ରପଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵୀରପ୍ଯା ଚ ଯୋଷଣା ନଦସ୍ଯ ନାଦେ ପରି ପାତୁ ମେ ମନଃ । ଇଷ୍ଟସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଅଦିତିର୍ନି ଧାତୁ ନୋ ଭ୍ରାତା ନୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଥମୋ ଵି ଵୋଚତି
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଜଳରେ ଥିବା କନ୍ୟା, ନଦୀର ଶବ୍ଦରୁ ମୋର ମନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଆଶା କରୁ, ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି ଆମକୁ ବସାନ୍ତୁ; ଆମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାଇ, ପ୍ରଥମ, ଆମ ପାଇଁ କହନ୍ତୁ।
ସୋ ଚିନ୍ନୁ ଭଦ୍ରା କ୍ଷୁମତୀ ଯଶସ୍ଵତ୍ଯୁଷା ଉଵାସ ମନଵେ ସ୍ଵର୍ଵତୀ । ଯଦୀମୁଶନ୍ତମୁଶତାମନୁ କ୍ରତୁମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ଵିଦଥାଯ ଜୀଜନନ୍
ସେଇ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଗୋଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଧନୀ, ଉଷା, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି, ଅଗ୍ନି, ହୋତାକୁ ସଭା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅଧ ତ୍ଯଂ ଦ୍ରପ୍ସଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଚକ୍ଷଣଂ ଵିରାଭରଦିଷିତଃ ଶ୍ଯେନୋ ଅଧ୍ଵରେ । ଯଦୀ ଵିଶୋ ଵୃଣତେ ଦସ୍ମମାର୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରମଧ ଧୀରଜାଯତ
ତାପରେ ଶ୍ୟେନ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ଶୀଘ୍ର, ପ୍ରଭାଶାଳୀ ବିନ୍ଦୁକୁ ବଳବାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଣିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆର୍ୟମାନେ ଅଗ୍ନି, ହୋତାକୁ ବାଛନ୍ତି, ତେବେ ଧୀର ଯଜ୍ଞରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସଦାସି ରଣ୍ଵୋ ଯଵସେଵ ପୁଷ୍ଯତେ ହୋତ୍ରାଭିରଗ୍ନେ ମନୁଷଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯଚ୍ଛଶମାନ ଉକ୍ଥ୍ଯଂ ଵାଜଂ ସସଵାଁ ଉପଯାସି ଭୂରିଭିଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସଦା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯେପରି ଯବ ଖେତ ଫଳିଛି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପହାରରେ ସମ୍ମାନିତ। ଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଚାହେ, ତୁମେ ବହୁ ଉପହାର ସହିତ ବଳ ଆଣିଦେଉଛ।
ଉଦୀରଯ ପିତରା ଜାର ଆ ଭଗମିଯକ୍ଷତି ହର୍ଯତୋ ହୃତ୍ତ ଇଷ୍ଯତି । ଵିଵକ୍ତି ଵହ୍ନିଃ ସ୍ଵପସ୍ଯତେ ମଖସ୍ତଵିଷ୍ଯତେ ଅସୁରୋ ଵେପତେ ମତୀ
ହେ ପିତୃମାନେ, ଉଠିଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରେମୀ ତାଙ୍କର ଅଂଶକୁ ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି; ଆଶାବାନ୍ ମନେର ଇଚ୍ଛାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଭାଗକୁ ବିଭାଜନ କରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ଞକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତାରେ କମ୍ପିତ।
ଯସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ସୁମତିଂ ମର୍ତୋ ଅକ୍ଷତ୍ସହସଃ ସୂନୋ ଅତି ସ ପ୍ର ଶୃଣ୍ଵେ । ଇଷଂ ଦଧାନୋ ଵହମାନୋ ଅଶ୍ଵୈରା ସ ଦ୍ଯୁମାଁ ଅମଵାନ୍ଭୂଷତି ଦ୍ଯୂନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ତୁମର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିଥାଏ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନାଯାଏ। ଉପହାର ନେଇ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରେ।
ଯଦଗ୍ନ ଏଷା ସମିତିର୍ଭଵାତି ଦେଵୀ ଦେଵେଷୁ ଯଜତା ଯଜତ୍ର । ରତ୍ନା ଚ ଯଦ୍ଵିଭଜାସି ସ୍ଵଧାଵୋ ଭାଗଂ ନୋ ଅତ୍ର ଵସୁମନ୍ତଂ ଵୀତାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଭା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସ୍ୱଭାବରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କର, ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ଆମକୁ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ ଦିଅ।
