କୁହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କସ୍ମିନ୍ନଦ୍ଯ ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଶ୍ରୂଯତେ । ଋଷୀଣାଂ ଵା ଯଃ କ୍ଷଯେ ଗୁହା ଵା ଚର୍କୃଷେ ଗିରା
ଆଜି କେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଉଛି, କେଉଁ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି? ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁନାହାନ୍ତି? ସେ କି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି?
ଇହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତଵେ ଵଜ୍ର୍ଯୃଚୀଷମଃ । ମିତ୍ରୋ ନ ଯୋ ଜନେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା
ଏଠାରେ, ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଶୁଣିବା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ବଜ୍ରଧାରୀ, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି।
ମହୋ ଯସ୍ପତିଃ ଶଵସୋ ଅସାମ୍ଯା ମହୋ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ତୂତୁଜିଃ । ଭର୍ତା ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୋଃ ପିତା ପୁତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ମହାନତାର ଠାକୁର, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ବିରତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି। ଧୃଢ଼ ବଜ୍ରର ଧାରକ, ପିତା ପରି ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।
ଯୁଜାନୋ ଅଶ୍ଵା ଵାତସ୍ଯ ଧୁନୀ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ଵଜ୍ରିଵଃ । ସ୍ଯନ୍ତା ପଥା ଵିରୁକ୍ମତା ସୃଜାନ ସ୍ତୋଷ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ବାୟୁଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତା ପାଇଁ ଯୁଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ପାଇଁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରେ ବହିଯାଉଛ, ମୁକ୍ତ କରି, ଯାତ୍ରାକୁ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କର।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯା ଚିଦ୍ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵାଗା ଋଜ୍ରା ତ୍ମନା ଵହଧ୍ଯୈ । ଯଯୋର୍ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯନ୍ତା ନକିର୍ଵିଦାଯ୍ଯଃ
ତୁମେ ନିଜ ଗୁଣରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼। ଯାହା ସହିତ କୌଣସି ମାନବ ଚାଳକ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଧ ଗ୍ମନ୍ତୋଶନା ପୃଚ୍ଛତେ ଵାଂ କଦର୍ଥା ନ ଆ ଗୃହମ୍ । ଆ ଜଗ୍ମଥୁଃ ପରାକାଦ୍ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ମର୍ତ୍ଯମ୍
ଯେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଘର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ତୁମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ତୁମେ ଦୂରରୁ, ଦିଗନ୍ତରୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ମାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃକ୍ଷସେଽସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵା ଯାଚାମହେଽଵଃ ଶୁଷ୍ଣଂ ଯଦ୍ଧନ୍ନମାନୁଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଆମ ଉଚ୍ଚ ଗୀତ ପାଇଁ ଆସ। ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବ ଶତ୍ରୁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ।
ଅକର୍ମା ଦସ୍ଯୁରଭି ନୋ ଅମନ୍ତୁରନ୍ଯଵ୍ରତୋ ଅମାନୁଷଃ । ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯାମିତ୍ରହନ୍ଵଧର୍ଦାସସ୍ଯ ଦମ୍ଭଯ
ଯିଏ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ନିୟମ ମାନେନାହିଁ, ଆମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ଅପ୍ରାଣୀ ଦସ୍ୟୁ— ତୁମେ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେହି ଦାସକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର, ତାକୁ ବଶ କର।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଶୂରୈରୁତ ତ୍ଵୋତାସୋ ବର୍ହଣା । ପୁରୁତ୍ରା ତେ ଵି ପୂର୍ତଯୋ ନଵନ୍ତ କ୍ଷୋଣଯୋ ଯଥା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ନାୟକ, ତୁମ ସହଯୋଗୀମାନେ ଉଚ୍ଚ। ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ତୁମର ଦାନ ବିସ୍ତାରିତ, ଭୂମିମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତାନ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଚୋଦଯୋ ନୄନ୍କାର୍ପାଣେ ଶୂର ଵଜ୍ରିଵଃ । ଗୁହା ଯଦୀ କଵୀନାଂ ଵିଶାଂ ନକ୍ଷତ୍ରଶଵସାମ୍
ତୁମେ ସେମାନେକୁ ବିପ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ହେ ଶୂର ବଜ୍ରଧାରୀ। ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
