ପରଂ ମୃତ୍ଯୋ ଅନୁ ପରେହି ପନ୍ଥାଂ ଯସ୍ତେ ସ୍ଵ ଇତରୋ ଦେଵଯାନାତ୍ । ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତେ ଶୃଣ୍ଵତେ ତେ ବ୍ରଵୀମି ମା ନଃ ପ୍ରଜାଂ ରୀରିଷୋ ମୋତ ଵୀରାନ୍
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ରାସ୍ତାରେ ଦୂରକୁ ଯାଅ, ଯାହା ଦେବମାନେଙ୍କର ପଥରୁ ଭିନ୍ନ। ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ଓ ଶୁଣିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ କହୁଁଛି: ଆମ ପିଲାମାନେ କିମ୍ବା ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନି।
ମୃତ୍ଯୋଃ ପଦଂ ଯୋପଯନ୍ତୋ ଯଦୈତ ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ । ଆପ୍ଯାଯମାନାଃ ପ୍ରଜଯା ଧନେନ ଶୁଦ୍ଧାଃ ପୂତା ଭଵତ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଚରଣକୁ ଅନୁସରି ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତୁ। ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଇମେ ଜୀଵା ଵି ମୃତୈରାଵଵୃତ୍ରନ୍ନଭୂଦ୍ଭଦ୍ରା ଦେଵହୂତିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ରାଞ୍ଚୋ ଅଗାମ ନୃତଯେ ହସାଯ ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଏହି ଜୀବିତମାନେ ମୃତମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ହଟିଛନ୍ତି; ଆଜି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଭ ହେଉ। ଆମେ ଆଗକୁ ଯାଉ ନୃତ୍ୟ ଓ ହସିବା ପାଇଁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରି।
ଇମଂ ଜୀଵେଭ୍ଯଃ ପରିଧିଂ ଦଧାମି ମୈଷାଂ ନୁ ଗାଦପରୋ ଅର୍ଥମେତମ୍ । ଶତଂ ଜୀଵନ୍ତୁ ଶରଦଃ ପୁରୂଚୀରନ୍ତର୍ମୃତ୍ଯୁଂ ଦଧତାଂ ପର୍ଵତେନ
ମୁଁ ଏହି ସୀମାକୁ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛି; ଏମାନେ କେହି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧିରେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଦୂରେ ରଖୁ।
ଯଥାହାନ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତି ଯଥ ଋତଵ ଋତୁଭିର୍ଯନ୍ତି ସାଧୁ । ଯଥା ନ ପୂର୍ଵମପରୋ ଜହାତ୍ଯେଵା ଧାତରାଯୂଂଷି କଲ୍ପଯୈଷାମ୍
ଯେପରି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ପରେ ଏକ ଆସେ, ଋତୁଗୁଡ଼ିକ ନିୟମିତ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ସେପରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆୟୁ ଆଗରୁ ଆସିଥିବାକୁ ଛାଡ଼ିନ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁକୁ ଏହିପରି ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।
ଆ ରୋହତାଯୁର୍ଜରସଂ ଵୃଣାନା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଯତମାନା ଯତି ଷ୍ଠ । ଇହ ତ୍ଵଷ୍ଟା ସୁଜନିମା ସଜୋଷା ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ କରତି ଜୀଵସେ ଵଃ
ବୟସ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ବାଛି ଉଠ, ନିୟମିତ ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼। ଏଠାରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଭଲ ଜନ୍ମ ସହିତ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇମା ନାରୀରଵିଧଵାଃ ସୁପତ୍ନୀରାଞ୍ଜନେନ ସର୍ପିଷା ସଂ ଵିଶନ୍ତୁ । ଅନଶ୍ରଵୋଽନମୀଵାଃ ସୁରତ୍ନା ଆ ରୋହନ୍ତୁ ଜନଯୋ ଯୋନିମଗ୍ରେ
ଏହି ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତି, ଭଲ ଘରଣୀ ହେବା ସହିତ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅ ନେଇ ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋଗ ଛାଡ଼ି, ସନ୍ତାନରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରଥମେ ଚଢ଼ନ୍ତୁ।
ଉଦୀର୍ଷ୍ଵ ନାର୍ଯଭି ଜୀଵଲୋକଂ ଗତାସୁମେତମୁପ ଶେଷ ଏହି । ହସ୍ତଗ୍ରାଭସ୍ଯ ଦିଧିଷୋସ୍ତଵେଦଂ ପତ୍ଯୁର୍ଜନିତ୍ଵମଭି ସଂ ବଭୂଥ
ଉଠ, ହେ ନାରୀ, ଜୀବମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଆସ। ଯିଏ ତୁମର ହାତ ଧରିଥିଲେ, ସେଠି ତୁମେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମା ହୋଇ ଏକତ୍ର ହେଲ।
ଧନୁର୍ହସ୍ତାଦାଦଦାନୋ ମୃତସ୍ଯାସ୍ମେ କ୍ଷତ୍ରାଯ ଵର୍ଚସେ ବଲାଯ । ଅତ୍ରୈଵ ତ୍ଵମିହ ଵଯଂ ସୁଵୀରା ଵିଶ୍ଵା ସ୍ପୃଧୋ ଅଭିମାତୀର୍ଜଯେମ
ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ହାତରୁ ଧନୁଷ ନେଇ, ଆମ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ବଳ ପାଇଁ, ଏଠାରେ ତୁମେ ରୁହ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ସନ୍ତାନ ସହିତ ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷକୁ ଜିତିବା।
ଉପ ସର୍ପ ମାତରଂ ଭୂମିମେତାମୁରୁଵ୍ଯଚସଂ ପୃଥିଵୀଂ ସୁଶେଵାମ୍ । ଊର୍ଣମ୍ରଦା ଯୁଵତିର୍ଦକ୍ଷିଣାଵତ ଏଷା ତ୍ଵା ପାତୁ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥାତ୍
ତୁମର ମା ଭୂମିକୁ ନିକଟକୁ ଆସ, ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୟାଳୁ ପୃଥିବୀ, ଭଲ ଫଳ ଦେଇଥିବା ମୃଦୁ ଯୁବତୀ ପରି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ ଏବଂ ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚସ୍ଵ ପୃଥିଵି ମା ନି ବାଧଥାଃ ସୂପାଯନାସ୍ମୈ ଭଵ ସୂପଵଞ୍ଚନା । ମାତା ପୁତ୍ରଂ ଯଥା ସିଚାଭ୍ଯେନଂ ଭୂମ ଊର୍ଣୁହି
ଉଠ, ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଦବାଅନି; ସହଜ ଏବଂ ମୃଦୁ ହେଉ। ମା ଯେପରି ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଢାକି ରଖେ, ସେପରି ଏହାକୁ ଢାକ।
ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚମାନା ପୃଥିଵୀ ସୁ ତିଷ୍ଠତୁ ସହସ୍ରଂ ମିତ ଉପ ହି ଶ୍ରଯନ୍ତାମ୍ । ତେ ଗୃହାସୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତୋ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାହାସ୍ମୈ ଶରଣାଃ ସନ୍ତ୍ଵତ୍ର
ଉଠି, ପୃଥିବୀ ଭଲ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର ରୁହ; ଏହାର ଉପରେ ହଜାର ମାପ ଥାଉ। ତାର ଘରଗୁଡ଼ିକ ଘିଅରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ।
ଉତ୍ତେ ସ୍ତଭ୍ନାମି ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵତ୍ପରୀମଂ ଲୋଗଂ ନିଦଧନ୍ମୋ ଅହଂ ରିଷମ୍ । ଏତାଂ ସ୍ଥୂଣାଂ ପିତରୋ ଧାରଯନ୍ତୁ ତେଽତ୍ରା ଯମଃ ସାଦନା ତେ ମିନୋତୁ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି, ଏହି କାଠକୁ ତୁମର ଘର ପାଇଁ ରଖୁଛି। ପୂର୍ବଜମାନେ ଏହି ଖୁଟିକୁ ଧରି ରଉନ୍ତୁ, ଏଠି ଯମ ତୁମ ପାଇଁ ଆସନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରତୀଚୀନେ ମାମହନୀଷ୍ଵାଃ ପର୍ଣମିଵା ଦଧୁଃ । ପ୍ରତୀଚୀଂ ଜଗ୍ରଭା ଵାଚମଶ୍ଵଂ ରଶନଯା ଯଥା
ସେମାନେ ମୋତେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ରଖିଛନ୍ତି, ପତ୍ର ପରି। ମୁଁ ପଶ୍ଚିମ ଭାଷାକୁ ଧରିଛି, ଘୋଡ଼ାକୁ ରଶ୍ମି ଦେଇ ଧରିବା ପରି।
ନି ଵର୍ତଧ୍ଵଂ ମାନୁ ଗାତାସ୍ମାନ୍ସିଷକ୍ତ ରେଵତୀଃ । ଅଗ୍ନୀଷୋମା ପୁନର୍ଵସୂ ଅସ୍ମେ ଧାରଯତଂ ରଯିମ୍
ପଛକୁ ଫେର, ଆମଠାରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅନି; ଏଠାରେ ରୁହ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ପୁନଃ ଆସୁଥିବା ମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ପୁନରେନା ନି ଵର୍ତଯ ପୁନରେନା ନ୍ଯା କୁରୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ଏଣା ନି ଯଚ୍ଛତ୍ଵଗ୍ନିରେନା ଉପାଜତୁ
ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣ, ଏଠାରେ ପୁନି ସ୍ଥିର କର। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଆଣି ଦିଅନ୍ତୁ।
ପୁନରେତା ନି ଵର୍ତନ୍ତାମସ୍ମିନ୍ପୁଷ୍ଯନ୍ତୁ ଗୋପତୌ । ଇହୈଵାଗ୍ନେ ନି ଧାରଯେହ ତିଷ୍ଠତୁ ଯା ରଯିଃ
ଏମାନେ ପୁନି ଫେରି ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ରକ୍ଷା ତଳେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବଢ଼ନ୍ତୁ। ଏଠାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଧନ ରୁହୁ, ଏଠାରେ ଥାଉ।
ଯନ୍ନିଯାନଂ ନ୍ଯଯନଂ ସଂଜ୍ଞାନଂ ଯତ୍ପରାଯଣମ୍ । ଆଵର୍ତନଂ ନିଵର୍ତନଂ ଯୋ ଗୋପା ଅପି ତଂ ହୁଵେ
ଯେଉଁଠାରେ ଯିବା, ଫେରିବା, ଚିହ୍ନିବା କିମ୍ବା ଦୂରକୁ ଯିବା ଅଛି, ମୁଁ ସେ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯିଏ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତି।
ଯ ଉଦାନଡ୍ଵ୍ଯଯନଂ ଯ ଉଦାନଟ୍ ପରାଯଣମ୍ । ଆଵର୍ତନଂ ନିଵର୍ତନମପି ଗୋପା ନି ଵର୍ତତାମ୍
ଯିଏ ଦୂରକୁ ଯାଏ କିମ୍ବା ଦୂରକୁ ଯାଉଛି, ଯିଏ ପୁନି ଫେରି ଆସେ କିମ୍ବା ଆସୁଛି, ସେ ରକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ନିଵର୍ତ ନି ଵର୍ତଯ ପୁନର୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗା ଦେହି । ଜୀଵାଭିର୍ଭୁନଜାମହୈ
ଫେର, ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆମକୁ ଦିଅ। ଆମେ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ପରି ଵୋ ଵିଶ୍ଵତୋ ଦଧ ଊର୍ଜା ଘୃତେନ ପଯସା । ଯେ ଦେଵାଃ କେ ଚ ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ତେ ରଯ୍ଯା ସଂ ସୃଜନ୍ତୁ ନଃ
ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶକ୍ତି, ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ବଣ୍ଟନ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଧନ ସହିତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଆ ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ ନି ନିଵର୍ତନ ଵର୍ତଯ । ଭୂମ୍ଯାଶ୍ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶସ୍ତାଭ୍ଯ ଏନା ନି ଵର୍ତଯ
ତୁମେ ତାକୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣ, ଚାରିଦିଗରୁ ତାକୁ ଆଣି ନେଇଯାଅ, ଏହି ଉପାୟରେ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ।
ଭଦ୍ରଂ ନୋ ଅପି ଵାତଯ ମନଃ
ଆମର ମନକୁ ଭଲ କାମରେ ପ୍ରେରିତ କର।
ଅଗ୍ନିମୀଳେ ଭୁଜାଂ ଯଵିଷ୍ଠଂ ଶାସା ମିତ୍ରଂ ଦୁର୍ଧରୀତୁମ୍ । ଯସ୍ଯ ଧର୍ମନ୍ସ୍ଵରେନୀଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ମାତୁରୂଧଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଯୁବା, ଶାସକ, ବନ୍ଧୁ, ଯାହାକୁ ଅଟକାଇବା କଠିନ। ଯାହାଙ୍କ ନୀତିକୁ ଗାୟକମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ମାନିବା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଯମାସା କୃପନୀଳଂ ଭାସାକେତୁଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତି । ଭ୍ରାଜତେ ଶ୍ରେଣିଦନ୍
ଯାହାକୁ ଜନନୀମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ପାଳନ କରନ୍ତି—ସେ ଆଲୋକରେ ଚିହ୍ନିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଶୋଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅର୍ଯୋ ଵିଶାଂ ଗାତୁରେତି ପ୍ର ଯଦାନଡ୍ଦିଵୋ ଅନ୍ତାନ୍ । କଵିରଭ୍ରଂ ଦୀଦ୍ଯାନଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋକମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦିଗନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ମେଘ ନଥିବା ଆକାଶରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଜୁଷଦ୍ଧଵ୍ଯା ମାନୁଷସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ଥାଵୃଭ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ । ମିନ୍ଵନ୍ସଦ୍ମ ପୁର ଏତି
ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ, ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ବଳିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ରଗତି କରି, ଘରକୁ ମାପି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ସ ହି କ୍ଷେମୋ ହଵିର୍ଯଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀଦସ୍ଯ ଗାତୁରେତି । ଅଗ୍ନିଂ ଦେଵା ଵାଶୀମନ୍ତମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସୁରକ୍ଷା, ହବିରୂପ ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ନେତୃତ୍ୱ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନର ମାଲିକ କରିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାସାହଂ ଦୁଵ ଇଷେଽଗ୍ନିଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯ ଶେଵସ୍ଯ । ଅଦ୍ରେଃ ସୂନୁମାଯୁମାହୁଃ
ମୁଁ ଯଜ୍ଞର ଆଶାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହେଁ; ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର ପୁଅ, ଜୀବନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନରୋ ଯେ କେ ଚାସ୍ମଦା ଵିଶ୍ଵେତ୍ତେ ଵାମ ଆ ସ୍ଯୁଃ । ଅଗ୍ନିଂ ହଵିଷା ଵର୍ଧନ୍ତଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ହେବେ, ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ବଢ଼ାନ୍ତି—ସେମାନେ ସୁଖୀ ହେଉନ୍ତୁ।