ଶ୍ରୁଧୀ ନୋ ଅଗ୍ନେ ସଦନେ ସଧସ୍ଥେ ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ରଥମମୃତସ୍ଯ ଦ୍ରଵିତ୍ନୁମ୍ । ଆ ନୋ ଵହ ରୋଦସୀ ଦେଵପୁତ୍ରେ ମାକିର୍ଦେଵାନାମପ ଭୂରିହ ସ୍ଯାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଗୃହ ଓ ସଭାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ; ଅମୃତତ୍ୱର ତୀବ୍ର ରଥକୁ ଯୁଗାଅ। ଦୁଇ ଦୁନିଆଁ, ଦେବସନ୍ତାନମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ; ଏଠାରେ ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ନ ହେଉ।
ଦ୍ଯାଵା ହ କ୍ଷାମା ପ୍ରଥମେ ଋତେନାଭିଶ୍ରାଵେ ଭଵତଃ ସତ୍ଯଵାଚା । ଦେଵୋ ଯନ୍ମର୍ତାନ୍ଯଜଥାଯ କୃଣ୍ଵନ୍ସୀଦଦ୍ଧୋତା ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସ୍ଵମସୁଂ ଯନ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତା, ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ପୂଜା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପୂଜାରୀ ଭାବେ ବସିଲେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କଲେ।
ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ପରିଭୂରୃତେନ ଵହା ନୋ ହଵ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ଧୂମକେତୁଃ ସମିଧା ଭାଋଜୀକୋ ମନ୍ଦ୍ରୋ ହୋତା ନିତ୍ଯୋ ଵାଚା ଯଜୀଯାନ୍
ଦେବତା, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଥମ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଆମର ଅର୍ପଣ ନେଉନ୍ତୁ। ଧୂମରେ ଚିହ୍ନିତ, ଆଗୁନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମଧୁର, ଚିରନ୍ତନ ପୂଜାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ରେ।
ସ୍ଵାଵୃଗ୍ଦେଵସ୍ଯାମୃତଂ ଯଦୀ ଗୋରତୋ ଜାତାସୋ ଧାରଯନ୍ତ ଉର୍ଵୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତତ୍ତେ ଯଜୁର୍ଗୁର୍ଦୁହେ ଯଦେନୀ ଦିଵ୍ଯଂ ଘୃତଂ ଵାଃ
ଦେବତାଙ୍କର ଅମୃତ, ନିଜେ ଚଳିତ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଗାଈମାନେ ଏହି ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମର ଯଜ୍ଞ ପଛରେ ଚଲନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ବଳବାନ୍, ଦିବ୍ୟ ଘୃତକୁ ଡାକୁଛ, ସେମାନେ ଦୁହନ୍ତି।
ଅର୍ଚାମି ଵାଂ ଵର୍ଧାଯାପୋ ଘୃତସ୍ନୂ ଦ୍ଯାଵାଭୂମୀ ଶୃଣୁତଂ ରୋଦସୀ ମେ । ଅହା ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵୋଽସୁନୀତିମଯନ୍ମଧ୍ଵା ନୋ ଅତ୍ର ପିତରା ଶିଶୀତାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଘୃତ ଲାଗିଥିବା ଜଳମାନେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ଦୁଇ ଦୁନିଆଁ। ହେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୁନିଆଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜୀବନର ପଥ ତିଆରି କଲ, ଏଠାରେ ଆମ ପିତୃମାନେ ମଧୁରେ ଶିତଳ ହେଉନ୍ତୁ।
କିଂ ସ୍ଵିନ୍ନୋ ରାଜା ଜଗୃହେ କଦସ୍ଯାତି ଵ୍ରତଂ ଚକୃମା କୋ ଵି ଵେଦ । ମିତ୍ରଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମା ଜୁହୁରାଣୋ ଦେଵାଞ୍ଛ୍ଲୋକୋ ନ ଯାତାମପି ଵାଜୋ ଅସ୍ତି
କେଉଁ ରାଜା ଆମକୁ ଧରିଛନ୍ତି, କେବେ ସେ ଆସିବେ? କେଉଁ ନିୟମ ଆମେ କରିଛୁ, କିଏ ସତ୍ୟରେ ଜାଣେ? ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଶ୍ଲୋକ ପହଞ୍ଚେନି; ସମ୍ଭବତଃ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ଵତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ନାମ ସଲକ୍ଷ୍ମା ଯଦ୍ଵିଷୁରୂପା ଭଵାତି । ଯମସ୍ଯ ଯୋ ମନଵତେ ସୁମନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେ ତମୃଷ୍ଵ ପାହ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ଏଠାରେ ଅମୃତର ନାମ ଜଟିଳ, ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଯେତେବେଳେ ଏହା ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଯମଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯସ୍ମିନ୍ଦେଵା ଵିଦଥେ ମାଦଯନ୍ତେ ଵିଵସ୍ଵତଃ ସଦନେ ଧାରଯନ୍ତେ । ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରଦଧୁର୍ମାସ୍ଯକ୍ତୂନ୍ପରି ଦ୍ଯୋତନିଂ ଚରତୋ ଅଜସ୍ରା