ମକ୍ଷୂ ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନାପ୍ନସ ଆକ୍ଷାଣେ ଶୂର ଵଜ୍ରିଵଃ । ଯଦ୍ଧ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଦମ୍ଭଯୋ ଜାତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଯାଵଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ଦାନଶୀଳମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ଶୂର ବଜ୍ରଧାରୀ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଶ କରି, ସେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲ।
ମାକୁଧ୍ର୍ଯଗିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଵସ୍ଵୀରସ୍ମେ ଭୂଵନ୍ନଭିଷ୍ଟଯଃ । ଵଯଂଵଯଂ ତ ଆସାଂ ସୁମ୍ନେ ସ୍ଯାମ ଵଜ୍ରିଵଃ
ତୁମର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନ ଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର। ଆମେ ସବୁବେଳେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଅସ୍ମେ ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତୁ ସତ୍ଯାହିଂସନ୍ତୀରୁପସ୍ପୃଶଃ । ଵିଦ୍ଯାମ ଯାସାଂ ଭୁଜୋ ଧେନୂନାଂ ନ ଵଜ୍ରିଵଃ
ସେ ସତ୍ୟ, ଅହିଂସାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିପାରିବା, ଗାଈମାନେ ପରି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଅହସ୍ତା ଯଦପଦୀ ଵର୍ଧତ କ୍ଷାଃ ଶଚୀଭିର୍ଵେଦ୍ଯାନାମ୍ । ଶୁଷ୍ଣଂ ପରି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିଦ୍ଵିଶ୍ଵାଯଵେ ନି ଶିଶ୍ନଥଃ
ଯେତେବେଳେ ହସ୍ତ ଓ ପଦ ବିହୀନମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଘେରି ନଶ୍ଟ କରିଦେଲ।
ପିବାପିବେଦିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସୋମଂ ମା ରିଷଣ୍ଯୋ ଵସଵାନ ଵସୁଃ ସନ୍ । ଉତ ତ୍ରାଯସ୍ଵ ଗୃଣତୋ ମଘୋନୋ ମହଶ୍ଚ ରାଯୋ ରେଵତସ୍କୃଧୀ ନଃ
ପିଉ, ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର, ସୋମରସ। ତୁମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଠ ହେଉନାହାଁ, ଧନୀ ହେଉ, ଧନର ମାଲିକ ହେଉ। ଯିଏ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାନଶୀଳ, ଏବଂ ଆମକୁ ମହାନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଦିଅ।
ଯଜାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଜ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ହରୀଣାଂ ରଥ୍ଯଂ ଵିଵ୍ରତାନାମ୍ । ପ୍ର ଶ୍ମଶ୍ରୁ ଦୋଧୁଵଦୂର୍ଧ୍ଵଥା ଭୂଦ୍ଵି ସେନାଭିର୍ଦଯମାନୋ ଵି ରାଧସା
ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା। ହରି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ଉପରକୁ ହଲୁଚି, ସେ ସେନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ଦାନରେ ଉଦାର।
ହରୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ଯା ଵନେ ଵିଦେ ଵସ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ମଘୈର୍ମଘଵା ଵୃତ୍ରହା ଭୁଵତ୍ । ଋଭୁର୍ଵାଜ ଋଭୁକ୍ଷାଃ ପତ୍ଯତେ ଶଵୋଽଵ କ୍ଷ୍ଣୌମି ଦାସସ୍ଯ ନାମ ଚିତ୍
ତାଙ୍କର ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ପରିଚିତ। ଧନୀ, ଦାନଶୀଳ, ବୃତ୍ର ସଂହାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ। ଦକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ରାଜ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଦାସର ନାମ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରେଉଛି।
ଯଦା ଵଜ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯମିଦଥା ରଥଂ ହରୀ ଯମସ୍ଯ ଵହତୋ ଵି ସୂରିଭିଃ । ଆ ତିଷ୍ଠତି ମଘଵା ସନଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜସ୍ଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ରଵସସ୍ପତିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୁନା ମାଳା ଓ ରଥ ନେଇ, ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଲେ, ପୁରୁଣା କାଳରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଘବାନ୍, ଦୀର୍ଘ କୀର୍ତ୍ତିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ସୋ ଚିନ୍ନୁ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଯୂଥ୍ଯା ସ୍ଵା ସଚାଁ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ମଶ୍ରୂଣି ହରିତାଭି ପ୍ରୁଷ୍ଣୁତେ । ଅଵ ଵେତି ସୁକ୍ଷଯଂ ସୁତେ ମଧୂଦିଦ୍ଧୂନୋତି ଵାତୋ ଯଥା ଵନମ୍
ତାହାପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଦୃଢ଼ ବଳିୟସି, ତୁମ ହଳଦିଆ ଦାଢ଼ି କମ୍ପାଉଛ, ମଧୁର ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଗୃହକୁ ଅବତରିବା, ବନକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିବା ବାତାସ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅଛ ।
ଯୋ ଵାଚା ଵିଵାଚୋ ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ପୁରୂ ସହସ୍ରାଶିଵା ଜଘାନ । ତତ୍ତଦିଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଗୃଣୀମସି ପିତେଵ ଯସ୍ତଵିଷୀଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର କଥାରେ ମିଳିନା କଥା କହୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ, ଅନେକ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ—ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୌର୍ୟ କାହାଣୀକୁ ଆମେ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କରୁଛୁ; ପିତା ଯେପରି ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଏ, ସେପରି ସେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥିଲେ ।
ସ୍ତୋମଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିମଦା ଅଜୀଜନନ୍ନପୂର୍ଵ୍ଯଂ ପୁରୁତମଂ ସୁଦାନଵେ । ଵିଦ୍ମା ହ୍ଯସ୍ଯ ଭୋଜନମିନସ୍ଯ ଯଦା ପଶୁଂ ନ ଗୋପାଃ କରାମହେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଚିତ ହୋଇଛି—ଅପୂର୍ବ, ଦୟାଳୁଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ । ଆମେ ତାଙ୍କର ଦାୟା ଓ ଉପକାରକୁ ଜାଣୁଛୁ, ଯେପରି ଗୋପାଳକ ନିଜ ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ମାକିର୍ନ ଏନା ସଖ୍ଯା ଵି ଯୌଷୁସ୍ତଵ ଚେନ୍ଦ୍ର ଵିମଦସ୍ଯ ଚ ଋଷେଃ । ଵିଦ୍ମା ହି ତେ ପ୍ରମତିଂ ଦେଵ ଜାମିଵଦସ୍ମେ ତେ ସନ୍ତୁ ସଖ୍ଯା ଶିଵାନି
ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେରଣା ମଧ୍ୟ ନ ହରାଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର । ଆମେ ତୁମ ଦୟାକୁ ଜାଣୁଛୁ, ହେ ଦେବତା, ନିଜ ପରିବାରରେ ଯେପରି ହୁଏ; ତୁମର ଶୁଭ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଆମ ସହିତ ରହୁ ।
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମମିମଂ ପିବ ମଧୁମନ୍ତଂ ଚମୂ ସୁତମ୍ । ଅସ୍ମେ ରଯିଂ ନି ଧାରଯ ଵି ଵୋ ମଦେ ସହସ୍ରିଣଂ ପୁରୂଵସୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ମଧୁର ସୋମ ରସ ପିଉ, ଯାହା ପାତ୍ରରେ ଚାପାଯାଇଛି । ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଅନେକ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଅନେକ ଧନର ମାଲିକ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଭିରୁକ୍ଥୈରୁପ ହଵ୍ଯେଭିରୀମହେ । ଶଚୀପତେ ଶଚୀନାଂ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନୋ ଧେହି ଵାର୍ଯଂ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଆମେ ଯଜ୍ଞ, ସ୍ତୁତି ଓ ହବି ନେଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛୁ, ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ନାଥ । ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ଯସ୍ପତିର୍ଵାର୍ଯାଣାମସି ରଧ୍ରସ୍ଯ ଚୋଦିତା । ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋତୄଣାମଵିତା ଵି ଵୋ ମଦେ ଦ୍ଵିଷୋ ନଃ ପାହ୍ଯଂହସୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ଅଭାବୀଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତିକାରମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ । ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଓ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ଯୁଵଂ ଶକ୍ରା ମାଯାଵିନା ସମୀଚୀ ନିରମନ୍ଥତମ୍ । ଵିମଦେନ ଯଦୀଳିତା ନାସତ୍ଯା ନିରମନ୍ଥତମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କୌଶଳୀ, ଏକତାରେ ଏକାସাথে ମିଶ୍ରଣକୁ ମଥିଲା । ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦୁଇ ନାସତ୍ୟ ଏହାକୁ ମଥିଲେ ।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅକୃପନ୍ତ ସମୀଚ୍ଯୋର୍ନିଷ୍ପତନ୍ତ୍ଯୋଃ । ନାସତ୍ଯାଵବ୍ରୁଵନ୍ଦେଵାଃ ପୁନରା ଵହତାଦିତି
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତାରେ ଏକଠା ହେଲେ, ଯେବେ ଦୁଇ ନାସତ୍ୟ ସମନ୍ୱୟରେ ବାହାରିଲେ; ଦେବତାମାନେ ନାସତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ପୁଣି ଆଣିଦିଅ' ।
ମଧୁମନ୍ମେ ପରାଯଣଂ ମଧୁମତ୍ପୁନରାଯନମ୍ । ତା ନୋ ଦେଵା ଦେଵତଯା ଯୁଵଂ ମଧୁମତସ୍କୃତମ୍
ମୋର ପ୍ରସ୍ଥାନ ମଧୁର ହେଉ, ଓ ମୋର ଫେରା ମଧୁର ହେଉ । ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଦେବତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ସବୁ କାମ ମଧୁର କର ।
ଭଦ୍ରଂ ନୋ ଅପି ଵାତଯ ମନୋ ଦକ୍ଷମୁତ କ୍ରତୁମ୍ । ଅଧା ତେ ସଖ୍ଯେ ଅନ୍ଧସୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ରଣନ୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଆମ ମନ ପାଇଁ ଭଲ ବାତାସ ପଠାଅ, ଦକ୍ଷତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ । ଏଭଳି, ତୁମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ, ହେ ସୋମ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଆମ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା ଚାରାଗାହକୁ ଯାଏ, ସେପରି ପୂରଣ ହେଉ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।
ହୃଦିସ୍ପୃଶସ୍ତ ଆସତେ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ସୋମ ଧାମସୁ । ଅଧା କାମା ଇମେ ମମ ଵି ଵୋ ମଦେ ଵି ତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଵସୂଯଵୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ମନକୁ ଛୁଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ବସୁଛ । ଏଭଳି, ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛାମାନେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ, ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହୁଛନ୍ତି, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ।