ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚସ୍ଵ ପୃଥିଵି ମା ନି ବାଧଥାଃ ସୂପାଯନାସ୍ମୈ ଭଵ ସୂପଵଞ୍ଚନା । ମାତା ପୁତ୍ରଂ ଯଥା ସିଚାଭ୍ଯେନଂ ଭୂମ ଊର୍ଣୁହି
ଉଠ, ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଦବାଅନି; ସହଜ ଏବଂ ମୃଦୁ ହେଉ। ମା ଯେପରି ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଢାକି ରଖେ, ସେପରି ଏହାକୁ ଢାକ।
ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚମାନା ପୃଥିଵୀ ସୁ ତିଷ୍ଠତୁ ସହସ୍ରଂ ମିତ ଉପ ହି ଶ୍ରଯନ୍ତାମ୍ । ତେ ଗୃହାସୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତୋ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାହାସ୍ମୈ ଶରଣାଃ ସନ୍ତ୍ଵତ୍ର
ଉଠି, ପୃଥିବୀ ଭଲ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର ରୁହ; ଏହାର ଉପରେ ହଜାର ମାପ ଥାଉ। ତାର ଘରଗୁଡ଼ିକ ଘିଅରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ।
ଉତ୍ତେ ସ୍ତଭ୍ନାମି ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵତ୍ପରୀମଂ ଲୋଗଂ ନିଦଧନ୍ମୋ ଅହଂ ରିଷମ୍ । ଏତାଂ ସ୍ଥୂଣାଂ ପିତରୋ ଧାରଯନ୍ତୁ ତେଽତ୍ରା ଯମଃ ସାଦନା ତେ ମିନୋତୁ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି, ଏହି କାଠକୁ ତୁମର ଘର ପାଇଁ ରଖୁଛି। ପୂର୍ବଜମାନେ ଏହି ଖୁଟିକୁ ଧରି ରଉନ୍ତୁ, ଏଠି ଯମ ତୁମ ପାଇଁ ଆସନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରତୀଚୀନେ ମାମହନୀଷ୍ଵାଃ ପର୍ଣମିଵା ଦଧୁଃ । ପ୍ରତୀଚୀଂ ଜଗ୍ରଭା ଵାଚମଶ୍ଵଂ ରଶନଯା ଯଥା
ସେମାନେ ମୋତେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ରଖିଛନ୍ତି, ପତ୍ର ପରି। ମୁଁ ପଶ୍ଚିମ ଭାଷାକୁ ଧରିଛି, ଘୋଡ଼ାକୁ ରଶ୍ମି ଦେଇ ଧରିବା ପରି।
ନି ଵର୍ତଧ୍ଵଂ ମାନୁ ଗାତାସ୍ମାନ୍ସିଷକ୍ତ ରେଵତୀଃ । ଅଗ୍ନୀଷୋମା ପୁନର୍ଵସୂ ଅସ୍ମେ ଧାରଯତଂ ରଯିମ୍
ପଛକୁ ଫେର, ଆମଠାରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅନି; ଏଠାରେ ରୁହ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ପୁନଃ ଆସୁଥିବା ମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ପୁନରେନା ନି ଵର୍ତଯ ପୁନରେନା ନ୍ଯା କୁରୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ଏଣା ନି ଯଚ୍ଛତ୍ଵଗ୍ନିରେନା ଉପାଜତୁ
ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣ, ଏଠାରେ ପୁନି ସ୍ଥିର କର। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଆଣି ଦିଅନ୍ତୁ।
ପୁନରେତା ନି ଵର୍ତନ୍ତାମସ୍ମିନ୍ପୁଷ୍ଯନ୍ତୁ ଗୋପତୌ । ଇହୈଵାଗ୍ନେ ନି ଧାରଯେହ ତିଷ୍ଠତୁ ଯା ରଯିଃ
ଏମାନେ ପୁନି ଫେରି ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ରକ୍ଷା ତଳେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବଢ଼ନ୍ତୁ। ଏଠାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଧନ ରୁହୁ, ଏଠାରେ ଥାଉ।
ଯନ୍ନିଯାନଂ ନ୍ଯଯନଂ ସଂଜ୍ଞାନଂ ଯତ୍ପରାଯଣମ୍ । ଆଵର୍ତନଂ ନିଵର୍ତନଂ ଯୋ ଗୋପା ଅପି ତଂ ହୁଵେ
ଯେଉଁଠାରେ ଯିବା, ଫେରିବା, ଚିହ୍ନିବା କିମ୍ବା ଦୂରକୁ ଯିବା ଅଛି, ମୁଁ ସେ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯିଏ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତି।
ଯ ଉଦାନଡ୍ଵ୍ଯଯନଂ ଯ ଉଦାନଟ୍ ପରାଯଣମ୍ । ଆଵର୍ତନଂ ନିଵର୍ତନମପି ଗୋପା ନି ଵର୍ତତାମ୍
ଯିଏ ଦୂରକୁ ଯାଏ କିମ୍ବା ଦୂରକୁ ଯାଉଛି, ଯିଏ ପୁନି ଫେରି ଆସେ କିମ୍ବା ଆସୁଛି, ସେ ରକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ନିଵର୍ତ ନି ଵର୍ତଯ ପୁନର୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗା ଦେହି । ଜୀଵାଭିର୍ଭୁନଜାମହୈ
ଫେର, ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆମକୁ ଦିଅ। ଆମେ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ପରି ଵୋ ଵିଶ୍ଵତୋ ଦଧ ଊର୍ଜା ଘୃତେନ ପଯସା । ଯେ ଦେଵାଃ କେ ଚ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ତେ ରଯ୍ଯା ସଂ ସୃଜନ୍ତୁ ନଃ
ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶକ୍ତି, ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ବଣ୍ଟନ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଧନ ସହିତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଆ ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ ନି ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ । ଭୂମ୍ଯାଶ୍ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶସ୍ତାଭ୍ଯ ଏନା ନି ଵର୍ତଯ
ତୁମେ ତାକୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣ, ଚାରିଦିଗରୁ ତାକୁ ଆଣି ନେଇଯାଅ, ଏହି ଉପାୟରେ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ।
ଭଦ୍ରଂ ନୋ ଅପି ଵାତଯ ମନଃ
ଆମର ମନକୁ ଭଲ କାମରେ ପ୍ରେରିତ କର।
ଅଗ୍ନିମୀଳେ ଭୁଜାଂ ଯଵିଷ୍ଠଂ ଶାସା ମିତ୍ରଂ ଦୁର୍ଧରୀତୁମ୍ । ଯସ୍ଯ ଧର୍ମନ୍ସ୍ଵରେନୀଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ମାତୁରୂଧଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଯୁବା, ଶାସକ, ବନ୍ଧୁ, ଯାହାକୁ ଅଟକାଇବା କଠିନ। ଯାହାଙ୍କ ନୀତିକୁ ଗାୟକମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ମାନିବା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଯମାସା କୃପନୀଳଂ ଭାସାକେତୁଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତି । ଭ୍ରାଜତେ ଶ୍ରେଣିଦନ୍
ଯାହାକୁ ଜନନୀମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ପାଳନ କରନ୍ତି—ସେ ଆଲୋକରେ ଚିହ୍ନିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଶୋଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅର୍ଯୋ ଵିଶାଂ ଗାତୁରେତି ପ୍ର ଯଦାନଡ୍ଦିଵୋ ଅନ୍ତାନ୍ । କଵିରଭ୍ରଂ ଦୀଦ୍ଯାନଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦିଗନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ମେଘ ନଥିବା ଆକାଶରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଜୁଷଦ୍ଧଵ୍ଯା ମାନୁଷସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ଥାଵୃଭ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ । ମିନ୍ଵନ୍ସଦ୍ମ ପୁର ଏତି
ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ, ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ବଳିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ରଗତି କରି, ଘରକୁ ମାପି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ସ ହି କ୍ଷେମୋ ହଵିର୍ଯଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଦସ୍ଯ ଗାତୁରେତି । ଅଗ୍ନିଂ ଦେଵା ଵାଶୀମନ୍ତମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସୁରକ୍ଷା, ହବିରୂପ ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନର ମାଲିକ କରିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାସାହଂ ଦୁଵ ଇଷେଽଗ୍ନିଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯ ଶେଵସ୍ଯ । ଅଦ୍ରେଃ ସୂନୁମାଯୁମାହୁଃ
ମୁଁ ଯଜ୍ଞର ଆଶାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହେଁ; ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର ପୁଅ, ଜୀବନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନରୋ ଯେ କେ ଚାସ୍ମଦା ଵିଶ୍ଵେତ୍ତେ ଵାମ ଆ ସ୍ଯୁଃ । ଅଗ୍ନିଂ ହଵିଷା ଵର୍ଧନ୍ତଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ହେବେ, ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ବଢ଼ାନ୍ତି—ସେମାନେ ସୁଖୀ ହେଉନ୍ତୁ।
କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ଵେତୋଽରୁଷୋ ଯାମୋ ଅସ୍ଯ ବ୍ରଧ୍ନ ଋଜ୍ର ଉତ ଶୋଣୋ ଯଶସ୍ଵାନ୍ । ହିରଣ୍ଯରୂପଂ ଜନିତା ଜଜାନ
ତାଙ୍କର ରୂପ କେବେ କଳା, କେବେ ଧଳା, କେବେ ଗୋଧୂଳି ରଙ୍ଗର, କେବେ ଗାଢ଼; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୀବ୍ର ଓ ଲାଲ ଶୋଭାବାନ୍—ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସୁନା ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