ଯାହାରେ ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଗୃହରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆଲୋକ ରଖିଲେ, ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରି, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚଳିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ଦେଵା ମନ୍ମନି ସଂଚରନ୍ତ୍ଯପୀଚ୍ଯେ ନ ଵଯମସ୍ଯ ଵିଦ୍ମ । ମିତ୍ରୋ ନୋ ଅତ୍ରାଦିତିରନାଗାନ୍ସଵିତା ଦେଵୋ ଵରୁଣାଯ ଵୋଚତ୍
ଯାହାରେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଚଳନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ରୂପ ଜାଣୁନାହିଁ। ଏଠାରେ ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ୍ ଓ ନିର୍ମଳ ସବିତା, ଦେବତା, ବରୁଣଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁଧୀ ନୋ ଅଗ୍ନେ ସଦନେ ସଧସ୍ଥେ ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ରଥମମୃତସ୍ଯ ଦ୍ରଵିତ୍ନୁମ୍ । ଆ ନୋ ଵହ ରୋଦସୀ ଦେଵପୁତ୍ରେ ମାକିର୍ଦେଵାନାମପ ଭୂରିହ ସ୍ଯାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଗୃହ ଓ ସଭାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ; ଅମୃତତ୍ୱର ତୀବ୍ର ରଥକୁ ଯୁଗାଅ। ଦୁଇ ଦୁନିଆଁ, ଦେବସନ୍ତାନମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ; ଏଠାରେ ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ନ ହେଉ।
ଯୁଜେ ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ନମୋଭିର୍ଵି ଶ୍ଲୋକ ଏତୁ ପଥ୍ଯେଵ ସୂରେଃ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ଆ ଯେ ଧାମାନି ଦିଵ୍ଯାନି ତସ୍ଥୁଃ
ମୁଁ ତୁମର ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତିକୁ ବନ୍ଦନା ସହିତ ଯୋଗ କରେ; ଏହି ଗୀତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥ ଭଳି ଯାଉ। ସମସ୍ତ ଅମୃତର ସନ୍ତାନମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଯମେ ଇଵ ଯତମାନେ ଯଦୈତଂ ପ୍ର ଵାଂ ଭରନ୍ମାନୁଷା ଦେଵଯନ୍ତଃ । ଆ ସୀଦତଂ ସ୍ଵମୁ ଲୋକଂ ଵିଦାନେ ସ୍ଵାସସ୍ଥେ ଭଵତମିନ୍ଦଵେ ନଃ
ଯମ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଯାଇଥିଲେ, ସେପରି ପୂଜାର୍ଥୀମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶା କରି ତୁମକୁ ଆଣିଛନ୍ତି। ନିଜ ଲୋକକୁ ଜାଣି ବସ, ସେଠାରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଲୋକମାନେ ଭଳି।
ପଞ୍ଚ ପଦାନି ରୁପୋ ଅନ୍ଵରୋହଂ ଚତୁଷ୍ପଦୀମନ୍ଵେମି ଵ୍ରତେନ । ଅକ୍ଷରେଣ ପ୍ରତି ମିମ ଏତାମୃତସ୍ଯ ନାଭାଵଧି ସଂ ପୁନାମି
ମୁଁ ରୂପର ପାଞ୍ଚଟି ପଦକୁ ଅନୁସରେ, ଚାରିଟି ପଦକୁ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଖୋଜେ। ଅକ୍ଷୟ ଅକ୍ଷରରେ ଏହାକୁ ମାପେ, ଅମୃତର ନାଭି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।
ଦେଵେଭ୍ଯଃ କମଵୃଣୀତ ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରଜାଯୈ କମମୃତଂ ନାଵୃଣୀତ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଯଜ୍ଞମକୃଣ୍ଵତ ଋଷିଂ ପ୍ରିଯାଂ ଯମସ୍ତନ୍ଵଂ ପ୍ରାରିରେଚୀତ୍
କାହା ପାଇଁ ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବାଛିଲେ, କାହା ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ନେଲେନି? ସେମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ପୂଜାରୀ କଲେ, ଯମ ନିଜ ପ୍ରିୟ ରୂପକୁ ଆଶା କଲେ।
ସପ୍ତ କ୍ଷରନ୍ତି ଶିଶଵେ ମରୁତ୍ଵତେ ପିତ୍ରେ ପୁତ୍ରାସୋ ଅପ୍ଯଵୀଵତନ୍ନୃତମ୍ । ଉଭେ ଇଦସ୍ଯୋଭଯସ୍ଯ ରାଜତ ଉଭେ ଯତେତେ ଉଭଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଯତଃ
ସାତଟି ଧାରା ମରୁତଙ୍କର ଶିଶୁ ପାଇଁ ବହେ; ପୁଅମାନେ ପିତା, ସତ୍ୟବାନ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଉଭୟେ ଦୁଇଟି ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଉଭୟେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଉଭୟେ ଉଭୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।
ପରେଯିଵାଂସଂ ପ୍ରଵତୋ ମହୀରନୁ ବହୁଭ୍ଯଃ ପନ୍ଥାମନୁପସ୍ପଶାନମ୍ । ଵୈଵସ୍ଵତଂ ସଂଗମନଂ ଜନାନାଂ ଯମଂ ରାଜାନଂ ହଵିଷା ଦୁଵସ୍ଯ
ଯିଏ ବଡ଼ ପଥରେ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଚଲିଥିବା ପଥରେ, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ରାଜା ଭାଇବସ୍ବତଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯମୋ ନୋ ଗାତୁଂ ପ୍ରଥମୋ ଵିଵେଦ ନୈଷା ଗଵ୍ଯୂତିରପଭର୍ତଵା ଉ । ଯତ୍ରା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେଯୁରେନା ଜଜ୍ଞାନାଃ ପଥ୍ଯା ଅନୁ ସ୍ଵାଃ
ଯମ ଆମ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରଥମେ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏହି ଚରାଗା ଆମେ ନେଇପାରିବା ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମ ପଥରେ ଯାଇଛନ୍ତି।
ମାତଲୀ କଵ୍ଯୈର୍ଯମୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଋକ୍ଵଭିର୍ଵାଵୃଧାନଃ । ଯାଁଶ୍ଚ ଦେଵା ଵାଵୃଧୁର୍ଯେ ଚ ଦେଵାନ୍ସ୍ଵାହାନ୍ଯେ ସ୍ଵଧଯାନ୍ଯେ ମଦନ୍ତି
ମାତଲୀ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସହିତ, ଯମ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ଗାୟକମାନେ ସହିତ ବଳବାନ ହୋଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଉନ୍ନତି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅଞ୍ଜଳି ଓ ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ଇମଂ ଯମ ପ୍ରସ୍ତରମା ହି ସୀଦାଙ୍ଗିରୋଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ । ଆ ତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରାଃ କଵିଶସ୍ତା ଵହନ୍ତ୍ଵେନା ରାଜନ୍ହଵିଷା ମାଦଯସ୍ଵ
ଯମ, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେର ମନ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ; ରାଜା, ଏହି ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉ।
ଅଙ୍ଗିରୋଭିରା ଗହି ଯଜ୍ଞିଯେଭିର୍ଯମ ଵୈରୂପୈରିହ ମାଦଯସ୍ଵ । ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ହୁଵେ ଯଃ ପିତା ତେଽସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ବର୍ହିଷ୍ଯା ନିଷଦ୍ଯ
ଯମ, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଆମେ ଭାଇବସ୍ବତ, ତୁମ ପିତା, ଯିଏ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ କୁଶ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଅଙ୍ଗିରସୋ ନଃ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵା ଅଥର୍ଵାଣୋ ଭୃଗଵଃ ସୋମ୍ଯାସଃ । ତେଷାଂ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯାନାମପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ
ଅଙ୍ଗିରସ, ଆମ ପିତୃମାନେ, ନବଗ୍ବା, ଅଥର୍ବା, ଭୃଗୁ, ଏବଂ ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ—ଏହି ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେର ଭଲ ଦୟାରେ ଆମେ ଶୁଭ ଏକତାରେ ରହିପାରିବା।
ପ୍ରେହି ପ୍ରେହି ପଥିଭିଃ ପୂର୍ଵ୍ଯେଭିର୍ଯତ୍ରା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେଯୁଃ । ଉଭା ରାଜାନା ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତା ଯମଂ ପଶ୍ଯାସି ଵରୁଣଂ ଚ ଦେଵମ୍
ପୁରୁଣା ପଥରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି; ଦୁଇ ରାଜା, ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଯମ ଓ ଭରୁଣ ଦେବତାକୁ ଦେଖିବ।
ସଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପିତୃଭିଃ ସଂ ଯମେନେଷ୍ଟାପୂର୍ତେନ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ହିତ୍ଵାଯାଵଦ୍ଯଂ ପୁନରସ୍ତମେହି ସଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ତନ୍ଵା ସୁଵର୍ଚାଃ
ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଅ, ଯମ ସହିତ ଯାଅ, ତୁମର ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଓ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଯାଅ; ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ଆଉଥରେ ଘରକୁ ଫେରିଆଅ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଅ।