ପରି ଵୋ ଵିଶ୍ଵତୋ ଦଧ ଊର୍ଜା ଘୃତେନ ପଯସା । ଯେ ଦେଵାଃ କେ ଚ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ତେ ରଯ୍ଯା ସଂ ସୃଜନ୍ତୁ ନଃ
ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶକ୍ତି, ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ବଣ୍ଟନ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଧନ ସହିତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଆ ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ ନି ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ । ଭୂମ୍ଯାଶ୍ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶସ୍ତାଭ୍ଯ ଏନା ନି ଵର୍ତଯ
ତୁମେ ତାକୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣ, ଚାରିଦିଗରୁ ତାକୁ ଆଣି ନେଇଯାଅ, ଏହି ଉପାୟରେ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ।
ଭଦ୍ରଂ ନୋ ଅପି ଵାତଯ ମନଃ
ଆମର ମନକୁ ଭଲ କାମରେ ପ୍ରେରିତ କର।
ଅଗ୍ନିମୀଳେ ଭୁଜାଂ ଯଵିଷ୍ଠଂ ଶାସା ମିତ୍ରଂ ଦୁର୍ଧରୀତୁମ୍ । ଯସ୍ଯ ଧର୍ମନ୍ସ୍ଵରେନୀଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ମାତୁରୂଧଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଯୁବା, ଶାସକ, ବନ୍ଧୁ, ଯାହାକୁ ଅଟକାଇବା କଠିନ। ଯାହାଙ୍କ ନୀତିକୁ ଗାୟକମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ମାନିବା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଯମାସା କୃପନୀଳଂ ଭାସାକେତୁଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତି । ଭ୍ରାଜତେ ଶ୍ରେଣିଦନ୍
ଯାହାକୁ ଜନନୀମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ପାଳନ କରନ୍ତି—ସେ ଆଲୋକରେ ଚିହ୍ନିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଶୋଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅର୍ଯୋ ଵିଶାଂ ଗାତୁରେତି ପ୍ର ଯଦାନଡ୍ଦିଵୋ ଅନ୍ତାନ୍ । କଵିରଭ୍ରଂ ଦୀଦ୍ଯାନଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦିଗନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ମେଘ ନଥିବା ଆକାଶରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଜୁଷଦ୍ଧଵ୍ଯା ମାନୁଷସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ଥାଵୃଭ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ । ମିନ୍ଵନ୍ସଦ୍ମ ପୁର ଏତି
ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ, ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ବଳିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ରଗତି କରି, ଘରକୁ ମାପି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ସ ହି କ୍ଷେମୋ ହଵିର୍ଯଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଦସ୍ଯ ଗାତୁରେତି । ଅଗ୍ନିଂ ଦେଵା ଵାଶୀମନ୍ତମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସୁରକ୍ଷା, ହବିରୂପ ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନର ମାଲିକ କରିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାସାହଂ ଦୁଵ ଇଷେଽଗ୍ନିଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯ ଶେଵସ୍ଯ । ଅଦ୍ରେଃ ସୂନୁମାଯୁମାହୁଃ
ମୁଁ ଯଜ୍ଞର ଆଶାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହେଁ; ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର ପୁଅ, ଜୀବନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନରୋ ଯେ କେ ଚାସ୍ମଦା ଵିଶ୍ଵେତ୍ତେ ଵାମ ଆ ସ୍ଯୁଃ । ଅଗ୍ନିଂ ହଵିଷା ଵର୍ଧନ୍ତଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ହେବେ, ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ବଢ଼ାନ୍ତି—ସେମାନେ ସୁଖୀ ହେଉନ୍ତୁ।
କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ଵେତୋଽରୁଷୋ ଯାମୋ ଅସ୍ଯ ବ୍ରଧ୍ନ ଋଜ୍ର ଉତ ଶୋଣୋ ଯଶସ୍ଵାନ୍ । ହିରଣ୍ଯରୂପଂ ଜନିତା ଜଜାନ
ତାଙ୍କର ରୂପ କେବେ କଳା, କେବେ ଧଳା, କେବେ ଗୋଧୂଳି ରଙ୍ଗର, କେବେ ଗାଢ଼; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୀବ୍ର ଓ ଲାଲ ଶୋଭାବାନ୍—ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସୁନା ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
ଏଵା ତେ ଅଗ୍ନେ ଵିମଦୋ ମନୀଷାମୂର୍ଜୋ ନପାଦମୃତେଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ଗିର ଆ ଵକ୍ଷତ୍ସୁମତୀରିଯାନ ଇଷମୂର୍ଜଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ଵିଶ୍ଵମାଭାଃ
