ୍ଵାସଂ ଵିଶ୍ଵେ ସତୋ ମଘଵାନୋ ମ ଆସନ୍ । ଜିନାମି ଵେତ୍କ୍ଷେମ ଆ ସନ୍ତମାଭୁଂ ପ୍ର ତଂ କ୍ଷିଣାଂ ପର୍ଵତେ ପାଦଗୃହ୍ଯ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଅଜଣା ଗ୍ରାମରେ ଥିଲି, ସମସ୍ତ ଦାନଶୀଳ ଲୋକେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ। ମୁଁ ଜିତିଥାଏ, ନିରାପଦ ଥିବାକୁ ଜାଣେ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ପାହାଡ଼ରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଟାଣେ।
ନ ଵା ଉ ମାଂ ଵୃଜନେ ଵାରଯନ୍ତେ ନ ପର୍ଵତାସୋ ଯଦହଂ ମନସ୍ଯେ । ମମ ସ୍ଵନାତ୍କୃଧୁକର୍ଣୋ ଭଯାତ ଏଵେଦନୁ ଦ୍ଯୂନ୍କିରଣଃ ସମେଜାତ୍
ଗ୍ରାମରେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ରେ ମୋତେ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମନ ଲଗାଏ। ମୋ ଗର୍ଜନର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କର କାନ କମ୍ପିଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଏକାଠି ଚଳିଯାଏ।
ଦର୍ଶନ୍ନ୍ଵତ୍ର ଶୃତପାଁ ଅନିନ୍ଦ୍ରାନ୍ବାହୁକ୍ଷଦଃ ଶରଵେ ପତ୍ଯମାନାନ୍ । ଘୃଷୁଂ ଵା ଯେ ନିନିଦୁଃ ସଖାଯମଧ୍ଯୂ ନ୍ଵେଷୁ ପଵଯୋ ଵଵୃତ୍ଯୁଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ଯେଉଁମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ବୁହାଡ଼ି ପଡ଼ୁଛନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଅପବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ମଧ୍ୟରୁ ଛୋଟମାନେ ଯୁବକମାନେଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି।
ଅଭୂର୍ଵୌକ୍ଷୀର୍ଵ୍ଯୁ ଆଯୁରାନଡ୍ଦର୍ଷନ୍ନୁ ପୂର୍ଵୋ ଅପରୋ ନୁ ଦର୍ଷତ୍ । ଦ୍ଵେ ପଵସ୍ତେ ପରି ତଂ ନ ଭୂତୋ ଯୋ ଅସ୍ଯ ପାରେ ରଜସୋ ଵିଵେଷ
ବୃଷମାନେ ବାହାରିଆସିଛନ୍ତି, ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା। ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଆସିଲେ। ଦୁଇଟି ପବନ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କର ଦୂର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲାନି।
ଗାଵୋ ଯଵଂ ପ୍ରଯୁତା ଅର୍ଯୋ ଅକ୍ଷନ୍ତା ଅପଶ୍ଯଂ ସହଗୋପାଶ୍ଚରନ୍ତୀଃ । ହଵା ଇଦର୍ଯୋ ଅଭିତଃ ସମାଯନ୍କିଯଦାସୁ ସ୍ଵପତିଶ୍ଛନ୍ଦଯାତେ
ଗାଁଠି ହୋଇ ଯବ ଚାଷ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି, ଆର୍ୟମାନେ ସେମାନେକୁ ଗଣନା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ସେମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି। ଆର୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଠିକି ଗୋସ୍ୱାମୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚୟନ କରନ୍ତି, ଏହା କେଉଁଠି ଜଣାଯାଏ?
ସଂ ଯଦ୍ଵଯଂ ଯଵସାଦୋ ଜନାନାମହଂ ଯଵାଦ ଉର୍ଵଜ୍ରେ ଅନ୍ତଃ । ଅତ୍ରା ଯୁକ୍ତୋଽଵସାତାରମିଚ୍ଛାଦଥୋ ଅଯୁକ୍ତଂ ଯୁନଜଦ୍ଵଵନ୍ଵାନ୍
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯବ ଖାଉଛୁ, ମୁଁ ଚାରାଘର ଭିତରେ ଯବ ଖାଉଛି। ଏଠି, ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବାଟି ଅବସାନକାରୀକୁ ଖୋଜେ, ଯେଉଁଟି ଯୋଡ଼ାଯାଇନାହିଁ, ଚଳାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ତାହାକୁ ଯୋଡ଼ିଦେଇଥାଏ।
ଅତ୍ରେଦୁ ମେ ମଂସସେ ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚତୁଷ୍ପାତ୍ସଂସୃଜାନି । ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଯୋ ଅତ୍ର ଵୃଷଣଂ ପୃତନ୍ଯାଦଯୁଦ୍ଧୋ ଅସ୍ଯ ଵି ଭଜାନି ଵେଦଃ
ଏଠି, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ମାଂସରୁ, ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜନ୍ତୁରୁ ଯାହା ମିଳେ। ଏଠି, ଯିଏ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁରୁଷକୁ ବାଣ୍ଟିଦିଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ କେମିତି ବଣ୍ଟନ କରିବା ଜାଣେ।
ଯସ୍ଯାନକ୍ଷା ଦୁହିତା ଜାତ୍ଵାସ କସ୍ତାଂ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଭି ମନ୍ଯାତେ ଅନ୍ଧାମ୍ । କତରୋ ମେନିଂ ପ୍ରତି ତଂ ମୁଚାତେ ଯ ଈଂ ଵହାତେ ଯ ଈଂ ଵା ଵରେଯାତ୍
ଯାହାର କୌଣସି ଜୁଆ ନଥିବା ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଉଁଠି କିଏ ତାକୁ ଜାଣେ, କିଏ ସେ ଅନ୍ଧାକୁ ଚାହେ? କିଏ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିବ, କିଏ ତାକୁ ବହନ କରିବ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ?
କିଯତୀ ଯୋଷା ମର୍ଯତୋ ଵଧୂଯୋଃ ପରିପ୍ରୀତା ପନ୍ଯସା ଵାର୍ଯେଣ । ଭଦ୍ରା ଵଧୂର୍ଭଵତି ଯତ୍ସୁପେଶାଃ ସ୍ଵଯଂ ସା ମିତ୍ରଂ ଵନୁତେ ଜନେ ଚିତ୍
ଏକ ନାରୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେତେ ମାନ୍ୟତା ଓ ସ୍ନେହ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାରରେ ଘେରାଯାଇଥାଏ? ଯେତେବେଳେ ବଧୂ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ସେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ହୁଏ; ସେ ନିଜେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବନ୍ଧୁ ବାଛିନେଇ।