ଏଵା ତେ ଅଗ୍ନେ ଵିମଦୋ ମନୀଷାମୂର୍ଜୋ ନପାଦମୃତେଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ଗିର ଆ ଵକ୍ଷତ୍ସୁମତୀରିଯାନ ଇଷମୂର୍ଜଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ଵିଶ୍ଵମାଭାଃ
ଏଭଳି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଷ୍ଟୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତ ଅମରମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଆମର କଥା ତୁମକୁ ଭଲ ଭାବ ଦେଉ, ସମସ୍ତ ପୋଷଣ, ଶକ୍ତି ଓ ସୁଖଦ ଜୀବନ ଆଣିଦିଅ।
ଆଗ୍ନିଂ ନ ସ୍ଵଵୃକ୍ତିଭିର୍ହୋତାରଂ ତ୍ଵା ଵୃଣୀମହେ । ଯଜ୍ଞାଯ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷଂ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଆମର ନିଜ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଅମେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ହୋତା ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ; ଯଜ୍ଞରେ ବିଛାଇଥିବା କୁଶରେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାମୁ ତେ ସ୍ଵାଭୁଵଃ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରାଧସଃ । ଵେତି ତ୍ଵାମୁପସେଚନୀ ଵି ଵୋ ମଦ ଋଜୀତିରଗ୍ନ ଆହୁତିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ସ୍ୱୟଂଜାତମାନେ ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଘୋଡ଼ ଅଛି; ତୁମକୁ, ଯାହାକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ, ଆହୁତି ଆଣାଯାଏ।
ତ୍ଵେ ଧର୍ମାଣ ଆସତେ ଜୁହୂଭିଃ ସିଞ୍ଚତୀରିଵ । କୃଷ୍ଣା ରୂପାଣ୍ଯର୍ଜୁନା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ଧିଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମରେ ନୀତିମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚମଚରେ ଘିଅ ପକାଯାଏ; କଳା ଓ ଧଳା ରୂପ—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଧରିଛ; ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଯମଗ୍ନେ ମନ୍ଯସେ ରଯିଂ ସହସାଵନ୍ନମର୍ତ୍ଯ । ତମା ନୋ ଵାଜସାତଯେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଚିତ୍ରମା ଭରା ଵିଵକ୍ଷସେ
ଯେଉଁ ଧନକୁ ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅମର, ବଳଶାଳୀ, ଭାବିଥାଅ—ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦିଅ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜାତୋ ଅଥର୍ଵଣା ଵିଦଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା । ଭୁଵଦ୍ଦୂତୋ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ପ୍ରିଯୋ ଯମସ୍ଯ କାମ୍ଯୋ ଵିଵକ୍ଷସେ
ଅଗ୍ନି, ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଛନ୍ତି; ସେ ବିବସ୍ବାନ୍ଙ୍କ ଦୂତ ହେଲେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୀଳତେଽଗ୍ନେ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ତ୍ଵଂ ଵସୂନି କାମ୍ଯା ଵି ଵୋ ମଦେ ଵିଶ୍ଵା ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଏ, ଅଗ୍ନି, ଯଥାଯଥ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ; ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଅ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୃତ୍ଵିଜଂ ଚାରୁମଗ୍ନେ ନି ଷେଦିରେ । ଘୃତପ୍ରତୀକଂ ମନୁଷୋ ଵି ଵୋ ମଦେ ଶୁକ୍ରଂ ଚେତିଷ୍ଠମକ୍ଷଭିର୍ଵିଵକ୍ଷସେ
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଋତ୍ୱିଜ୍ ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି; ଘିଅ ମୁହଁ ଭାବେ ଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷୋରୁ ପ୍ରଥଯସେ ବୃହତ୍ । ଅଭିକ୍ରନ୍ଦନ୍ଵୃଷାଯସେ ଵି ଵୋ ମଦେ ଗର୍ଭଂ ଦଧାସି ଜାମିଷୁ ଵିଵକ୍ଷସେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଗୁନିରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରି ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରୁଛ। ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବୀଜ ରଖ, ଯେପରି ଲୋକେ ତୁମର କଥା କହନ୍ତୁ।