ଏଭଳି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଷ୍ଟୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତ ଅମରମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଆମର କଥା ତୁମକୁ ଭଲ ଭାବ ଦେଉ, ସମସ୍ତ ପୋଷଣ, ଶକ୍ତି ଓ ସୁଖଦ ଜୀବନ ଆଣିଦିଅ।
ଆଗ୍ନିଂ ନ ସ୍ଵଵୃକ୍ତିଭିର୍ହୋତାରଂ ତ୍ଵା ଵୃଣୀମହେ । ଯଜ୍ଞାଯ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷଂ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଆମର ନିଜ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଅମେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ହୋତା ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ; ଯଜ୍ଞରେ ବିଛାଇଥିବା କୁଶରେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାମୁ ତେ ସ୍ଵାଭୁଵଃ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରାଧସଃ । ଵେତି ତ୍ଵାମୁପସେଚନୀ ଵି ଵୋ ମଦ ଋଜୀତିରଗ୍ନ ଆହୁତିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ସ୍ୱୟଂଜାତମାନେ ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଘୋଡ଼ ଅଛି; ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ, ଆହୁତି ଆଣାଯାଏ।
ତ୍ଵେ ଧର୍ମାଣ ଆସତେ ଜୁହୂଭିଃ ସିଞ୍ଚତୀରିଵ । କୃଷ୍ଣା ରୂପାଣ୍ଯର୍ଜୁନା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ଧିଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମରେ ନୀତିମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚମଚରେ ଘିଅ ପକାଯାଏ; କଳା ଓ ଧଳା ରୂପ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଧରିଛ; ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଯମଗ୍ନେ ମନ୍ଯସେ ରଯିଂ ସହସାଵନ୍ନମର୍ତ୍ଯ । ତମା ନୋ ଵାଜସାତଯେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଚିତ୍ରମା ଭରା ଵିଵକ୍ଷସେ
ଯେଉଁ ଧନକୁ ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅମର, ବଳଶାଳୀ, ଭାବିଥାଅ—ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦିଅ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜାତୋ ଅଥର୍ଵଣା ଵିଦଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା । ଭୁଵଦ୍ଦୂତୋ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ପ୍ରିଯୋ ଯମସ୍ଯ କାମ୍ଯୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଅଗ୍ନି, ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଛନ୍ତି; ସେ ବିବସ୍ବାନ୍ଙ୍କ ଦୂତ ହେଲେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୀଳତେଽଗ୍ନେ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ତ୍ଵଂ ଵସୂନି କାମ୍ଯା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଏ, ଅଗ୍ନି, ଯଥାଯଥ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ; ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଅ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୃତ୍ଵିଜଂ ଚାରୁମଗ୍ନେ ନି ଷେଦିରେ । ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ମନୁଷୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୁକ୍ରଂ ଚେତିଷ୍ଠମକ୍ଷଭିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଋତ୍ୱିଜ୍ ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି; ଘିଅ ମୁହଁ ଭାବେ ଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷୋରୁ ପ୍ରଥଯସେ ବୃହତ୍ । ଅଭିକ୍ରନ୍ଦନ୍ଵୃଷାଯସେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଗର୍ଭଂ ଦଧାସି ଜାମିଷୁ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଗୁନିରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରି ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରୁଛ। ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବୀଜ ରଖ, ଯେପରି ଲୋକେ ତୁମର କଥା କହନ୍ତୁ।
କୁହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କସ୍ମିନ୍ନଦ୍ଯ ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଶ୍ରୂଯତେ । ଋଷୀଣାଂ ଵା ଯଃ କ୍ଷଯେ ଗୁହା ଵା ଚର୍କୃଷେ ଗିରା
ଆଜି କେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଉଛି, କେଉଁ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି? ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁନାହାନ୍ତି? ସେ କି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି?
ଇହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତଵେ ଵଜ୍ର୍ଯୃଚୀଷମଃ । ମିତ୍ରୋ ନ ଯୋ ଜନେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା
ଏଠାରେ, ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଶୁଣିବା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ବଜ୍ରଧାରୀ, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି।
ମହୋ ଯସ୍ପତିଃ ଶଵସୋ ଅସାମ୍ଯା ମହୋ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ତୂତୁଜିଃ । ଭର୍ତା ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୋଃ ପିତା ପୁତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ମହାନତାର ଠାକୁର, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ବିରତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି। ଧୃଢ଼ ବଜ୍ରର ଧାରକ, ପିତା ପରି ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।
ଯୁଜାନୋ ଅଶ୍ଵା ଵାତସ୍ଯ ଧୁନୀ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ଵଜ୍ରିଵଃ । ସ୍ଯନ୍ତା ପଥା ଵିରୁକ୍ମତା ସୃଜାନ ସ୍ତୋଷ୍ଯଧ୍ଵନଃ
ବାୟୁଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତା ପାଇଁ ଯୁଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ପାଇଁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରେ ବହିଯାଉଛ, ମୁକ୍ତ କରି, ଯାତ୍ରାକୁ ଗାଇ ଗୁଣଗାନ କର।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯା ଚିଦ୍ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵାଗା ଋଜ୍ରା ତ୍ମନା ଵହଧ୍ଯୈ । ଯଯୋର୍ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯନ୍ତା ନକିର୍ଵିଦାଯ୍ଯଃ
ତୁମେ ନିଜ ଗୁଣରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼। ଯାହା ସହିତ କୌଣସି ମାନବ ଚାଳକ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଧ ଗ୍ମନ୍ତୋଶନା ପୃଚ୍ଛତେ ଵାଂ କଦର୍ଥା ନ ଆ ଗୃହମ୍ । ଆ ଜଗ୍ମଥୁଃ ପରାକାଦ୍ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ମର୍ତ୍ଯମ୍
ଯେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଘର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ତୁମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ତୁମେ ଦୂରରୁ, ଦିଗନ୍ତରୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ମାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃକ୍ଷସେଽସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵା ଯାଚାମହେଽଵଃ ଶୁଷ୍ଣଂ ଯଦ୍ଧନ୍ନମାନୁଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଆମ ଉଚ୍ଚ ଗୀତ ପାଇଁ ଆସ। ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବ ଶତ୍ରୁ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ।
ଅକର୍ମା ଦସ୍ଯୁରଭି ନୋ ଅମନ୍ତୁରନ୍ଯଵ୍ରତୋ ଅମାନୁଷଃ । ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯାମିତ୍ରହନ୍ଵଧର୍ଦାସସ୍ଯ ଦମ୍ଭଯ
ଯିଏ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ନିୟମ ମାନେନାହିଁ, ଆମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ଅପ୍ରାଣୀ ଦସ୍ୟୁ— ତୁମେ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେହି ଦାସକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର, ତାକୁ ବଶ କର।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଶୂରୈରୁତ ତ୍ଵୋତାସୋ ବର୍ହଣା । ପୁରୁତ୍ରା ତେ ଵି ପୂର୍ତଯୋ ନଵନ୍ତ କ୍ଷୋଣଯୋ ଯଥା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ନାୟକ, ତୁମ ସହଯୋଗୀମାନେ ଉଚ୍ଚ। ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ତୁମର ଦାନ ବିସ୍ତାରିତ, ଭୂମିମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତାନ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଚୋଦଯୋ ନୄନ୍କାର୍ପାଣେ ଶୂର ଵଜ୍ରିଵଃ । ଗୁହା ଯଦୀ କଵୀନାଂ ଵିଶାଂ ନକ୍ଷତ୍ରଶଵସାମ୍
ତୁମେ ସେମାନେକୁ ବିପ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ହେ ଶୂର ବଜ୍ରଧାରୀ। ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛନ୍ତି।