କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ଵେତୋଽରୁଷୋ ଯାମୋ ଅସ୍ଯ ବ୍ରଧ୍ନ ଋଜ୍ର ଉତ ଶୋଣୋ ଯଶସ୍ଵାନ୍ । ହିରଣ୍ଯରୂପଂ ଜନିତା ଜଜାନ
ତାଙ୍କର ରୂପ କେବେ କଳା, କେବେ ଧଳା, କେବେ ଗୋଧୂଳି ରଙ୍ଗର, କେବେ ଗାଢ଼; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୀବ୍ର ଓ ଲାଲ ଶୋଭାବାନ୍—ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସୁନା ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
ଏଵା ତେ ଅଗ୍ନେ ଵିମଦୋ ମନୀଷାମୂର୍ଜୋ ନପାଦମୃତେଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ଗିର ଆ ଵକ୍ଷତ୍ସୁମତୀରିଯାନ ଇଷମୂର୍ଜଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ଵିଶ୍ଵମାଭାଃ
ଏଭଳି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଷ୍ଟୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତ ଅମରମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଆମର କଥା ତୁମକୁ ଭଲ ଭାବ ଦେଉ, ସମସ୍ତ ପୋଷଣ, ଶକ୍ତି ଓ ସୁଖଦ ଜୀବନ ଆଣିଦିଅ।
ଆଗ୍ନିଂ ନ ସ୍ଵଵୃକ୍ତିଭିର୍ହୋତାରଂ ତ୍ଵା ଵୃଣୀମହେ । ଯଜ୍ଞାଯ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷଂ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଆମର ନିଜ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଅମେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ହୋତା ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ; ଯଜ୍ଞରେ ବିଛାଇଥିବା କୁଶରେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାମୁ ତେ ସ୍ଵାଭୁଵଃ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରାଧସଃ । ଵେତି ତ୍ଵାମୁପସେଚନୀ ଵି ଵୋ ମଦ ଋଜୀତିରଗ୍ନ ଆହୁତିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ସ୍ୱୟଂଜାତମାନେ ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଘୋଡ଼ ଅଛି; ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ, ଆହୁତି ଆଣାଯାଏ।
ତ୍ଵେ ଧର୍ମାଣ ଆସତେ ଜୁହୂଭିଃ ସିଞ୍ଚତୀରିଵ । କୃଷ୍ଣା ରୂପାଣ୍ଯର୍ଜୁନା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ଧିଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମରେ ନୀତିମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚମଚରେ ଘିଅ ପକାଯାଏ; କଳା ଓ ଧଳା ରୂପ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଧରିଛ; ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଯମଗ୍ନେ ମନ୍ଯସେ ରଯିଂ ସହସାଵନ୍ନମର୍ତ୍ଯ । ତମା ନୋ ଵାଜସାତଯେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଚିତ୍ରମା ଭରା ଵିଵକ୍ଷସେ
ଯେଉଁ ଧନକୁ ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅମର, ବଳଶାଳୀ, ଭାବିଥାଅ—ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦିଅ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜାତୋ ଅଥର୍ଵଣା ଵିଦଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା । ଭୁଵଦ୍ଦୂତୋ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ପ୍ରିଯୋ ଯମସ୍ଯ କାମ୍ଯୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଅଗ୍ନି, ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଛନ୍ତି; ସେ ବିବସ୍ବାନ୍ଙ୍କ ଦୂତ ହେଲେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୀଳତେଽଗ୍ନେ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ତ୍ଵଂ ଵସୂନି କାମ୍ଯା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଏ, ଅଗ୍ନି, ଯଥାଯଥ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ; ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଅ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୃତ୍ଵିଜଂ ଚାରୁମଗ୍ନେ ନି ଷେଦିରେ । ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ମନୁଷୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୁକ୍ରଂ ଚେତିଷ୍ଠମକ୍ଷଭିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଋତ୍ୱିଜ୍ ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି; ଘିଅ ମୁହଁ ଭାବେ ଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷୋରୁ ପ୍ରଥଯସେ ବୃହତ୍ । ଅଭିକ୍ରନ୍ଦନ୍ଵୃଷାଯସେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଗର୍ଭଂ ଦଧାସି ଜାମିଷୁ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଗୁନିରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରି ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରୁଛ। ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବୀଜ ରଖ, ଯେପରି ଲୋକେ ତୁମର କଥା କହନ୍ତୁ।
କୁହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କସ୍ମିନ୍ନଦ୍ଯ ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଶ୍ରୂଯତେ । ଋଷୀଣାଂ ଵା ଯଃ କ୍ଷଯେ ଗୁହା ଵା ଚର୍କୃଷେ ଗିରା
ଆଜି କେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଉଛି, କେଉଁ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି? ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁନାହାନ୍ତି? ସେ କି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି?
ଇହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତଵେ ଵଜ୍ର୍ଯୃଚୀଷମଃ । ମିତ୍ରୋ ନ ଯୋ ଜନେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା
ଏଠାରେ, ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଶୁଣିବା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ବଜ୍ରଧାରୀ, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି।
ମହୋ ଯସ୍ପତିଃ ଶଵସୋ ଅସାମ୍ଯା ମହୋ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ତୂତୁଜିଃ । ଭର୍ତା ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୋଃ ପିତା ପୁତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ମହାନତାର ଠାକୁର, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ବିରତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି। ଧୃଢ଼ ବଜ୍ରର ଧାରକ, ପିତା ପରି ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।
ଯୁଜାନୋ ଅଶ୍ଵା ଵାତସ୍ଯ ଧୁନୀ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ଵଜ୍ରିଵଃ । ସ୍ଯନ୍ତା ପଥା ଵିରୁକ୍ମତା ସୃଜାନ ସ୍ତୋଷ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ବାୟୁଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତା ପାଇଁ ଯୁଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ପାଇଁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରେ ବହିଯାଉଛ, ମୁକ୍ତ କରି, ଯାତ୍ରାକୁ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କର।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯା ଚିଦ୍ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵାଗା ଋଜ୍ରା ତ୍ମନା ଵହଧ୍ଯୈ । ଯଯୋର୍ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯନ୍ତା ନକିର୍ଵିଦାଯ୍ଯଃ
ତୁମେ ନିଜ ଗୁଣରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼। ଯାହା ସହିତ କୌଣସି ମାନବ ଚାଳକ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଧ ଗ୍ମନ୍ତୋଶନା ପୃଚ୍ଛତେ ଵାଂ କଦର୍ଥା ନ ଆ ଗୃହମ୍ । ଆ ଜଗ୍ମଥୁଃ ପରାକାଦ୍ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ମର୍ତ୍ଯମ୍
ଯେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଘର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ତୁମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ତୁମେ ଦୂରରୁ, ଦିଗନ୍ତରୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ମାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃକ୍ଷସେଽସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵା ଯାଚାମହେଽଵଃ ଶୁଷ୍ଣଂ ଯଦ୍ଧନ୍ନମାନୁଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଆମ ଉଚ୍ଚ ଗୀତ ପାଇଁ ଆସ। ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବ ଶତ୍ରୁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ।
ଅକର୍ମା ଦସ୍ଯୁରଭି ନୋ ଅମନ୍ତୁରନ୍ଯଵ୍ରତୋ ଅମାନୁଷଃ । ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯାମିତ୍ରହନ୍ଵଧର୍ଦାସସ୍ଯ ଦମ୍ଭଯ
ଯିଏ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ନିୟମ ମାନେନାହିଁ, ଆମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ଅପ୍ରାଣୀ ଦସ୍ୟୁ— ତୁମେ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେହି ଦାସକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର, ତାକୁ ବଶ କର।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଶୂରୈରୁତ ତ୍ଵୋତାସୋ ବର୍ହଣା । ପୁରୁତ୍ରା ତେ ଵି ପୂର୍ତଯୋ ନଵନ୍ତ କ୍ଷୋଣଯୋ ଯଥା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ନାୟକ, ତୁମ ସହଯୋଗୀମାନେ ଉଚ୍ଚ। ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ତୁମର ଦାନ ବିସ୍ତାରିତ, ଭୂମିମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତାନ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଚୋଦଯୋ ନୄନ୍କାର୍ପାଣେ ଶୂର ଵଜ୍ରିଵଃ । ଗୁହା ଯଦୀ କଵୀନାଂ ଵିଶାଂ ନକ୍ଷତ୍ରଶଵସାମ୍
ତୁମେ ସେମାନେକୁ ବିପ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ହେ ଶୂର ବଜ୍ରଧାରୀ। ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
ମକ୍ଷୂ ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନାପ୍ନସ ଆକ୍ଷାଣେ ଶୂର ଵଜ୍ରିଵଃ । ଯଦ୍ଧ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଦମ୍ଭଯୋ ଜାତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଯାଵଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ଦାନଶୀଳମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ଶୂର ବଜ୍ରଧାରୀ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଶ କରି, ସେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲ।
ମାକୁଧ୍ର୍ଯଗିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଵସ୍ଵୀରସ୍ମେ ଭୂଵନ୍ନଭିଷ୍ଟଯଃ । ଵଯଂଵଯଂ ତ ଆସାଂ ସୁମ୍ନେ ସ୍ଯାମ ଵଜ୍ରିଵଃ
ତୁମର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନ ଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର। ଆମେ ସବୁବେଳେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଅସ୍ମେ ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତୁ ସତ୍ଯାହିଂସନ୍ତୀରୁପସ୍ପୃଶଃ । ଵିଦ୍ଯାମ ଯାସାଂ ଭୁଜୋ ଧେନୂନାଂ ନ ଵଜ୍ରିଵଃ
ସେ ସତ୍ୟ, ଅହିଂସାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିପାରିବା, ଗାଈମାନେ ପରି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଅହସ୍ତା ଯଦପଦୀ ଵର୍ଧତ କ୍ଷାଃ ଶଚୀଭିର୍ଵେଦ୍ଯାନାମ୍ । ଶୁଷ୍ଣଂ ପରି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିଦ୍ଵିଶ୍ଵାଯଵେ ନି ଶିଶ୍ନଥଃ
ଯେତେବେଳେ ହସ୍ତ ଓ ପଦ ବିହୀନମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଘେରି ନଶ୍ଟ କରିଦେଲ।
ପିବାପିବେଦିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସୋମଂ ମା ରିଷଣ୍ଯୋ ଵସଵାନ ଵସୁଃ ସନ୍ । ଉତ ତ୍ରାଯସ୍ଵ ଗୃଣତୋ ମଘୋନୋ ମହଶ୍ଚ ରାଯୋ ରେଵତସ୍କୃଧୀ ନଃ
ପିଉ, ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର, ସୋମରସ। ତୁମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଠ ହେଉନାହାଁ, ଧନୀ ହେଉ, ଧନର ମାଲିକ ହେଉ। ଯିଏ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାନଶୀଳ, ଏବଂ ଆମକୁ ମହାନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଦିଅ।
ଯଜାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଜ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ହରୀଣାଂ ରଥ୍ଯଂ ଵିଵ୍ରତାନାମ୍ । ପ୍ର ଶ୍ମଶ୍ରୁ ଦୋଧୁଵଦୂର୍ଧ୍ଵଥା ଭୂଦ୍ଵି ସେନାଭିର୍ଦଯମାନୋ ଵି ରାଧସା
ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା। ହରି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ଉପରକୁ ହଲୁଚି, ସେ ସେନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ଦାନରେ ଉଦାର।
ହରୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ଯା ଵନେ ଵିଦେ ଵସ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ମଘୈର୍ମଘଵା ଵୃତ୍ରହା ଭୁଵତ୍ । ଋଭୁର୍ଵାଜ ଋଭୁକ୍ଷାଃ ପତ୍ଯତେ ଶଵୋଽଵ କ୍ଷ୍ଣୌମି ଦାସସ୍ଯ ନାମ ଚିତ୍
ତାଙ୍କର ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ପରିଚିତ। ଧନୀ, ଦାନଶୀଳ, ବୃତ୍ର ସଂହାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ। ଦକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ରାଜ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଦାସର ନାମ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରେଉଛି।
ଯଦା ଵଜ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯମିଦଥା ରଥଂ ହରୀ ଯମସ୍ଯ ଵହତୋ ଵି ସୂରିଭିଃ । ଆ ତିଷ୍ଠତି ମଘଵା ସନଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜସ୍ଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ରଵସସ୍ପତିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୁନା ମାଳା ଓ ରଥ ନେଇ, ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଲେ, ପୁରୁଣା କାଳରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଘବାନ୍, ଦୀର୍ଘ କୀର୍ତ୍ତିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ସୋ ଚିନ୍ନୁ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଯୂଥ୍ଯା ସ୍ଵା ସଚାଁ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ମଶ୍ରୂଣି ହରିତାଭି ପ୍ରୁଷ୍ଣୁତେ । ଅଵ ଵେତି ସୁକ୍ଷଯଂ ସୁତେ ମଧୂଦିଦ୍ଧୂନୋତି ଵାତୋ ଯଥା ଵନମ୍
ତାହାପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଦୃଢ଼ ବଳିୟସି, ତୁମ ହଳଦିଆ ଦାଢ଼ି କମ୍ପାଉଛ, ମଧୁର ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଗୃହକୁ ଅବତରିବା, ବନକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିବା ବାତାସ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅଛ ।
ଯୋ ଵାଚା ଵିଵାଚୋ ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ପୁରୂ ସହସ୍ରାଶିଵା ଜଘାନ । ତତ୍ତଦିଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଗୃଣୀମସି ପିତେଵ ଯସ୍ତଵିଷୀଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର କଥାରେ ମିଳିନା କଥା କହୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ, ଅନେକ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ—ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୌର୍ୟ କାହାଣୀକୁ ଆମେ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କରୁଛୁ; ପିତା ଯେପରି ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଏ, ସେପରି ସେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥିଲେ ।