ଅଭିଷ୍ଟନେ ତେ ଅଦ୍ରିଵୋ ଯତ୍ସ୍ଥା ଜଗଚ୍ଚ ରେଜତେ । ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚିତ୍ତଵ ମନ୍ଯଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଵେଵିଜ୍ଯତେ ଭିଯାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମ ଆକ୍ରମଣରେ, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନକାରୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦଢ଼ିଆ ହେଉଛ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସବୁ କମ୍ପିଯାଏ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ତୁମ ରୋଷରେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ନହି ନୁ ଯାଦଧୀମସୀନ୍ଦ୍ରଂ କୋ ଵୀର୍ଯା ପରଃ । ତସ୍ମିନ୍ନୃମ୍ଣମୁତ କ୍ରତୁଂ ଦେଵା ଓଜାଂସି ସଂ ଦଧୁରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୀରତାକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରିପାରିବ? ତାଙ୍କରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳ ରଖିଛନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଯାମଥର୍ଵା ମନୁଷ୍ପିତା ଦଧ୍ଯଙ୍ଧିଯମତ୍ନତ । ତସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୂର୍ଵଥେନ୍ଦ୍ର ଉକ୍ଥା ସମଗ୍ମତାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଅଥର୍ବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଓ ମନୁଙ୍କ ପିତା ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ଉପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଚିତ ହୋଇଥିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଥିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ । ତମିନ୍ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତେମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋଽଵିଷତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ବୀର, ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିମିତ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼, ଶିଶୁବେଳୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ।
ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ । ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ
ତୁମେ ଏକ ବୀର, ସେନା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ବହୁତ ଦେଉଛ, ତୁମେ ଛୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଦିଅ, ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଅଛି।
ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନା । ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋଽସ୍ମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ
ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଡ଼, କାହାକୁ ମାରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଦିଅ।
କ୍ରତ୍ଵା ମହାଁ ଅନୁଷ୍ଵଧଂ ଭୀମ ଆ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ । ଶ୍ରିଯ ଋଷ୍ଵ ଉପାକଯୋର୍ନି ଶିପ୍ରୀ ହରିଵାନ୍ଦଧେ ହସ୍ତଯୋର୍ଵଜ୍ରମାଯସମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ସେ ନିଜ ନୀତିକୁ ଅନୁସରି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ହେଲେ। ଶ୍ରୀ ପାଇଁ, ଉଚ୍ଚ, ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ପିତାମ୍ବର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାହୁ ଧାରୀ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଲୋହା ବଜ୍ର ରଖିଲେ।
ଆ ପପ୍ରୌ ପାର୍ଥିଵଂ ରଜୋ ବଦ୍ବଧେ ରୋଚନା ଦିଵି । ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର କଶ୍ଚନ ନ ଜାତୋ ନ ଜନିଷ୍ଯତେଽତି ଵିଶ୍ଵଂ ଵଵକ୍ଷିଥ
ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରିଦେଲେ, ଆକାଶର ଆଲୋକକୁ ଧରି ରଖିଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପରି କେହି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାଁତି, ନ ଜନ୍ମିବେ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଯୋ ଅର୍ଯୋ ମର୍ତଭୋଜନଂ ପରାଦଦାତି ଦାଶୁଷେ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଶିକ୍ଷତୁ ଵି ଭଜା ଭୂରି ତେ ଵସୁ ଭକ୍ଷୀଯ ତଵ ରାଧସଃ
ଯେ ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ତାହା ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଧନ ବାଣ୍ଟ, ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଅଛି, ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ମଦେମଦେ ହି ନୋ ଦଦିର୍ଯୂଥା ଗଵାମୃଜୁକ୍ରତୁଃ । ସଂ ଗୃଭାଯ ପୁରୂ ଶତୋଭଯାହସ୍ତ୍ଯା ଵସୁ ଶିଶୀହି ରାଯ ଆ ଭର
ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ହର୍ଷିତ ହୁଅଁ, ସେ ଆମକୁ ସିଧା ମନରେ ଗାଈ ଦେଉନ୍ତୁ। ଅନେକ ଧନ, ଶତଶତ ଧନ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଧନ ଏକାଠି କର, ଧନ ବର୍ଷା କର, ଆମ ପାଖକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣ।
ମାଦଯସ୍ଵ ସୁତେ ସଚା ଶଵସେ ଶୂର ରାଧସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୁମୁପ କାମାନ୍ସସୃଜ୍ମହେଽଥା ନୋଽଵିତା ଭଵ
ହେ ଶୂରବୀର, ଆମ ସହିତ ତୁମେ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଶକ୍ତି ଓ ଦାନରେ ଆମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ତୁମେ ବହୁ ଧନର ମାଲିକ। ଆମର ଇଛାଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ—ତେଣୁ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଏତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ତଵୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ଵାର୍ଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ହି ଖ୍ଯୋ ଜନାନାମର୍ଯୋ ଵେଦୋ ଅଦାଶୁଷାଂ ତେଷାଂ ନୋ ଵେଦ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମସ୍ତ ଭଲ କଥାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ତୁମେ ଜାଣ। ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଉପୋ ଷୁ ଶୃଣୁହୀ ଗିରୋ ମଘଵନ୍ମାତଥା ଇଵ । ଯଦା ନଃ ସୂନୃତାଵତଃ କର ଆଦର୍ଥଯାସ ଇଦ୍ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ, ମାଆ ଯେପରି ଶୁଣେ। ଯେତେବେଳେ ଆମକୁ ଧନ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟବାନ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେବ।
ଅକ୍ଷନ୍ନମୀମଦନ୍ତ ହ୍ଯଵ ପ୍ରିଯା ଅଧୂଷତ । ଅସ୍ତୋଷତ ସ୍ଵଭାନଵୋ ଵିପ୍ରା ନଵିଷ୍ଠଯା ମତୀ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ସେମାନେ ଭୋଜନ କରିଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୂତନ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ସୁସଂଦୃଶଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ଵନ୍ଦିଷୀମହି । ପ୍ର ନୂନଂ ପୂର୍ଣଵନ୍ଧୁର ସ୍ତୁତୋ ଯାହି ଵଶାଁ ଅନୁ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏବେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଆସ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆଗେ ବଢ଼—ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ସ ଘା ତଂ ଵୃଷଣଂ ରଥମଧି ତିଷ୍ଠାତି ଗୋଵିଦମ୍ । ଯଃ ପାତ୍ରଂ ହାରିଯୋଜନଂ ପୂର୍ଣମିନ୍ଦ୍ର ଚିକେତତି ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପାତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଧନରେ ଧନୀ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଚଢ଼େ। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ଯୁକ୍ତସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣ ଉତ ସଵ୍ଯଃ ଶତକ୍ରତୋ । ତେନ ଜାଯାମୁପ ପ୍ରିଯାଂ ମନ୍ଦାନୋ ଯାହ୍ଯନ୍ଧସୋ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଶତଶକ୍ତି, ତୁମର ଡାହାଣ ଓ ବାମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ—ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ଯୁନଜ୍ମି ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା କେଶିନା ହରୀ ଉପ ପ୍ର ଯାହି ଦଧିଷେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଉତ୍ତ୍ଵା ସୁତାସୋ ରଭସା ଅମନ୍ଦିଷୁଃ ପୂଷଣ୍ଵାନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ସମୁ ପତ୍ନ୍ଯାମଦଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ କେଶରୀ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ କରୁଛି; ଆସ, ତୁମେ ହାତରେ ବସିଛ। ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଛି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ପୂଷା ସହିତ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ।
ଅଶ୍ଵାଵତି ପ୍ରଥମୋ ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛତି ସୁପ୍ରାଵୀରିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯସ୍ତଵୋତିଭିଃ । ତମିତ୍ପୃଣକ୍ଷି ଵସୁନା ଭଵୀଯସା ସିନ୍ଧୁମାପୋ ଯଥାଭିତୋ ଵିଚେତସଃ
ଘୋଡ଼ା ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଉପକାରରେ ଗୋଧନ ପାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଯେପରି ନଦୀ ଓ ପାଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଘେରି ରଖେ।
ଆପୋ ନ ଦେଵୀରୁପ ଯନ୍ତି ହୋତ୍ରିଯମଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵିତତଂ ଯଥା ରଜଃ । ପ୍ରାଚୈର୍ଦେଵାସଃ ପ୍ର ଣଯନ୍ତି ଦେଵଯୁଂ ବ୍ରହ୍ମପ୍ରିଯଂ ଜୋଷଯନ୍ତେ ଵରା ଇଵ
ଦେବୀ ଜଳ ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଜାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ ବିସ୍ତୃତ। ଦେବତାମାନେ ଧର୍ମିକକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବଧୁମାନେ ପରି ଖୁସି କରନ୍ତି।
ଅଧି ଦ୍ଵଯୋରଦଧା ଉକ୍ଥ୍ଯଂ ଵଚୋ ଯତସ୍ରୁଚା ମିଥୁନା ଯା ସପର୍ଯତଃ । ଅସଂଯତ୍ତୋ ଵ୍ରତେ ତେ କ୍ଷେତି ପୁଷ୍ଯତି ଭଦ୍ରା ଶକ୍ତିର୍ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ର ରଖାଯାଇଛି—ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଚମଚ ସହିତ ସେବା କରନ୍ତି, ଦମ୍ପତି ପରି। ତୁମ ନିୟମରେ ଅବାଧ ଥାଇ, ତୁମର ଭଲ ଶକ୍ତି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ସୋମ ଚାପିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ବଢ଼ିଥାଏ।
ଆଦଙ୍ଗିରାଃ ପ୍ରଥମଂ ଦଧିରେ ଵଯ ଇଦ୍ଧାଗ୍ନଯଃ ଶମ୍ଯା ଯେ ସୁକୃତ୍ଯଯା । ସର୍ଵଂ ପଣେଃ ସମଵିନ୍ଦନ୍ତ ଭୋଜନମଶ୍ଵାଵନ୍ତଂ ଗୋମନ୍ତମା ପଶୁଂ ନରଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ପଥ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପଣିଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା, ଗୋଧନ ଓ ପଶୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ଯଜ୍ଞୈରଥର୍ଵା ପ୍ରଥମଃ ପଥସ୍ତତେ ତତଃ ସୂର୍ଯୋ ଵ୍ରତପା ଵେନ ଆଜନି । ଆ ଗା ଆଜଦୁଶନା କାଵ୍ଯଃ ସଚା ଯମସ୍ଯ ଜାତମମୃତଂ ଯଜାମହେ
ଅଥର୍ବା ପ୍ରଥମେ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ପଥ ଚାଲିଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। କାବ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଗାଁ ସହିତ ଆସୁନ୍ତୁ; ଆମେ ଯମଙ୍କର ଅମୃତ ଜନ୍ମକୁ ପୂଜା କରିବା।
ବର୍ହିର୍ଵା ଯତ୍ସ୍ଵପତ୍ଯାଯ ଵୃଜ୍ଯତେଽର୍କୋ ଵା ଶ୍ଲୋକମାଘୋଷତେ ଦିଵି । ଗ୍ରାଵା ଯତ୍ର ଵଦତି କାରୁରୁକ୍ଥ୍ଯସ୍ତସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଭିପିତ୍ଵେଷୁ ରଣ୍ଯତି
ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ପାଇଁ ବର୍ହି ଛାଡ଼ାଯାଏ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଥର କଥା କହେ ଓ ଗାୟକ ଗୀତ ଗାଏ—ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି।
ଅସାଵି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ଧୃଷ୍ଣଵା ଗହି । ଆ ତ୍ଵା ପୃଣକ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ରଜଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମିଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠି ସୋମ ଅଛି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ—ଆସ। ଆକାଶ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାହାର କିରଣରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଧରୀ ଵହତୋଽପ୍ରତିଧୃଷ୍ଟଶଵସମ୍ । ଋଷୀଣାଂ ଚ ସ୍ତୁତୀରୁପ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ମାନୁଷାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ବହନ କରେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଋଷିମାନେଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସେ ଆସନ୍ତି।
ଆ ତିଷ୍ଠ ଵୃତ୍ରହନ୍ରଥଂ ଯୁକ୍ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ହରୀ । ଅର୍ଵାଚୀନଂ ସୁ ତେ ମନୋ ଗ୍ରାଵା କୃଣୋତୁ ଵଗ୍ନୁନା
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ତୁମେ ତୁମ ରଥରେ ବସ। ତୁମର ମନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ପାଥରର ଧ୍ୱନି ତୁମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣୁ।
ଇମମିନ୍ଦ୍ର ସୁତଂ ପିବ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମମର୍ତ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵାଭ୍ଯକ୍ଷରନ୍ଧାରା ଋତସ୍ଯ ସାଦନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ପିଉ, ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅମର ଆନନ୍ଦ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରାମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଝରିଛି, ନୀତିର ଆସନରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ନୂନମର୍ଚତୋକ୍ଥାନି ଚ ବ୍ରଵୀତନ । ସୁତା ଅମତ୍ସୁରିନ୍ଦଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନମସ୍ଯତା ସହଃ
ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୁତିମଧୁର ଷ୍ଟୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଚାପିଥିବା ସୋମ ରସ, ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ, ଏହି ସମସ୍ତେ ମିଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଭାଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କର।
ନକିଷ୍ଟ୍ଵଦ୍ରଥୀତରୋ ହରୀ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଛସେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵାନୁ ମଜ୍ମନା ନକିଃ ସ୍ଵଶ୍ଵ ଆନଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗାଉଛ, ଚକ୍ରବାହନ କ୍ଷେତ୍ରରେ କେହି ତୁମ ସମାନ ନୁହେଁ। ଗତିରେ କେହି ତୁମକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେନାହିଁ, ତୁମର ଧନ-ସମ୍ପଦ ପ୍ରାପ୍ତିରେ କେହି ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।